Berichten van 1 april 2007 tot 30 april 2007

Tegen wie zegt ge het, de meeste mensen liegen over hun gewicht. Ik zal eerlijk zijn, in mijn blootje week ik 106,5 kilogram, veel te veel dus. Graag zou ik 95 kilo wegen en heb al veel dieet gedaan, maar als ik dan gedurende 6 maanden alleen konijnen nadoe, en enkel gras eet val ik 10 kilo af. Ik ben dan zeer ongelukkig, ik eet graag.

Een trappist drinken met een stukje brokkelkaas zou ik nu graag doen, maar dat mag niet, ben weer eens op het afslankingspad. Niets kan er dan, alles wat ge ook maar graag eet, is verboden. Wat heb ik misdaan, waar heb ik dit aan verdient? Neem nu een pakje friet goed gebakken met een klodder mayonaise, dat zou ik graag eens hebben en een pintje bier erbij; neen, neen, neen. Ik stel me dan gerust dat ik zo gezond ben als een vis, kan goed slapen, heb nooit een kwaaltje, heb een maag van beton. Wat hebt ge het liefst, nen dikke plezante, of ne magere ambetanten?

Er zijn mensen die alles mogen eten, daar zou ik eigenlijk jaloers op kunnen zijn. Maar die zogezegde magere mannen, die hebben zenuwen, dat zaagt gans de dag over alles en nog wat. Ik denk dan, laat me maar wat dikker zijn en blij door het leven gaan. Ik ben er terug aan bezig en weeg nog slechts 91 kg, dus ik ben 15 kilo afgevallen, flink hé? Ik zie terug mijn gereedschap hangen, men zegt toch dat schoon gerief onder een afdak moet hangen of is het staan? Maar er zijn grenzen, ik drink water als een koe, wat er dus toe leidt dat ik dan ook bijna gans de dag met mijn gereedschap in mijn handen sta. Een lintworm binnen nemen met wat yoghurt is misschien een oplossing en die het werk laten doen. Heb het een paar jaar geleden voorgesteld in het radioprogramma ‘Jongens en wetenschappen’ op radio 1. Het is dan onderzocht, maar bleek niet verantwoord. Beste medemens, het is een harde strijd, ik weet nu al wie gaat winnen, langzaam maar zeker komt in mijn geest het beeld van 1 kilo gekookte mosselen met friet, met een kwak zelfgemaakte mayonaise overgoten met een fles Pinot-blanc. De frietjes goed gebakken.

Als het voor U eender is, graag nadien nog een koffie met een Amaretto. Met de groeten van magermans (nu toch nog).

Een dame had haar bestellingen gedaan en wat me opviel wanneer ze vroeg om 150 gram gehakt, kreeg ze 190 gram. Vroeg ze een steak, dan zei de beenhouwer, “Mag het wat meer zijn?”, en bij alles wat ze bestelde was het steeds ook méér. In deze tijd mag en kan dit allemaal, het is een rijke tijd, het was ooit anders. Maar tijden veranderen, maar goed ook, er was een periode dat men er op sprak dat de beenhouder steeds het inpakpapier meewoog, dat was minder vlees, ver gezocht vind ik dat.

De dame in kwestie nam haar mooi verpakte vlees in ontvangst, was bezig te betalen toen er al rinkelend 10 cent op de grond viel. Niemand bewoog, niet zinnens zich te bukken voor die armzalige 10 cent, vroeger 4 frank. Wat zullen de omstaanders niet denken, ik ga me niet belachelijk maken. Ik heb me gebukt en het muntje van tussen de mensen hun voeten genomen, men grinnikte hoorde ik. Heb het geld aan de dame willen geven, die het weigerde en zei: “Dat is bezem geld voor de eerlijke vinder”, gelach van iedereen.

Ik heb het in mijn zak gestoken en enkele uren later met wat extra van mij erbij, aan een accordeon speler op de dijk weggegeven. Ik vroeg of hij: “Ik hou van U” van Stijn Meuris wilde spelen, er is nooit zo mooi neen tegen mij gezegd; hij begreep me niet. Maar daar gaat het nu niet om, weelde veranderd de mensen, mijn ouders hadden me voorgehouden nooit met eten of geld te morsen ook niet met kleine beetjes, en ik kan het nog niet hebben, niet van mijn kinderen of kleinkinderen, beter reserve dan tekort, vind ik. Maar wie ben ik om jullie te zeggen hoe het moet, ieder leeft zoals hij wil, en volgens zijn geldbeugel, maar trop is teveel, en teveel is trop.

Ps: kan er iemand het ironie teken op mijn coputer krijgen? Het is nieuw, het is een bliksem met een punt eronder... Een mens heeft ironie nodig, vooral als je 69 jaar bent. Tot heel gauw.

Als hier een kindje geboren wordt en zijn vleeshuisje moet verlaten, legt men het eventjes bij de moeder wat ik altijd zeer teder vind, en wordt het in een bedje gestopt. Als het door omstandigheden niet mee naar huis mag komt het terecht in een couveuse met plastiek kapje erover. In het andere geval komt het thuis terecht in zijn of haar schommelwiegje, met zo een doorkijkdoek erover waar iedereen gaat overhangen. Na enkele tijd als het gevaar bestaat om uit het wiegje  te vallen word de voiture in de kamer gezet en kan het daar zijn tijd doorbrengen met naar die bengelende speeltjes te kijken die men erboven hangt.

‘s Nachts slaapt het in de kamer van de ouders in een bedje en mag af en toe in het grote bed bij pa en ma, naar wat ik ervaren heb als de prachtigste momenten in het vaderschap. Als het kind mee mag om boodschappen te doen zet men het in een Maxi-Cosi of hoe noemt dat ding, wreed handig en wendbaar, neemt alle hindernissen zonder moeite en ge moet het kind niet dragen. In de auto zelf hangt het in een zitje wat erg veilig is maar u moet ervoor zorgen dat het kind met zijn rug naar de rijrichting zit, hangt anders word ge vervolgd. Hét voordeel, het kind moet niet op de schoot.

Die maxi-cosy is een wreed handig ding met veel mogelijkheden u kunt het demonteren en men kan het op de vloer in huis zetten en het schommelt een beetje. Zeker voor de baby niet plezant, zo laag bij de grond, maar ja, ze kunnen u toch niet altijd dragen hé. Aan tafel heeft men een hoge kinderstoel voorzien, wel handig, ge hebt als baby een mooi overzicht en ge kunt met alles smijten, want je mag toch niet op de schoot. Soms steekt men je in een ren zoals de kippen, is plezant voor één uur maar als ge dan wat huilt, haalt men U eruit en kunt u rondkruipen, altijd avontuurlijk.

Wat ik niet snap is waar het woord draagmoeder vandaan komt, verschoning, ik heb het gezien toen ik in de Kongo was als militair, daar werden kinderen gedragen maar dan ook echt gedragen. Het is een andere cultuur akkoord, maar bij die moeders was het kind altijd, dicht bij haar. Het werd over de schouders gelegd zonder vast te houden, het werd in een doek op de rug gebonden, het verbleef vooraan tussen haar vloeibaar voedsel. Ik zag een vrouw die een grote kom water op haar hoofd had staan, het kind hing op haar buik, alles mooi in evenwicht door de draaiende bewegingen van haar achterste, volkomen handsfree. Ongelooflijk toch, de mooiste kinderzit vond ik als de moeder links of rechts ging overhellen en het kind op haar heup plaatste en ermee uren rondliep. Dat vind ik draagmoeders. Na 8 maanden zet men U op de grond en ge loopt rond. Jonge moeders ik plaag jullie, maar, wat een verschil tussen culturen hé en de kinderen weten niet beter maar wij hebben toch verwende boelekes geloof me vrij. Tot gauw.