Berichten van 1 juli 2009 tot 31 juli 2009

Eens je gepensioneerd bent, hoef je niet meer te sparen en moet ge U, in de mate van het mogelijke, niets meer ontzeggen. U hebt een huis dat veel te groot is, U hebt iemand nodig om het te helpen onderhouden want U kinderen zijn echte lieverds maar  hebben geen tijd. OPLOSSING: DE BOEL VERKOPEN en in een service flat gaan wonen. Veel kleiner en de helft van je spulletjes geeft ge aan U kinderen, hetgeen op je zolder staat, hebt ge in 10 jaar niet meer gebruikt, dus weg ermee en neem ook de fietsen mee.

"Uw kinderen komen je nu meer bezoeken, want als ze vroeger bij hun Moeder op bezoek gingen moesten ze steevast wat doen en altijd om boodschappen gaan. Nu hebben we meer tijd om te babbelen met ons moeder. Ze giet een potje koffie op en zelfs dat hoeft niet meer, we kunnen naar beneden gaan en in het cafetaria iets gaan drinken. Koken voor mezelf daar heb ik niet altijd zin voor, ik moet altijd de helft wegsmijten, ge kunt hier een dagmenu eten en het is altijd vrij lekker, in een mooi restaurant, en U bent niet zo alleen."

“Moest mijn man nog leven, zou ik hem misschien niet zo ver gekregen hebben om naar hier te komen, maar ik voel me hier goed, rustig en zonder zorgen. Er is altijd iemand die je kan helpen, als er iets mis gaat, maar ik mis mijn geliefde wel. Natuurlijk, ik doe nu de centjes op van de verkoop van het huis en dat was voor de kinderen. Ik heb het hun gezegd en weet ge wat ze zeggen? “Maak U geen zorgen, Moeder, jullie hebben heel veel gedaan voor ons. Het is Uw geld, profiteer ervan, ons Vader heeft het niet meer gekund. Ik was ontroerd, en ik kan mijn kleinkinderen nog wat pree geven, dat is toch het mooiste wat bestaat? Ik mag verheugd zijn dat ik nog zo gezond ben en hier toch nog een beetje zelfstandig kan leven. Ik heb het einde van de oorlog meegemaakt en de eeuwwisseling. Ik ben aan de laatste fase in mijn leven bezig. Ik heb van niets spijt, en dat wil wat zeggen!”, ZEI MEVROUW van flat 6 met uitzicht op de tuin, bent U het daarmee eens?

Tot gauw

rocor

Ben ik verschoten zeg, van die tuigen die daar staan! Die zijn nu zo spectaculair, dat moet nogal een investering geweest zijn. Er was een wiek bij van 75 meter hoog, die zwaaide tegen 125 km. per uur, ik zou er niet in durven. Je mag zeker geen hoogtevrees hebben, oud worden zeker? Het rad blijft altijd sensationeel van op die hoogte ‘t stad bekijken, ook die schommels van 50 meter boven de grond, spreken tot de verbeelding. Om een ritje te maken kost dat soms 10 euro, veel geld vind ik, maar die mensen hun werkjaar is beperkt, het moet op een seizoen verdient zijn. Er stond ook nog een paardenmolen, dat is nostalgie uit mijn kindertijd, een ongelooflijke attractie. Ook een schuif af met matjes was aanwezig. Ik vroeg nog aan Marie–Louise: “Willen we samen eens in de overdekte kap gaan?”, maar dan werd ze duizelig, zei ze. Honderden kramen met spelletjes, de kinderen zagen er vrolijk uit en waren blij met die spulletjes en een ballon, terwijl ze een crème likten. De jeugd in den autobotser met hun vriendinnetje, om indruk te maken natuurlijk. Maar: er zijn huwelijken van gekomen beweerd men. “Het klikte meteen en botsen gebeurd ook nu nog”, zei iemand.

Als ik op de foor loop, krijg ik altijd honger. De geuren die daar hangen, dat vind je nergens, frieten, wafels, pita, suikerspin, smoutbollen, … Ik wil dan steevast smout bollen eten met koffie, lekker zeg! Ik hang dan ook vol tot op mijn schoenen met witte bloemsuiker, dat heb ik er voor over. Moeders met een gezin hoor ik soms zeggen: “Naar de kermis gaan met mijn kinderen kost veel geld, maar het geluk dat op die moment van hun afstraalt wil ik niet missen. Ze hebben nochtans niets te kort thuis van speelgoed, maar op de kermis is dat anders! Ik word kinds denk ik en heb er ook van genoten.”

Tot gauw

rocor

Ik ben dik en ik word er ook constant op gewezen, dat moet gedaan zijn, dat werkt op mijn systeem. Degene die er nog iets over zegt, zo van: "Amaai, U bent dik!", of "Hey big brother!", mag zich aan hetzelfde verwachten. Ik zoek naar zijn of haar minpunten zoals een vals gebit, niet veel haar meer, brildrager, te mager, te kleine of te grote borsten, of een platte kont. Ik zeg het direct, kwaad of blij, ik vraag er ook niet achter om wat struiser te zijn. Rocor, dat is smerig, zult U denken. Juist ja, maar ik kan het niet meer aan.

Het ergste van al: ze hebben gelijk en dat stoort mij enorm maar ik kan het niet meer hebben. Men kan het toch wat vriendelijker aanbrengen, vind ik hé. Zo van: "Rocor, vergis ik mij, of bent U toch wat aangekomen?" En mij moed geven of me erop wijzen dat licht overgewicht zeer ongezond is. Dat zou ik op prijs stellen. Ik hoor U al komen, ieder pondje gaat langs het mondje. Dikke mensen eten niet veel (zeggen ze zelf) of ge moet U niet haasten er is nog, of wie zit er altijd het eerst aan tafel. De grote oneerlijkheid is: laat twee mensen hetzelfde eten en U zult zien dat de ene dik wordt en de andere graatmager blijft. Die dunne is gans de dag op van de zenuwen en is niet te genieten, en ik ben gans de dag goedgezind en maak mij geen zorgen ondanks die povere 20 kilo overgewicht die ik gans de dag meesleur.

Voor vrouwen is het nog erger, zeker als ge in de grote maten moet gaan. Mannen mogen een buikje hebben, alhoewel, ik voel er mij ook niet goed bij. Maar het smaakt mij toch altijd zo goed. Deze morgen was ik bij de warme bakker om een bruin brood. Ik had zoveel goesting om een koek te nemen met chocolade ingebakken. No way! Bruine boterhammen met magere smeerkaas. Laat het U smaken, en een nep suikertje in je koffie en een magere yoghurt achteraan. Onlangs zat ik aan tafel met zo een vrouwelijke biafraan naast mij. "Wat die opat, daar kunt ge een gezin een dag mee voeden", zegt die plank met een hol in tegen mij. "Smaakt het niet meneer?" Ik nam tot mij een magere kippenfilet met sla en wat ketchup en dronk water om het binnen te krijgen. Ik ga niet zeggen wat ik dacht, op die moment toen die panlat een crème glacé met warme chocolade tot zich nam. "Breng mij nog een Italian coffee", zei ze tegen de ober.

Beste lezer, ik zou het op prijs stellen moest ge U medeleven betuigen, en mij terugmailen. Bijvoorbeeld: "Beste rocor, of ge nu wat overgewicht hebt, het kan ons niet geven, we zien U even graag."

Een naar uw antwoord uitziende rocor

Tot gauw