Voor geen gaatje te vangen...

Voor de tweede maal verdwijnt het gezinnetje van mijn dochter naar Marokko op vakantie. Een maand aan één stuk...Wat zal dat voor de achterblijvers weer lang duren. Wat zullen we de kindjes weer missen en blij zijn als ze weer geheel en al terug thuis zijn. Want het blijft toch een avontuur als je met de mobilhome reist...
Ze kennen het land al een beetje van verleden jaar maar het is groot en niet overal even herbergzaam ! Ik hoop dat ze een mooie reis maken en volop kunnen genieten van hun vakantie ! Dag Zoentje, dag Zepposje, Vicky en Geert, tot later....

We wandelden langs het Sint-Annabos de Scheldedijk op en maakten een rondje in de Blokkersdijk, een beschermd landschap! Er was druk scheepsverkeer op 't Scheld' zoals ze in Antwerpen zeggen. Een fazant poseerde lange tijd op het weggetje vóór ons en er bloeiden miljoenen kleine paarse hondsdrafbloempjes in de bermen en op de paadjes. Konijnenpijpen alom en ook resten van schelpjes die vanuit de zee meegevoerd waren met hoogtij en overstromingen...

Langs het Sint-Annabos kwamen we weer in het pas aangelegde  domein van Natuur en Bos en zó op de parking. We stapten tevreden in de wagen tot we in de file van de Kennedy-tunnel verzeild raakten, het was zo rond zes uur....

 Verdroogde Kaardebol langs de Scheldeoever

 Fanzantenmannetje op een tiental meter vóór ons

 Pas opengebloeide kaars van een wilde Kastanjelaar

Oostmalle, Westmalle, kortom MALLE  is zo groen als een Kempische gemeente maar kan zijn! We wandelden in het 's Herenbos en verwonderden ons over het nieuwe groen dat weer nét een tikkeltje groener geworden was. Ook de nieuwopengebloeide bloempjes in het bos en langs de bermen kregen weer onze volle aandacht. De bloesems van de Japanse kerselaars vielen op in bijna elke tuin, ze groeien dan ook onnoemelijk weelderig en in grillige vormen.

Het kasteel en park van Renesse, geen mooiere locatie voor een trouwpartij dan hier!

Eenden spelen en wassen zich in de grote vijver van het park

Een minuscuul wit bloempje met blaadjes als een klavertje vonden we doorheen heel het bos

Een groentje snoept van de nectar van een paardenbloem

Een bremachtige die plots midden in het bos stond te bloeien

De Lork is de enige DEN die zijn naalden verliest in de herfst

Viooltjes in alle kleuren verfraaiden de tuintjes

Straks geven deze knopjes  weer hun welriekende geur af...

Japanse Kerselaar in volle bloei!

Niet alleen heeft onze koninklijke familie een pracht van een tuin, immens groot en zó netjes onderhouden dat je je ogen er op uitkijkt, maar ook de serres die er middenin liggen zijn onwaarschijnlijk mooi van vorm en met wonderbaarlijke tropische planten gevuld. Ook onze inlandse soorten kregen een plaatsje, en wel meer dan één. Gangen vol Geraniums, hortensia's, azalea's en begonia's volgden elkaar op. Tropische varens, palmen en gewassen uit de  vreemde groeiden en bloeiden weelderig in de warme, vochtige glazen kasten in

Art Nouveaustijl !

Terwijl een massa mensen zich verlustigden aan al dat groen, waren de mensen van Child Focus, stichting waar Koningin Paola erevoorzitster van is, druk met het promoten van het gratis Europese noodnummer 116000. Dit nummer is reeds in gebruik in 10 Europese landen. Ik plaatste het al in mijn GSM, doet U het ook?

 Een groot deel van de orangerie was gevuld met 10.000 Vergeet-me-nietjes die dansten op zonne-energie. Een kunstwerk gemaakt door Alexandre Dang.

Het ‘Vergeet-mij-nietje’ is het internationale symbool van herinnering en hoop. Dezelfde hoop die Child Focus koestert om alle vermiste kinderen terug te vinden.

10.000 wiebelende Vergeet-me-nietjes

Grootse Azaleastruik in twee kleuren

De mooiste Paradijsvogelbekken of Strelitzia's die ik ooit gezien heb

Simpele Sleutelbloempjes in alle kleuren van de regenboog

Begonia in oranjegele tinten

Ontelbare Belletjes of Fuchsia's boven ons hoofd

Pelargoniums in felle en zachte kleuren, ook dubbelkleurige waren er te bewonderen

Bloeiende Reuzenasparagus

Binnenzicht met reusachtige tropische planten

De Camelia's of de Chinese Rozen stonden nog in volle bloei

Witte Ranonkels waren in prachtige bloemstukken geschikt

Deze lila schoonheden hebben zeker een naam, maar mij onbekend

Een bezoek aan de KONINKLIJKE SERRES en TUINEN te Laken, Brussel, leverde grandioze beelden op. 

 Het glooiende park lag er zó groen bij dat het bijna pijn deed aan de ogen.

 De duizende narcissen en honderde bloesemende en andere bomen stonden te pronken in het witgele licht, de meeste hadden jonge blaadjes, mals als boter, nog slaphangend en lichtgevend...

De serres, ontworpen door Alphonse Balat, leermeester van Victor Horta, lagen verspreid in het park en waren onderling verbonden door glazen gangen.

De omgeving van het Koninlijk domein is zeer groen en nodigt uit tot wandelen.

Een echte aanrader voor wie hier zijn voetsporen nog niet achterliet...     

De orangerie waar de ingang van de serres zich bevindt

.

 De prachtigronde, blauwgroene  koepel van de serres

Binnenzicht van de hoofdkoepel 

.

Drie enorme vogelkooitjes op het glazen dak

Een prieeltje in de weelderigbegroeide serres 

Duizende Paasbloemen bloeien her en der in het koninklijke park

Het paviljoentje waar Koningin Elisabeth beeldhouwde en boetseerde ...

Het Japans Paviljoen, overblijfsel van de wereldtentoonstelling in 1958

Monument in neo-gothische stijl ter ere van Leopold I, de eerste koning van België

Decoratieve toren met de symbolische kroon

Vlinder

Butterfly, Papillon, Mariposa, Kupu-kupu, Sommerfugl,

Schmetterling, Farfalla, Borboleta, Fjäril...

En deze insekten zíjn ook allemaal even mooi ! Soms oranje, soms blauw en zelfs zwart of rood, felgroen of doorschijnend, maar bijna allemaal even vlug en ongrijpbaar. Ze vliegen wel kalmer en zetten zich vlugger neer als er minder volk in de tuin is.

Je kan niet anders dan naar ze kijken en van ze houden. 

Morphus Deidamia 

Dryas Julia 

Attacus Atlas of Atlasvlinder

 Caligo Prometheus  

Heliconius 

Allerlei cocons worden in een glazen kast in de tuin gehouden tot ze ontpoppen tot vlinders

De Mechelse is een zeer imposant dier dat zeer rustig en vertrouwelijk is. Mits af en toe eens met de dieren bezig te zijn kan je er gewoon bijgaan zonder dat ze weglopen of schichtig zijn.

De bouw is die van een vleeshoen en hoort lang, groot, zwaar en breed te zijn met een goede diepe gespierde borst en een lange horizontale rug. Bij en volgroeide haan is de richtlijn voor lengte van de rug 2 maal een normale mannenhand. De staart word zo goed als horizontaal met de ruglijn meegedragen. Volwassenen hanen wegen meer dan 5kg en de hennen zijn meestel een kilo lichter. De vleugels zijn vrij klein en wordt horizontaal en dicht tegen het lichaam gedragen.

De klop is breed, zwaar en stevig met oranje-rode ogen. De snavel is vrij kort, krachtig en wit van kleur. De kam is klein en rechtopstaand met vier tot zes regelmatig gevormde kamtanden. De kamhiel (het achterste einde van de kam) is horizontaal. De kinlellen zijn langwerpig en middelgroot. Zowel kam als kinlellen moeten vurig rood zijn.

.

De voorjaarszon scheen uitbundig, maar een guur noordoostenwindje maakte dat het wat fris aanvoelde. Niettemin was het prachtig wandelweer en we hebben dan ook heel erg genoten. Het water in het moeras stond nog vrij hoog en tussen de hogerliggende bossen en velden door zagen we een vrolijk blauwwitte lucht. Dikke hommels en ontelbare vlindertjes fladderden en zoemden dat het een lieve lust was. Terwijl we ons verwonderden over zoveel nieuw leven en groen liepen we een heel eind uit de richting. Dit maakte echter niets uit want we vonden een hele berm Pinksterbloemen die hun kopjes allemaal naar het goudgele zonlicht wendden. Zoals ieder jaar  ontwaakte de natuur zowat onder onze ogen, maar telkenmale beleef je het wat intenser, wonderbaarlijker en kleuriger...

Pinksterbloemen bloeiden in de natte wegbermen

Wilde konijntjes sprongen dartel in de weide rond

Kraai trekt skiffer voort...

Prille voorjaarsbloeier

De gehakkelde Aurelia voedt zich met Hop, Iep en Brandnetels

De rustige thuishaven van Dries Van Noten

.

.

Jonge Runderen grazend in het malse gras van de Lierse beemden

Zotte woerden zich opmakend voor de komende lentefeesten...

Wat is dat daar met al dat geklik?

Veelbetekenende blikken voor hun belagers

Wat een schatje.... zijn baasje ook!

De Apentreiter, Apenboom of Slangenden in knop

De determinatie van deze soort is niet problematisch. De Apentreiter behoort tot de Araucariaceae. Dat is een primitieve oude plantenfamilie die al uit het Trias (213-248 miljoen jaar geleden) dateert, en toen ook op het noordelijk halfrond werd aangetroffen. Er is nu nog een beperkt aantal soorten uit die familie over die alleen voorkomen op het zuidelijk halfrond (Zuidoost-Azië, Nieuw-Zeeland, Australië en Zuid Amerika)

Marylou's tuin bekende al heel wat kleur. Maar zijzelf doet dat meestal ook...

Daarom een kleine ode aan haar moed, uithoudingsvermogen en sterke karakter.

Wees gerust, samen komen we er wel !!!

.

Ja, eer ik dít op mijn blogje had heb ik wel wat afgezocht. Een PC die niet goed werkt is een vloek voor zijn gebruiker, dat weten we allemáál. Maar als je alleen maar tekst zonder beeld krijgt is dat rondscharrelen als een blinde in een donkere kamer... Alles op de tast en nog érger. Eindelijk werd mij duidelijk hoe ik mijn collage'tje toch aan jullie kon tonen. Wat een gezweet en wat een gezwaaammmmm . . . . . .

Plaatsen waar kinderen nog in de natuur kunnen spelen, in welke buurt vind je ze nog? Zeppos was uiterst tevreden in zijn buggy meegevoerd te worden, volgend jaar houden we hem misschien niet meer uit de bomen...

Zoen op snuit van wolf ;-))

Kijk wat ik al durf !

Verstoppertje spelen

Dit is de derde bloem die uit mijn Amaryllisbol getoverd werd. Ik noem dit toveren want het is bijna niet te bevatten dat in één week tijd deze derde stengel dit viervoudige wondermooie resultaat gaf. De grootte, de kleur en de vormen even mooi als de twee vorige. Er zijn nog een aantal groeiende bladeren te zien, zou daar nóg iets van komen ???

Het waren er wel meer dan tién deze keer, en allemaal even mooi, even práchtig mag ik wel zeggen. Elke bloem hoe klein ook moet ik kunnen vereeuwigen met mijn camera'tje want ze zijn élk op hún manier aanbiddellijk! Ze geven het leven meer zin, zoals ook de muziek, een glimlach en ook kinderen dat doen...

Bedankt Moeder Natuur voor zoveel schoonheid

Ik maakte net de beschouwing dat mijn oudste kleindochter zowat 50 jaar jonger is dan ik. Toen ze geboren werd bijna 14 jaar geleden, was ik een halve eeuw oud (of jong, zoals je wil). In mijn hart en in mijn hoofd voelt dat niet zo, maar in mijn botten heel dikwijls wél! Ik doe voorzichtig wat oefeningen en wandel een stukje af en toe, zij moet  naar school, naar tekenschool, naar de voetbal, en dat alles gaat allemaal in een handomdraai.

Toch zijn we nog dikwijls, en doen we nog veel dingen samen. Ze heeft ook veel dingen met mij gemeen en is zelfs nog veel creatiever..

Haar eerste kinderboek is bijna klaar....Hopelijk ziet de uitgever het zitten, ze heeft er van haar acht jaar aan gewerkt. Dit wil zeggen: Tekst schrijven,  illustraties tekenen, overzetten op de computer bijwerken, herlezen en herlezen enz... 

Ik hoop voor haar dat het wat wordt. Voor mij al een eerste exemplaar a.u.b.?

Vandaag 10 maart wordt onze kleinste schat 1 jaar. We hebben het zaterdag al gevierd maar vandaag is dé dag!!!

Ik maakte met ons Zoentje een kroon en we bedachten samen een versje voor de leuke "ballonnen" verjaardagskaart :

Zepposje, Zepposje kleine schat ...

Je bent een lieverdje wist je dat ?

Vandaag is de dag dat je véél,

   bijna alles mag !

Ik wens je een leven vol zon en plezier.

Géén tranen, géén pijn,

    geen enkele zier...

. 

Zondagnamiddag was er één zoals we er maar weinig gehad hebben deze winter. Het deed deugd de zon nog eens op je huid te voelen, al woei er wel een koud briesje af en toe.

 Domein Roosendael wemelde al van de wandelaars, al of niet met hondjes...De Netedijk lag er prachtig bij onder een diepblauwe hemel. De sneeuwklokjes stonden in volle bloei en keken met halfgeopende kelkjes naar het bruine bladertapijt.

Er was wel grondig gesnoeid in het bomenbestand, zou dat in de zomer nog genoeg schaduw geven?

Dat zullen we gauw genoeg weten want in de waterplassen was er al nieuw groen, de wilgenkatjes stonden te glinsteren en de ezel in de weide stak zijn opwinding niet onder stoelen of banken.

Laat de lente maar komen !