Overlevers

Ik zal meer tijd nodig hebben, het is zo en U moet me raad geven. Meer en meer mensen die op pensioen zijn, die in een huis wonen, worden geconfronteerd met het feit dat u beter de laatste periode van je leven kunt doorbrengen in een appartement, verlost van alle werk in dat huis, plus den hof en je bent ook ver verwijderd van alle winkels in dat huis. Voor alle verplaatsingen heb je de auto nodig. Als U op een appartement dicht bij het centrum woont, kunt ge uw boodschappen te voet doen, geen auto meer nodig, terrasjes doen, geen last van alcohol controles, als u iets tekort komt aan tafel, gaat U er vlug om, het onderhoud van zo een appartement is op een uurtje per dag opgelost, volgens immobiliënkantoren niets dan voordelen.

De kinderen komen goeiedag zeggen als ze in het centrum zijn voor boodschappen, u krijgt veel bezoek. Werk is er niet, alles is nieuw, ge kunt op je sloffen lopen gans de dag. Ge moet niet anders doen dan telefoneren, televisie kijken, achter je computer zitten, een boek lezen, films kijken, eten, drinken, vrienden ontvangen, want U hebt tijd. Kortom ‘kabouter lui’ uithangen, als het dat is wat ge wenst, is het de beste keuze.

In het huis waar ge nu woont, dat ge zelf hebt gemetst, getimmerd, gevloerd, geschilderd, alles dus, is altijd werk, er begint overal sleet op te komen na 50 jaar. De keuken moet vernieuwd worden, op de veel belopen plaatsen is de glans van de vloer, de hof moet opnieuw aangelegd worden. Er zijn kosten aan, zeg maar. Maar ge houdt van dat huis, het is je thuis. Ge hebt alles aangepast naar je wensen, het heeft zoveel comfort, ge hebt elk plekje naar je zin gemaakt, kunt ge dat zomaar in de steek laten. Dat is een belediging voor dat huis, als is het maar een hoop bakstenen. U kijkt in de tuin als u ontbijt, daar zijn vogels want die voedert u, uw werkhuis is daar, met je gereedschap als U dingen herstelt. U praat veel met de buren Jaqueline en de Gust, u helpt elkaar indien nodig.

Als u aan tafel zit en je denkt, bij dit eten wil ik een tomaatje, rijp gekomen op de struik, ga je in de serre en kiest maar uit, een onbespoten bloemkool, een komkommer, wat radijsjes, u doet maar. Ewel voor die keuze staan vele mensen, er is natuurlijk de leeftijd. Het kiezen is moeilijk, appartementen verkopen als broodjes aan mijn leeftijdsgenoten. Voor de prijs van je huis hebt U een appartement. Ik hoor soms zeggen van die appartementen bewoners: “Ik moest het al veel vroeger gedaan hebben, maar ik denk nog dikwijls aan mijn huis. Maar als er iemand zou wegvallen van ons twee, is een huis veel te groot en altijd op je kinderen rekenen, kunt ge niet doen, ze hebben ook hun gezin”.

Zou het waar zijn wat men zegt? Als men over je praat in een appartementsgebouw er naar het schijnt niemand er niemand kent en zegt men: “Weet ge wie ik tegengekomen ben in de lift, dat koppel van 6^e! Ze hadden zeker boodschappen gedaan ze zien er nog goed uit”. Dus voor de rest van je leven bent U dus dat koppel van t’ zesde.

Wat moeten we doen, zeg U gedacht!!

Tot gauw rocor

Onze kleinkinderen overtuigden ons dat digitale tv onmisbaar was en zeker als we een beetje willen bijblijven. Wat doet u dan, luisteren en doen natuurlijk. Ge kunt er mee opnemen en eenmaal ingesteld, neemt dat ding alles op; zowel Ben Crabbé met Blokken als Simonneke in Thuis, weken aan een stuk, ook de Pappenheimers en De slimste mens, wat een weelde. Ge kunt films kijken wanneer ge wilt, mits betaling natuurlijk. Documentaires, al wat ge wenst, alle genres, een ongelooflijk toestel, waarschijnlijk niet gemakkelijk om de bediening onder de knie te krijgen op onze leeftijd, maar dat wordt U haarfijn uitgelegd door onze medewerker zei men toen in de reclame.

Toen die mijnheer, een jonge man, zich aanmeldde, had hij een kleine computer bij, plaatste de box, belde met zijn vriendin ondertussen dat ze elkaar zouden zien want het was zijn laatste post en het ging niet lang duren, toch mooi jong zijn hé. Ik bood de jongen een koffie of een Coca Cola aan, want die jonge gasten hebben liever een cola, maar hij bedankte. Snel was de klus geklaard, hij belde naar het bedrijf en zei tegen ons: “Binnen enkele uren is jullie ‘mediatheek’ en ‘ooit gemist’ aangesloten”, steekt een papier onder mijn neus vraagt om mijn handtekening te zetten dat hij ons bezocht heeft. Toen ik vroeg hoe dat ding werkte antwoordde hij dat het allemaal doodgemakkelijk aangegeven was in het boek die hij achterliet, mijn vrouw gaf hem 5 euro en weg was hij.

Ik kijk op dat door mij in vertrouwen getekend document en wat zie ik, hij had op voorhand zelf 4 kruisjes gezet dat hij ons dat allemaal had uitgelegd, alles opgekuist, de toepassingen A LA CARTE getest en uitgelegd. Daar stonden we dan. 70 jaar, we konden het toestel enkel af en aan zetten, dat was alles, we begrepen niets van dat ding. Na enkele uren nog altijd geen ‘ooit gemist’, na enkele dagen niets, na een week niets, ik bel en kom bij vriendelijke mensen terecht die dat eens gauw zullen regelen voor mij. Niets, nada, noppes. Ik begon mij een beetje op te winden, en bel nog een keer, bijna 14 dagen later. Een vriendelijke man aan de lijn antwoord, blijf aan de lijn, na een minuut was hij terug hij had het nagezien, onze box was bij een andere klant geïnstalleerd. Binnen enkele uren zou het in orde zijn, wat ook zo was, mijn dank voor die vriendelijke man.

Mijn vrouw had gezegd: “Niets zeggen van die installateur via de telefoon”, maar ik kon mij niet houden. De vriendelijke man verontschuldigde zich en vroeg of ik een klacht wilde neerleggen, daar was een dienst voor. Ik heb nee gezegd, ik wil niet dat een gastje onder zijn voeten krijgt. Maar als U dit leest gastje, U hebt een reuze werk en uw baas gelooft in U, doe het dan niet naar de kloten jong! Tussen haakjes mijn kleinkinderen hebben het ons uitgelegd, en mijn vrouw kan er goed weg mee dus wat zou ik mij druk maken?

Als U mij OOIT MIST
tot gauw rocor

Beste lezers, deze pagina is reeds 3969 keer bezocht. Soms zal mijn geschrijfsel onzin zijn, soms plezierig, al eens wat seks, ik doe mijn best, wil zeker niemand kwetsen, want ik kijk gewoon rond, maar wat ik jullie echt wens is een ouderwets, ZALIG KERSTFEEST EN EEN GELUKKIG NIEUWJAAR met veel gezondheid!

Tot gauw

Goede vraag, ik weet het ook niet, een vriend met mijn leeftijd, 69 jaar dus, komt bij me en zegt Rocor ik zondig de laatste tijd nogal tegen het negende gebod, WEES STEEDS KUIS IN UW GEMOED, is dat een dagelijkse zonde of een doodzonde? Voor hem een dagelijkse zonde, maar vele kleintjes maken een groot. Moeilijk te zeggen natuurlijk, hoever gaat u in uw GEMOED, en wat is de duur van je fantasieën? Daar hangt het vanaf hoe zwaar de zonde is en in welke categorie ze valt, dat het zonde is lijd geen twijfel. U kunt niet zomaar in je gedachten U buurvrouw naakt haar was laten ophangen in den hof zonder gestraft te worden. Ik denk dat daar onze lieve Heer niet mals over is. Toen hij vroeg of mij dat soms ook overkwam, ontweek ik zijn vraag door te zeggen dat mijn buurvrouw een droogkast had, en haar was niet op de draad hing, want ik dacht nog, met zo een koud weer, kunt Uw dat mens niet naakt in den hof sturen. Ze is trouwens 70 jaar, ik hoop dat ze mijn blog niet leest, dat zou pas vervelend zijn.

Bij navraag aan onze vrienden bleek dat er nogal gezondigd werd tegen het negende, want alleen God en HIJ alleen kan je daarop betrappen, nogal geluk lachten ze, want hun fantasie ging blijkbaar veel verder dan de buurvrouw, schandalig toch, vind ik? We zouden het vragen aan onze herder, maar ja hij heeft verschillende parochies en heeft geen tijd voor zulke dingen, en zei hij: “Dat moet ieder voor zich weten, hoever ge daar in gaat”. Zeer diplomatisch en ontwijkend antwoord maar hij heeft gelijk, ginder boven worden pas de prijzen gedeeld, en dat is hopelijk nog ver van ons bed.

En nu moet ik verder zei onze priester want als ik niet bijblijf met mijn werk dan maken ze van mijn kerk een warenhuis of misschien wel een dancing, dat kunt u toch niet geloven. De kerk, het aanzien van alle kleine gemeenten tot de grootste steden, waar we de mooiste momenten van ons leven hebben beleefd, dat terwijl de moskeeën oprukken, we zullen ons moeten bezinnen en de kerk niet alleen bezoeken bij een doopsel of begrafenis, want huwelijken zijn een rariteit. Men zou de Priesters moeten toelaten een gezin te schichten want in deze tijden celibatair door het leven gaan dat kan toch niet meer, men heeft al veel afgeschaft om het de gelovigen gemakkelijk te maken. Maar dat heeft geen zin, als ge iemand vraagt of hij of zij christelijk is antwoord men: “Jazeker maar in me zelf”. Ziedaar men geloofd in God, maar laat jonge mensen de kans op een moderne manier, als Priester ons weer allen samen te brengen en te zingen en de Heer loven.

Misschien tot gauw in de kerk  rocor  

Op de E17 komende van gent, tussen Lochristi en Lokeren, reed ik op het middelste rijvak van de drie. Op het rechtse rijvak reden trekkers opleggers, en camions met remorque met 50 meter afstand ertussen, op het linkervak de snelle mannen. We reden tussen de 110 en 120 kilometer per uur, plots word ik ingehaald door een dame met een overdekte kruiwagen, een ‘Smart’ noemt dat. We hebben geluk gehad, het zou een platte smart kunnen geworden zijn. Het meisje haalt me in en beseft dan plots dat ze de uitrit moet nemen, ze besluit dat toch maar te doen, en juist ter hoogte van de oplegger op het eerste rijvak snijdt ze de weg af van de aanstormende mastodont, die bestuurder begint te remmen. Alles piept en kraakt, de verbrande rubber kleeft aan de weg, de oplegger schuift juist voor mij op mijn rijvak, ik rem voor mijn leven. Achter mij hoor ik gierende banden, op enkele meters van het gevaarte komt iedereen tot stilstand zonder elkaar te raken.

Iedereen staat schots en scheef over de autostrade verspreidt, beseffend en God dankend dat het zo afgelopen is. De lading staat vlak voor mij op enkele meters, de trekker haaks op de vracht iedereen keek naar elkaar en dacht van de ander dat die de dader was. Samen met mij stapten de mensen uit en gingen kijken naar de trucker. Toen ik de cabine opende lag de man met zijn hoofd op het stuur trillend en zwetend, hij staarde mij aan en vroeg: “Zijn er gekwetsten en ligt mijn lading er nog op?” Toen ik zei dat alles in orde was zei hij: “Ik heb doodsangsten doorstaan, ik zag het meisje al verdwijnen onder mijn trekker, ze zou vermorzeld geweest zijn, beseffen de mensen dat niet dat men om 30 ton te laten stoppen veel afstand nodig heeft, ze heeft geluk gehad!”

Ik ben veel op de baan, maar als U op het middelste rijvak bent, hoe weet U dan precies waar de uitrit is, men moest dat met verf op de baan schilderen. Nu zeker, er rijden meer camions dan andere wagens, ik heb het eens geteld op het rechtse rijvak: 38 truckers achter elkaar. Geraak er maar tussen om de autostrade te verlaten, en wie durft nog kilometers op voorhand tussen die gevaarten rijden?

Ach ja, ik was het bijna vergeten ons juffrouw heeft doodleuk haar uitrit genomen zich van geen kwaad bewust niet beseffend wat ze aanrichtte. Voor hetzelfde geld doden en gewonden en een ketting botsing, maar alle dagen in het verkeer zijnde weet ik wel dat ik ook soms stomme dingen doe waar ge nadien van zegt: waarom doe ik dat?

Nog met nabibberen, tot gauw rocor

Als men een huis bouwt is er een architect nodig die alles in goede banen leidt. Onlangs had ik een afspraak met een pas afgestudeerde architect die een nederige opmerking over zichzelf maakte. Hij zei: “U kent uw beroep en ik ken van alle ambachten in de bouw een klein beetje. Een mooie bekentenis. Ik gaf als raad: luister naar de details, van de metser tot de schilder en al de stielmannen ertussen en U zult een geliefde en tevens een goede architect worden. Het zijn ruwe bouwvakkers maar als ge ze respecteert zullen ze hun stiel nog beter doen. In de regen werken, in de felle zon , bij harde wind ,in de koude, in het stof, het is heel zwaar. Uw boterhammen opeten op enkele stenen met een plankje erop, toilet in de hof over een put,.. (Nu is er eindelijk een plastieken kot). Om dan nog te zwijgen over de vele gevaren dat er op de werf kunnen gebeuren. Geef ze een kommetje soep op de middag en het is feest voor hen! Houdt de gemene opmerking voor U:  Ze hebben toch voor die job gekozen!… Maar het kunnen ook niet allemaal computermannen zijn of  piloot of dokters ; en huizen moeten er altijd gebouwd worden!

Vooral in de woningbouw is voor ieder onderdeel een vakman nodig, een metser, een voeger

een schrijnwerker, een dakdekker, een elektricien, een loodgieter, een chauffagist , een pleisteraar, een chapelegger, een tegel- en vloerlegger, een keukenplaatser, binnen schrijnwerker voor de deuren, een aluminium bewerker voor ramen en veranda, een glazenier, een parketlegger, een schilder- behanger, een kassei- of klinkerlegger, iemand voor de omheiningen en aanleg van de tuin, een binnenhuisarchitect voor de binneninrichting.

Een leger van vakmensen die gans hun leven bezig zijn met hetzelfde beroep en zich voortdurend moeten aanpassen aan nieuwe technieken en materialen. En het moet altijd maar sneller! De architect moet alles in goede banen leiden, moet planning maken. Hij staat tussen de opdrachtgever en de vakmannen. Het moet goed zijn want het kost veel geld.

Ieder blijft bij zijn beroep want ieder kent de knepen van zijn eigen vak, en dat kunt ge nergens leren, alleen door ervaring.

Alleen in de regering, en dat versta ik niet , een minister van landsverdediging kan morgen een minister van pensioen zijn, openbare werken wordt minister van de leut t.t.z. cultuur. Minister van verkeer kan onderwijs doen en ga zo maar verder. Zou een eerste minister zijn zoals een architect die bij elke vergissing wordt afgestraft dan kunnen we alleen maar besluiten schoenmaker blijf bij uw leest. Er zou wel eens iemand mogen opstaan die eens andere beroepen in het daglicht stelt dan altijd degene die met een mooie stem geboren worden, en vereert worden als een God. Waar men altijd de rode loper voor open rolt. Er zijn zoveel mensen die dat ook echt verdienen. En iedereen heeft graag al eens een schouderklopje!

Misschien wat cynisch maar toch…..   tot gauw  rocor

DAME met hoofdletters. U zult me gelijk geven, zeker de oudere mensen onder ons. Ze verdient zendtijd op de televisie. Deze DAME kwam met haar man bij ons thuis op bezoek. Ze hadden een mooi bloemetje bij en hun welgemeende wensen met veel beterschap voor mijn zieke vrouw. Het kwam tot een gesprek over haar ouders die stilaan oud werden en misschien hulpbehoevend zouden worden. Dat was nog wel veraf maar toch dacht ze er al aan.

En weet U wat Linda (de Dame) zei? “Ik denk er niet aan om mijn ouders in een OCMW te doen, een wachtkamertje op de dood. Die komen toch gewoon bij mij wonen! Mijn man past onze woning aan!" De man knikte. Ze vonden dat allebei de gewoonste zaak. Mijn ouders, wie van de 2 ook overblijft, in een tehuis steken (een vreselijk woord vind ik dat), dat nooit! Ik zou het mijn eigen niet vergeven. Zeg nu zelf, hebt U al een gelukkig mens gezien in zo een instelling? En er is een wachtlijst, kunt U dat geloven? Ze voegde er direct aan toe, het moet een enorme opdracht zijn van al dat personeel om het voor iedereen naar wens te maken, al die oude mensen met hun wensen en grilletjes uitkijkend naar een bezoek van hun kinderen of kleinkinderen, het enige wat ze nog hebben.

Niet goed te been meer zijn, wat kwaaltjes, niets meer om handen hebben, met het verleden leven. Uw ervaringen en levenswijsheid voor de zoveelste keer vertellen aan Bertha van het kamertje ernaast. Bertha haar man verblijft hier ook maar er waren geen kamers vrij voor koppels. Maar ze wachten tot er iemand sterft zodat ze terug kunnen samenleven.

Ja, zei Linda, ik bezocht de moeder van mijn vriendin in het tehuis, waar ze verbleef sinds haar man was overleden. De kinderen hadden besloten dat het zo niet langer kon. Het huisje werd verkocht, de meubels op de container gegooid, alleen een kastje was naar het tehuis meegekomen en wat foto’s . Ze miste haar huis, en haar kinderen en kleinkinderen. Nu was er een beurtrol. Ze kende dat woord niet, zei ze. Mijn oudste dochter brengt af en toe mijn lievelingseten, konijn met bruin bier en als het feest is komen ze me ophalen. Ik mag niet klagen, zei ze. Wat toen gebeurde vergeet ik nooit, zei Linda. Ze pakte me vast al wenend en zei: ik ben hier niet graag, maar niets zeggen tegen de kinderen. Ze doen al zoveel voor mij. Ik lijk wel een ondankbare.

Het was stil in mijn huis toen ze het vertelde. Dus niet met onze ouders, zei de man van Linda. Gemakkelijk zal dat niet zijn. Er zullen afspraken moeten gemaakt worden. Hij had al een plan in zijn hoofd, hoe hij die verandering ging maken in zijn huis. Eigenlijk moest dat allemaal voorzien zijn als men bouwt. Een kamer voor de ouders later… Ik schrijf Linda haar woorden gewoon na. In onze godsdienst moeten wij ons Vader en Moeder eren, het vierde gebod zegt dat. In de Islam worden de ouders geëerd en mogen zij deel uitmaken van het gezin tot ze doodgaan. In het jonge gezin hebben ze in alle beslissingen nog inspraak, wist ze.

Ze stonden op en wensten ons een goede avond. Als ge iemand zoekt voor de Nobelprijs!

Tot gauw rocor

Toch schandalig van U als je maar 1 keer per jaar naar het kerkhof gaat, vind ik. Daar liggen of zijn toch de mensen die U  nauw aan het hart lagen? Is alles dan zo rap vergeten?  Je kinderen bezoeken die graven niet meer van hun grootouders, laat staan de kleinkinderen. Daarmee weet ge meteen hoe het zal verlopen als het ooit uw beurt zal zijn, als ge daar zelf verblijft. U weet het niet meer zegt men dan, maar ik weet het nu wel, misschien is er wel een goede ziel die je graf toch eens afwast eens per jaar of wilt U uitgestrooid worden? Dat is proper en neemt geen plaats in.

Hebt U dat ook, als ik die graven bezoek, praat ik in mijn binnenste met mijn ouders en mijn overleden vrienden en fantaseer ik allerlei dingen en zeg ook dat ze zich niet ongerust hoeven te maken en dat alles goed gaat. Vind U dat raar? Meestal begin ik te rekenen aan de hand van die getallen die op het graf staan, hoelang ze dood zijn en op welke ouderdom ze overleden zijn, ik vergelijk dan met mijn eigen leeftijd en ben dan wreed ongerust want zolang is dat allemaal niet meer.

Ik doe ook een toertje langs de mensen die pas zijn overleden en schrik elke keer, dat kan toch niet, ik heb hem 14 dagen geleden nog gezien! Hij stak zijn duim nog omhoog maar zo rap gaat het nu eenmaal, heden ik, morgen gij en hoever is morgen nog verwijderd? Ik heb een idee over de aanleg van het kerkhof, maar eerst moet ik zeggen, wij hebben in onze gemeente een prachtig kerkhof. Nergens zo goed onderhouden, leuk vertoeven is het nooit op een begraafplaats maar met die hagen en die van hoogte verschillen, het gras gemaaid, de paadjes mooi afgelijnd, een zee van bloemen, het geeft toch een sereen gevoel,. Zeker als ge er alleen bent, dicht bij al die doden in alle stilte, de vallende bladeren en je ziet in je gedachten je vrienden weer voor je, dan is het gemis enorm groot en eigenlijk moet ge blij zijn dat U hier nog kunt rondlopen.

Het plaatsje waar kinderen begraven worden kan ik niet bezoeken. Ik stel me dan in de plaats van die ouders, dat moet verschrikkelijk zijn een kind verliezen. Mijn gedacht: moest men bij het binnenkomen van het kerkhof al de mensen begraven die gestorven zijn tussen 90en100 jaar en met een mooie spreuk erop zou dat toch een beter gevoel geven om zelf lang vol te houden en er zou drang zijn om daarbij te liggen. De bloemen die men plaatst ieder jaar vind ik mooi, en voor 5 euro hebt ge Uw plicht gedaan is t’ niet? Om de overledenen te bezoeken  kleed iedereen zich mooi op en zo moet het ook? Ietwat misplaatst, er zijn mensen die elkaar lang niet meer gezien hebben en daar een beetje bijpraten.  Bij het verlaten van het kerkhof gaf men een briefje dat ge bij je pannenkoek in ‘café de hoge wip’ een gratis koffie kreeg. Toch vriendelijk hé? Binnenkort staat er misschien een frietkraam…

Tot gauw heb ik niet gezegd aan het graf maar tegen U zeg ik:

Tot gauw rocor

Dood gaan is voor iedereen hetzelfde, het is altijd te vroeg, of te jong , maar het is heel eerlijk. Iedereen gelijk voor de wet, rijk of arm. Met veel geld kunt U het een beetje uitstellen maar komen doet het. Ik ben er bang voor. Ik doe al het mogelijke om hier zo lang mogelijk te blijven, ik ben hier zo graag. U ook zeker? In het zogezegde hiernamaals zou het ook heel goed kunnen zijn, maar zekerheid is er niet en het zou best kunnen dat er helemaal niets is hierna, dus ik neem het er nu van!

Het is begonnen als een grap, onder vrienden die we al een tijd kennen: degene die eerst zou gaan zou een bericht sturen of een teken geven uit het hiernamaals. Jammer genoeg is mijn vriend eerst gegaan, veel te vroeg. Ik denk er heel veel aan. Ik wacht nog steeds op een teken van hem… We waren eens samen in zijn mooie tuin en hij zei: “Roger, deze struik staat hier al heel lang en heeft nog nooit bloemen gegeven. Ik heb alles al geprobeerd. Speciale meststof, verplanten, niets helpt. Ik geef het op...” En wat gebeurt er? Het jaar nadat hij was overleden bloeit in de lente die bewuste struik met mooie en vele bloemen. Ik was ontroerd. Ik dacht onmiddellijk aan onze afspraak. Was dit het teken?

Ik weet het niet maar als ge iemand mist dan doet ge er alles aan om de gedachte aan hem levendig te houden. Zijn vrouw gelooft mij, zij vraagt soms ook om hulp en dan helpt hij haar. Het is toch zo vaag en bangelijk, dood gaan. Het veel gebruikt gezegde : “Er is nog niemand terug gekomen” is altijd nog van tel. Onze ziel leeft voort, dat wel, maar wie is onze ziel? Ik weet niet, moest God een vrouw zijn zou het er veel eerlijker aan toe gaan en zou de wereld er anders uitzien. Zeker weten! Rampen en toestanden waar kinderen bij betrokken zijn zouden nooit gebeuren. Maar het zal altijd een mannenwereld blijven. Zijn apostelen waren ook allemaal mannen hé.

Het moet verschrikkelijk zijn, dood gaan en zeker als ge het weet bvb door een ongeneeslijke ziekte. Je eens zo prachtig lichaam takelt af, ge wilt niet opgeven. Er is nog hoop, zegt de dokter, er is een nieuw geneesmiddel uit Amerika. Ge gelooft dat, het is je laatste hoop, maar denkt toch hoe lang nog? Alles achterlaten, je vrouw, je gezin met kinderen en kleinkinderen, je vrienden, je herinneringen, je dromen, je fantasieën, je huis en je bezittingen. Voor altijd… Vroeger ging het nog gepaard met heel veel lichamelijke pijn dat is nu gelukkig niet meer zo.

Beste vrienden het is een triest verhaaltje maar het is wel zo, weet ge wat? De tijd dat we hier nog zijn. Laat het ons aangenaam maken en laten we elkaar graag zien en niet te veel rekenen op het hiernamaals.

Tot gauw rocor

Enkele jaren geleden waren we in Italië op vakantie. Uitzicht op de baai van Napels, zeer mooi, vakantie op zijn best, duur maar bijzonder? Er is echter een nadeel. als ge een uitstap maakt, rijdt men met de bus juist tot aan de ingang van het terras of winkel, zoniet is de kans groot dat men u besteelt. Handen op de geldbeugel, plezant is anders en Napels zien en sterven is niet aan mij besteed. We leerden 2 mensen kennen uit Limburg toen we op een terras in Sorrento een pintje dronken. Het waren twee lieve aangename mensen, jonger dan wij want die mevrouw schatte mijn ouderdom juist en ik heb dat niet graag. Ik wil er jonger uitzien. Ze hadden dezelfde uitstap gekozen zoals wij, die enkele dagen later zou plaatsvinden, dus we zouden elkaar terug zien.

Toen we op de bus stapten waren die mensen er al maar ze keken beiden niet zo vrolijk en toen we voorzichtig vroegen wat er was toen bleek dat ze beiden een uitstap hadden gedaan te voet naar een klein haventje dat daar zeer pittoresk beneden Sorrento lag. Halverwege zijn ze overvallen, gestampt en geslagen door vier man, ze waren al hun bezittingen kwijt, al hun geld, bankkaarten, hun splinternieuwe camera en ze hadden overal kneuzingen. Ze hadden geen rooie duit meer. Ik stelde onmiddellijk voor dat ze van ons geld konden hebben om verder te kunnen en ze kregen hun moed vol ik zag zelfs een traantje. Zomaar geld krijgen van iemand die je amper kende, maar de eerlijkheid stond op hun gezicht te lezen.

De politie was erbij gekomen, zelfs de burgemeester stuurde bloemen want zoiets was nog nooit in zijn stad voorgekomen, dat zal wel. Toen ze geld vroegen in het hotel om voort te kunnen kon dat niet, de hostess van het reisagentschap kon er ook niet voor zorgen. Kortom, zonder geld of papieren ben je niets, nul komma nul en je bent dan in Italië, begrijpelijk dat die mensen zeer ongelukkig waren. Ze hadden direct hun kaarten geblokkeerd, er was natuurlijk al geld afgehaald en hun kinderen zorgden dan zo snel mogelijk voor geld. Al bij al is het nog goed opgelost, de verzekering en de bank hebben hun verantwoordelijkheid genomen maar geslagen worden in een vreemd land op vakantie waar ge zo naar uitgekeken hebt en dan alles kwijt, het moet wel hard aankomen.

Maar die mensen waren ons zeer dankbaar, ieder jaar komen we nog samen, eens bij hun, eens bij ons, twee vrienden bij en die mevrouw zegt nu dat ik er jonger uitzie dan mijn ouderdom en dat doet deugt.

Tot gauw  rocor

Mijn 2 kleinkinderen kwamen langs en vroegen: “OMA neem je agenda eens?” U moet weten, oma en de meisjes verschillen in leeftijd meer dan 50 jaar. Zeggen die snotneuzen dus: “Oma, neem je agenda eens, zodat we kunnen afspreken wanneer we met ons drieën eens naar het shopping center kunnen gaan?‘Van ik’ werd niet gesproken, mijn taak zou erin bestaan om mijn bankkaart mee te geven (van ik is west Vlaams voor van mij). Een grootmoeder met een agenda, ze heeft dat vroeger nooit gehad, als ge haar nu iets vraagt dat in de nabije of verre toekomst moet gebeuren zegt dat mensje doodleuk: “Wacht;IK ZAL MIJN AGENDA EENS NEMEN”. Vroeger legde ze een knoop in haar zakdoek om iets niet te vergeten, nu slaat ze het op in haar gsm of zet het op de computer. Dat is pas modern en met je tijd mee zijn! Een huisvrouw met een agenda waar gaan we naar toe zeg. Onlangs nog vroeg een vriendin aan haar of ze samen eens konden afspreken om wat bij te praten. De agenda’s werden er bijgehaald, nu dinsdag gaat niet, moet ik naar de markt, woensdagmiddag komen mijn kleinkinderen eten als ze van de school komen, woensdagnamiddag ga ik bloemschikken, donderdag doe ik mijn kuis, vrijdag zou eventueel gaan, maar dan ga ik met mijn man een zieke bezoeken, zaterdag ben ik bij mijn kinderen, zondag gaan we uit eten en maandag vind ik een vervelende dag om terrasjes te doen, en is er veel werk te doen na de zondag.  

De agenda van haar vriendin stond ook vol, ze deed aan turnen, hield de kleinkinderen één dag bij, was in de wandelclub, volgde engelse les, kuiste een dag haar huis en ging veel shoppen. Er was geen speld tussen te krijgen. Dus: ze zouden elkaar wel eens bellen of een smsje sturen…niet dus.

Toen de kleinkinderen terug kwamen hadden ze allebei een zak bij. Ze vonden dat ze er goed mee stonden, ik kreeg een dikke kus als dank, dus ik wist genoeg. Mijn bankkaart had een deuk gehad, maar ik vond het ook mooi en het was voor herhaling vatbaar. Ze hadden ook een thee gaan drinken en oma had zich ook goed gehad en ik had een rustige namiddag. Wat een agenda allemaal kan regelen, ik heb erin geneusd, ik denk dat ik ook een afspraak moet maken willen we samen nog iets doen.

Tot gauw rocor