Berichten van 1 juni 2009 tot 30 juni 2009

Als men ze hoort spreken, doen ze het zeker niet voor het oog van de mensen, want wat kan het hun schelen wat een ander van hen denkt? Dat is pure komedie, ze doen godver alles voor de ogen van de mensen. Hoe ze zich kleden? Ze gaan in een dure winkel om niet de kans te lopen dat Linda hetzelfde draagt. Het zijn echte bimbo’s, ze gaan nooit de deur uit zonder aan hun look te werken. Om een brood te halen, verkleden ze zich. Ze zijn voortdurend op zoek naar de bevestiging van hun schoonheid en hun uiterlijk. Voor wie doen ze het, dat vraag ik mij af. Enkel voor de aandacht van de mannen? Naar de coiffeur iedere week, de nagelstudio. Als ik naar die lange witte nagels kijk, krijg ik schrik en denk daarbij: hoe werken die eigenlijk in den hof of wassen die hun auto, hoe schrapen die wortels of schorseneren?

"Af en toe een verwenmassage en een peeling, dat doet deugd en is goed voor mijn huid. Mijn wimpers zijn de laatste tijd niet goed gedaan, ik ga op een ander. Wat denkt die schoonheidsspecialiste wel, om zoveel geld te kosten moet het wel goed zijn, vind ik. Ik heb mijn tanden laten witten, ik moet terugkomen. Een tand staat wat vooruit, ik zal een tijdje een beugel moeten dragen, dat staat sexy op mijn leeftijd. Nu krijg ik toch wel een rimpeltje zeker en een sproetje, ik ga niet meer naar de zonnebank. Als dat zo verder gaat, kom ik niet meer buiten en maak ik een afspraak om dat weg te doen. Ik schaam mij dood, mijn man zegt: 'Mijn eerste lief was ros en had gans haar gezicht vol sproeten, ik vond dat tof, en ge weet wat ze van een rosse zeggen hé!', en hij lachte de zot, ik kan er niet om lachen, ik laat er wat aan doen, het mag kosten wat wil. Waar ik wel blij om ben, is van mijn maatje 38. De Bea die heeft nen 44 en die doet daar niets aan, als ik zo dik moest zijn, dan schaamde ik mij dood. Maar ze heeft wel mooie borsten, de mijne zijn te mager, zegt mijn man. Ik heb het al eens nagevraagd om ze wat op te spuiten, maar zwijgen hé! "

Naar het schijnt, bestaan er ook zo mannen die eerst in de spiegel kijken en hun haar kammen voor ze buiten gaan, himbo 's wordt dat genoemd. Ik hoor daar niet bij, alle dagen douchen, propere kousen, slipje, proper hemd, gladgeschoren en dan is het oké voor mij. Ja, toch een vleugje aftershave.

Toch zijn wij allemaal ijdel, vind U niet? We doen het niet voor een ander, nee, nee! Ik vind dat komedie spelen, beken gewoon dat ge U eigen graag ziet. Niets mis mee natuurlijk.

Tot gauw

rocor

Hij loopt gans de dag achter je aan, gaat in de weg zitten als ge iets doet, hij legt zijn kop in je schoot, geeft U natte likjes in je gezicht. Je duwt hem weg maar hij verstaat dat niet en denkt dat je wil spelen. Hij bepaalt wanneer hij wil gaan wandelen, als ge U schoenen aandoet denkt hij dat hij mee mag met de auto. Hij kijkt je zo triest aan als het niet mag, zodat ge toch maar toegeeft. Hij heeft in je huis de beste plaats tegen de verwarming in een mand, en als ge niet oppast kruipt hij bij je in bad, hij wil ook in je bed. Hij krijgt zowat de beste stukjes van je eten, alhoewel U zich hebt voorgenomen hem niet te voeren aan tafel, maar voor die ene keer kan dat geen kwaad. Daarom is hij te dik. Je zetels en uw vloer hangen vol haar want hij is in de ruiftijd, maar ja, dat is zijn natuur daar kan dat beest niet aan doen.

Als er dingen zijn die hem niet aanstaan, gromt hij, om je te zeggen: "Hela mannetje, ik ben hier ook nog hé, ik wil U wel een pootje geven, maar al die stomme spelletjes van zitten en liggen en om je gazet gaan, niet met mij hé!" Maar hij gromt ook als er iemand te dicht bij je komt, U bent zijn bezit, U bent zijn baasje. Hij legt ook hoopjes die gij moet opkuisen. Hij gaat soms op zijn rug liggen met zijn poten in de lucht, dan moet U weten dat ge hem eens moet krabben. Zijn water -en eten bak hebben een plaats in huis, dus kunt U maar best zorgen dat het vol is en fris, en een handdoek bij de hand om zijn druipend bakkes af te vegen. Het was alsof hij wist welk uur het was als ik van mijn werk kwam, stond hij daar in de deur te wachten al kwispelend, ik aaide hem dan, en dan was het goed. Een hondenleven, maar dan een luxe hondenleven.

Ik zag dat hij wat hinkte, hij werd 8 jaar, dus ermee naar de veearts. Die trok een bedenkelijk gezicht toen hij mijn maat onderzocht, het beest huilde een beetje als men zijn schouder aanraakte. De arts zei: "Ik heb zeer slecht nieuws. U hond heeft botkanker, alle bewegingen die hij maakt doen enorm pijn." Ha, daarom wilde hij niet meer gaan wandelen en keek hij gans de dag in mijn gezicht. Ik kreeg hem terug mee naar huis met wat pijnstillers, men sprak van chemo.

Het is geen mens, het is maar een hond dat weet ik maar al te goed, maar hem zo zien lijden kon ik niet meer. Hij geraakte nog met moeite in de hof, zo rap ging het. Ik sliep niet meer, ik waakte bij hem, hij kreunde van de pijn. Hij keek mij aan alsof hij wilde zeggen, maat, we hebben het samen goed gehad maak er maar een eind aan. 's Anderendaags heb ik hem laten inslapen, het kon niet meer zijn. Hij kreeg een spuitje tegen de pijn zodat ik afscheid kon nemen. Ik nam hem in mijn armen, ik weende hardop. De arts begreep het, zei hij .De hond was een deel van de familie geworden.

Van een vriend gesproken die ge mist, gans de familie was dagen aan een stuk triestig, wat een dier kan betekenen. Hij was zo trouw, hij miste juist de taal zegt men soms. Ik heb zijn spulletjes weggeborgen. Mens toch, ik zie er iedere dag van af, ben er ziek van. Het is was toch maar een stomme hond…

Tot gauw

rocor

Ge krijgt dan in 'De Plato' een aanbod van ontelbare bieren waar je nog nooit van gehoord hebt. Ik wist zelfs nog niet dat het café bestond, ik moet zeggen, wel ne vriendelijke gast, die garçon. Ik ben gewoon om een Stella, een Jupiler, of een Leffe te drinken. Dat garçonneke zei: "Pakt eens een 'Bush', ha neen, dat smaakt bitter, neem een 'Zatte Bie'", zei hij tegen ons vrouwelijk gezelschap. "Of hebt ge liever een 'Blonde straffe', Hendriek, zoals ik? Ge kunt u ook bezatten en zuip U een maleur. Dat is wel 10% hé. Hebben jullie al van mijn verboden vrucht geproefd?", zei hij naar de dames knipogend.

"Pak ne mort subite", zei dat kereltje, hij was ons blijkbaar beu. Hij werd ook een beetje oneerbiedig. "Ik heb ook oerbier als jullie dat past." Dat hadden de dames niet graag, ze noemden hem een 'Brugse zot', wat ook een goed biertje was, zagen we op de kaart. "Deugniet, kom eens hier we willen bestellen." "Deugniet is een goed drankje", zei hij, "maar als ge moet blazen neem dan liever een dikke matilde, daar kunt ge eens aan doorlebberen", dat ging zo maar door. Hij bood ons ook nog een 'moeder overste' aan, maar toen we er van proefden vonden we het een beetje te maagdelijk, wel pittig.

Een 'blond bieken'? Daar hadden we al te veel voor gedronken en seks als ge gedronken hebt is toch niet van het beste." "Bent U misschien bang om een houten kop te krijgen morgen? Geen vrees, een 'Houten kop' is goed voor de flora en de darmen, en het loopt goed binnen!" Op alles wist dat kereltje iets te zeggen. "Wat denkt U van een kwak?" "Nu liever niet", zeiden de vrouwen, ik weet niet waarom ze lachten, dat heb ik pas later vernomen.

Kortom, het was moeilijk kiezen. Wij mannen kozen voor het beste van het beste, NEN DUVEL. Duvel heeft een licht, fruitig droog aroma, door het gebruik van de fijnste hoppen. Het is een aangename dorstlesser vind ik, met een uitgesproken hopkarakter, en een lichte alcohol zoete smaak, als dat geen Belgisch bier is.

De dames kozen voor een 'Bruin boerke' en een 'Blond boerinneke', allebei 9.5%. Dat kan tellen qua alcohol, maar ze hadden toch een bob, dachten ze toen. Den auto is blijven staan, we zijn licht aangeschoten te voet gegaan. Wie lachte ons uit? Juist ja, die kelner van de Plato.

Tot gauw rocor

Ongelooflijk mooi, zo twee aanstaande jonge moedertjes. Ze zaten op een terras naast mij, ik kon dus naar hun buikje kijken, hun handen rusten op hun gespannen kleed en op de lang verwachte, het was al duidelijk zichtbaar. Ze waren schat ik rond de 30 jaar, zeg maar de vrouw op zijn mooist. Wat in deze tijd opvallend is, is dat kinderen niet meer worden geboren als de moeder twintig jaar is, maar 10 jaar later, rond hun dertigste. Eigenlijk vind ik dat beter, dan is al men een beetje zekerder van zijn toekomst, en ook van de papa 's.

Vroeger droegen de toekomstige mama 's ruime klederen zodat men soms twijfelde. Is ze verdikt of…in positie? Nu is het een spannend 'rekkleedje' dat zich aanpast aan de groei van het kind en daarmee worden alle twijfels weggenomen. Iedereen mag hun buikje zien, ze pronken er zelfs mee. "Ze is in positie", zei men vroeger. Wat een raar woord. "Ze is in verwachting van een kind", dat is Nederlands op zijn best, vind U niet?

"U draagt uw kind heel hoog, bij mij drukt hij op mijn blaas en moet ik constant gaan." "Veur wanneer is t’ bij U?" "Eind september", zei het hoogdragende moedertje. "Maar weet ge wat ik de laatste tijd heb, mijn smaak is op de dool, ik kan bij wijze van spreken een crème glacé met vlees eten, ik hoop dat het zo niet blijft." "Wanneer is het bij U verwekt?", zeiden ze giechelend tegen elkaar. "Bij ons moesten we de wekker zetten, het was soms midden in de nacht als de eitjes op stap gingen en dan moesten we onze hormonen klaarhouden, ze hielden er geen rekening mede dat we moesten gaan werken. Soms was het tegen ons goesting, maar na een tijdje gingen we er tegenaan, volop genietend, met die herinnering gaan we gans ons leven lachen." Zo gingen ze maar door, soms teder naar hun buikje kijkend, terwijl ze er zachtjes tegen praten.

Ze stonden op wensten elkaar succes, en lieten mij achter. Ik dacht eraan hoe het toen was, 50 jaar terug. Het was toen met dezelfde verwachtingen, want ons kinderen hebben nu zelf al kinderen en misschien hebben we nog tijd over om de derde generatie te mogen meemaken, dat zou pas een belevenis zijn!

TOT gauw, ik laat wel iets weten.

groetjes,

rocor