toi, hypocrite xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />
hypocrite lecteur,
we weten het wel:
schrijven is spreken
is poseren tel ze samen
deze schijngestalten
van een man, lees
wat hij verduistert
zie in de bladspiegel
het verwrongen gezicht
alsof hij op de loop is
voor zijn schaduw, de
echo van die schim
waar dienen de woorden
voor dan om eerlijk
te veinzen dat men recht
in een ander zijn schoenen
staat en wankelt, zich
schuilhoudt in dit lichaam,
een vluchteling die nu
trappelt naar een laken,
een leesteken: een stem
die zwijgt voor een vleier
voor de hoop, zeg maar,
de strooier van zand
en sneeuw en licht soms:
een parkwachter die
de zwerver beschijnt en
verder zijn ronde voltooit
wie schrijft deze regels: een hand-
haver van orde die wanorde gedoogt,
een handlanger van oproer in
vezel en droom
we beseffen het wel, mon frère,
mon semblable: poseren is
het ware, het echte een schijn
|