Berichten van 1 februari 2009 tot 28 februari 2009

Ik was in een verkaveling waar ongeveer 50 huizen stonden, met nog heel veel woningen in opbouw. Het was een gewone week, werkdag. Ik zie dat graag hoe mensen bouwen, al die verschillende stijlen, verschillende keuzen van baksteen, mooi verwerkt met arduin. Smalle ramen, schuiframen, soms bogen erin, af en toe een volledig rond raampje, allemaal in materialen die weinig onderhoud vragen, mooie dakpannen. Stijlvolle voordeur met inkijk in glas. Veranda’s die uitnodigend een overzicht bieden aan het tuinhuis en winterharde planten gemengd met bloemen voor ieder seizoen, en een gazon voor de kinderen, ingezaaid met sportgras.

De omheining in weerbestendig materiaal, een hek voor de veiligheid. Nu was de verkaveling nog een puinhoop, rondom de onafgewerkte woningen kon men nog van de ene hoop zand naar de andere springen, de afgewerkte huizen daarentegen zagen er prachtig uit. Wij Belgen kunnen toch wat hé.

Wat me opviel, ik zag geen bouwvakkers, nochtans een gewone werkdag. Toen ik aan iemand vroeg hoe dat kwam, zei de man: “Kom eens in het weekend, dan zult U wat zien!” Wat bleek, veel van die mensen bouwden hun woning zelf. Toen ik vroeg of iedereen dan kan bouwen en metsen, zei die man: “Ze hebben allemaal een cursus metsen gevolgd en zie het resultaat, in het begin wat haperend, maar nu, ongelooflijk toch! En hun vrouwen helpen mee.”

Ze deden er veel langer over, maar het resultaat moest er zijn, en ze verdienden geld, anders was bouwen in deze tijd niet meer mogelijk, zeiden ze, toch niet voor ons. Er waren zelfs handige doe-het-zelvers bij die zich waagden om een dak te timmeren en pannen te leggen. Bij de binnen afwerk zijn er momenteel allerhande zelfbouw pakketten te verkrijgen om zelf loodgieterij, verwarming en elektriciteit te leggen. Wij Vlamingen zijn ongelooflijke werkers en dat huisje, tuintje is voor ons belangrijk. Het goede gevoel van het zelf te hebben gedaan geeft toch een bijzondere meerwaarde aan je huis.

U kunt niet alles zelf doen dat weet ik wel, daar zijn vakmensen voor, zoals pleisteraars en chape-leggers. En die zijn dan zeker nodig. Op ons bouwen mogen we terecht fier zijn, je ziet dat nergens ter wereld. Ik durf bijna zeggen: we zijn de beste.

Werk ze 

rocor

tot gauw

Ze is 85 jaar geworden, ze komt er niet alleen goed voor, maar ze ziet en nog mooi uit, bijna geen rimpels. Ze loopt nog goed rechtop, en wat ze hebben moet als vrouw is nog steeds aanwezig, kortom, men maakt zulke vrouwen niet meer. Ze laat de kaas niet van haar brood eten, ze heeft een uitgesproken mening, u kunt ze maar best te vriend hebben, want als vijand bent u nog niet aan de vroege patatjes. Ze moet niet achter haar woorden zoeken, en ze noemt u een snotneus die nog niet droog achter zijn oren is als je met haar in discussie gaat.

Ja man, 85 jaar, ge zou het niet zeggen. Vroeger zei men: ‘Het is er een om gendarmen uit te kweken’, echt waar. Ze heeft vijf kinderen gehad die nog steeds naar haar luisteren, en ze is nog heel goed mee met haar tijd. Ze lacht en heeft plezier, een mop is haar niet vreemd, zelfs een tikkeltje pikant kan, en ze heeft dan leute en zegt dan: “Hoe durft ge!” Maar bovenal is het een moeder, die niets anders voor ogen had dan van haar kinderen goede mensen te maken, die steeds voor ze klaarstond en in haar leven heel hard gewerkt heeft. Ze was steeds streng, maar rechtvaardig. Ze draagt geen stola of haute couture, maar een voorschoot.

Het is mijn maatje, ik loop haar deur niet plat, maar nu ze 85 jaar geworden is hebben mijn vrouw en ik haar bloemen gebracht. Ze zag er ongelooflijk goed uit. Ze heeft dat lieve, dat pure, dat aparte, dat bezorgde, zoveel innerlijke schoonheid die haar glans geeft. Toen ik achter haar gezondheid vroeg, was blijkbaar alles oké. Alleen zei ze: “Ik kan zo goed niet meer schuren en dweilen en dat doet mijn zoon dan, ik ben beschaamd dat hij zoveel moet doen voor mij, het is zonde dat kind.” Dat kind wordt 57 jaar en hij houdt van zijn moeder en doet er alles voor.

Gelooft u dat nu? 85 jaar zijn en zich verveeld voelen als men haar helpt. Als dat geen trofee waard is, de moeder en grootmoeder van het jaar. Ze vernoemt nog alle dagen haar overleden man waarvan ze veel heeft gehouden en mist hem nog alle dagen. Ikzelf ben dankbaar zo iemand te kennen en mijn respect is groot, een moeder, een huisvrouw, die haar leven opgeofferd heeft voor haar kinderen.

Tot gauw rocor

Ja, ik denk het wel en ik weet dat ik er zeker bij hoor. Oordeel nu zelf. Wij hadden niets in huis volgens mijn vrouw. Ik geloof dat niet, ze wilde uit eten gaan ja, dat was het. En mijn pensioen was juist gekomen, dus het kon. Op het dagmenu: hazenrug, wat ik graag eet, met warme groenten, kroketjes, een glas rood van het huis, met een koffie achteraan, wat wil je nog meer? Toch wel een ander gevoel op restaurant, ontspannen de mensen wat bespioneren, wat ze eten en hoe ze gekleed gaan, iedereen in goede stemming. Toen bracht men het eten, de hazenrug voor mij, en voor mijn vrouw steak saignant gebakken met frietjes en wat warme groenten.

Het zag er heerlijk uit, zeer mooi gepresenteerd. “Smakelijk”, zei ik. Mijn hazenrug bleek te koud te zijn, niet genoeg gebakken, wat nu? Gemengd met warme groeten zou het misschien nog gaan, toch maar de kelner roepen. “Excuseer mijnheer, maar mijn vlees is te koud.” De vriendelijke man zegt: “Geen probleem mijnheer, ik regel dat even!” Hij neemt mijn bord. Na een tijdje: “Alstublieft en sorry voor het ongemak.” Vlees perfect, mijn groenten ijskoud, heb het maar opgegeten met wat meer kroketten. Ben ik te verwend vraag ik mij af? Mijn vrouw had haar vlees saignant gevraagd, het was gans doorbakken. Het was mals, maar smakeloos. De vriendelijke kelner wilde het gaan wisselen, “laat maar”, zei mijn vrouw gefrustreerd.

Is dat moeilijk doen? Wat zou U doen? Niets zeggen en bordje leegeten? Tenslotte betaald u er toch voor, denk ik dan? Onze avond was door het hele gedoe wel wat verpest, de kelner was er ook door verveeld. Toen hij de rekening bracht verontschuldigde hij zich nogmaals en vroeg wat we wilden drinken voor het huis, attent toch.

Is dat verwend zijn? Of zijn we te veel gewoon denkt U? Of is het nooit meer goed?

Tot gauw 

rocor

Over iemands daden of misdaden oordelen is zeker niet makkelijk, vooral als het gaat om erge feiten. En zeker voor assisen waar een volkse jury nodig is, die dan bestaat uit mensen uit alle lagen van de bevolking. Maar wat me wel heel erg stoort is het volgende: nu zouden er geen huisvrouwen mogen bijhoren in de jury. Die zijn niet geleerd, zegt men. Ik ben overtuigd dat die er zeker bijhoren, en dat die met gevoel kunnen oordelen over recht of onrecht, vooral als het over kinderen gaat zoals in Dendermonde. Dus omdat u niet geleerd bent, en dat vind ik al minachtend, bent u niet in staat om een rechtvaardig oordeel te vellen, u zou verschieten van onze moeders.

Onlangs gedurende een assisen zaak veranderden die geleerden van mening. Eerst was de dader ontoerekeningsbaar, in de loop van het proces dachten ze er anders over. Allee zeg, hebben die hun dossier gelezen? Ze zouden hun kuisvrouw er moeten bijroepen denk ik. In de erge gevallen waar moorden zijn begaan, begint men eerst te zoeken of de moordenaar in zijn jeugd genoeg kusjes van zijn moeder heeft gekregen, en of de vader wel aandacht heeft geschonken aan hun zoontje. Anders kan dat een reden zijn van zijn latere gedrag en om mensen dood te maken. Ook kan dat een gegronde reden zijn voor strafvermindering en kunt u vrij komen na een derde straf als u zich goed gedraagt in de bak, en met twee woorden spreekt.

Hoe kunnen die zich nog goed gedragen, na hun walgelijk gedrag? Want ze krijgen nog een kans in de maatschappij. Weet u wat? Als u kinderen dood voor ze volwassen zijn mogen ze van mij de doodstraf terug invoeren. En verder moeten ze er niet mee gaan, anders komen de geleerde mensen aandraven dat we onmensen zijn of barbaren. Blijf van kinderen en daarmee basta! Wat komen die terug doen in de maatschappij, terwijl de nabestaanden kapot gaan van levenslange droefheid? Ik kan mij het verdriet indenken van al die getroffen mensen in Dendermonde. Men is nu ook aan het uitzoeken of de dader niet gestoord was. Niemand kan die mensen troosten, ik ben er stil van als grootvader, dit is toch het ergste wat een mens kan overkomen, je kind verliezen.

Mijn medeleven.

Tot gauw 

rocor