gedichten van december 2005

mag ik je regel zijn
woorden tussen
komma en punt
waar het onderwerp staat
niet rechts of links
maar gewoon er middenin

wil je me niet in
het verleden zetten
maar me vormen
naar de toekomst
gericht

waar je nabij
vertegenwoordigt
door het delen
van een woord

mag ik meewerken
aan het voegen
en het tekenen
van een vraag
zodat jij het lijden
kunt schrappen

niet passief
maar door het
inlassen van
mijn naam

leg jij de klemtoon
op de letters als
je zinnen schrijft

schuingedrukt

misschien krijg je
me wel
ooit
samengesteld

zonder punt
voltooid



kerima ellouise ©

 

ik leg
witte bloemen
op je schouders
kijk met ogen
die nooit hebben
liefgehad

zoveel
moet ik nog
leren over het
prille fluister van
sterrenbogen
het teder voelen
van een dromer

je geeft me
nachten
in feeënblauw
ademt
mijn adem
in wolkendauw

je spreekt me
over verloren
tover
en ruikers
vol rozen

over het nevellied
in de wind
waar je een zucht
van woorden
en mijn glimlach
vindt

ik nader je
in mijn gedicht
waar je met me
danst door
schaduw en licht

in een bron
van nieuwe dromen
je schenkt me
witte bloemen
in mijn ogen


kerima ellouise ©

 

met voorbedachte rade
heeft de dood
het schaduwnaakt
van uitgebraakt bloed
op de grond geworpen

longen spuwen gal
en gif op haar lijf
haar minnaar breekt
haar tong, ze is
de schaamte voorbij

hij snijdt het spreken
uit haar mond
martelt de woorden
in haar schoot waar ze
zwijgt in de kelder
ontkleed en beroofd

ik schreeuw barsten
in muren en in het
kruis rond haar hals
schuif voorzichtig
de schaduw naar het
vocht in haar ogen

ik trap op het teken
door het leven belogen
en was langzaam
heel langzaam
de zijden draad
uit haar lijf


ik neem
de schaamte op mij
en denk

god, die dag
waar was jij


kerima ellouise ©


bron foto :
http://www.partyshop.nl
/images/198.jpg

morgen zal slechts uit papier bestaan
papier waarin ik je glimlach vouw
samen met het laatste licht

jij laat me alleen
en gaat me voor
naar een dag
nog stiller
dan vandaag

wanneer ik in mijn lichaam ween
dieprode woorden

en de lucht grijs staar
door het breken
van je ogen

vang ik je stem
in lege wolken

want morgen zal zijn
als nooit meer
met jou


kerima ellouise ©

morgen zal zijn als wind
stampvoetend
tegen licht
en zomer

immer koel
fluitend op vingers
als een scherpe noordenwind
snijdend door tranen

koude lucht
zal me plooien
naar het graf van dode mensen
met zachte beelden in mijn hand

ver weg en dicht bij mijn ogen
waar ik onafgebroken regen plant

morgen zal zijn als wind
een laatste keer
mijn vriend

nooit meer licht
in zomer


kerima ellouise ©

duizend ogen trillen in mijn hand
en ik schud
schud het verdriet
in dichtgeknepen vingers

afdrukken op een doordeweekse dag
in een grote cirkel van leven naar dood
een eindeloze rij van dood naar leven

strak starend naar mijn adem
verlies ik de zin tot bestaan
en ik zwijg
zwijg het antwoord
in de tranen op mijn jas

van duizend lelies onderweg


kerima ellouise ©

op zwarte schouders
zwelt de stilte tot
een ongekende zwaarte

ik kus je houten lippen
en laat je koude handen
nog een keer rusten
in mijn ogen vol vragen

in bronnen van woorden
vind ik marmeren zinnen
die ik beitel in de aders
van je aardse graf

ik leg me neer
naast glazen vogels
en de geur van wierook
op het witte grint

waar bomen
prevelen tegen zerken
hun bloesems verzwijgen
in een fluisterend gebed

waar dagen
slapen in de nacht
en ik mijn hand leg
op je onbedekte hart

kerima ellouise ©

ik graaf de stilte op
schep ze tot wolken
en tengere draadjes
weef ze in een bruidssluier
vlak voor het altaar

ontkomen aan het licht
adem jij vage beloftes
sleep ik mijn naam
tot in je schaduw

ontrouw en dode woorden
rukken de nacht uit elkaar
alleen het gangpad blijft over
en schijnt door een bleek
wit gelaat

niemand zal zich
herinneren waar
die stilte ooit begon

maar ik
ik buig me over tranen
en loop ver achter je aan

steeds verder van jou vandaan



kerima ellouise ©


(bron foto :

http://www.living-arts.nl/Paintings/fotos/sluier.jpg

ja
duizendmaal
ja

laat je
dromen achter
meer dan alleen maar
het sneeuwen

morgen
zal nooit
verder komen

wanneer
ik verwonderd
naar je adem
staar

en druppels
lik van
het schreeuwen

wat jij stamelt
jarenlang
kan ik
niet dragen

want
duizend maal
laat je me achter

vandaag

ja
het wintert in mij


kerima ellouise ©




(bron foto : gedichtenfreaks)

dat de maan haar
stralen beweegt
is omdat ik
in jouw hoofd
woorden leg

zonder zou
ik niet komen

je blaast ze
liever zoet
verzint namen
in overvloed
gaandeweg

zonder zou
jij niet komen

dat de wolken
heel laag hangen
haast doorzichtig
is omdat verlangen
zo leeg is door
je honger naar pijn

mijn pijn

ik vraag niet meer
kom je nog


kerima ellouise ©

jij verbrijzelt
de sterren in mijn ogen
blikt handgeslagen wangenwoorden
waar vingers afdrukken laten
in het rode stromen
van mijn bloed

elke morgen
breekt het brood
op mijn ongebeiteld graf
wachtend tot de kille nacht
haar geheimen verbergt
onder welig tierend onkruid

letter na letter
kerf je leven en dood
tussen hel en aarde
waar je mijn naam blijft
herhalen door gulpende pijn

je hebt je eigen dood begraven


kerima ellouise ©

hoe kan ik je uitleggen
zelfs met ogen van vertrouwen
welke vorm ik geef aan mijn
onvatbare wolken

ik wil ze letter
na letter neerleggen
in een speelse lijn voor je tekenen
zelfs de kleuren verzamelen waarin
ze verbonden kunnen dansen

ik schrijf en schrijf
de vlinders op mijn huid
streel wind in zomerzinnen
dicht vergeten rozen dichter in mij

hoe kan ik je zeggen
dat mijn hart
gewoon wil liefhebben
op één klein wolkje
vleugelvrij

jouw lucht geeft ruimte,
ademt het blauwe in een
zielsgebonden - blik

reeds in het koude bed
versteende mijn naam
die jij schaafde tot
bloedens toe

opgestroopte mouwen
persten de haat
in jouw handen,
toen ik je onschuldig
herkende als de maker
van mijn wieg

om het gemis toe
te dekken stotterde
jij enkele letters,
middernacht was al
lang voorbij

sinds die dag groei
ik in stilte,
jij sprak een taal
die maar niet went

de herinnering
spreekt in vele tranen

want ik draag geen
andere naam dan
die jij mij gaf

ik schreeuw naar de zomer
wil bloemblaadjes rapen
jouw wang doen rusten
in mijn hand

onder de maan leg ik een spiegel
wil sterren voor je raken
maar de hemel valt in stukken
wanneer een rimpel beweegt

mijn vingers scheuren
langzaam de rand
van de lente, rozen
zijn nog onooglijk klein

ik sleep het zomerlicht
tot in mijn buik, streel
daar je lach, liefkoos
je handen, heel
voorzichtig, dagenlang

wacht ademloos
woordeloos

tot jij fluistert

ik heb je lief

Hoog
kijk omhoog
naar mijn lange
ademstroom

ik til nevels op
uit alle kieren

laat bloemen
achter op blanco
blaadjes

vouw vlinders
tot een glimlach
in ontwakend zomerblauw

ach
kijk maar
niet omhoog
het is enkel de wind
in mijn toekomstdroom

achter alle broze woorden
herken je letters van jezelf
je draagt de stilte moeizaam
in iedere zin bewaard

jouw handen zijn zo moe
beschrijven elk gemis
berusten zinloos zwevend
in kilte van betekenis

de stilte draagt het lijden
voegt zich bij de tijd
schaduw breekt jouw glimlach
verminkt doorheen de strijd

och wacht niet tevergeefs
woel niet in lege dromen
steeds smaller wordt het pad
door zilte monologen

geef meervoud aan je weg
ja, geraak eraan gewend
in het licht op nieuwe wegen
daar ligt nu jouw accent

in mijn stilte
vind ik geen woorden
die je kan lezen
noch kan spreken

zelfs fluister
is niet te horen
beeldt enkel uit
tweevoudig jou

in mijn ogen
gebaar jij de warmte
die je doet zinnen
en ook doet weten

zelfs mijn lach
is niet te breken
licht steeds op
eenvoudig jou

in een woestijn gedreven
vernedert de hitte
mijn beroofde zinnen

onder de voeten
miljoenen tranen
uitgeperst, opgedroogd
oneindig in een witte vlakte

de wind giert cirkels
rond de stank
knaagt levenloos
de vingers van m'n geraamte

mijn dorst wankelt
ik begraaf het speeksel
van ijskoude woorden

het zand wordt zwaar
snikt in mijn karkas
uitgemergeld rollen
ogen naar een
korrelige bloedpas

de wind aast
hoort mijn ijle kreten
en strijkt neer in
het gezicht van de dood…

nog heel even beweeg ik mijn hoofd

spreek mij van
een innere taal,
een wereld waar
twijfels woekeren
net als woorden
nooit verstaan

zwijg mij in
een uiterst praten,
een werkelijkheid
waar schijn beweegt
net als het frêle,
doorzichtige verlaten

begrijp mij achter
een wonderlijke stilte
er is minder dan
een wereld, meer
dan jou en mij

onbegrepen
het verlangen voorbij

slordigheid
valt niet op te rapen,
je bent gestruikeld
op je tocht naar
gulzigheid,
niet buiten maar
in en door jezelf

je rangschikt me
als dertien
in een dozijn,
ooit uitverkoren
op je uitgelezen weg

nog even raap ik
je woorden op,
je hoeft zelfs
niet te zeggen
dat je me mist

ik lees de leugens
wel op het blanco blad

slordig onbeschreven

                                                                 blauwe regen 


                                                                 gekleurde tranen,
                                                                 gevormd in bloementrossen,
                                                                 snakken naar de zon



                                                               
                                                               
                                                                bron foto :
                                                                www.abbayedupalais.com

                                                                         


                                                                


                                      

                                      Skelet

                                         
                                       woorden snijden in
                                       menselijke waardigheid
                                       gevild tot het bot

                                      


kerima ellouise ©
                                                   

waarom zeg jij niets
laat je de stilte weerklinken
als een uitgestrekte vlakte
waar leven zichzelf verloren heeft

waar vergane en blindgeworden zichten
zwerven langs oude bomen
met de dood achter zich aan

waarom zeg jij niets
laat je mijn stappen zinken
naast de langzaam stervende morgen
blootsvoets in het achteruitgaan

oneindig ver in het vergeten landschap
waar schaduwen rafelen op mijn huid
onomkeerbaar, zonder einde of begin

waarom zeg jij niets
laat je mij tot stof vergaan

ik spreek niet
wanneer ik ’s nachts
gebonden ben aan woorden
en de sterren mij vertellen
wat ik het mooiste vind

ik denk dan aan lavendel
de eenvoud van het maanlicht
de glimlach om je heen

een witte roos en blauwe vlinders
ieder moment in poëzie gedeeld

jij opende mijn schaduw
gaf me kleine, witte vogels
en op deze vriendenvleugels
heb ik de zuiverheid ervaren

jij gaf me terug de tranen in mijn ogen



kerima ellouise ©


opgedragen aan Corrie

Hoe graag zou je nu even
de lente willen aanraken,
het groen dat fluistert
in het vijverwater
van dichtersdromen
over vlindervluchten,
weerspiegelt in je
zonnebloem

zo zachtjes terug, als
wederkerende bloesems,
koester je duizend beelden
in één gloed weerkaatst

je legt ze teder neer
in alle zomers, verlengt
de geur van tijm in mei

je ademt de wind,
vertraagt haar glimlach,
in dichte herinneringen,
zo beschermend teer

het najaar schemert
in voorjaarswolken,
in verre plekken,
onsterfelijk en puur

waar vlinders vluchtig
haar lach beroeren
en kleuren scheppen
in jouw verloren tuin

ze raakt de lente in jou

binnen in mijn hart
herhaal je
maar hoe kan dat

je herkent niet eens
het inpakpapier en
het lint dat je
achteloos laat vallen

elk woord dat ons
bezighield gooi jij
op een letterhoop
van roze strikken

een gokje misschien
omdat mijn glimlach
nog steeds een droom
opwekt telkens ik
in jou sterf

mezelf
in het hier van gisteren,
uren en dagen
berichtten wie ik was

verdwenen in
het schuim van
een onbekend lichaam,
de onmeetbare afstand
schokkend geschuwd

uitgespuugd door
meedogenloze wijzers
weerkaatst de tijd
dichtgeknoopte gaten
en herhalend geroep

misschien
leidt morgen me
naar wie ik gisteren was

Je stierf
oude jaren geleden
toen waren onze vingers jong

ze roken naar lavendel
en prille tederheid

we vulden onze longen
met dromen in het rood
morsten lentedagen
in ‘t licht zo eindloos lief

wat ik zag
was het begin

vogels daalden
en verzamelden
op je schouder
de zomer verbleekte
in je korte, bruine haar

plots lag je stil
in een helderwitte kist
tussen rijen bomen
nog smaller dan je blik

de wereld was
voor jou niet af

Ik begreep niet
voelde slechts
de woorden van je moeder

ze herhaalde
een rimpeling in
jouw zuiver bestaan

verkrampt
door zachtheid
en verwarring
sprak je in de lente

op vleugels
vluchtig stil

kuste je vogels
van papier
je witte zomermond

wat ik zag
was het einde

jij las de herfst en
de winter niet meer

lavendel kleurt
nog steeds
mijn tranen

in een wereld
voor ons
onaf

Jij verdween
zwart
voor mij

ik leef
verder
in de wereld

vol kleur

vouwen
mijn vingers
dromen

vogels stijgen
onbewolkt

dagen knippen
lentegaten
zomers zoenen
het licht
zo groot

ik vraag niet meer
tussen rijen bomen
je blik versmalt

bedroeft mijn longen

in lavendelvelden
leef ik
verder

een zacht herinneren
van een papieren droom

Hij heeft een mooie lach
zo eentje
die de tijd doet stoppen,
tenen laat krullen
in zwarte sokken

een lach die je van
het strand zou willen oprapen
net als de mist
je brilglazen doet vervagen

een lach zo fris
die in een appel
blijft hangen,
zacht laat herinneren
hoe de lente smaakt

ja, zo een lach
ontwaakt

Wenn Träume und Wirklichkeit
einander flüchtig begrüssen
gibt es manchmal eine Stille

mijn woorden zullen zoeken
naar vleugels van vertrouwen
naar vertalende verhalen
in de armen van hun schepping

Wenn Gedanken schwirren durch das Herz
fliehen Wörter wie zarten Stimmen
in einem Buch ohne Geschichten

jij zal langs mijn woorden lopen
en letters laten binnenglippen
in het wezenlijke van een droom

op die dag zal jij mijn stilte drinken

Wolkengeflüster
zwischen erbeben und fassen

du und ich
in allen Welten

zwartgevlekte tralies
verbannen me naar
niemandsland,waar
bloed gutst over ruwe
treden van mijn wanhoop

met geplette handen
en brekend bot
daal ik af,
stap voor stap

kruip onder de steen
waar ontvelde vingers
stuiptrekkend
aan de waarheid sleuren

neergeworpen in
schreeuwende inktvlekken
worden stenen aangesleept

onder en boven elkaar
worden ze gelegd
op het moegeleefde
machteloze papier

zielenresten in verzen
ontdekken handen
een keer teveel gebroken

de tweede steniging

ik ben een heel klein blaadje
tuimel langs tranen
naar de grond

blijf hangen bij de lente
in de stilte van de velden
aan de haren van een kind


ik ben een krokus vlinder
dwarrel met de wind
op broos geloof

in een zomer vol frambozen

waarin ik stop met zwerven
op de wangen van een kind


ik ben een rozenknopje
geur naar verre regen
bemin het licht

waar de ochtendschemer
me teder laat verwelken
in de handen van een kind


een vlinderbloemenblad


kerima ellouise ©


bron foto :

http://www.skoveniskolen.dk/?m=18&a=1292

beelden
ze zijn toch van steen
waarom huil ik dan
en beweeg onzichtbaar mijn lippen

ik weet dat je er nog bent
want jouw geur van gezwollen aders
beitelt mijn hand tot een vuist

in mijn schoot brokkelen ogen
tot onherkenbare resten
van eens geprevelde gebeden

mijn lichaam stil en koud
leeg en kleurloos verhard
verzwegen tot steen


waarom huil ik dan nog

bron foto :

http://www.piazzadellarte.be/archief2/scholen/Marco%20Polo/fotoresultaten/pages/beeld.htm

Roerloos sta je daar
terwijl je leugens
schetst in liefde

ik kijk toe
als een breekbaar kind,
verwilderd en ver
van mezelf verwijderd

waar kunnen we nog
heen gaan,
morgen en later

mijn ziel ligt nog
bij die nooit vergeten dag,
de jouwe kijkt nooit
meer door mijn ogen

deze dag zal vergaan
en ergens tussen
gisteren en vandaag
heb ik jouw schetsen
gestapeld

begraven
in een gedicht

 

Telkens jouw hartstocht
poëtische woorden blies
en letters mij deden duizelen
als een krachtig parfum,
schilderde mijn adem
de schuchtere vraag :
wie ben je ?

Doorheen de schoonheid
van taal en een bedeesde stilte
ving ik het antwoord op,
doch jouw naam verdwaalde
toen onze blikken elkaar
geblinddoekt raakten
en ik weer wegdook in
blozende witte wolkjes

Diep in mijn hart en
in het midden van mijn hoofd
kwam jij met geen ander overeen,
gerstenat en waaiende woorden
vulden mijn dankbare hart
toen respect en bewondering
cirkelden en gebaren groeiden
in het zwijgen van mijn innerlijke wereld

laat mijn stilte jou daarom meer zeggen
dan duizend woorden ooit zouden kunnen doen

een moeder scheurt
haar lippen open,
lappen huid
in bloed doordrenkt

warme melk vloeit
schaars en zuur,
vocht dat zij
voor vol aanzag

het kind drinkt gulzig
magere woorden,
wist het beeld van
welkom hier

roze huid ruikt
zacht en teer,
schaduwspelend
en tot last

surrogaat vult
bedelflessen,
onverschillig en
niet gezoet

plastic zijn de armen
waarin het werd gevoed

bron foto : http://www.pacpubserver.com
/new/enter/11-28-99/ellisisland.html

schreiend
naast lijken
en gebeente
leg ik woorden
in de kast

blaas het stof
uit zinnen
van verhalen
en gebeden

de echo raapt
een holle schaduw
in de hoeken
van de kamer

schraapt
verbleekte
maar nog nooit
begraven schedels

vingers verstijven
gegil verstomt

geschreven is
de onvoltooide
grafrede

kerima ellouise ©

 

wanneer de nevel nog laag
over de velden zweeft
en de schemer vaag fluistert
tegen de nachtelijke wind

dan verbeeld ik me de stilte
van het beven van jouw handen,
van de adem die je me afnam
in een uiterst zachte zucht

ik luister met gesloten ogen
naar jouw handen op mijn dijen,
naar de toekomst die jij schreef
op mijn roze, warme huid

op mijn schouder voel ik woordjes
en lippenrode roosjes,
in duizend zachte geuren
die jij liet dromen op mijn mond

je bent lief,
zei je
en
de hemel
bewoog

 

weet je nog
jij en ik in de regen,
de wind vertelde
hand in hand
wat wij speels verzwegen

we sloten de wereld af
elke voetstap verafgelegen

weet je nog
jij en ik tussen
slapen en ontwaken,
we schuilden in elkaar,
een bron van tedere liefdesdaden

we ontvouwden onze stem
duizend woorden achterlatend

weet je nog
in de hoek van de kamer
jij en ik,
buiten de regen
de wind hield plotseling op,
jouw gedachten bewust vermeden

onze voetstappen in de wereld,
onze woorden ver vooruit

nu breken
mijn tranen
in tweeën

Jouw ogen vullen
zich grijs

kleuren schaduwen
in zwart-witte lijnen,
doorwaadbaar in
het spiegellicht

je wist de warmte,
smelt de schaamte
in wangenrode armen

donker en duister
apart
omrand je mijn huid
met een oogopslag

 

tussen zilverrustige
rimpels en zachte
herinneringen
teken ik cirkels
in de tijd

ik schets
oude zomers
en handen vol zee,
blote schouders
en dagen gedeeld

ik schep
wolken en verhalen,
fluister sterren
en beloftes,
stapel woorden
op de horizon,
daar waar jij verdween

nog één keer
omcirkel ik
zacht jouw naam,
bevrijd vogels
en vluchten

en glimlach
langzaam tussen
korrels zand
wanneer de tijd
zich eindelijk beweegt

" Ik laat je vrij "

speels wil ik
woorden losknopen,
struikelend in
mijn mond,
ongedwongen en
met moed kijk ik
de kamer rond

maar stilte
breekt mijn hoop
als de vragen
gaan vervagen,
blindgeworden letters
durf ik niet of
nauwelijks te raken

ruggelingse ogen
vullen zich met
zinnen nog te gaan,
onvoldragen klanken
die ik steeds maar
weer herhaal

woorden blijven
haperen, onzeker
in mijn keel,

ik zoek mijn
ongeboren stem,
in diepe wonden
nooit geheeld

wanneer ik in jouw ogen kijk
vormen woorden zich in mijn hart
ik wandel door gekleurde wolken
knip zonnetjes uit jouw zomerlach

ik loop langs woorden met lichte pas
schrijf vellen vol met blauwe inkt
letters zuchten in zachte zinnen
als een vrij en vrolijk windekind

in jouw adem wil ik zwijgen
duizend klanken achterlaten
in denken en in voelen
jouw omhelzing stil bewaren

ik zou graag willen huilen
zachtjes
zonder haasten
in de herinnering
waar ik jou heb aangeraakt

in de liefkozing van je hand
toen ik jou droomde
tussen vroeger maar nooit later

ik zou graag willen liefhebben
eeuwig
enkel jij
in de tranen
waar ik jou heb gefluisterd

in de regendruppels
toen jij mij vlocht
tussen uren maar nooit dagen

maar ik ben niet
door de wind gedragen
mijn zomers zingen ook
geen zwaluwzang

er is nooit gesproken
toen ik jou was
tussen mij en nooit later

geen dag zonder leugens
gekleurd in de was
gestreken, gevouwen
in de plooien van je jas

woorden wisselen sokken
blauw, zwart of bruin
dan ben je wel, dan ben je niet
gestreept of geruit

handen worden gewassen
met doorschijnende zeep
met onschuld en lucht
onvergeeflijk dit keer

op je tong druppelen
tranen, tandpasta en schuim
en terwijl jij gorgelt en spuwt
schrob ik je leugens van mijn huid


kerima ellouise ©

langzaam schept de herfst
doorzichtige velden met
bruinrode schaduwen

lijken op slagvelden van
verslagen ridders, verminkt
onder verloren licht

waar stormachtige bladeren
knielen naast naakte
winterbomen, huiverend
zonder zomergewaden

bidt de priester tussen
stervenskoude en beroofde
lichamen, ontdaan van al
het bladergoud

graaien kreunende
takken naar de laatste
zonnebeelden,langs
wolkende winden

en gekromde vingers,
verstijfd door dreigende
doodsbloemen na de
eerste sneeuwval

zalft de monnik flarden
herfst en winterse nevels
met wierooklucht

parce que la neige a purifé le sang


en de rode aarde bedekt
met guldenroede en een rozenkrans


… après le déluge


kerima ellouise ©

boven op een duin
wil ik mezelf achterlaten
in levende letters op steen

mijn ogen gesloten
onder de wijde nacht,
gedachten waaierend naar zee

nederig op het zand
toon ik de wereld mijn ziel,
in vogelvlucht, jij en ik één

heel in de verte hoort
men het deinend gefluister
‘strooi mijn assen in de wind,
nooit ben ik nog meer’


kerima ellouise ©

haar donkere ogen
onverstaanbaar
wanneer ze
nauwelijks zichtbaar,
niets meer wetend,
zich neerlegt
naast het water

haar koude schouders
rillen wanneer haar adem
de nacht instroomt,
niets meer voelend
van het vuur dat
binnenin haar smeult

op een afstand lijkt ze
op een klamme vlek,
niet beseffend dat
het sterven aan
haar enkels hurkt

nooit meer zal
het zwarte water
nog stilstaan
als toen die nacht
de dood
aan haar voeten lag


kerima ellouise ©

raak niet aan mijn tranen,
loop zachtjes om me heen,
nog even naar de sterren kijken
en het boogje van de maan

het ontwaken van de pijn,
vluchtig langs mijn wang,
draagt de stilte in jouw ogen
als wij de woorden overslaan

vraag maar aan de nacht,
slapend op mijn huid


' mag ik even bij jou schuilen
voor het leven mij verlaat '


het doven van gedachten
om wat de hemel zei
druppelt in jouw handen
als jij de laatste sterren raapt
voor mij


kerima ellouise ©

de lucht verft verbeelding,
verdraait de wereld op mijn gezicht,
doet het einde vragen waar 
alle twijfels ooit begonnen

het blauw glijdt volmaakt
doorheen de wering van het sterven,
doet elke seconde vertragen waar
de tranen ooit ontsprongen

ketens drijven zwaar aan
mijn gestrande voeten,
doen lucht en licht verzanden,
een wereld nooit verzonnen

schuimend draaien rimpels
zichtbaar in mijn maag,
doen het spreken van de zee
in dit perfecte beeld verstommen


kerima ellouise ©

raak niet aan mijn tranen,
loop zachtjes om me heen,
nog even naar de sterren kijken
en het boogje van de maan

het ontwaken van de pijn,
vluchtig langs mijn wang,
draagt de stilte in jouw ogen
als wij de woorden overslaan

vraag maar aan de nacht,
slapend op mijn huid


' mag ik even bij jou schuilen
voor het leven mij verlaat '


het doven van gedachten
om wat de hemel zei
druppelt in jouw handen
als jij de laatste sterren raapt
voor mij


kerima ellouise ©

de lucht verft verbeelding,
verdraait de wereld op mijn gezicht,
doet het einde vragen waar 
alle twijfels ooit begonnen

het blauw glijdt volmaakt
doorheen de wering van het sterven,
doet elke seconde vertragen waar
de tranen ooit ontsprongen

ketens drijven zwaar aan
mijn gestrande voeten,
doen lucht en licht verzanden,
een wereld nooit verzonnen

schuimend draaien rimpels
zichtbaar in mijn maag,
doen het spreken van de zee
in dit perfecte beeld verstommen


kerima ellouise ©

naakt voor de spiegel
buigt ze zich over donkere kamers,
haar hoofd valt diep
in de kelders van razernij

ze schuifelt offers tegen
de rand van dronken walging,
haar keel krijst stil
in vers, ontvleesde aders

pijn trekt een rode streep
over de koude, hijgende grond,
haar schuld wordt zwart
en zwicht voor duizend tongen

de dood wacht op het vonnis
ze vult het bad met bloedrode wijn


kerima ellouise ©

ik laat mijn ziel op een glimlach drijven,
zacht bewogen door de avondwind.
niemand begrijpt dit dromerig verdwalen,
breekbare herinneringen verdwijnen erin

ik laat de nacht mijn adem zingen,
licht geboren door de schemering,
zoals iemand draalt bij ’t laatste licht
en alle jonge stemmen samenbindt

ik laat de sterren mijn ogen schilderen,
teer verborgen door verwondering.
wie zal mijn streling aarzelend kleuren,
verder blazen dan de schaduw binnenin


kerima ellouise ©

aan de rand van de nacht
bots ik tegen nooit sluitende ogen,
het schreien van een kind
maakt zich los uit mijn lijf

in de diepste schemer liggen
kreten verborgen,
verdrukt door het zwijgen
van een grondloze tijd

scherp spuwt de wind
naar vreemde geuren,
ruw beukt de dood
rond een donkere zerk

stemmen klinken dof onder
dorre bladeren, vluchtende
voetjes ontwijken het
versteende gekerf

het kind zinkt krijsend
in mijn armen neer,
ik kijk naar haar ziel door
haar nooit sluitende ogen

in de ochtendnevels zoen
ik haar schuldeloze mond,
roerloos komt ze weer
in mijn lichaam wonen


kerima ellouise ©

aan het einde van het pad langs
een zijden schaduw van bronzen
bomen laat ik samen met jou
de herfst ontwaken

ik streel over ’t groenige water
en meng grijze tinten
doorheen het roestige bruin
van verdorde bladeren

in zachte bogen laat ik
je sierlijk dansen wanneer
een koele bries het kleurende
lover laat vervagen

door elke windvlaag stromen
mijn tranen naar de oeverkant,
nooit heb ik ze over het land
naar jouw graf kunnen dragen

zoekgeraakt door een stil leven
herschilder ik de jaren,
jouw naam rust al zo lang
in bestaande schaduwlagen

mijn ogen scheppen tranen
die ik moeizaam droog
na deze laatste maar
eerlijke herfstdialoog


kerima ellouise ©

bomen verdwijnen
in decemberglorie
waar liefde niet groot
of groter gedijt
in moeders schoot

de hemel onthecht zich
uit een knellende voet
wanneer wortels hol reiken
naar uitziende ogen

takken treuren,
zorgvuldig gekozen;
de wind waait immers
uit een verkeerde hoek

steeds minder
in het veld van vreugde
deelt het leven
de oude openbaring

wat daarna valt
is slechts
een ster

of wat er van een wens nog rest


kerima ellouise ©

 

je geeft me een gedicht
en schenkt me de stilte
langs ogen, stil bewaard

de weemoed van een droom,
veilig opgeborgen, in het
herkennen van jouw verhaal

samen kwetsbaar, zo verloren
als woorden worden stilgelegd
in tranen zonder samenspraak

je geeft me een herinnering
en schenkt me lege handen,
een omhelzing, stil aangeraakt


kerima ellouise ©

de weg daalt tussen huizen
ik zoek langs afwerende muren
naar alles wat ik ben

gesloten vreemden achter deuren

mijn schaduwen jagen me achterna
wanneer twijfels de steegjes slopen
van een zo grauwe avondrand

verscholen mensen achter ramen

in mijn hoofd zoekt de stilte een weg
en bloed kronkelt over dorpels
van de ondergang

deuren wankelen, ramen verdwijnen,
gebroken glas

ik stap achteruit,
seconden kreunen in de goot
wanneer de nacht de dood belooft

ik struikel over stenen mensen


kerima ellouise ©

‘k was voor jou
niet meer dan
een manier
van ontvluchten
en ik,
een kind,
ik wist niet beter,
wist niet dat jij
in het diepste donker
je vleugels zocht.

‘k gaf mijn glimlach
aan de stilte,
een stilte
waarin leugens
zich nestelden
en jij,
zwaar gewond,
jij wist niet beter,
wist niet dat ik
geen andere ogen had
om de waarheid
te doorbreken.

‘k was voor jou
niet meer dan
je kind,
je eigen kind,
dat sprak over
de dood,
omdat jij,
in je vlucht,
mijn vleugels brak…

vleugels te jong gestorven


kerima ellouise ©



(bron foto :
http://www.
peterjacquemyn.be/
nl/gallery/images_
sculpture/
vleugels.gif

steeds als de stilte
mij met woorden vult,
rijgen mijn handen de
tranen aaneen

zwarte kralen vallen
op de grond,
over mijn gezicht glijden
ze één voor één

in de pijn verloren
raap ik de woorden terug op,
tussen tranen gevallen,
zijn ze verhard tot steen

met geschramde vingers
breekt het touw,
mijn koude hand legt
de stilte om de kralen heen

kerima ellouise ©

Ik draai me om,
geef een vlugge kus
op je wang
- dag jij -

Je glimlach blijft
maar brengt
een stilte in je ogen.
Ik ontvlucht je gewilde handen,
vermijd zo het naderend afscheid.

Even dat moment van onzeker zijn,
van pijnlijke, zoete geuren,
van neerduiken
in een vreemd, warm gevoel.

Ik draai me nog
een keer om,
Zacht streelt
je stem mijn naam
- dag jij -

Ik doe de deur dicht,
de stilte barst het huis uit.
De wind verweeft zich
met mijn tranen.

- Niet huilen –
zeg JIJ
- Ik draag je mee in mij -


kerima ellouise ©

wanneer ik zal gaan,
wil ik geen tranen op je gezicht
denk aan de lichte dagen
die ik heb liefgehad,
hou van mijn dromen
ook al was ik nog zo zwak

wanneer ik heen zal gaan,
wil ik geen duisternis in je ogen
denk aan de fluisterende nachten
die ik heb gedicht,
open mijn stille woorden
ook al verlang ik naar het witte licht

wanneer ik morgen heen zal gaan,
wil ik geen kransen in je armen.
denk aan een rode roos
die ik heb ontmoet,
neem afscheid van gisteren,
ook al ga ik nu voorgoed


kerima ellouise ©

afgedwaald
in deze wereld
denk ik aan
een ander land,
luisterend naar
mijn ademhaling
strompel ik net
tot aan de rand.

woorden rekken zich
door mijn ribben heen,
zinnen buigen zich
over mijn romp,

bewegend
naar de overkant,
liggen gedichten
reeds te wachten,
onbeweeglijk in
mijn mond.

mijn hoofd wacht enkel
nog op mijn linkerhand,
beheerst schrijf
ik verder…

zichtbaar
voor mij alleen,
adem ik
vel over been.


kerima ellouise ©

ik mis je,
ga door het licht,
er valt een ster uit mijn droom

ik ben stil,
sluit mijn ogen,
er valt een blaadje van de boom

ik voel je,
zwijg de woorden,
er valt een streling uit mijn mond

ik ben blij,
keer naar de zon,
er valt een traan op de grond

ik mis je
in de stilte van de sterren
in het zacht gekleurde licht

ik mis je … in mezelf


kerima ellouise ©

ik sla mijn dag in verlangen open
een lieve, kleine vogel vliegt net voorbij
de ochtend opent haar zachte dromen
het zwerven verstilt ergens diep in mij

ik bevrijd mijn vleugels in gedachten
woorden zingen lichtjes in mijn keel
dauwdruppels kleuren de koude nachten
de wind schildert warm met een penseel

ik vind mijn glimlach in de morgen
een lieve, kleine vogel vliegt net voorbij
de zon ruikt heerlijk zonder zorgen
op zijn vleugels draagt hij de vrijheid voor mij


kerima ellouise ©

Tussen de rozen




Geboren onder de zon
gaf jij mij de mooiste roos,
ik bloeide zo uitbundig
dat ik mijn twijfels overwon

Slapend onder de nacht
begreep ik het geurend beminnen,
ik verdronk zo in jouw armen
dat ik droomde diep van binnen

Ontwakend onder de maan
kwamen de sterren los van de hemel,
jij dronk zo van mijn huid
dat ik danste door jouw naam

Gestreeld door de zomer
werd ik geheeld door een roos,
de zon en de maan
vlochten onze liefde zo broos

Onder een herfstnacht heb
ik de zachte sterren verloren,
de bloeddruppels op mijn mond
konden jou niet meer bekoren

Ik was een roos met doornen


kerima ellouise ©

Wanneer ik ga slapen
heeft het licht mijn huis
langs de ramen verlaten.

Zonder afscheid schuifelen
mijn vermoeide voeten
naar de lege achterkamer.

Ik sta stil en twijfel
of ik samen met de
duisternis wil verhuizen.

Met langzame ogen staar ik
in het schemerdonker en hoor
enkel verre, vergeten geluiden.

Herinneringen overspoelen
de meedogenloze stilte,
oneindig traag draai ik me om.

Ik neem mijn tranen mee,
loop over blauwe scherven,
de trap kraakt slordig bij elk sterven.

Onder de koude lakens wacht ik
geduldig af en adem onhoorbaar
het bestofte verleden.

Ik huiver van de nacht,
ze laat gillend alle dode
woorden weer herleven.


kerima ellouise ©

alleen de nacht brengt donkere ramen
neemt de leugens in bezit
verfraait de kamers met lege tafels
…de waarheid blijft onuitgewist

alleen de nacht verzamelt de schaduwen
vult de hoeken met gelogen woorden
verbergt de tijd tussen woedende tanden
…verraden hebben jouw ontrouwe handen

alleen de nacht vlucht voor de dag
kropt alles op wat niet is gezegd
schreeuwt de stoelen om door stikkende monden
…de nacht heeft het dunne touw in de schemer gevonden


kerima ellouise ©

ik woon
in speekselloze woorden,
in licht dat net niet uitdooft,
in een huis dat niet wil horen

ik loop wat zachtjes door
maar vind geen onderwerp
dat me zoekt,
geen enkele voetafdruk
op een zachtwollen doek

mijn lichaam zakt
maar vindt alleen
een afdruk van uitgeleefde tranen,
een onderworpen ziel
in de tijd achtergelaten

de dood staat
handenwringend
voor mijn deur te dralen
maar kan haar slag niet halen

ik woon immers
zonder onderwerp
in een dakloze hoek

misschien dat
ik geruisloos
verhuizen moet


kerima ellouise ©

Haar ogen dromen,
staren langs de bomen,
verwonderd om de leegte

Als twee blaadjes,
hoog in de lucht,
trillen ze ,
vermijden een zucht

Haar ogen strelen,
sluiten zonder te bewegen,
luisterend naar de stilte

Als twee veertjes,
geruisloos in haar handen,
zweven ze,
breken het verlangen

Haar ogen sterven,
zwijgen om het zwerven,
fluisterend in een waterplas

Als twee druppels regen,
zacht op haar wang,
begraven ze
de liefde, een eeuwigheid lang

Ooit beminde ik de lucht
en kleurde ze hemelsblauw.
Ik dook dan in de glimlach
van een zachte schilderskwast
en droomde dat dit stilleven
de lente was.

Ooit zat ik op een bank
en zong met zwaluwen mee.
Ik danste dan op de vleugels
van de zomer, wang tegen wang,
en dacht, dit innere lied duurt
een leven lang.

Ooit sierde ik de tuin
en vlocht herfsttinten in mijn haar.
Ik legde me dan neer
op gouden neveldraden
en hoorde de lieflijke klanken
van de elfensnaren.

Ooit omarmde ik de winter
en betoverde ze met ijskristallen.
Maar ik gleed tussen de stilte
van eeuwige, koude nachten
en wist dat mijn laatste glimlach
niet op de breekbare lente zou wachten.


kerima ellouise ©

ik word zo graag
wakker in mijn dromen
en nestel mij in de
zachte schaduw
van de schemering,
hopende dat de duisternis
mijn verlangen kan horen

gewoon wakker worden
in mijn dromen,
om te stoeien met
lichte woorden,
zodat ik aan een vreemde,
koude wereld
kan ontkomen

wakker worden met
de letters van je naam,
glimlachen naar
de stilte van onze taal,
het ontdekken van
een diepe, onbekende tint,
verwonderd zijn
om het onuitgesprokene
dat ons zo verbindt

laat me daarom
zoeken naar de nacht,
voor de eerste stralen
van het ochtendgloren,
want ik weet dat jij
op me wacht
in de zachtheid van
mijn dromen


kerima ellouise ©

ik ween lange dagen,
grijs en koud,
breken mijn ogen,
in wat ik liefhad,
sterven mijn tranen,
zinloos en leeg,
drijven woorden,
in gebroken vertrouwen,
vluchten de schaduwen,
onrustig en bang,
huil ik doodse nachten,
in wat ik verlangde,
breekt mijn hart,
stil en wit,
streel ik jou,
in lange uren,
op een afstand
van ons laatste lied


kerima ellouise ©

toen het verdriet
onder jouw huid kroop,
zag ik je wenen
langs de rand van je hand

eenzaam gevangen
zuchtte je mee,
tot jouw wereld onmachtig
in het duister vergleed

toen de nacht
achter je aan sloop,
zag ik je huilen
langs de rand van je angst

schuilend in verlangen
klonk er een schreeuw,
tot een traan stervend
jouw wangen vermeed


kerima ellouise ©

maak mij niet wakker
als de dood me beschildert
met verstrooide kleuren
in een vertrouwd seizoen

neem me niet mee
als een late roos
nog bloeien wil
vredig in het herfstgroen

beroof me niet
van mijn stenen schaduw
als bladeren vallen
verdoofd door de wind

laat me rusten
in mijn laatste traan
die de droeve stilte
in leven en in dood bemint


kerima ellouise ©

ik raak de jaren aan
van gisteren en vandaag
wanneer de dagen mijn
ziel en botten hebben gefnuikt

voor mijn ogen trekt
de leegte voorbij
wanneer het verleden
me nog steeds misbruikt

koud wordt mijn lichaam
in deze enkele seconden
wanneer ik vertwijfeld
in deze schemerzone duik

angst vreet aan mijn ribben
tot de nacht slechts een skelet wordt
en de gieren zich te goed doen
in mijn scheurende buik


kerima ellouise ©

van het wachten zo moe
dringt het sterven door
in mijn smalle handen,
waar een witte kaars
mijn zuurstof doet opbranden

zonder te weten wat ik doe
grijp ik naar mijn adem
in mijn laatste zwerven,
waar ik een tere traan op
mijn wangen zal kerven

in mijn onleesbare geest
beweegt nog een verloren woord

mager worden mijn vingers
wanneer ik de stilte verlies
en wat ooit ontnomen is
wordt verstoord


kerima ellouise ©

op mijn schouder hangt
een zware schaduw

neergezonken in de biechtstoel
van mijn oor fluistert
het bloeddruppels,
bedelend om gehoor

zwarte woorden worden
doorweekt in rood,
een paars gordijn verzacht
de stromende dood

geprevelde tranen knielen
gevonnist op mijn mond,
rozenbladeren bedekken
mijn adem op de grond

bedelend schuift mijn schaduw
in mijn ogen achteruit,
lichtloos bewierook ik
mijn dovende huid


kerima ellouise ©

wanneer pijn en verdriet
niet meer te vertalen zijn,
geef me dan stenen tranen.
ze zullen breken op
een onbewerkte tafel en
de woorden koud uitbraken.

wanneer rauwe woorden
niet meer te genezen zijn,
geef me dan een stenen hart.
het zal kreunen op
het harde hout en
mijn ziel voor eeuwig vrijlaten.

wanneer mijn gierende ziel
niet meer te verachten valt,
geef me dan een stenen gelaat.
het zal barsten op
mijn gehavend graf en
de dood zal uit
een granieten steen ontwaken.


kerima ellouise ©

wanneer de witte maan
mij haast strelend omarmt
met een vleugje stilte
in een verzonnen droom,
dan zoek ik jouw naam

wanneer de diepe geur van
de nacht mijn heimwee omhelst
met een warme dans
in kleine druppels,
dan roep ik jouw naam

wanneer de slapende sterren
mij fluisterend dragen
met magisch licht
in mijn zacht huilende ogen,
dan ben jij het antwoord
in mijn verhaal


kerima ellousie ©

Ik ben als een blaadje in de wind.
tuimelend door velden en bossen
ga ik op zoek naar de lente
maar ik blijf aan tranen gekleefd
en daal neer op de wangen van een kind.

Ik ben als een vlinder.
fladderend tussen bloemen en struiken
ga ik op zoek naar de zomer
maar ik sterf voor de dag om is
en zijg neer in de haren van een kind.

Ik ben als een roos.
geurend naar de zon en de aarde
ga ik op zoek naar een beetje warmte
maar ik breek door de striemende regen
en verwelk in de handen van een kind.

Ik ben als een vlinder
in de ogen van een kind,
als een bloemblad van een roos
sterf ik in de wenende wind.


kerima ellouise ©

in mijn hand een heel klein roosje
groeiend uit een tedere wens,
reikend naar de toppen van de bomen
verlang ik naar jou, als mens

ik bewonder een bos van regenbogen,
droom van een ademend woud
waar stilte zingt in elk gerucht en
dauwdruppels fluisteren in de morgenlucht

één ontwakende, verborgen dag,
in mijn hand een heel klein roosje,
een wens in een heel klein bloemendoosje


kerima ellouise ©