Berichten van 1 april 2009 tot 30 april 2009

Het is april en de zon is daar. Dat doet toch wat aan een mens, vindt u niet? Ja zeg, altijd regenen, maanden aan een stuk, daarbij nog alle media die U maar voorhouden hoe slecht het wel gaat, het woord crisis is dagelijks tientallen keren te horen, een mens zou voor minder een zwartkijker worden. Wat ik wel vaststel, is dat de winkelstraten nog altijd vol mensen lopen, restaurants waar u moet reserveren, een bestelde auto waar ge op moet wachten.

Ik vermoed dat de mensen denken ‘Ha crisis, we hebben wat geld, we gaan ervan profiteren. Wel wat uitzien, maar hetgeen we hebben kunnen ze ons niet meer afpakken.’ Ik heb mij ook al wat voorzien, ik heb 10 kroppen sla geplant, 12 bloemkolen en 20 tomaten planten gezet, ook wat kervel en komkommer. Ge weet toch maar nooit.

De mooie sierhoven gaan verdwijnen, binnenkort staan er terug aardappelen in de voortuin in de plaats van buxus en bloemen. We gaan terug kippen houden en konijnen, ja lach maar, ik weet nog in den oorlog kwamen de stadsbewoners bij ons om melk en aardappelen. Er waren toen ook geen dikke mensen, iedereen mooi slank, geen doktoors meer nodig.

Geloof me, de tijd van de ajuinsaus en de pekelharing komt angstig dichterbij. Begin maar al te hamsteren, sla je voorraad suiker en zout maar op, sla alles op in blik. Eieren en puree gaan terug de hoofdschotel worden, ha ge lacht, ge zult niet blijven lachen. De ouderen zeggen: “Wij hebben het gehad, maar onze kinderen en kleinkinderen, dat is het ergste.”

Wat is het, gaan we in een hoek zitten en klagen of gaan we er tegenaan, de zwakkeren moeten er vantussen? Neen, elkaar helpen zeker, en zorgen dat onze kinderen het goed hebben. Het is misschien een les, zeker voor de jeugd, die alles zo vanzelfsprekend vinden, ‘veel’ is tegenwoordig ‘niet genoeg’ meer.

Dat tijden op zo een korte tijd kunnen veranderen.

Tot gauw 

rocor

Ik stond voor de brug, niet van Willebroek maar in Temse, aan te schuiven omdat er werken aan de gang zijn om de brug te dubbelen. Langs de zijstraten stonden automobilisten die ertussen wilden, hoe zou U zelf zijn. Sinds Nederland en van Daele het woord RITSEN hebben ingebracht zou men nu zonder problemen moeten kunnen invoegen. En ja, geloof me, het werkt uitstekend, en de file wordt er niet langer door.

Om de beurt wordt er dan een auto tussen gelaten en dat gaat vlotjes, toch in Holland, ondervind ik. Bij ons wilt men dat godver niet snappen en gaat men nog altijd van het principe uit: ‘eerst is eerst en achter mij bent U het.’ Weet u, mensen luisteren alleen als ge in hun geldbeugel zit, het bewijs is geleverd, en ik kan het weten. Ik ben op de baan, vroeger was het derde vak voor de snelvliegers, nu word ge niet meer voorbij gereden, alleen nog van mensen die ze van de baan moesten plukken, want geld dat het kost! En spijtig geld, als ge een PV krijgt!

Er wordt minder de middenvinger opgestoken. Als ik op het snelste rijvak ben tegen 120 km per uur en men wil dan nog voorbij, zet ik mij onmiddellijk rechts en versnel nog en beetje tot 125 km per uur. Als hij dan nog voorbij wil, oke voor mij niet gelaten. Het mag niet wat ik doe, ik weet het, maar waarom wil men nog voorbij als ge al op de hoogste snelheid bent? Ik moet niet opscheppen als ge alle dagen in het drukke verkeer bent en ge moet U houden aan 30 en 50 en 70 en 90 en 120 km per uur. Dan mag U blij zijn dat ge maar eens in de maand in de prijzen valt.

Als U mij tegenkomt op de weg laat me ertussen hé, ik ben haastig.

Tot ritsen…Tot gauw  

rocor

…maar met grijs haar rondlopen als vrouw als ge nog geen 50 jaar bent, dat kunt ge toch niet menen. Het gebeurt toch, maar reken dan dames, dat mannen U tien jaar ouder schatten. Als dat U niet deert doe dan maar, het is misschien van de zorgen dat U pluimen grijs zijn. Ik heb geen pluimen meer, maar het is mode, sexy kale mannen met een stoppelbaard, het is dat ge het maar weet.

Hetzelfde met vrouwen die rimpels hebben, dat komt omdat ze hun voorhoofd te veel te fronsen als ze nadenken. Ze zijn dus verstandig en hebben ervaring op alle gebied. Grijs is nu in, zie naar de auto’s. Op tien auto’s zijn er zeven bij waarvan er vijf grijs zijn en twee zwart. Het staat chic, ge ziet er geen vuil op, maar ik mis toch al eens een knalgele, een blitse rode. Met dat stomme grijs in dit grijze weer.

Voor mijn werk ben ik in de bouw, wat zie ik? Vloeren grijs of zwart, parket die vroeger altijd bruin was, geurend naar boenwas, nu gegrijsd. Opritten, voetpaden, zelfs in de leefruimten grijze gepolierde beton, de muren grijs of iets dat er op lijkt. Maar mensen toch, ge zou er zelf somber en grijs van worden.

Ik was ooit in de Kongo, wat U daar zag aan kleuren was een streling voor het oog. Lange gekleurde doeken met bloemen rond hun prachtige lichaam geplooid. In die ongelooflijke natuur zag ik opgewekte mensen in regenboog kleuren en tam tam geluiden op de achtergrond, en niet wetende wat de dag nadien hen zou brengen. Ik noemde dat het paardenmolen gevoel, op en neer gaand, muziek en kleuren, ronddraaiend zonder zorgen.

Ach ja, mijn auto is cubanietzilver en binnenin siërragrijs. Mijn volgende zal een blauwe zijn, zoals in mijn jeugd. Er reden toen Ford Mustangs rond in bleu, en ook blauwe Harley-Davidsons moto’s, als dat niet cool was!

Allee zeg, laat er ons terug wat kleur inbrengen!

Tot gauw

rocor

Sinds een tijdje heb ik vliegangst, ze krijgen mij niet meer in zo een vliegende doodskist. Ik hoor U al komen: ‘ja maar er sterven meer mensen op de baan!’ Wel, ik rij daar ook op, vandaar dat mijn overlevingskans om 85 jaar te worden heel klein wordt. Ik zit niet meer op mijn gemak in een vliegtuig, naar Spanje is maar een paar uur vliegen, dan wordt er zelfs niet meer in de handen geklapt bij aankomst. Ik ga dan rechtstaan en klap heel hard in mijn handen. Waarom zult U zich afvragen, omdat ik blij ben dat ik het overleeft heb.

Ik heb al horen zeggen dat die piloten al eens een airhostes laten vliegen. Als ze samen met dat mooi kind eens willen vliegen, ze dat dan op de grond doen of in een bed, maar niet terwijl ik zwetend en angstig naar Spanje wil. Nog zoiets, dat drama in Nederland, piloten met zoveel ervaring zien die niet als hun hoogtemeter kapot is? Ik wil jullie niet bang maken hé. Wist U dat een duif waarvan er tientallen in mijn hof zitten, als die in die straal motoren terecht komen het ding met een paar honderd mensen aan boord tegen de grond smakt?

Het schoonste van al: iedereen lacht mij uit. ‘De Roger vliegangst hoe kan dat, hij heeft 30 parachute sprongen achter de rug en is van niets bang, oud paracommando.’ Maar echt waar, ik ben er niet meer gerust in, laat ik het zo zeggen. Ik bid terwijl ik vlieg, onze lieven heer zal zeggen tegen zijn moeder: “Hij gaat weer eens op vakantie met de vlieger, hij is er weer, doe mij een plezier en laat zijn vliegtuig in een paar luchtzakken terecht komen, de komediant.”

Onlangs waren wij in Leeds, mijn vrouw heeft last van luchtziekte en had een flesje water bij en een doosje met pilletjes. Die moest ze, in het bijzijn van een inchecker innemen met een slokje water. Ze moest het water achterlaten samen met gans haar doos pilletjes. Als die controleurs al zo bang zijn, wat denkt U dan wat ik ben, in hun zogezegde veilige kist, niet zeveren hé.

Vrienden van ons maakten eens een vlucht mee terwijl er onweer was, nooit vliegen ze nog. Iedereen bad luid op, dat alles maakt mij nu nerveus, maar men zegt dat ik mij zorgen maak om wat inbeelding. Ik zal het maar geloven, en dat parachute springen is wel 50 jaar geleden hé, als ik nog eens vlieg naar Spanje vraag ik een valscherm.

Steunt U mij als we elkaar zien binnenkort op Zaventem?

Dank U.

Tot gauw  rocor