helpen

gewoon               
 

mijn leven

vol kleur en licht

plots onverwacht

dikke duisternis

dan kijk jij toe

klaart het uit

kan ik verder

denken

schrijven

lezen

leven in hoop

dat de vriendschap

de liefde

nog groeien

zal.

dala

Dan ben je plots alleen en denk je nog eens aan wat reeds lang voorbij ging aan jou en wat je na korte vreugde heel veel pijn heeft gedaan.

oud verdriet               
 

je was

meer en meer

het mooie vergeten

in mij

benaderen

is onmogelijk

nu

tenzij

in een lach

een droom
fictief en zacht

op de computer

schrijf ik jou

telkens nog

een lange brief

die ik nooit

verzenden kan

waarheen
weet ik niet

zo blijf je

dicht bij me

enkel

in de droom

opgeroepen

bij elke treurnis

in werkelijkheid

ben jij

reeds lang geleden

heen gegaan

besta ik

niet meer

voor jou

ik echter
vergeet jou
nooit.

dala

deugddoend                  
 

telkens weer

bij elke knuffel

met jou

herleef ik

warmer

zachter

o zo echt

de kleine dingen

van mijn moeder

aangevuld

met andere warmte

de warmte

geschonken

door jou.

dala

ook jij                           

leef

dichter

bij mij

zodat ik

jouw verlangens

lezen kan

in jouw blik

voordat je

ze neerschrijft

in mijn gemoed

zwijg ons leven vol

met daden

van  kunnen

en denk de toekomst

naar het heden

zodat

onze verbondenheid

in stilte

steeds maar

groeien kan

de zware

verleden tijd

is herboren

tot heerlijk leven

nu

met jou.

dala

emotie en tranen

ik weet niet

of het voldoende

zou zijn

te weten

dat jij alleen

van mij houdt

maar

velen zien mij graag

durfden het te tonen

toen ik daar

in de tranenstroom

en emotiestorm

bijna ten onder ging

toen moeder

de laatste keer

bij ons was

later dan

aan tafel reeds

onwel geworden

van bijna niemand nog

afscheid heb genomen

toen ik

naar huis gebracht

wat rusten ging

alleen jij

mij wel helpen kon.

dala

altijd jij                
 

jouw ogen

schrijven

jouw verlangens

in mijn hart

zo sta ik

meermaals

machteloos

als ik deze

tot leven

brengen wil

dan verberg jij

jouw ontgoocheling

in de plooien

van een brede

lach.

dala

jouw zijn            
 

jouw lach bekoort

mijn broosheid

jouw fouten

zijn lief

zolang ik

er ook

om lachen kan

zo hou ik niet

van jouw afwezigheid

als ik bij je ben

krijgt mijn leven

diepere zin.

dala

de traan             
 

waarom toch

pinkelt

zo nu en dan

een traan

in mijn ogen

die verdwijnt

opdroogt

door jouw lach

zodra ik

bij je ben

of enkel maar

het geluid hoor

van jouw stem

jouw lach

ver weg

of dichtbij

je bent

zo lief.

dala

als de morgen               
 

alleen

bij dit vroege uur

als jij

nog rusten mag

denk ik veel

ik krijg het warm

rond mijn hart

terwijl mijn tenen

kou trotseren

op de stenen vloer

wat kan het mij deren

zolang ik denken kan

hoe jij je nu

opperbest

voelen mag

zo af en toe

zal ik blijven

mijmeren

over jou

als de morgen

komt

over ons.

dala

het verdween              
 

ooit

liep ik rond

getooid

met een masker

een grimas

van blijheid

dat mijn droefheid

verbergen zou

nu hoef ik

dit masker

niet langer meer

het verdween

omdat

mijn blijheid

echt is

om jou.

dala

Toen we klein waren, 60, 65 jaar terug kenden we best wel enkele versjes die over warmte gingen in de winter. Ik heb er zelf een draai moeten aan geven omdat de meeste van deze versjes niet eens opgeschreven staan en vaak heel lokaal circuleerden. En ja natuurlijk, mijn geheugen is ook niet meer zo fris.

kinderversje        
 

Kriebel-krabbel-krouw

kleine lieve kinderhand

schiet uit de mouw

bibber van de kou

vul vlug de mand

grabbel in het hout

ik breng het vlug in vlam

zo heb je niet meer koud

jij hebt het niet beleefd

jouw dichter wordt oud

het komt uit zijn kindertijd.

mijmeren

nu moeder

er niet meer is

ik haar toch dicht

nog voelen kan

dan durf ik

haar zeggen

moeder

zo af en toe

zal ik mijmeren

over jou

als de vroege morgen

stilte brengt

in mijn hart

jij was

een sterke

taaie vrouw

ik bewonder vrouwen

zoals jij

die opgewekt

kunnen zijn

als zowat alles

tegengaat.

dala

Dit poëem draag ik op aan mijn nichtje Lut die zo'n speciale band heeft bewaard met metje.  Een band aangehaald nu tussen ons, twee creatieve zielen over de grens van de leeftijd heen.

de dood

moeder

jouw sterven

doet mij drijven

op een meer van verdriet

gevuld met tranen

van gemengde emotie

treurnis en vreugde

hoop en verlangen

zekerheid

de drenkeling gered

door vriendschap en sympathie

elke handdruk

elke zoen in omhelzing

elke knuffel

is een eiland van leven

van geloof en hoop

een bron voor zekerheid

dat de andere kant

ook leven is

mysterieus niet te vatten

nu toch niet

moeder leeft

achter het mysteriegordijn

van de dood

moeder leeft warm

op zijn minst

in onze herinnering.

dala