ZONSONDERGANG MET SCHEMERZONE

Men staat er niet bij stil maar op ons eilandje (730 km2) komt (bijna) alles aan per boot.
Wekelijks komen  er zeevracht-containers aan en is het druk in de haven van Santa Cruz de la
Palma die tevens de hoofdstad is van het eiland. Het is handig om daar van te voren rekening
mee te houden als men hier komt wonen. Alles is niet altijd verkrijgbaar in de super, soms moet
men wachten op de volgende boot  
 

Omdat de aangespoelde brokken polyurethaan me deden denken aan broodjes heb ik de
strandsculptuur 'broodboom' genoemd. Alhoewel een broodboom er gans anders uitziet.
(zie bijlage)


















De broodboom is een tot 30 m hoge, eenhuizige, in droge tijden bladverliezende boom, die
verwant is aan de nangka en de tjampedak. De plant komt voor in Zuidoost-Azië en Polynesië.
Wereldwijd wordt de plant in de tropen tussen beide 17e breedtegraden gekweekt.



















Soms denk ik: "Met wat ben ik hier feitelijk bezig? Als je ziet hoe intensief kinderen bezig zijn
om te ontdekken door het spel, vind ik het helemaal niet erg. En dat is heus ook zo. Vroeger
tijdens mijn "productief" leven vond ik het niet prettig dat er een verband werd gelegd tussen
wat ik deed en het spel van kinderen. Nu, op mijn gezegende leeftijd kan mij dat geen barst
meer schelen. Dit tijdelijke werk vind ik zelfs krachtig omdat het niet gescheiden kan worden
van de plek waar het gemaakt werd . Enerzijds de rommel op dit maagdelijk en moeilijk
bereikbaar strandje en anderzijds de havenwerken, de vooruitgang die terzeldertijd de vervuiling
meebrengt, en de honger in de wereld. 







De eerste serieuze poging van Europeanen om de broodvrucht in exploitatie te nemen was de
expeditie van kapitein William Bligh op de Bounty naar Tahiti in 1787, die als doel had om daar
broodbomen op te kweken, ze te verzamelen en mee te brengen, voor verspreiding in de Engelse
koloniën als goedkope voedingsbron voor slaven. Na vijf maanden op Tahiti werd de terugweg
aanvaard met meer dan duizend broodboomplanten aan boord, die echter door de beruchte
muiterij hun bestemming nooit bereikt hebben.

Vanaf 'Playa Nueva' heb je een mooi zicht op de haven, daarom ging ik nog eens terug om een
paar foto's te maken van de nieuwe havendijk, gezien uit een ander perspectief dan in vogel-
vlucht. Tijdens de afdaling zag ik hopen drijfhout liggen en hetgeen opviel waren de gele
broodjes verspreid over het strand. 'Hier kan ik iets mee' dacht ik. Enkele dagen later samen
met Wanenonlie maakte we er een dagje strand van. Tijd genoeg voor het maken van een
strandsculptuur. Morgen het vervolg ...

De toegang tot het strandje is in feite niet verboden. Ik denk dat de gemeente zich wil indekken
en de verantwoordelijkheid voor eventuele accidenten met vallende stenen bij de bezoeker legt.






































Om op dit strandje zon te hebben moet de zon bijna in het zenith staan, dit komt door de hoge
klif en het smalle strandje. Rond deze tijd van het jaar is dat ongeveer om halftwaalf. Best een
broodje kaas mee brengen, want om de klim terug naar boven heb je wel wat energie nodig ;-)













Polyurethaanschuim.
Deze broodjes zijn van polyurethaan. Op het strand liggen er zachte en harde, en de broodjes
(groot en klein) zijn afkomstig van de havenwerken. Aan de nieuwe havendijk wordt het
polyurethaanschuim gebruikt om de naden tussen het gegoten beton op te vullen. Door een
vertraagde uithardingstijd vloeit het materiaal lang in de op te vullen ruimten en bezit daardoor
een waterverdringende werking. Het overtollige schuim komt terecht in zee en door de lokale
stromingen spoelt het aan op dit strandje. De kleur is oorspronkelijk licht geel maar door zon en
zee worden de 'broden' donkerder van kleur.  

Eergisteren had ik het er al over dat er twee 'Playa Nueva' waren en er eentje om verwarring te
voorkomen moest verdwijnen. Het verdwijnen van het vroegere Playa Nueva  hebben ze dan ook
grondig aangepakt. De huisjes (zeg maar W-kend hutjes) die er stonden zijn door carterpillars met
de grond gelijk gemaakt . Van toen af aan heet de plaats "Los Guirres. 



Playa Nueva vroeger.



Playa Los Guirres nu.



Vroeger.



Nu.



Vroeger.



Nu.



Vroeger.



Vroeger.



Vroeger. Het witte moskeeachtig kasteeltje was gebouwd door en behoorde toe aan een Duitse
kunstenaar. Wat is er van hem geworden... ? Mensen komen en gaan op dit eiland.



Vroeger. Af en toe was er wel 'lawine gevaar' en kwamen er grote brokken steen naar beneden.
Slapen in die huisjes was een avontuur met risico's en op eigen verantwoordelijkheid.



De palmbomen stonden in tuintjes van de huisjes en kregen regelmatig een beetje water.
 Nu krijgen ze alleen maar hemelwater en dat is op deze plaats schaars.








Zoals Los Guirres er nu uitziet.

In een grot in de deelstaat Guerrero in Mexico hebben archeologen onlangs een soort Mezcala
beeldje gevonden. In de grot werden ook Olmeken en pre-Olmeken keramische vuurpotten
gevonden daterend uit de periode 1.000 en 1.200 voor Christus. Het beeldje was compleet, heeft
ronde ogen in de plaats van spleetogen en is zeldzaam. Er zijn tot hiertoe twaalf van deze
Mezcala figuutjes gevonden. De beeldjes zijn schematisch, klein en van steen. Het ontwerp is
dus niet van mij maar komt uit de Mezcala cultuur die op zijn beurt onder invloed stond van de
Olmeken. Bijgevolg is er geen copyright meer ;-). Mijn figuurtjes zijn trouwens geen exacte
copieën. Voor mij was het interessant en plezierig een reeks facsimiles te maken met strandkeien
die ik 's morgens tijdens de wandeling op het strand vind.

Meer weten over de Mezcala cultuur, zie:  http://en.wikipedia.org/wiki/Mezcala_culture


















De figuurtjes worden geschuurd in water geslist en met olijfolie (goed voor de handen) in gesmeerd.




Vind ik leuk figuurtje

In de gemeente Tazacorte waren er twee playa's Nueva. Om verwarring te voorkomen heeft die
andere playa een nieuwe naam gekregen, namelijk "Playa Los Guirres".


Op weg doorheen de bananenplantages naar 'Playa Nueva' een strandje dat door maar weinig
bezoekers van het eiland gekend is en bezocht wordt. Het is zeker geen toeristisch pleisterplaats.



Aan het idyllisch W-kend huisje van zaterdag, zie:
https://blog.seniorennet.be/wim_del_arte/archief.php?startdatum=1371887230&stopdatum=1371973630
is een steil pad naar beneden, naar een zo goed als privé strandje.













Vrij vertaald: Deze plaats is onderhevig aan natuurlijke gevaren van vastgestelde
aardverschuivingen. Hij die (het in zijn bolleke krijgt) om deze plaats te betreden
neemt dit risico uitsluitend op eigen verantwoordelijkheid.


















Overblijfselen van het lozen van rioolwater in zee,








Robinson Crusoe was hier



Lokale jonge gezinnen komen hier een dagje met de kinderen doorbrengen. Barbecuen en
'La dolce far niente' (het zoete nietsdoen) met 's avonds een vreugdevuur.



Een prachtig stuk drijfhout, maar omdat mee naar boven te sleuren heb je een ezel nodig ;-)



De weg terug naar boven.



Met mooi uitzicht op de nieuwe havendijk.

Het vallen van de avond bij de ingang van de haven van Tazacorte.

Aan de Paseo del Litoral in Tazacorte staat met blik op oneindig een W-kend huisje. Of het te
koop is weet ik niet. Een huisje verderop staat wel te koop maar is bij lange na niet zo idyllisch en
schilderachtig als dit bouwsel. De vakantieganger die het eventueel zou kunnen huren heeft een
wijds zicht op de nieuwe haven en de kliffen naar het zuiden. De tuin is een bananen plantage.
De dag dat men met pesticides spuit (want bananen hebben vele plagen) slaapt men het best met
ramen en deuren gesloten of trekt men een dagje de bergen in. Het huisje heeft ook een pad 150
meter stijl naar beneden, waar zich een strandje bevindt. Ook daar is het aan te raden na de regens
een dag niet te zwemmen want dan zijn de bananenplantages gespoeld en omdat alle water naar
zee stroomt komen de residuën van de pesticides, insecticides en herbicides in zee terecht ...
met alle gevolgen van dien.
    

21 juni

In het zuiden van La Palma aan de voet van de vulkaan San Antonio kan men een kamelenrit
maken. De beesten zijn gepensioneerde kamelen afkomstig van het eiland Lanzarote waar ze in
karavaan in het lavalandschap van Timanfaya met horden toeristen keihard moesten werken.
Hier op ons eiland met veel minder toeristen kunnen ze het rustig aan doen.



Die dag was ik zelfs de enige moedige om een toer te maken en mocht ik in de plaats van opzij
bovenop zijn bult zitten hetgeen me meer het Lawrence of Arabia gevoel gaf ;-) Het zijn eigenlijk
dromedarissen, kamelen hebben twee bulten.



Er lagen drie dromedarissen en ik mocht er eentje uitkiezen. Even kennis maken en een paar fotokes nemen


















Bij het rechtkomen van de dromedaris zwiep je fel heen en weer en moet je je goed vasthouden.

















De vulkaan Teneguía komt kijken aan de horizon.



Ik vroeg de begeleider (de kamelendrijver ;-) waarom het dier zo'n klaaglijke geluiden maakte.
Dat was omdat hij niet graag werkte en alleen maar wilde eten en slapen. Hij was tenslotte gepensioneerd (zoals ik ;-)










Kameel haar waar de beroemde 'camel hair' jassen van worden gemaakt.
http://en.wikipedia.org/wiki/Camel_hair





Einde van de rit met in de verte het dorpje Los Canarios, dit is het grootste dorp in de gemeente Fuencaliente.

Op zoek naar een boot.

***

De laatste tijd ben ik veel te vinden in de havens van La Palma op zoek naar een boot. Het begin
van de zomer (en dat is morgen) is eigenlijk niet zo'n goede periode om een occasieboot te kopen.
De eigenaars wachten liever tot het einde van de zomer om hun boot te verkopen en er zijn ook
meer liefhebbers. Bij het begin van de Winter zakken de prijzen en wordt de keuze groter. Ik krijg
natuurlijk (door de crisis) een overaanbod van grote yachten waar je omzeggens een bemanning
voor nodig hebt om een zondagmiddag uit te varen en dat is niet de bedoeling. Ik wil alleen maar
een paar maal per week hier voor de westkust een beetje spelevaren samen met 'Wanenonlie',
hoogstens het eiland rond varen met mijn vaarbewijs (een titulin). In het verleden heb ik hier
meerdere boten gehad, dus ik ken de mogelijkheden.



Even een proefvaart maken om de motoren te testen voor de toeristen komen. Deze boot is zeer
geschikt om op zoek te gaan naar dolfijnen en walvissen en 2X 250 PK dat is niet mis ;-)



De eerste toeristen komen er aan voor een "Excursion Marítima".




Met deze boot heb ik in het verleden (ik woon hier al een tijdje) heel wat oceaan tochten
meegemaakt. 'In the good old times' kende ik de eigenaar redelijk goed, hij kreeg een hartinfarct
en van de ene op de andere dag was het gedaan met de pleziervaarten. De boot staat daar al jaren
te verkommeren.  







Dit is nog een oudere "Agamenon". Ook veel plezier op beleefd. Bij zonsondergang voor
Cueva Bonita met een glaasje sangria. Deze boot ging zelfs in de grot en dat was een hele belevenis.



Zo te zien is hij niet meer zeewaardig




Handtekening van de piraat





Heel vroeger was de haven van Tazacorte niets meer dan een baaitje waarin de boten kriskras
verspreid voor anker lagen. ttz ze lagen aan boeien die met zware kettingen verbonden waren
aan grote betonnen blokken op de zeebodem. De overblijfselen liggen nog altijd in een hoek
van de haven.








Als je het zeesop wou kiezen moest men eerst met een klein bijbootje peddelen naar je boot.








Nu is de haven een echte Yachthaven geworden met boardwalks, electriciteit en zoet water.
Daar ligt mijn toekomstige boot misschien tussen, wie weet ;-)












Intussen kijken we naar de visjes in het water en genieten we van het "Paraiso" .
Eens dat ik mijn bootje heb zal ik natuurlijk minder op het net zitten. Mijn blog blijf ik
natuurlijk voortdoen want het eiland La Palma is onuitputtelijk en dat mag iedereen weten

Zicht bij valavond van uit zee op de Caldera de Taburiente.

Voor veel immigranten op het eiland is dit de plaats en vooral het zinnebeeld van het
moederland. De vliegreis is de navelstreng met familie en vrienden die ze hebben achtergelaten
om te kunnen genieten van de eeuwige lente op dit eiland. Gedurende de jaren dat ik hier woon
heb ik heel wat vrienden en kennissen weten heimwee krijgen; een gevoel van verlangen waarmee
ze in gedachten rondlopen. De mate van deze 'ziekte' kan variëren van zwak tot ernstig.
Het vliegveld van het eiland is een plaats van melancholie voor diegenen die heimwee hebben
en om de een of andere reden niet terug kunnen. 
 

 






Aan de horizon het eiland La Gomera.

Vroeger werden bananentrossen aan een katrol naar beneden gevierd en ingeladen in bootjes.
Deze werden geroeid naar een schip dat voor anker lag in de baai, overgeladen en rond het eiland
naar de haven van Santa Cruz gevaren. Daar werden ze weer overgeladen op oceaanboten voor
het vaste land. Sindsdien is het wegennet op het eiland fel verbeterd en worden de bananen over
de weg, via een tunnel door de Cumbre (dit is het ruggengraat gebergte van het eiland) per
vrachtwagen naar Santa Cruz gebracht. Met de nieuwe zeehaven wil men het vrachtvervoer langs
de weg afschaffen en de bananen rechtstreeks per schip naar het vaste land brengen.























Er was vroeger veel bedrijvigheid op dit strandje en in deze baai. Er is ook zo'n bananenboot
gezonken. Het is het enigste scheepswrak voor de kust.



De katrol, een stille getuige van weleer.

Zonsondergang in de haven van Tazacorte.

La Palma telt 2 grote jachthavens, El Puerto de Santa Cruz de La Palma, El Puerto de Tazacorte
en 1 middelgrote, Puerto de Espindola. Er zijn nog meerdere inhammetjes en haventjes waar
alleen in de zomer een bootje voor anker kan liggen. De meeste boten liggen in Puerto de
Tazacorte, omdat aan de westkant van het eiland de oceaan meer geschikt is voor boottochten
(ook in de Winter). Het liggeld in de hoofdstad is ook veel duurder dan in Tazacorte en dat
scheelt in de buidel. De jachthaven van Tazacorte is onlangs totaal vernieuwd met wel tig...
boardwalks met alle confort en accomodatie. Ook wil men volgens de beleidsmakers in de media
een toerisme van niveau aantrekken. 
 

De jachthaven van Santa Cruz de La Palma











Mooie gebouwen, interessante infrastructuur maar geen animo.



Een bijna lege jachthaven. Volgens sommigen is het liggeld te duur.




______________________________________________________________________________


De haven van Tazacorte

De haven van Tazacorte telt meerdere 'Miradors' waarvan één sinds jaar en dag een sluikstort is.
Deze mirador is dringend aan sanering toe. In werkelijkheid breidt het stort zich steeds maar uit,
nu zelfs met een autowrak! Een mentaliteitsverandering is nodig om meer kwaliteitstoerisme te
lokken. Maar willen we dat wel? ;-)



De Canarische Eilanden zijn een van de meest exotische streken van Europa voor zeilboten en in
iets mindere mate voor motorboten.




























In Spanje kennen ze maar liefst zeven verschillende vaarbewijzen. De drie belangrijksten voor motorboten zijn:

- Titulin, voor boten tot 6 meter lengte met maximaal vermogen tot 40 KW. Bij daglicht varen
en in gebieden die worden begrensd door de havenmeester.

- PNB, boten tot 8 meter in het water 7,5 m. met het juiste vermogen en niet meer dan vijf
mijlen uit de kust (autorisatie voor jetski's inbegrepen).

- PER, voor motorboten tot 12 meter en een motorvermogen geschikt voor navigatie tot 12 mijl
uit de kust. Mogelijkheid tot varen tussen de Canarische Eilanden.



Dit schip met de romantische naam "Three Coins" is te koop. De zeilboot is speciaal gebouwd
voor de transatlantische zeilwedstrijd. Het is een smal schip, ligt bijgevolg niet stabiel in het water
en men kan er ook niet op wonen. In twintig jaar heeft het al meerdere eigenaren gehad en heb ik
het nog maar eenmaal zijn varen met zeilen.

Ergens voorbij Las Indias, op weg naar het uiterste zuidpuntje van het eiland, zag ik een zeilbootje...




In de verte zie je El Remo, de baai van Charco Verde, Puerto Naos, Bombilla, El Faro, Puerto
de Tazacorte en de klif van El Time. Dit stuk westkust heeft het beste klimaat van het eiland.
Daar waar bananen en toerisme met mekaar wedijveren ...








"Met de wind in de zeilen het ruime sop kiezen" is een droom voor vele eilandbewoners. Het
combineren van het leven op een eiland en varen op de oceaan is een voor de hand liggende
gedachte, maar voor velen blijft het bij een droom...

Wie niet graag al wandelend klimt, parkeert zijn auto bij de Mirador El Time en laat zich naar de
Roque de Los Muchachos brengen door een taxi of een vriend. Vanaf daar tot El Time is een
interessante dalende wandeling van ongeveer 7 uur. Makelijker dalen dan klimmen dacht mijn
vriend. Een niveau verschil van 1.700 meter. Achteraf wist hij dat het een dalende kuitenbijter
was.  Na ongeveer 6 uur wandelen komt men aan op het uitzichtpunt Torre del Time en heeft
men een prachtig wijds uitzicht over de vallei van Aridane. Toen wij hier meer dan 20 jaar
geleden op het eiland aankwamen was de vallei één groene vlakte met drie dorpen, Los Llanos,
 El Paso en een gehucht, het dorpje Tazacorte. De vallei is het ecomomische hart van La Palma
en men voelt van hieruit kloppen. Het wordt stilletjes aan vol gebouwd en de mogelijkheid om in
huidige tijden nog een asfaltfabriek in te planten in deze dicht bevolkte streek is volgens het
gezond verstand niet meer mogelijk. Maar volgens de politiek, dat is een ander paar mouwen.








De ontoegankelijke steile rotswanden van de Barranco de Las Angustias zijn begroeid met
inheemse flora waarbij het slangenkruid (Tajinaste Azul - Echium Webbii) in deze tijd van het
jaar de boventoon voert vanwege het feit dat dit een ideale habitat is om zich te ontwikkelen.



De wandeling gaat verder over de noordelijke richel van de Las Angustias (angsten) kloof. Het
wandelpad daalt op de grens van het uitzicht over de vallei en rechts een gebied van verwilderde
wijngaarden en pijnbos. Verder naar beneden is het de laatste jaren ook meer en meer een
woongebied geworden. De prijzen waren hier goedkoper dan in de vallei beneden de 300 meter.



Mea culpa ... Ook wij hebben mee geholpen aan het volbouwen van de vallei met het bouwen
van ons eigen huis. Bouwen lag in die tijd nog een beetje in de hobby sfeer. Echte aannemers
waren er nog niet. Je vondt wel iemand die was aanbevolen door een vriend van een vriend en
die op zijn beurt dan weer enkele mannen vond die de klus wilde klaren. Geduld was een mooie
deugd. Niet lang daarna begon het speculatief bouwen en dan was het hek van de dam. Het
speculatief bouwen dat tegelijkertijd met de invoering van de euro is ontstaan heeft de
samenleving een tijdje helemaal in zijn greep gehouden en is ook succesvol gebleken, maar
er is nu een tijd aangebroken dat men erg goed moet nadenken alvorens te speculeren. De crisis
leert ons terug te gaan naar daar waar het gewone leven zich afspeelt.



Het gebied van de Barranco de Las Angustias heeft grote geologische waarde. Er zijn meerdere
hoeveelheden rotsformaties die onder de wateroppervlakte gevormd werden en nu blootliggen
door opstuwing van het eiland.



Aan de randen van het ravijn langs de kant van Aridane ziet men grote hoeveelheden
samengeperste sedimenten, op bepaalde plaatsen zelfs tot 400 m. boven zeeniveau.

Er zijn verschillende uitzichtpunten om het geologische wonder 'De Caldera de Taburiente' te
bewonderen. Na De Cumbrecita, los Brecitos en Cancelita, vind ik de meest magische mirador
Torre del Time met een adembenemend zicht in de erosiekrater. Je staat daar met de tippen van
je schoenen op de rand van de afgrond en staart eindeloos in de diepte van de Barranco de Las
Angustias. Als je een arend was, zou dit een mooi startpunt zijn voor een adembenemende
glijvlucht in de Caldera op zoek naar een konijn.

  

Deze brandtoren staat op een uitzonderlijke plaats maar is niet toegankelijk voor het publiek.




Het beschermde landschap Barranco de Las Angustias van boven af gezien. 1.695 hectaren.
Deze reusachtige kloof van Las Angustias is de grootste van het eiland en de natuurlijke
afwateringsloop van de Caldera de Taburiente. De rivierbedding is het grootste stroomgebied
van de Canarische Eilanden. 's Winters stromen er immense hoeveelheden water met enorm
veel natuurlijk materiaal naar de oceaan en dan is het jutten geblazen naar mooi drijfhout.








In het hart van de Caldera staat de monoliet Idafé. Heel herkenbaar als vruchtbaarheissymbool
maar ook als menselijke figuur. Deze rots werd door de pre-spaanse bewoners aanbeden.
Zij dachten dat de monoliet de hemel ondersteunde.













In de ravijn is ook duidelijk te merken dat de eilandbewoners intensief gebruik maken van de
mogelijkheid tot landbouw. Elk vlak stukje grond word in cultuur gebracht.








Op de flank van het pre-park, net niet in het Parque Nacional ligt het dorpje Hacienda del Cura.
Bouwen is sinds 1954 verboden en restaureren is aan strikte regels gebonden.