Berichten van 1 maart 2009 tot 31 maart 2009

...twee kindjes met het syndroom van down. Ze deden hun eerste communie bij ons in de kapel omdat het in de grote kerk te druk was voor hem en zijn vriendinnetje. Ze waren 7 en 8 jaar. Alle aanwezigen waren familie en vrienden, de kindjes waren mooi in hun nieuwe kleren en dat lieten ze duidelijk merken, ze waren opgewonden en blij. Iedereen kreeg een handje en een kusje. Toen ze vooraan moesten komen voor hun inzegening heb ik nog nooit zo een gelukkige kinderen gezien, de echtheid van dat koppeltje sprak boekdelen.

De ontroering bij de mensen hoe die kinderen in hun eenvoud dat grote gebeuren beleefden, was zo puur en menig traan werd weggepinkt. De priester die de ceremonie uitvoerde deed dat schitterend en met veel geduld, het was niet gemakkelijk om de aandacht van de twee kinderen bij het gebeuren te houden. Halfweg de ceremonie draaide één van de kinderen zich om en riep: “Mama!” En zwaaide even, eenvoudig en welgemeend.

Zulke kinderen doen er langer over om iets te leren maar lief en vrolijk zijn is een gave, het is hen aangeboren. Ze kunnen een voorbeeld zijn met hun opgewektheid. Voor de ouders die zo een kind hebben zullen er moeilijke dagen bij zijn, maar ik zag in de kapel wat een ongelooflijke binding ze met hun kind hebben. Ik bewonder die mensen, het vergt heel veel van een echtpaar met zo een zorgenkind. Maar vraag het hen zelf, ze zouden het kind nooit willen missen, en als koppel zien ze elkaar ook liever, het bind hen meer dan ooit. Ze trachten constant om hun kind op een hoger peil te tillen, met enorm veel geduld.

In al hun kleine of grote beslissingen moeten ze met het kind rekening houden of het wel kan. Wat ook eigen is aan die kinderen, ze aanvaarden je of niet. Toen ze uit de kapel kwamen door een haag van familie en vrienden zag de jongen me plots. Hij kwam naar mij toegelopen en gaf me een natte zoen op mijn kaak. Nog nooit heb ik zo een oprechte kinderliefde gezien, dat vergeet een mens nooit. Ik was zeer vereerd en ontroerd want ik mocht me bij zijn vrienden rekenen.

Tot gauw 

rocor

Het moet verschrikkelijk zijn om alleen achter te blijven als je levenspartner wegvalt, na vele jaren samen alles te hebben gedeeld in vreugde en soms ook tegenspoed. Uw kinderen zijn het huis uit, U bent alleen om alles te doen. Vroeger had ieder zijn taken, hij den hof, uzelf binnen huis, hij liep dan eens binnen voor een koffie en een babbel. Als ge nu dan eens zin hebt om niets te doen, blijft alles staan. Je kinderen helpen je wel, maar die hebben ook hun gezin.

Nu zit U alleen aan tafel, zonder babbel, wat starend in de hof, je voelt je eenzaam. U hebt niets te kort, alleen liefde mist U, het huis is afbetaald en U hebt wat geld. Je hebt wel vrienden en vriendinnen, maar dat thuiskomen ‘s avonds in dat veel te grote huis is nog het ergste. U wordt wel uitgenodigd op feestjes, maar U voelt zich niet lekker als ge naar huis gaat. Men geeft U drie dikke zoenen en weer bent U alleen. Vroeger kon ge uw man al eens verwensen, nu denkt U: was hij maar hier om in slaap te vallen in zijn armen.

Maar U bent nog mooi en na jaren denkt U wel eens aan een andere man, en aan seks. Getrouwde mannen genoeg die zin hebben in een avonduurtje, maar dat is geen oplossing, toch niet voor lang. Nog iemand anders nemen, op uw leeftijd? In het begin lijkt dat aangenaam, maar ze brengen ook hun kwalen mee, en doen niets anders dan zeggen hoe goed ze wel zijn, en het gevoel uw eigen goesting te kunnen doen geeft U toch vrijheid.

Onlangs zei een man die ook zijn vrouw al jaren had verloren: “Een vrouw is welkom maar zonder valies, alleen met haar handtas. We praten en eten wat, we laten ons eens goed gaan, meer moet dat voor mij niet meer zijn en dan is het tot de volgende keer.” Een vrouw zei: “Ik heb een LAT relatie, ‘living apart together’, ofwel een WOB relatie, Wippen Ontbijten en Buiten. Het is geen vastigheid, maar mijn kinderen willen niet dat ik iemand in huis neem. Ze hebben er geen zaken mee, maar ze laten het toch maar mooi uitschijnen.”

Zomaar een vriend hebben als vrouw en een vriendin hebben als man, kan dat niet? Een soulmate die niet belust op seks, die naar je kan luisteren in wanhopige dagen, waar je gewoon alles tegen kunt zeggen, en waarbij je uw gsm eens kunt nemen en bellen als het echt niet meer gaat, zou dat geen verschil maken in je eenzaamheid? Gewoon doen waar je zin in hebt, lachen en alles op je laten afkomen en genieten van het leven zal nog het beste zijn, hopelijk in alle gezondheid.

Tot gauw rocor

Nen hond bijvoorbeeld? Ik moet uitzien wat ik schrijf, dat ligt zo gevoelig voor mensen die van dieren houden. Zelf heb ik altijd dieren gehad, zeker als de kinderen nog thuis waren. Hoe bizar het ook klinkt, soms hoor ik zeggen: “Als ik ooit alleen kom te staan dan schaf ik mij een hondje aan”, gezegd van vrouwen, oudere natuurlijk.

U weet niet waar u aan begint, zo een mormel dat jankt, dat doet zijn behoefte in huis, moet overal mee, moet op U schoot en soms in je bed, loopt altijd achter je gat. U kunt niet meer op reis, U mag niet meer in het restaurant, alles hangt vol haren. Maar … De voordelen, de vriendschap die u er van krijgt, zo een beestje kan U op den duur niet meer missen. U praat ertegen, het gevoel dat U niet alleen bent, U kunt terug voor iets zorgen, het vlijt zich tegen U aan, als ge er aan begint is het niet meer te missen.

Onlangs waren we op een receptie. Er was ook een zaakvoerder met enkele medewerksters, bij een van de jonge dames hing een tas om haar hals met een opening bovenaan, waar een honden kopje uitstak, een Chihuahua. “Het gaat altijd met mij mee”, zei ze. “Overal, maar dan ook overal.” “Ook op de zaak?”, vroeg haar baas. “Jaja”, zei ze, hij had het nog nooit gemerkt, het beestje weegt 1 kilo en kan in je binnenzak.

Een poes dan, die heeft een vrije loop en is misschien makkelijker. Dat zeurt niet zo en daar hebt ge ook vriendschap van. Vroeger deden die hun boodschap buiten in de hof, nu moet dat in een bak in huis zijn, vies vind ik dat. Dat komt ook op je schoot liggen en spint dan, zalig genietend van je lichaamswarmte.

Ik griezel er nu nog van, we waren op vakantie in een warm land en liepen op het strand. Het was er druk, een mevrouw wandelde er met haar piepklein hondje, het liep los zonder lisje. Plots komen er twee verwaarloosde hele grote smerige honden afgelopen, iedereen was er bang van, die nemen dat klein beestje in hun muil en scheuren dat diertje in stukken voor de ogen van die vrouw en honderden omstanders. Ik nam een stok die er lag van een strandzeil en ging er op af, de moordenaars keerden zich razend naar mij om, en met bloed en de overschot van dat kleine beestje in hun muil. Ik vond mijzelf laf, maar niemand hielp en met korte broek en op blote voeten in een vreemd land op vakantie… Ik moest achteruit, ik ben er nu nog niet goed van na al die jaren. Die mevrouw was in alle staten en schold iedereen uit voor lafaards. Ik kreeg een klein knikje als dank, ik weet niet waarom. Haar hondje was dood en in stukken gescheurd.

Toen kwam de politie, de honden werden gevangen met een net en afgevoerd, ik vertel dat verhaal nu nog aan iedereen. Dat was zo angstaanjagend, ik krijg er nu nog kippenvel van. Ik heb het overschot van haar beestje in een plastiek zak gedaan. Het bandje rond zijn hals was in twee gebeten, het kopje lag ernaast en heb het zakje neven de hysterisch wenende vrouw gezet. Ze keek niet op, ik voelde mij beschaamd en laf, ik had teveel aan zelfbehoud gedacht, moest ik sneller gereageerd hebben dan had het hondje misschien nog een kans gehad? Mijn gedachten werden gans die vakantie overschaduwd door dat voorval. Zelfs als ik er nu nog aan denk ben ik er nog niet goed van.

Tot gauw

rocor

Dat is een naam die men niet meer hoort en ik vind die mooi, zoals Ward, Leon, Louis, ook Karel en Petrus zijn nu terug in. Ik kan de namen van tegenwoordig bijna niet meer uitspreken. Wie bepaalt die namen eigenlijk,een mooie man of vrouw of een sportman wiens voornaam gebruikt wordt, ik weet het niet. En als pasgeborene kunt ge niet kiezen, dat is het hem juist. Je zit er gans je leven mee opgeschept met of tegen je goesting.

Vroeger werden bijna alle namen afgekort, Edward werd Ward, Maria werd Mieken, Andre werd Rik, Filomiene werd Mien, Albert werd Bert, Emiel werd Miel, Godelieve werd Lieve, Marleen werd Leen. Ik vind die verklein namen wel lief. Ik had zelfs een tante Maans, van Clemans. De tijd dat men Melanie, of Corduul, Eulalie, Bernard of Serafien of Esmeralda noemde is voorbij, maar ge weet dat toch maar nooit. Misschien komt dat ooit nog terug. Pelagi is onlangs overleden, ze was 102 jaar. Ik denk: zo een 60 à 70 jaar terug had iedereen volgens mij een bijnaam die betrekking had op een misstapje, of op zijn uiterlijk. Of men je ermee kwetste daar hield men geen rekening mee. U werd geboren met een bochel? Gans U leven noemde men U DEN BULT. Of had u platvoeten, of zag wat scheel, of je haar was ros. Wreed hé.

Soms waren er grappige namen bij. Iemand was ‘Peer den natten’ omdat hij dronken in een sloot kopje onder ging en zo de herberg binnen strompelde. ‘Fiel de leugenaar’ werd steeds betrapt op leugens, als iemand zijn officiële naam vroeg, zei hij: “Fiel de leugenaar, Mijnheer!” ‘Lange Stien’ was twee meter en tien. Iemand was ‘de dochter van poepejeanne’. U raad het al, haar moeder had een kont om U tegen te zeggen. ‘De floeren’ ging met zijn velours broek slapen, ge kon er soep van koken.

‘Lie kak’ nam het niet te nauw met hygiëne. ‘Kromme Hema’ kon geen varken tegenhouden, het kon tussen haar benen weglopen. Voor ‘Martin de kiekendief’ moest ge U kippen bij je in huis nemen of U kwam tweede. ‘Bavo den tootentrekker’ deed zijn bijnaam alle eer aan, ‘den Tjeef’ alias ‘de vuile muil’ was een gemene achterbakse zeveraar die geen vrienden had.

‘De losse Pol’ was bij de vrouwen heel erg gekend. ‘De snuiten kuiser’, ofwel ‘de gazet’ was natuurlijk kapper. Er zijn veel ouders die er op staan dat de naam van hun kinderen correct wordt uitgesproken, zoals Isabelle, Frederik, Katrina. Ook een dubbele voornaam vind ik mooi, Marie Isabelle bijvoorbeeld.

Yo de mannen!

tot gauw

rocor