Ooit gemist?

Goede vraag, ik weet het ook niet, een vriend met mijn leeftijd, 69 jaar dus, komt bij me en zegt Rocor ik zondig de laatste tijd nogal tegen het negende gebod, WEES STEEDS KUIS IN UW GEMOED, is dat een dagelijkse zonde of een doodzonde? Voor hem een dagelijkse zonde, maar vele kleintjes maken een groot. Moeilijk te zeggen natuurlijk, hoever gaat u in uw GEMOED, en wat is de duur van je fantasieën? Daar hangt het vanaf hoe zwaar de zonde is en in welke categorie ze valt, dat het zonde is lijd geen twijfel. U kunt niet zomaar in je gedachten U buurvrouw naakt haar was laten ophangen in den hof zonder gestraft te worden. Ik denk dat daar onze lieve Heer niet mals over is. Toen hij vroeg of mij dat soms ook overkwam, ontweek ik zijn vraag door te zeggen dat mijn buurvrouw een droogkast had, en haar was niet op de draad hing, want ik dacht nog, met zo een koud weer, kunt Uw dat mens niet naakt in den hof sturen. Ze is trouwens 70 jaar, ik hoop dat ze mijn blog niet leest, dat zou pas vervelend zijn.

Bij navraag aan onze vrienden bleek dat er nogal gezondigd werd tegen het negende, want alleen God en HIJ alleen kan je daarop betrappen, nogal geluk lachten ze, want hun fantasie ging blijkbaar veel verder dan de buurvrouw, schandalig toch, vind ik? We zouden het vragen aan onze herder, maar ja hij heeft verschillende parochies en heeft geen tijd voor zulke dingen, en zei hij: “Dat moet ieder voor zich weten, hoever ge daar in gaat”. Zeer diplomatisch en ontwijkend antwoord maar hij heeft gelijk, ginder boven worden pas de prijzen gedeeld, en dat is hopelijk nog ver van ons bed.

En nu moet ik verder zei onze priester want als ik niet bijblijf met mijn werk dan maken ze van mijn kerk een warenhuis of misschien wel een dancing, dat kunt u toch niet geloven. De kerk, het aanzien van alle kleine gemeenten tot de grootste steden, waar we de mooiste momenten van ons leven hebben beleefd, dat terwijl de moskeeën oprukken, we zullen ons moeten bezinnen en de kerk niet alleen bezoeken bij een doopsel of begrafenis, want huwelijken zijn een rariteit. Men zou de Priesters moeten toelaten een gezin te schichten want in deze tijden celibatair door het leven gaan dat kan toch niet meer, men heeft al veel afgeschaft om het de gelovigen gemakkelijk te maken. Maar dat heeft geen zin, als ge iemand vraagt of hij of zij christelijk is antwoord men: “Jazeker maar in me zelf”. Ziedaar men geloofd in God, maar laat jonge mensen de kans op een moderne manier, als Priester ons weer allen samen te brengen en te zingen en de Heer loven.

Misschien tot gauw in de kerk  rocor  

Op de E17 komende van gent, tussen Lochristi en Lokeren, reed ik op het middelste rijvak van de drie. Op het rechtse rijvak reden trekkers opleggers, en camions met remorque met 50 meter afstand ertussen, op het linkervak de snelle mannen. We reden tussen de 110 en 120 kilometer per uur, plots word ik ingehaald door een dame met een overdekte kruiwagen, een ‘Smart’ noemt dat. We hebben geluk gehad, het zou een platte smart kunnen geworden zijn. Het meisje haalt me in en beseft dan plots dat ze de uitrit moet nemen, ze besluit dat toch maar te doen, en juist ter hoogte van de oplegger op het eerste rijvak snijdt ze de weg af van de aanstormende mastodont, die bestuurder begint te remmen. Alles piept en kraakt, de verbrande rubber kleeft aan de weg, de oplegger schuift juist voor mij op mijn rijvak, ik rem voor mijn leven. Achter mij hoor ik gierende banden, op enkele meters van het gevaarte komt iedereen tot stilstand zonder elkaar te raken.

Iedereen staat schots en scheef over de autostrade verspreidt, beseffend en God dankend dat het zo afgelopen is. De lading staat vlak voor mij op enkele meters, de trekker haaks op de vracht iedereen keek naar elkaar en dacht van de ander dat die de dader was. Samen met mij stapten de mensen uit en gingen kijken naar de trucker. Toen ik de cabine opende lag de man met zijn hoofd op het stuur trillend en zwetend, hij staarde mij aan en vroeg: “Zijn er gekwetsten en ligt mijn lading er nog op?” Toen ik zei dat alles in orde was zei hij: “Ik heb doodsangsten doorstaan, ik zag het meisje al verdwijnen onder mijn trekker, ze zou vermorzeld geweest zijn, beseffen de mensen dat niet dat men om 30 ton te laten stoppen veel afstand nodig heeft, ze heeft geluk gehad!”

Ik ben veel op de baan, maar als U op het middelste rijvak bent, hoe weet U dan precies waar de uitrit is, men moest dat met verf op de baan schilderen. Nu zeker, er rijden meer camions dan andere wagens, ik heb het eens geteld op het rechtse rijvak: 38 truckers achter elkaar. Geraak er maar tussen om de autostrade te verlaten, en wie durft nog kilometers op voorhand tussen die gevaarten rijden?

Ach ja, ik was het bijna vergeten ons juffrouw heeft doodleuk haar uitrit genomen zich van geen kwaad bewust niet beseffend wat ze aanrichtte. Voor hetzelfde geld doden en gewonden en een ketting botsing, maar alle dagen in het verkeer zijnde weet ik wel dat ik ook soms stomme dingen doe waar ge nadien van zegt: waarom doe ik dat?

Nog met nabibberen, tot gauw rocor

Als men een huis bouwt is er een architect nodig die alles in goede banen leidt. Onlangs had ik een afspraak met een pas afgestudeerde architect die een nederige opmerking over zichzelf maakte. Hij zei: “U kent uw beroep en ik ken van alle ambachten in de bouw een klein beetje. Een mooie bekentenis. Ik gaf als raad: luister naar de details, van de metser tot de schilder en al de stielmannen ertussen en U zult een geliefde en tevens een goede architect worden. Het zijn ruwe bouwvakkers maar als ge ze respecteert zullen ze hun stiel nog beter doen. In de regen werken, in de felle zon , bij harde wind ,in de koude, in het stof, het is heel zwaar. Uw boterhammen opeten op enkele stenen met een plankje erop, toilet in de hof over een put,.. (Nu is er eindelijk een plastieken kot). Om dan nog te zwijgen over de vele gevaren dat er op de werf kunnen gebeuren. Geef ze een kommetje soep op de middag en het is feest voor hen! Houdt de gemene opmerking voor U:  Ze hebben toch voor die job gekozen!… Maar het kunnen ook niet allemaal computermannen zijn of  piloot of dokters ; en huizen moeten er altijd gebouwd worden!

Vooral in de woningbouw is voor ieder onderdeel een vakman nodig, een metser, een voeger

een schrijnwerker, een dakdekker, een elektricien, een loodgieter, een chauffagist , een pleisteraar, een chapelegger, een tegel- en vloerlegger, een keukenplaatser, binnen schrijnwerker voor de deuren, een aluminium bewerker voor ramen en veranda, een glazenier, een parketlegger, een schilder- behanger, een kassei- of klinkerlegger, iemand voor de omheiningen en aanleg van de tuin, een binnenhuisarchitect voor de binneninrichting.

Een leger van vakmensen die gans hun leven bezig zijn met hetzelfde beroep en zich voortdurend moeten aanpassen aan nieuwe technieken en materialen. En het moet altijd maar sneller! De architect moet alles in goede banen leiden, moet planning maken. Hij staat tussen de opdrachtgever en de vakmannen. Het moet goed zijn want het kost veel geld.

Ieder blijft bij zijn beroep want ieder kent de knepen van zijn eigen vak, en dat kunt ge nergens leren, alleen door ervaring.

Alleen in de regering, en dat versta ik niet , een minister van landsverdediging kan morgen een minister van pensioen zijn, openbare werken wordt minister van de leut t.t.z. cultuur. Minister van verkeer kan onderwijs doen en ga zo maar verder. Zou een eerste minister zijn zoals een architect die bij elke vergissing wordt afgestraft dan kunnen we alleen maar besluiten schoenmaker blijf bij uw leest. Er zou wel eens iemand mogen opstaan die eens andere beroepen in het daglicht stelt dan altijd degene die met een mooie stem geboren worden, en vereert worden als een God. Waar men altijd de rode loper voor open rolt. Er zijn zoveel mensen die dat ook echt verdienen. En iedereen heeft graag al eens een schouderklopje!

Misschien wat cynisch maar toch…..   tot gauw  rocor

DAME met hoofdletters. U zult me gelijk geven, zeker de oudere mensen onder ons. Ze verdient zendtijd op de televisie. Deze DAME kwam met haar man bij ons thuis op bezoek. Ze hadden een mooi bloemetje bij en hun welgemeende wensen met veel beterschap voor mijn zieke vrouw. Het kwam tot een gesprek over haar ouders die stilaan oud werden en misschien hulpbehoevend zouden worden. Dat was nog wel veraf maar toch dacht ze er al aan.

En weet U wat Linda (de Dame) zei? “Ik denk er niet aan om mijn ouders in een OCMW te doen, een wachtkamertje op de dood. Die komen toch gewoon bij mij wonen! Mijn man past onze woning aan!" De man knikte. Ze vonden dat allebei de gewoonste zaak. Mijn ouders, wie van de 2 ook overblijft, in een tehuis steken (een vreselijk woord vind ik dat), dat nooit! Ik zou het mijn eigen niet vergeven. Zeg nu zelf, hebt U al een gelukkig mens gezien in zo een instelling? En er is een wachtlijst, kunt U dat geloven? Ze voegde er direct aan toe, het moet een enorme opdracht zijn van al dat personeel om het voor iedereen naar wens te maken, al die oude mensen met hun wensen en grilletjes uitkijkend naar een bezoek van hun kinderen of kleinkinderen, het enige wat ze nog hebben.

Niet goed te been meer zijn, wat kwaaltjes, niets meer om handen hebben, met het verleden leven. Uw ervaringen en levenswijsheid voor de zoveelste keer vertellen aan Bertha van het kamertje ernaast. Bertha haar man verblijft hier ook maar er waren geen kamers vrij voor koppels. Maar ze wachten tot er iemand sterft zodat ze terug kunnen samenleven.

Ja, zei Linda, ik bezocht de moeder van mijn vriendin in het tehuis, waar ze verbleef sinds haar man was overleden. De kinderen hadden besloten dat het zo niet langer kon. Het huisje werd verkocht, de meubels op de container gegooid, alleen een kastje was naar het tehuis meegekomen en wat foto’s . Ze miste haar huis, en haar kinderen en kleinkinderen. Nu was er een beurtrol. Ze kende dat woord niet, zei ze. Mijn oudste dochter brengt af en toe mijn lievelingseten, konijn met bruin bier en als het feest is komen ze me ophalen. Ik mag niet klagen, zei ze. Wat toen gebeurde vergeet ik nooit, zei Linda. Ze pakte me vast al wenend en zei: ik ben hier niet graag, maar niets zeggen tegen de kinderen. Ze doen al zoveel voor mij. Ik lijk wel een ondankbare.

Het was stil in mijn huis toen ze het vertelde. Dus niet met onze ouders, zei de man van Linda. Gemakkelijk zal dat niet zijn. Er zullen afspraken moeten gemaakt worden. Hij had al een plan in zijn hoofd, hoe hij die verandering ging maken in zijn huis. Eigenlijk moest dat allemaal voorzien zijn als men bouwt. Een kamer voor de ouders later… Ik schrijf Linda haar woorden gewoon na. In onze godsdienst moeten wij ons Vader en Moeder eren, het vierde gebod zegt dat. In de Islam worden de ouders geëerd en mogen zij deel uitmaken van het gezin tot ze doodgaan. In het jonge gezin hebben ze in alle beslissingen nog inspraak, wist ze.

Ze stonden op en wensten ons een goede avond. Als ge iemand zoekt voor de Nobelprijs!

Tot gauw rocor

Toch schandalig van U als je maar 1 keer per jaar naar het kerkhof gaat, vind ik. Daar liggen of zijn toch de mensen die U  nauw aan het hart lagen? Is alles dan zo rap vergeten?  Je kinderen bezoeken die graven niet meer van hun grootouders, laat staan de kleinkinderen. Daarmee weet ge meteen hoe het zal verlopen als het ooit uw beurt zal zijn, als ge daar zelf verblijft. U weet het niet meer zegt men dan, maar ik weet het nu wel, misschien is er wel een goede ziel die je graf toch eens afwast eens per jaar of wilt U uitgestrooid worden? Dat is proper en neemt geen plaats in.

Hebt U dat ook, als ik die graven bezoek, praat ik in mijn binnenste met mijn ouders en mijn overleden vrienden en fantaseer ik allerlei dingen en zeg ook dat ze zich niet ongerust hoeven te maken en dat alles goed gaat. Vind U dat raar? Meestal begin ik te rekenen aan de hand van die getallen die op het graf staan, hoelang ze dood zijn en op welke ouderdom ze overleden zijn, ik vergelijk dan met mijn eigen leeftijd en ben dan wreed ongerust want zolang is dat allemaal niet meer.

Ik doe ook een toertje langs de mensen die pas zijn overleden en schrik elke keer, dat kan toch niet, ik heb hem 14 dagen geleden nog gezien! Hij stak zijn duim nog omhoog maar zo rap gaat het nu eenmaal, heden ik, morgen gij en hoever is morgen nog verwijderd? Ik heb een idee over de aanleg van het kerkhof, maar eerst moet ik zeggen, wij hebben in onze gemeente een prachtig kerkhof. Nergens zo goed onderhouden, leuk vertoeven is het nooit op een begraafplaats maar met die hagen en die van hoogte verschillen, het gras gemaaid, de paadjes mooi afgelijnd, een zee van bloemen, het geeft toch een sereen gevoel,. Zeker als ge er alleen bent, dicht bij al die doden in alle stilte, de vallende bladeren en je ziet in je gedachten je vrienden weer voor je, dan is het gemis enorm groot en eigenlijk moet ge blij zijn dat U hier nog kunt rondlopen.

Het plaatsje waar kinderen begraven worden kan ik niet bezoeken. Ik stel me dan in de plaats van die ouders, dat moet verschrikkelijk zijn een kind verliezen. Mijn gedacht: moest men bij het binnenkomen van het kerkhof al de mensen begraven die gestorven zijn tussen 90en100 jaar en met een mooie spreuk erop zou dat toch een beter gevoel geven om zelf lang vol te houden en er zou drang zijn om daarbij te liggen. De bloemen die men plaatst ieder jaar vind ik mooi, en voor 5 euro hebt ge Uw plicht gedaan is t’ niet? Om de overledenen te bezoeken  kleed iedereen zich mooi op en zo moet het ook? Ietwat misplaatst, er zijn mensen die elkaar lang niet meer gezien hebben en daar een beetje bijpraten.  Bij het verlaten van het kerkhof gaf men een briefje dat ge bij je pannenkoek in ‘café de hoge wip’ een gratis koffie kreeg. Toch vriendelijk hé? Binnenkort staat er misschien een frietkraam…

Tot gauw heb ik niet gezegd aan het graf maar tegen U zeg ik:

Tot gauw rocor

Dood gaan is voor iedereen hetzelfde, het is altijd te vroeg, of te jong , maar het is heel eerlijk. Iedereen gelijk voor de wet, rijk of arm. Met veel geld kunt U het een beetje uitstellen maar komen doet het. Ik ben er bang voor. Ik doe al het mogelijke om hier zo lang mogelijk te blijven, ik ben hier zo graag. U ook zeker? In het zogezegde hiernamaals zou het ook heel goed kunnen zijn, maar zekerheid is er niet en het zou best kunnen dat er helemaal niets is hierna, dus ik neem het er nu van!

Het is begonnen als een grap, onder vrienden die we al een tijd kennen: degene die eerst zou gaan zou een bericht sturen of een teken geven uit het hiernamaals. Jammer genoeg is mijn vriend eerst gegaan, veel te vroeg. Ik denk er heel veel aan. Ik wacht nog steeds op een teken van hem… We waren eens samen in zijn mooie tuin en hij zei: “Roger, deze struik staat hier al heel lang en heeft nog nooit bloemen gegeven. Ik heb alles al geprobeerd. Speciale meststof, verplanten, niets helpt. Ik geef het op...” En wat gebeurt er? Het jaar nadat hij was overleden bloeit in de lente die bewuste struik met mooie en vele bloemen. Ik was ontroerd. Ik dacht onmiddellijk aan onze afspraak. Was dit het teken?

Ik weet het niet maar als ge iemand mist dan doet ge er alles aan om de gedachte aan hem levendig te houden. Zijn vrouw gelooft mij, zij vraagt soms ook om hulp en dan helpt hij haar. Het is toch zo vaag en bangelijk, dood gaan. Het veel gebruikt gezegde : “Er is nog niemand terug gekomen” is altijd nog van tel. Onze ziel leeft voort, dat wel, maar wie is onze ziel? Ik weet niet, moest God een vrouw zijn zou het er veel eerlijker aan toe gaan en zou de wereld er anders uitzien. Zeker weten! Rampen en toestanden waar kinderen bij betrokken zijn zouden nooit gebeuren. Maar het zal altijd een mannenwereld blijven. Zijn apostelen waren ook allemaal mannen hé.

Het moet verschrikkelijk zijn, dood gaan en zeker als ge het weet bvb door een ongeneeslijke ziekte. Je eens zo prachtig lichaam takelt af, ge wilt niet opgeven. Er is nog hoop, zegt de dokter, er is een nieuw geneesmiddel uit Amerika. Ge gelooft dat, het is je laatste hoop, maar denkt toch hoe lang nog? Alles achterlaten, je vrouw, je gezin met kinderen en kleinkinderen, je vrienden, je herinneringen, je dromen, je fantasieën, je huis en je bezittingen. Voor altijd… Vroeger ging het nog gepaard met heel veel lichamelijke pijn dat is nu gelukkig niet meer zo.

Beste vrienden het is een triest verhaaltje maar het is wel zo, weet ge wat? De tijd dat we hier nog zijn. Laat het ons aangenaam maken en laten we elkaar graag zien en niet te veel rekenen op het hiernamaals.

Tot gauw rocor

Enkele jaren geleden waren we in Italië op vakantie. Uitzicht op de baai van Napels, zeer mooi, vakantie op zijn best, duur maar bijzonder? Er is echter een nadeel. als ge een uitstap maakt, rijdt men met de bus juist tot aan de ingang van het terras of winkel, zoniet is de kans groot dat men u besteelt. Handen op de geldbeugel, plezant is anders en Napels zien en sterven is niet aan mij besteed. We leerden 2 mensen kennen uit Limburg toen we op een terras in Sorrento een pintje dronken. Het waren twee lieve aangename mensen, jonger dan wij want die mevrouw schatte mijn ouderdom juist en ik heb dat niet graag. Ik wil er jonger uitzien. Ze hadden dezelfde uitstap gekozen zoals wij, die enkele dagen later zou plaatsvinden, dus we zouden elkaar terug zien.

Toen we op de bus stapten waren die mensen er al maar ze keken beiden niet zo vrolijk en toen we voorzichtig vroegen wat er was toen bleek dat ze beiden een uitstap hadden gedaan te voet naar een klein haventje dat daar zeer pittoresk beneden Sorrento lag. Halverwege zijn ze overvallen, gestampt en geslagen door vier man, ze waren al hun bezittingen kwijt, al hun geld, bankkaarten, hun splinternieuwe camera en ze hadden overal kneuzingen. Ze hadden geen rooie duit meer. Ik stelde onmiddellijk voor dat ze van ons geld konden hebben om verder te kunnen en ze kregen hun moed vol ik zag zelfs een traantje. Zomaar geld krijgen van iemand die je amper kende, maar de eerlijkheid stond op hun gezicht te lezen.

De politie was erbij gekomen, zelfs de burgemeester stuurde bloemen want zoiets was nog nooit in zijn stad voorgekomen, dat zal wel. Toen ze geld vroegen in het hotel om voort te kunnen kon dat niet, de hostess van het reisagentschap kon er ook niet voor zorgen. Kortom, zonder geld of papieren ben je niets, nul komma nul en je bent dan in Italië, begrijpelijk dat die mensen zeer ongelukkig waren. Ze hadden direct hun kaarten geblokkeerd, er was natuurlijk al geld afgehaald en hun kinderen zorgden dan zo snel mogelijk voor geld. Al bij al is het nog goed opgelost, de verzekering en de bank hebben hun verantwoordelijkheid genomen maar geslagen worden in een vreemd land op vakantie waar ge zo naar uitgekeken hebt en dan alles kwijt, het moet wel hard aankomen.

Maar die mensen waren ons zeer dankbaar, ieder jaar komen we nog samen, eens bij hun, eens bij ons, twee vrienden bij en die mevrouw zegt nu dat ik er jonger uitzie dan mijn ouderdom en dat doet deugt.

Tot gauw  rocor

Mijn 2 kleinkinderen kwamen langs en vroegen: “OMA neem je agenda eens?” U moet weten, oma en de meisjes verschillen in leeftijd meer dan 50 jaar. Zeggen die snotneuzen dus: “Oma, neem je agenda eens, zodat we kunnen afspreken wanneer we met ons drieën eens naar het shopping center kunnen gaan?‘Van ik’ werd niet gesproken, mijn taak zou erin bestaan om mijn bankkaart mee te geven (van ik is west Vlaams voor van mij). Een grootmoeder met een agenda, ze heeft dat vroeger nooit gehad, als ge haar nu iets vraagt dat in de nabije of verre toekomst moet gebeuren zegt dat mensje doodleuk: “Wacht;IK ZAL MIJN AGENDA EENS NEMEN”. Vroeger legde ze een knoop in haar zakdoek om iets niet te vergeten, nu slaat ze het op in haar gsm of zet het op de computer. Dat is pas modern en met je tijd mee zijn! Een huisvrouw met een agenda waar gaan we naar toe zeg. Onlangs nog vroeg een vriendin aan haar of ze samen eens konden afspreken om wat bij te praten. De agenda’s werden er bijgehaald, nu dinsdag gaat niet, moet ik naar de markt, woensdagmiddag komen mijn kleinkinderen eten als ze van de school komen, woensdagnamiddag ga ik bloemschikken, donderdag doe ik mijn kuis, vrijdag zou eventueel gaan, maar dan ga ik met mijn man een zieke bezoeken, zaterdag ben ik bij mijn kinderen, zondag gaan we uit eten en maandag vind ik een vervelende dag om terrasjes te doen, en is er veel werk te doen na de zondag.  

De agenda van haar vriendin stond ook vol, ze deed aan turnen, hield de kleinkinderen één dag bij, was in de wandelclub, volgde engelse les, kuiste een dag haar huis en ging veel shoppen. Er was geen speld tussen te krijgen. Dus: ze zouden elkaar wel eens bellen of een smsje sturen…niet dus.

Toen de kleinkinderen terug kwamen hadden ze allebei een zak bij. Ze vonden dat ze er goed mee stonden, ik kreeg een dikke kus als dank, dus ik wist genoeg. Mijn bankkaart had een deuk gehad, maar ik vond het ook mooi en het was voor herhaling vatbaar. Ze hadden ook een thee gaan drinken en oma had zich ook goed gehad en ik had een rustige namiddag. Wat een agenda allemaal kan regelen, ik heb erin geneusd, ik denk dat ik ook een afspraak moet maken willen we samen nog iets doen.

Tot gauw rocor

Komt men een uitnodiging tegen om naar de fuif te komen dan is de manier waarop men meisjes en jongens wil lokken niet gewoon. Onlangs nog, op een enorm paneel langs de weg. Ik schrok wel even, er stond: ‘zaterdag: in de schuur: nie dekke, nie vertrekke -fuif!’ Wat moet je als ouder je daarbij voorstellen als je dochtertje of kleindochter er naartoe gaat? Denkt U wat ik denk? Ook nog zo één: ‘De natte muizen fuif, inkom: 10euro’. Ik denk er het mijne van. In mijn tijd hing voor het raam van het café: ‘zondag: bal van de pompiers, inkom 25 frank, van 8 tot 2uur met orkest’, dat is duidelijk, daar komt geen natdekken aan te pas, waar gaan we naartoe zeg?

Ik ben niet preuts, maar als zoiets langs de wegen hangt bepaald dat niet een beetje hoe de jeugd wordt gelokt. Volgens mij zijn er andere slogans om uitgenodigd te worden op een feestje en kan dat zomaar? Ik vraag het me af. De safe seks fuif, de stringparty, de bananenfuif, aztmoetamoetafuif, de aspirinefuif, de boemboemparty en ga zo maar door. Misschien ben ik te bekrompen en kan ik met mijn tijd niet mee…

Het strafste van al: als ze samen gaan dansen houden ze elkaar niet vast. Ze kronkelen hun lijven in alle bochten, trekken daarbij nog wat vreemde snuiten, kijken naar het oneindige en wurmen zich in het zweet en op het einde van de dans weten ze niet meer met wie ze gedanst hebben. Ach ja, er is geen einde of begin aan de muziek, ‘nen halven’ bestaat niet meer. Er is ook geen verschil van muziek, ‘nen tragen’, ook wel ‘plakker’ genoemd, bestaat helaas niet meer. Zo kon je halfweg de fuif vroeger vragen of het meisje met de fiets was gekomen en kon ge uw diensten aanbieden om het meisje te begeleiden naar huis. Indien ze te voet was kon je haar vervoeren op de buis van je eigen fiets, van service gesproken. Sex bestond nog niet, dat noemde toen anders, het kwam op hetzelfde neer en deed evenveel deugd, maar stond niet op spandoeken langs de weg. Mijn besluit is dat tijden veranderen en laat het maar op ons afkomen. Vroeger bemoeide het geloof en de kerk er zich mee, een zwart lang gerokte en brevierende pastoor ziet men ook niet meer hé, ze passen zich ook aan, wat zou ik me druk maken?

Tot gauw rocor

Nu voegt men er ik weet niet wat aan toe en uw paté blijft jaren goed. Ik heb er mijn twijfels over wat zoiets doet met je lichaam, er zijn zoveel kankers, heeft dat er iets mee te maken? Nu blijft alles veel langer goed dan vroeger, alleen een huwelijk is rapper slecht, die datum dat het goed blijft wordt altijd maar korter. Iemand die nu 50 jaar getrouwd is, daar komt de burgemeester op af en de fanfare en ge krijgt op kosten van de gemeente een receptie omdat dat een unieke gebeurtenis is, het zo lang volhouden met dezelfde vrouw. Persoonlijk vind ik dat ook een prestatie, U hebt ongetwijfeld ook gehoord van dat verhaaltje van dat groen blaadje waarmee mannen geconfronteerd worden. Zeg maar nee tegen het leven hé koesteren wat je hebt zal nog het beste zijn, al zijn de verleidingen zo groot.

Nu probeert men zonder enige verbintenis op papier samen te leven, weliswaar in zonde, maar dat stoort niemand nog, ze kopen iets voor het huishouden en als het boven een afgesproken bedrag gaat, wordt er een factuur van gemaakt om later te weten als ze uit elkaar gaan van wie het bed of de koffiezet eigenlijk is, kwestie van de boel uiteen te doen zonder ruzie. Van onderling vertrouwen gesproken. De tijd van toen men tegen uw lief zei: “Wat van mij is, is van U”, is lang voorbij. Van mij mag het allemaal zolang er geen kinderen zijn. Ik vind als twee mensen samen kinderen hebben dan is het voor het leven en is er geen weg terug en moet ge samen ervoor zorgen dat ze groot komen in de allerbeste omgeving met u beiden als vader en moeder.

Moment mijn Vrouw roept mij, ze zegt gaan we de Frans en Ivonne ook vragen op de receptie als we 50 jaar getrouwd zijn, das volgend jaar hé! Niet te geloven..

Tot gauw Rocor

Er zijn mensen onder ons die nooit tevreden zijn met wat ze hebben, de ene wens is nog niet vervult of er wordt alweer iets anders verlangd en meestal beweren die ze dat ze content zijn, maar juist dat ene ontbreekt nog zeggen ze dan. Bijvoorbeeld met je werk, zeur er niet over wees blij, je hebt een baan en het zal wel een werk zijn naargelang uw bekwaamheid. Je hebt er zelf voor gekozen en wat je kunt moet je goed doen. Ga A.U.B. niet tegen je goesting werken, koester je werk, het is nog voor lang.

Als je een wagen koopt zijn er altijd nóg mooiere, er zijn er nu die alleen starten op de stem van de eigenaar, neem die dan, waarop wacht ge. Op reis gaan, zo ver mogelijk waar je vrienden nog niet geweest zijn, maar misschien vermaakt ge U beter hier aan de zee, dan kunt ge tussendoor eens naar huis komen en naar het dorpsfeest in je stad of gemeente gaan, aan U de keuze. Een huis is nooit af, er komen altijd nieuwe dingen op de markt. Voor een keuken of badkamer kunt ge een fortuin besteden, dat zijn prachtige dingen maar dat houdt nooit op. Wat denkt U van een veranda als uitloper van de keuken met automatische zonnewering uitkijkend op het zwemdok en de mooie tuin? Een kleedje kan voor 150euro  maar er zijn er ook van 1500 euro. Bent U wel tevreden met U man er zijn zoveel knappere.

Het verlanglijstje is eindeloos en een obsessie, een mens moet kunnen dromen maar tevreden zijn met wat je hebt, en wat ge zelf kunt, en iedereen alles gunnen wat je zelf niet hebt en nooit zult hebben, dat maakt je leven zo eenvoudig en schoon met een enorme tevredenheid.

Een tevreden tot gauw!

rocor

Als grootmoeder uw kleinkind, als baby, gans de dag bij je hebben en het kunnen koesteren is een ongelooflijke zaligheid met niets te vergelijken. U schept daarmee een band die gans je je leven lang bijblijft en voor het kindje zal oma altijd de favoriete zijn. Een moeder ziet haar kind graag, dat is vanzelfsprekend, maar je kleinkind ,dat is het tedere. Het hulploze van dat lieverdje roept gevoelens op dat zelfs de liefde voor je eigen kinderen overstijgt.

U neemt op zulke momenten beslissingen waar je anders toch eerst eens over nadenkt. Nu niet over dat kindje, daar wil U alles voor doen want U bent er van overtuigt dat het niet groot komt zonder U. Maar lieve oma verzint eer je begint, denk toch maar eens goed na vooraleer je beslist om er voor te zorgen van maandag tot vrijdag dit gedurende vele jaren. Ach ja, je man is er ook nog, hij ziet dat schepseltje ook graag maar hij redeneert er nuchterder over, want hij weet dat het een zware opdracht is, en je hebt je eigen kinderen al opgevoed. Samen met je man nog iets doen zal dan niet zo goed meer lukken want alles moet geregeld worden in functie van het kindje. Boodschappen doen, elk apart en iemand moet bij het kindje blijven. Bij het minste kuchje hang je over het wiegje. U waakt als een kloek, het in je armen nemen, de geur ruiken, de warmte voelen, het kijkt in je ogen, hemels is dat, U bent dankbaar, dat is leven.

Als ‘s avonds uw zoon of dochter na het werk het kindje ophalen kunt U niet genoeg raad meegeven wat ze moeten doen om je lieveling te behoeden. Dan zegt ge: “het dekentje goed achteruit leggen en zorgen dat het niet op zijn buikje geraakt want het zou kunnen stikken en bel mij als er iets is”. Op momenten dat het kindje ziek is, haar papje niet lust, haar luier plattekes bevuild, bent U in paniek. U hebt dat allemaal al meegemaakt met je eigen kinderen, maar nu is het erger. Als U er niet moest zijn, komt dat kind nooit groot, daar bent U heilig van overtuigd. Maar weet: het kómt groot, de wereld draait verder, ook zonder U…

Maar een welgemeende proficiat met wat U doet beste grootmoeders. Je kinderen zullen het waarderen en je dankbaar zijn, want ze moeten met twee gaan werken om hun huis af te betalen en als U voor het kleintje zorgt, zal dat makkelijker gaan. Bij een opvang doen kost ook veel geld en waar kan het beter zijn dan bij de oma? Voel U dus goed, maar denk af en toe eens aan je man. Hij voelt zich tekort gedaan en een beetje jaloers, samen nog wat genieten moet ook nog kunnen. Nogmaals proficiat aan alle grootmoeders die deze taak op zich nemen. God zal het U lonen en dan bent U goed betaald, geloof me.

Tot gauw, rocor

Dagelijkse relaties met bedrijven en organisaties op topniveau in binnen en buitenland (20%): dit vereist een uitstekend niveau, een gedegen b-t-b ervaring, een professionele markt(eting) benadering, een ondernemende instelling, een goed onderhandelingstalent en een gedegen talenkennis. Uw strategische inzichten op commercieel vlak, maken van U een gewaardeerd kern medewerker. Ervaring in onze sector is zeker geen must, maar een affiniteit met topproducten en/of met de communicatiewereld en een praktisch technische belangstelling kunnen wel helpen.

OF!

U genoot een informatica opleiding (bachelor/hokt/a1) of gelijkaardig door ervaring. kennis van grafische software Adobe Creative Suite is een pluspunt. Automatisatie spreekt U sterk aan. U bent vertrouwd met database publishing. U bent in staat om samen met de klant de mogelijkheden voor automatisatie van zijn project te onderzoeken en te bespreken. De automatisatie kan u ook zelf realiseren. Kennis van XML, JAVA, MYSOL, PHP, als ook scripting talen en website ontwikkeling is een pluspunt. Vanzelfsprekend zijn klantengerichtheid, flexibiliteit en nauwgezetheid uw sterke punten. Wij voorzien de gepaste opleiding en een toffe werksfeer.

OF

De business area consumers van Amsterdam airport schiphol is verantwoordelijk voor o.a. consumentenmarketing, producten en internationale samenwerkingverbanden m.b.t. consumers.

Vermarkt een zeer divers en omvangrijk aanbod van merken en luchthaven producten zoals see buy fly, horeca en het parkeerproduct. Binnen de Business Area consumers levert de afdeling marketing intelligence informatie en advies om de financiële en kwalitatieve targets te behalen. Zij is commerciële kenniscentrum voor de business. De financieel commercieel Insight analist is verantwoordelijk voor continue relevante informatie en prognoses over de financieel commerciële (interne en externe) omgeving van de Business Area Consumers. Analyseert omzetgegevens, passagiers gegevens, (macro-)economische ontwikkelingen, marktontwikkelingen en financiële trends. Zet rapportagestructuren op en ondersteunt de strategische Business planning. Werkt nauw samen met productmanagement, strategische marketing en finance. De ideale kandidaat is academisch opgeleid, ervaring in bedrijfseconomie, analytische rol. Aantoonbare affiniteit met retail.

Zouden er mensen zijn die daar aan voldoen?

Ik ga mijn curri…. dinges opsturen:

Mijn profiel:
Gezond boerenverstand…..

 
Zou ik een kans maken denkt U?

Tot gauw rocor

Aan middenvak rijders, oppassen wat ge zegt, want ik ben daar bij. Ik stoor mij vooral aan zwangere vrouwen die roken. Daar moest gevangenis op staan. Men doet al het mogelijke om de mensen te laten stoppen met roken. Onlangs was ik aan een nieuwe wagen toe, in dat model staan vooraan een grote asbak en een aansteker, achteraan 2 asbakken en een aansteker. Ik moet dat niet hebben en velen met mij. Volgens automakers kan er niets anders in die plaats.

Miljoenen auto’s worden op die manier gemonteerd. Vragen die mensen zich dan niets af? “De klant is koning”, toch? Neen, maar ik moet er wel voor betalen en hoeveel kost zoiets? Ik wil in de plaats handige opbergvakjes. Als men wil dat roken ophoudt, roep ik u allen op om een nieuwe auto te weigeren als die vieze dingen er in staan. Het is zelfs zo dat verstokte zelfmoordrokers in hun eigen auto niet roken. Waarom staat die boel er dan in? Ge kunt er met moeite een papiertje in kwijt.

Toen ik mijn kinderen op mosselen trakteerde in een restaurant begon mij iets te storen. Ieder had zijn potje met frieten en er waren enkele pintjes bier. Het waren kneuters van mosselen, zó klein! Bovendien was een groot deel nog dicht, de smaak kon erdoor. Ik die dacht dat de schone mosselen voor de restaurants waren, eigenlijk was het mossel noch vis. Ze wonen daar nochtans aan de bron aan de zee. Ik ga ze in de toekomst thuis eten, voilà.

Wellicht zult U denken ‘kijk in je eigen pot!’ Toen ik die mossels aan het eten was kwam een koppel met 2 kindjes, van 3 en 4 jaar schatte ik, pannenkoeken eten. Ze bestelden 4 pannenkoeken met suiker, confituur, slagroom, twee koffie‘s en twee cola ’s. Wat bleef op het bord liggen? ALLES! Die kinderen aten niets van die pannenkoeken, dronken een slokje cola en weg waren ze. Wat ‘weelde’ allemaal aanricht, niet te geloven. Wie bestelt nu twee grote pannenkoeken voor kinderen van die leeftijd?

Eigenlijk stoor ik mij aan niemand. Een mens is toch zo bemoeizuchtig, maar voor één keer mag het toch eens hé… Waar ik me uitermate aan geërgerd heb toen 3 van onze ‘bekende vlaamse vrouwen’ model stonden om alle Belgische vrouwen aan te sporen een borstonderzoek te laten doen om vroegtijdig kanker te ontdekken. Ongelooflijk goed bedoeld en met resultaat. Er is bijzonder goed op ingegaan, maar de inzet, dat geloofd ge toch niet? Als veel vrouwen er gevolg aan gaven, zouden bekende Vlamingen hun broek laten zakken en hun piemeltje laten zien. Kunt ge dat geloven? Hoe belachelijk en beledigend dat is voor vrouwen! Zou er een vrouw dat daar voor doen? Ik heb het nagevraagd, men vond het ronduit schandalig…

Tot gauw rocor

Mijn kleinkind kwam uit de school en was zeer ongelukkig. Ze weende zelfs. Ze had liefdeverdriet want haar huwelijk met den Dieter ging niet meer door, paniek alom. U moet weten, den Dieter wordt in december 4 jaar. Mijn kleinkind is 3,5 jaar, een huwelijk tussen die twee lag voor de hand. Het was liefde op het  eerste zicht want iedere dag deed Belle een snoepje mee voor Dieter als ze naar school ging. Ze liepen ook altijd hand in hand. Belle kwam op mijn schoot zitten, ik vroeg wat er gebeurt was. Ze zei:  “Weet ge wat de Dieter gedaan heeft pepe? Hij heeft Lotte een kus op haar mond gegeven!”

Ik had er alle begrip voor dat mijn nakomeling zo reageerde, zoiets doet ge niet. Zeker niet als ge op trouwen staat, dat hoort niet, want ze hadden alles al geregeld. Het feest was in de ‘Quick’, de juf en de kindjes zouden ook komen, ze zouden in mijn tuinhuis gaan wonen. Mijn kleinkind had gezegd dat geld geen probleem was want hare pepe was op pensioen en kreeg alle maanden geld vanuit een hoge toren in Brussel.

Nu viel alles in duigen. Ik probeerde nog een andere kandidaat voor te stellen, maar dat kon niet. De ‘peter’ plaste af en toe nog in zijne pamper en de Gert zijn tanden vielen uit. Oma stelde mij voor als kandidaat, maar dat vond ze maar niets.

Met al dat gebabbel was ze plots moe geworden. Ze stak haar duimpje in haar mond en viel in slaap op mijn schoot. Ik dacht juist hetzelfde want we hadden al zware beslissingen moeten nemen op onze leeftijd.

Toen de oma er zich kwam van vergewissen hoe ver de zaken stonden, ging ze rap om het fototoestel. Een 70 jarige met zijn kleinkind op de schoot, allebei slapend, zou de foto van het jaar worden…

Tot gauw rocor

Het weer viel tegen, terwijl het in het vaderland zalig weer was. Plezierig is anders, maar niet gezeurd, onbezorgd niets doen kan ook leuk zijn. We hadden dan meer tijd om naar de medemens te kijken, zeker in het restaurant van het hotel, dat in buffetvorm was opgesteld. Wat mensen op hun bord leggen en door elkaar eten is niet te geloven. Ik die dacht dat er regels waren om gerechten samen te eten, bijvoorbeeld gehaktbrood met krieken, ik zeg maar iets. Aan het ontbijt frieten met plakjes kaas, een ei met donuts. U stelt je eten zelf samen, u eet zoals U wil, maar op de middag zag ik paling met ijscrème eten. Er zijn grenzen aan smaak. Dat zoiets bestond, niet te geloven…

Toen kwam er een reisbus toe met mensen. Die avond bleven zij eten en verbleven een nacht om de dag nadien verder te reizen. Na het ontbijt voerden zij een aanval uit op dat buffet, borden werden volgepropt, alles door elkaar, waarvan ze niet de helft opaten. Dat bleef gewoon op de tafels staan, en werd er opnieuw een ander bord gevuld. Een chaos van eten en drinken, het was niet om aan te zien, wat een verspilling! Ik dacht nog: daar moest straf opstaan dat bleef bijna allemaal onaangeroerd achter, hoe zouden die thuis eten?

De verantwoordelijken stonden er sprakeloos naar te kijken bij zoveel gemors met al dat goede eten. In een mum van tijd hadden die mensen er voer van gemaakt, en blijkbaar vroegen die reizigers zich niets af, ze hadden er toch voor betaald zeker? Alles belandde in afvalcontainers. De gewone dagelijkse hotel gangers stonden er sprakeloos bij. Dat doe je toch niet, fatsoen is anders. Er zijn mensen die zich ongemakkelijk voelen als ze een botertje teveel hebben genomen en het gaan terugdragen, iedereen weet toch: met eten wordt niet gemorst!

Een mens mag niet altijd terugvallen op vroeger, maar toch, ik zag ooit hoe een Afrikaanse vrouw in de Congo maniok plette in een holle boomstronk. Ze was er uren mee bezig. Ze bood me aan wat te nemen met mijn vingers, het smaakte heel goed. Voor haar was dat het eten voor een ganse dag met haar gezin en ze wilde dat delen met mij. Als ik daar aan denk en vergelijk met die onbeschofte mensen in dat hotel waar véél nóg niet genoeg was, denk ik: mijn God, het is toch niet eerlijk verdeeld! Maar wat doen we eraan, niets zeker?

Tot gauw          rocor

Beroepshalve ben ik in ziekenhuizen waar men aan het oude gedeelte meestal een stuk bijbouwt, omdat de vraag naar onderzoeken en opnamen zo groot is dat men constant tekort heeft aan bedden. Bij een hartoperatie mag men 5 dagen blijven, een blindendarm 3 dagen, een geboorte ook enkele dagen, een andere heup is een klusje en wonderwel loopt dat allemaal goed af.

Onlangs in de familie een operatie aan het hart met 5 overbruggingen, men zaagt u borstbeen door, knoopt al die aders aan elkaar,naait alles terug dicht. Een week nadien, zonder veel pijn te hebben, is men terug thuis want pijn hebben hoeft niet meer, zelfs niet om een kind te kopen. Dat gaat allemaal vanzelf. Wat nog het meest verwonderlijke is, ons familielid is nu 3 maand geopereerd en is momenteel zijn tuin aan het omspitten, ongelooflijk toch!

Zonder die chirurgen en dat medisch personeel is men dood. Maar als ge dat hoort hoeveel dat kost aan de ziekenkas, vooral een hart operatie kost vele duizenden euro. Uzelf moest ook wat bijleggen, maar het gaat wel over je leven, dus niet neuten hé… Als ge in die gasthuizen komt lopen daar honderden mensen in en uit een begankenis lijkt het, iedereen is zo begaan met zijn gezondheid en denkt niet, hoe dat in andere landen is, maar geloof me, nergens zo goed als hier.

Bij onze buurlanden moet ge U houden aan dezelfde dokter, bij ons gaat U waar U wil. Bij een specialist gaan? U doet maar. Op wachtlijsten staan? Arrogant naar een ander gaan,ja, wat denkt dat doktoortje wel. Er mag niets verkeerd gaan, of men klaagt, zelfs het eten in de kliniek moet van prima kwaliteit zijn. Niet te koud en niet te warm. In gasthuizen deelt men eten rond om 11u30, begrijpelijk, met zoveel veel patiënten, en een tekort aan personeel. Maar dat kan niet hoor, het moet om 12uur, en niet zo vroeg. Dankbaarheid is zo ver weg soms, we moeten ons bezinnen, rondom ons kijken, en blij zijn dat we het zo goed hebben en vooral hopen dat het zo mag blijven. Tot gauw.

rocor

Waarover bent u dan fier vraagt U zich af? Wel, zelf gelezen, de Belgen zijn de beste stielmannen op de wereld, zijn best in talen, hebben een bovenbeste keuken, de beste gezondheidszorgen, de beste bouwers, de beste vrouwelijke tennissters, het woord de beste is hier uitgevonden en op zijn plaats.

Dát mensen, maakt van mij een fiere gieter. In plaats van te zeuren, ga eens over de grenzen kijken waar alles zoveel beter is. U zult lopen om thuis te zijn, laat ons verder doen zoals we bezig zijn (goe bezig dus ) en in ieder huishouden is wel eens wat.

Weet ge wat men in West-Vlaanderen zegt als men afscheid neemt: “En de naarstigheid nog!”, waarmee men bedoeld: doe maar voort!

Weet je wat ik U wens: de naarstigheid nog, en haast U wat!

Tot gauw. ROCOR