Archief

Ne mens kijkt er naar uit, zeker als er 45 jaar werk op zit. Uw fantasie slaat dan op hol, ge hebt gans uw leven logisch gedacht maar in het vooruitzicht van het zalige niets doen, bent u niet meer redelijk, en flipt u gewoon. U denkt aan laat opblijven, televisie kijken, ’s morgens uitslapen, ontbijten met zicht op de tuin, terwijl u de krant leest over Tom Boonen, terrasjes doen. U moet u niet schuldig voelen, gewoon genieten en je gespaarde geld opdoen. U hoort de verkeersopstoppingen en denkt: is ‘t weer van dat!! Ik zal langs de oude baan rijden en plots besef je: niet meer voor mij! Maar, ge hebt geen rekening gehouden met je 45 jaar van gewoonten, je nam dan je lunch mee en weg was je, met je werk bezig, nadenkend, dingen noteren, gans de dag op de weg; maar nu?

Nu gans de dag thuis. Je vrouw die zegt wat ge moet doen, je mag niets meer laten rondslingeren, kortom: ge wordt op je vingers gekeken. U hebt nu niets meer te zeggen, je vrouw is nu de ‘Big chief’, zij en niemand anders bepaald hoe je dag er zal uitzien. Want U bent op haar terrein gekomen en ze dult geen tegenspraak. Laat staan bemoeienis, en, zegt ze: “Ge moet uw handen niet afdrogen aan ne keukenhanddoek en zet uw sloefen in de kast, en als ge in de toekomst naar toilet gaat moet ge den borstel gebruiken, en in’t vervolg uwen douche uitwassen, ge moet vandaag uwen auto afwassen en met mij naar de winkel rijden”. “En als ge ..., en ge moet.., en ik zeg U…” … Ik was sprakeloos, ik wist niet wat mij overkwam, ik ben gewoon van mensen werkopdrachten te geven, nu was er een huisreglement waar ik mij strikt aan moest houden, bij overtredingen zouden er direct sancties volgen.

Ze kon niet begrijpen dat zo een sloddervos zoals ik leiding kon geven. Ze nam zich voor mij een brainwashing te geven. Ik was dan wel 65 jaar, maar dacht met weemoed aan de tijd van toen, en heb wijselijk besloten nog wat mee te helpen op mijn vroegere werk. Ik moest toegeven, een thuiswerkende vrouw heeft gans de dag haar handen vol. Ik heb dat onderschat, ze verdienen een standbeeld. Ooit heeft een minister voorgesteld om een moeder die thuis bleef (dat noemde toen “moeder aan de haard”) en haar kinderen grootbracht, zou vergoed worden, en er zouden geen ‘sleutel kinderen’ meer zijn. Grootouders zouden er alleen nog zijn om pree van te krijgen en schoolmeesters enkel om de kinderen te onderwijzen in plaats van ze op te voeden.

Beste oudjes, denk goed na vooraleer ge besluit om er mee te stoppen. Zonder werk telt ge niet meer mee. Leidt jonge mensen op, ik heb ondervonden dat er nood aan is, en ge zult uzelf goed voelen en nog een beetje belangrijk.

Tot gauw.

“En hebt gij meubels en hebt gij huisgerief , dan kunt ge trouwen met U lief”, was vroeger een volkse meezinger. Toen het deze week in de gemeente groot huisvuil was dacht ik bij mezelf: wat een ongelooflijke bron van verbeelding, wat mensen op de straat zetten, is niet te geloven. Ik zag een complete eetkamer, een salon, een tuinset, 4 stoelen en een tafel met zonnescherm. Weliswaar beschadigd, maar toch, een fiets klaar om te berijden, kinderspeelgoed met bedje en popje erin, een complete keuken met aanrecht, een kruiwagen met platte band, want wie pompt er nu nog banden op, dat smijt men toch gewoon weg zeker. Alles tweedehands maar toch, wat een ongelooflijke weelde overspoelt ons, en we beseffen het niet.

Ik heb er nu nog plezier in, een winkel had een naakte vrouwelijke etalagepop buiten gezet op een stoel, een vrouwmens met alles erop en eraan. Ik heb gewacht in de auto om te zien hoe de milieu deskundige, lees vuilnisman, dat zou oplossen om dat mens vast te nemen en in zijn wagen te gooien. Hij had problemen toen hij haar opmerkte, hij keek rond of niemand hem zag. Hij lachte, nam het mens heel zedig vast, opende de deur van de vuilniswagen en plaatste het blote model heel voorzichtig naast zijn vriend, de chauffeur, die op zijn beurt het meisje groette met een tik tegen zijn voorhoofd, van hoffelijkheid gesproken. Zoiets kon je zien op TV bij Gaston en Leo, toch maar mooi meegemaakt.

Op die dag zeg ik tegen mijn vrouw om te plagen: “Houdt U binnen vandaag want het is groot huisvuil”. Dat gezegde wordt niet in dank afgenomen want ze antwoordde: “Houd gij U maar binnen, want men schuimt op voorhand de straten af op zoek naar antiek: 1-1 dus. Van uw familie moet ge het hebben hé…

Onlangs keek ik door het raam naar buiten, ik had zelf wat rommel buiten gezet. Stopt er een dame, doet haar koffer open, en deponeert een grote doos boven op mijn huisvuil. Ik wreed nieuwsgierig, gaan zien wat er nu in zat. U gelooft het niet, in die doos zaten 100 stukken zeep, mooi per stuk ingepakt, er stond op: ‘FERRIER MARSEILLE 72% huile,garantie Pur’. Het was zeep van de jaren 50.

Ik was er mij iedere dag mee ik heb geen enkel rimpeltje ruikt lekker en is puur, puur. Als U een stuk wil: www.rimpeloosdoorhetleven.be. Mijn gedacht, al wat ge nu ziet buitenstaan was vroeger een fortuin waard, nu waardeloos. Het geeft soms een zielig aanblik, het is maar hoe ge het bekijkt, wat voor de ene rommel is, is voor een ander een gerief.

Tot gauw

Iedere mens zou moeten beseffen dat er niets belangrijker is in je bestaan dan je familie en je familiegeluk. Alles in een mens zijn leven draait voor het grootste gedeelte rond je verwanten in welke graad dan ook. Moest men bijhouden in uren hoeveel tijd men doorbrengt met rond de tafel te zitten terwijl men eet, drinkt en praat, men zou opkijken. Wat is leuker om te ontbijten terwijl men in de hof kijkt of naar de mooie dingen in je huis of appartement, nadien de krant lezen en het voornaamste nieuws bespreken. Zeker mensen met kinderen en kleinkinderen, daar is altijd wat over te zeggen. Het zijn geen wereldzaken, dat niet, maar iemand met een goed rapport, een kleinkind dat langskomt voor achterstallige pree, soms een zieke, soms een nieuw lief, een ander met liefdesverdriet, ge hebt altijd praat. Zo’n mooie dingen kan men allemaal verliezen met een stomme ruzie.

Soms gebeurt het toch en is men behoorlijk boos op zijn naasten, over een misverstand en wrevel, over een uitspraak die verkeerd begrepen is en die hard aankwam, meningsverschillen die niet worden bijgelegd, zich vastbijten in die wrevels en koppig wachten tot de ander de eerste stap zet en daardoor de vriendschap en de familieverhouding op het spel zetten. We denken dat onze trots soms belangrijker is dan het familiegeluk. Maar wat is de moeite om ruzie te maken, niets eigenlijk, toch niet met je familie. Moest ik het voor het zeggen hebben zou gelijk welke ruzie op 2 uur moeten gedaan zijn. Er zijn ruzies in families die maanden duren, waar heel harde verwijten worden gebruikt, dan zou men toch eerst moeten nadenken vooraleer zoiets te doen. Na een tijd is de ruzie over, maar de harde woorden die men gebruikt heeft, blijven hangen. Het vertrouwen in elkaar heeft een deuk gekregen en voelt niet goed aan. Het ergste is daarbij: het spontane is weg.

De minder sympathieke kanten en de onvolmaaktheden die iedereen heeft, moet men aanvaarden, hoe moeilijk soms ook, zo zit liefde toch in elkaar, dacht ik. Men kan het oneens zijn, maar ik vind dat ge uw woordkeuze moet beperken tot het aanvaarbare, het kan toch niet de bedoeling zijn die persoon verwijten toe te sturen die blijven hangen voor het leven en die meestal niets te maken hebben met de discussie die men op dat ogenblik voert. Zeg uw gedacht, want ieder staat achter zijn eigen idee, maar ruzie maken, kom nou, ‘discuteren’, een heftige woordenwisseling. Akkoord, zelfs eens kwaad maken, maar kwetsende en verdacht makende uitspraken waar men achteraf veel spijt van heeft, die kan men niet meer ongedaan maken. Met verschoning te zeggen, het blijft hangen, dus laat het.

Er zijn geen cursussen over ruzie maken, maar de kwetsuren die men aanbrengt zijn niet te wissen. Weet ge wat? Geef eens toe, ook als ge weet dat u gelijk heeft, dan beseft u pas dat het allemaal de moeite niet was. Het geeft een vredig gevoel, en we moeten toch met elkaar verder in goede en slechte tijden. Tot gauw.

Mijn kleinkinderen zijn digi-kids, dat kent alles over gsm, gps, cd, computer, als het digitaal is, moet ge bij hen terecht. Ik denk dat ze zich afvragen of hun grootouders nog wel meekunnen, nu alles zo rap gaat. Het mooiste van al, ge hebt ze altijd nodig als ge U iets aanschaft dat met elektronica te maken heeft. Meestal zit er een gebruiksaanwijzing bij van 3 bladzijden in alle talen, na de derde regel verstaat ge er al niets meer van en zit ge klem. Als ge een knop induwt gaat het onmiddellijk mis, ge duwt een tweede keer en ge kunt het vergeten.

Wat ge ook probeert, dat ding is ontregeld, daar staat ge dan, wat nu? Uw vrouw zegt dan dat ge er beter met je handen af zou blijven, want gij kent er toch niets van. U bent dan boos, maar in je binnenste moet ge toegeven dat ze gelijk heeft. En voegt ze er fijntjes aan toe: “Als van de week één van de technokids komt, zal ik het eens vragen”.

Dus dat wil zeggen: zolang de ‘suikere siesen’ (dat is dialect voor verwend zijn) niet komen, staat dat ding daar, wachtend op de grootmeesters. Het is ver gekomen, als de kinderen van Uw kinderen U moeten helpen met Uw gsm om een berichtje te verzenden. Ofwel ben ik een kluns, maar kunt U eigenlijk een thermostaat instellen, of alles opnemen op je TV? Alles wat je gsm aangaat, kent U er alles van? Een digitale camera, laat staan een computer, of een cruise control (voor in de auto)?

Als ze dan komen moeten ze eerst eens drinken, krijgen een snoepje, dan word er gevraagd of ze de goedheid willen hebben eens naar het te regelen ding te kijken. En dan gebeurt het, ze zien eens naar de gebruiksaanwijzing, beginnen overal op te tikken en binnen de kortste tijd is alles in orde. Ze kijken dan eens bedenkelijk naar mij zo van: “Ik heb U dat allemaal toch al eens uitgelegd”. Ze krijgen dan pré natuurlijk, want als ge een ander laat komen kost dat ook geld, en de kinderen kunnen het gebruiken, zegt de oma. Gelijk heeft ze.

Maar U moet weten, in de tijd van mijn grootvader, op de boerderij, liep er een hond met gareel aan. Hij liep in een molen en dat beest moest rondjes lopen om het vat te laten draaien, om boter te maken, het beest moest 2 uur lopen. Zo kon het niet blijven, dat weet ik wel, maar alles is toch wreed rap gegaan vind ik. Een hond die een botervat laat draaien, of een mobiel telefoontje in uw hand waar ge de hele wereld mee kunt bereiken, tis haast niet te geloven…

Tot gauw.

Herkend U de uitspraak? Ik denk het wel. Het is voorspelbaar, een man voelt dat aankomen, het gaat zo: er is reden tot feesten in de familie en U bent genodigd. U komt s’ avonds van uw werk en er ligt een uitnodiging, allee zeg, de piet  geeft een feest is die al zo lang getrouwd met dezelfde. Dat is een prestatie, want zeg nu zelf de Marie das geen gemakkelijke poppetiet. Maar ja, ne mens past zich aan, en ik moet bekennen, marieke is geen mis jonk van tiet gesproken. Dan begint de stategie, wat denkt ge, gaan we er naartoe vraagt uw vrouw? U hebt geen schijn van kans want het is al geregeld op voorhand. We gaan!!

Maar ze moet niet denken dat ik haar een nieuw kleed ga kopen, wat denkt die wel, want weet ge nog toen Marie de laatste keer bij ons was, had ze een jeans aan, met een topje en ze had geen bh aan. Ik zelf dacht er toevallig ook net aan, er was niets mis mee, integendeel, ze had niet veel aan, maar er was veel te zien. Maar dat argument om geen nieuw kleed te kopen, zwakt langzaam af, want het is toch lang geleden dat ik me iets nieuw heb aangeschaft en nu komt het: IK HEB NIETS MEER OM AAN TE DOEN…

Beste lotgenoten, er zijn verschillende mogelijkheden, ofwel zijt ge akkoord en haalt ge uw geldbeugel boven, en betaalt ge U blauw, ofwel spartelt ge tegen en zegt ge dat haar kasten vol hangen. Dat is fout, dat is helemaal fout, ge verliest al uw goede punten want ge wordt een onmogelijke vent die niet met zijn tijd mee kan. En, zegt ze erbij, gij moest eens een vrouw hebben die alle weken iets nieuw nodig heeft, dan pas zou ge weten hoe sommige vrouwen bezig zijn en voor die keer dat ik mij eens iets mooi aanschaf ziet meneer op zijn geld, ge moest beschaamd zijn!

In het ergste geval moet ge mee naar de kleren kast gaan kijken en moet ge vaststellen dat de kast niet goed meer dichtkan. Maar dat komt omdat ze alles bijhoud en niets wil wegsmijten. Ondertussen is dat allemaal uit de mode zegt ze. Een goede verstaander heeft maar een woord nodig, het vrouwtje heeft een nieuw ensemble nodig, dat is duidelijk. Ze heeft niets meer om aan te doen. “Die oude schoenen daar durf ik niet mee op straat komen en een nieuwe handtas hoort erbij, een halsketting is nu in, en dat kost geen geld, want goud is uit de mode al bij al valt dat nog goed mee”, zegt ze. “Ik maak ineens een afspraak bij den Tonny voor mijn haar, ik ga er eens mishen in laten zetten das modern”. Al bij al valt dat nog goed mee, uw pensioen is er aan. “Maar ja, ne mens mag er eens van profiteren”, herhaalt ze. Achteraf bekeken vraag ik me af, zou dat bij marie poppetiet ook zoveel hebben gekost, die te kleine spulletjes en geen bh, ze had veel bekijks, jaloerse blikken en mannelijke interesse.

Ik was het bijna vergeten: MIJN hemd paste uitstekend. Tot gauw in betere tijden.

DIT IS EEN NOODOPROEP.

IK HEB HULP NODIG!

Sinds kort word ik verstoten, ik besta niet meer. Het is de periode van de grote kuis. Anders uitgedrukt: gans mijn huis staat in de steigers. Alle kasten worden uitgeladen en dagen tentoongesteld, het zijn allemaal spulletjes die zelden gebruikt worden, alleen bij feestelijkheden en als de Koning komt, dus nooit. En toch wordt alles bijgehouden, men gooit niets weg en zet alles terug op de oude plaats, wat heeft dat voor zin. Ik dacht eerst dat het was om de inventaris te maken, maar dat was het niet, alles moet in warm water met een speciaal product afgewassen worden en naar het licht gehouden worden, om te zien of er geen vingerafdrukken op stonden denk ik? ZE ZIJN MET TWEE, IK NOEM DAT VEEGTEVEN!!!

Ook ben ik dan onbestaande, ik word dan onheus behandeld. Zelf moet ik dan met kasten sleuren, plafonds afwassen, en het is nooit goed gedaan. Ik ken niets van kuisen, want zegt men erbij: “Moest gij alleen geraken, het zou nogal ne vuilen boel worden”. Een kleine anekdote: ik moest de muurklok afnemen nadat ik de slinger in de koffer met messen en vorken had gelegd en hij is maar terug gevonden een maand nadien. Had het dus gans verkorven, de veegteven wilden met mij niets meer te maken hebben, want een muurklok die dan nog van ons vader zaliger was, loopt niet zonder slinger. Wie legt er nu zoiets in de koffer van het bestek, dat men alleen gebruikt bij hoog bezoek vandaar dat laattijdig terugvinden, natuurlijk.

Ik ga een campagne opstarten met als slogan:”WEG MET DE GROTE KUIS”.

Dat ouderwets gedoe is pure pesterij: iedere week wordt er een volle dag gekuist, hoe kan dat vuil zijn? En toch moet ieder jaar de boel onderste boven en moet gans het huis in detail een beurt krijgen.

Gans die periode bent U als man waardeloos U bent dan nog juist goed om dingen te versleuren en kunt ge uw hormonen opbergen. Je harde schijf is van geen tel meer, daar is het nu de moment niet voor. Maar ik moet bekennen, als alles weer op zijn plaats staat en het huis geurt naar boenwas en zeep geeft dat een speciaal gevoel, en ik denk dat de dames heel moe zijn, wat een beulenwerk.

Tot gauw.

PS: je wordt er gek van, ge hoort niets anders dan “sorry, sorry”. Ik kan het niet meer horen: pardon, nog zo iets. Wij hebben het mooiste woord ervoor: “verschoning”. Laat het ons gebruiken aub. Onlangs stelde ik het voor aan enkele jonge mensen, ze hadden verschoning nog nooit gehoord, spijtig hé

Wellicht zult U zich afvragen : hoe komt ge daar nu? Het was 1957. Ik vervulde mijn legerdienst bij de paracommando’s. We waren toen enkele dagen in Congo. Ik was chauffeur van de commandant en hij moest naar de dokter. Die mannen moesten vervoerd worden. Ik zat daar op de baas te wachten in een kamertje van 3 op 3 meter. Het was die dag 45 graden warm, snikheet dus. Recht tegenover mij zat een zwart meisje van ongeveer 18 jaar. Ze was zeer mooi en had haar kind op de schoot. Het moedertje was kleurrijk gekleed. Het baby’tje was zo te zien enkele dagen oud. Het was een jongetje. Het kleintje dacht dat het stilaan tijd werd om te eten en begon te zeuren.

Maar wat je eerst moet weten : ik was voorgelicht van ons moeder toen ik 9 jaar oud was. Ze zei tegen mij dat de kindjes uit de buik van hun moeder kwamen. Dat was het, de rest moest ik zelf maar te weten komen. Dat is natuurlijk 60 jaar geleden! Wat er toen gebeurde zal ik nooit vergeten. De jonge moeder schoof haar kleurrijk kleed opzij, haalde haar borsten boven en duwde de gulzige mond over haar tepel. U moet weten ik had nog nooit blote borsten gezien! Ik was opgeleid in een elitegroep, had de rode muts behaald, had 30 parachutesprongen gedaan, was commando, had leren vechten, had op rotsen en over rivieren met koorden gekropen, had leren boksen, uit rijdende auto’s gesprongen, … kortom wij waren getraind en van niets bang.

Wat bleek nu? Tegen zo een situatie was ik niet opgewassen. Ik voelde warm en koud. Wat moest ik doen? Naar het kind kijken? naar die mooie borsten? Kon dat zo maar? Ik ben toch maar mooi blijven kijken en het stoorde de moeder blijkbaar niet. Ik moet bekennen ik genoot ervan. Het was zo puur. Bij ons in België zou toen zoiets onmogelijk gekund hebben. Men had er schande over gesproken. Wel moest ik vaststellen dat de kleine geen tafelmanieren had  Er liep een straaltje moedermelk over zijn buik. Het was een kleine gulzigaard en achteraf boerde hij luid! Over zijn gezicht lag een gelukzalige glimlach. Ik dacht: die gelukzak! De zwarte mama wreef met haar hand over de gemorste melk die nog een beetje uit haar borst vloeide en likte die op. Van een teder moment gesproken!

Toen kwam de dokter zeggen dat het haar beurt was. Mijn commandant vroeg of alles in orde was met mij. Hij vond dat ik zo raar keek. ’t Is niet moeilijk! Ik vond de Congo een mooi land!

Tot gauw!