HET EILAND LA PALMA EN ZIJN MICRO KLIMATEN

Soms zijn er unieke huisjes te koop, met wel wat werk aan. Ideaal voor de klusser

Vulkanische kusten beladen met geschiedenis.

***




Vrij vertaald.
In de taal van de oude Berber kolonisten betekende "Time" afgrond. El Time verwijst naar de
rotswanden die zich door erosie hebben teruggetrokken en alzo hun steilheid hebben verworven.
U bent nu op de top van de kliffen van de Barranco de Las Angustias. Samen met het hemelwater
uit de ingewanden van de gigantische krater "Caldera de Taburiente" wordt afzettingsgesteente
naar zee gedreven. De orografie van dit uitzichtpunt geeft je het gevoel van een vliegende
vogel over de westelijke horizon waar de zonsondergangen spectaculair kunnen zijn.
Het uitzichpunt volgt de bochtige kustlijn, die zich uitstrekt tot het zuidelijkste puntje bij

Fuencaliente. Rotsfomaties en vele zwarte stranden vormen de grens met de oceaan. Op plaatsen
waar lavastromen uit vulkanen de kust bereikten zijn er platte kuststroken gevormd, die un
bedekt zijn met bananenplantages.

Aan je voeten ligt de haven van Tazacorte, in dezelfde baai waar de Spaanse Conquistadores
zijn geland en van waar tonnen suiker werden verscheept in de 16de eeuw.

El Drago de Puntagorda.

***

Op weg langs de noord-westkant van het eiland kom je voorbij ''El drago de Puntagorda. Deze
drakenbloedboom is een uitzonderlijk exemplaar, door de wind helt hij helemaal over en moet
ondersteund worden. Langs de weg, enkele bochten ervoor, zie je hem reeds staan. Er is een
kleine parking voorzien en men kan hem van dichbij gaan bekijken. Telkens ik hier voorbij kom,
jeukt mijn klikvinger en kan ik het niet nalaten om enkele foto's te maken (trekken in't Vlaams).
Het is waarschijnlijk een van de meest gefotografeerde bomen op het eiland.    

Een dagje op zee.
 



Zonsopgang om 7.30 uur.



De Vallei van Aridane ontwaakt.



Varen we naar het noorden of naar het zuiden?



Het is bewolkt maar warm.



 ff oversteken naar Colombia ?



Diepzee vissen tot wel 1.000 meter.



De eerste zonnestralen.



Zonnestralen verwarmen de bananen.



Fantastisch zicht op de "Barranco de Garome" vanaf de oceaan.



De Barranco de Garome is de natuurlijke grens tussen de gemeenten Puntagorda en Tijarafe.



Vandaag de dag is er niet veel vis in zee...



Terug naar de haven.



Het begint heet te worden.

Zon-dag

Op weg naar het zuiden.



















Als we aan de waterschaarste, een niet gunstig klimaat en de herhaalde vulkaanuitbarstingen in
dit gebied denken, kan men makkelijk raden dat deze streek lange tijd dun bevolkt was. Met het
toevoeren van water veranderde alles. De gebieden die vroeger gezien werden als 'malpais' (arme
bodem), blijken alleen water nodig te hebben om in overvloed bananen te produceren. De
terrassen aan de kust die gevormd zijn door de verschillende vulkaan uitbarstingen zijn heden
ten dage bedekt met 280 hectaren bananenplantages en één vijf sterren resort met kilometers in
de omtrek niets dan bananen. Geen goede combinatie.

Soms is het wel degelijk de moeite waard om even te stoppen en enkele foto's te schieten.

In de vallei van Aridane zijn er enkele pozo's, dit zijn grote vergaarbakken of spaarbekkens voor
bananenwater. Van daaruit vertrekt het water lansheen goten of buizen naar de bananenboeren,
die op hun beurt ook watertanken bezitten of indien niet, rechtstreeks zijn aangesloten om onder
druk hun plantages te besproeien. Om het water levend en zuiver te houden zwemmen er karpers
in. Sterven de karpers dan is dit een indicatie dat er iets mis is met het water. 

Het is steeds een hele belevenis om de karpers met een broodje te voederen. In het glad plat
water onstaat er plotseling, om een stukje brood te bemachtigen, een gevecht van jewelste.
Een echte attractie

 

Twaalf foto's van het geologisch wonder, de Caldera de Taburiente, op twaalf verschillende
dagen maar wel steeds 's morgens en vanaf dezelfde plaats.

Schillen op het strand van Tazacorte.

***

Op het eiland La Palma kan de bananenschil natuurlijk niet ontbreken ;-)

Mijlpaal, grenspaal, banpaal, praatpaal ;-)
 
***

Als subject kan zo'n paal storend werken voor de fotograaf. Gewoonlijk staan deze palen op
plekjes waar je ze absoluut niet op de foto wil hebben, bijvoorbeeld op bergtoppen. Als object
worden ze dan weer interessant. De foto verwijst dan expliciet naar het waargenomen, in dit
geval de mijlpaal 'an sich'. 

















"Vertice Geodésico" lettelijk vertaald geodetisch toppunt. De term geodetisch verwijst naar het
wiskundig begrip geodeet dat de korste verbinding tussen punten aanduit, en naar geodesie, dit
is de weteschap die onder andere de vorm van de aarde bestudeert.













Overdrachtelijk markeert een mijlpaal een scheiding met het verleden, een belangrijke
ontwikkeling op ieder willekeurig gebied, bij een point of no return waardoor de situatie
voorgoed verandert. Soms wordt de term gebruikt om de doorbraak zelf aan te geven.



Rara... Waar staan al die palen



Een mijlpaal is een paal die de afstand in mijlen aangeeft, tot een bepaalde stadspoort of tot de
volgende mijlpaal. Voordat er mechanische kilometertellers bestonden, werden deze palen langs
interlokale wegen geplaatst om reizigers te informeren over hun positie. Landmeten was echter
geen exacte wetenschap. De nauwkeurigheid liet door slordigheid of om politieke redenen wel
eens te wensen over. Want niet alleen vermeldt een mijlpaal de namen van plaatsen in de buurt,
er blijkt ook uit (al dan niet omdat het er met zoveel woorden op staat) wie het voor het zeggen
heeft in het gebied.








Om de schoonheid en biodiversiteit van de zeebodem aan de zuid-west kust van La Palma (daar
waar op het land geen bananenplantages zijn en bijgevolg de chemicaliën niet in de oceaan
terechtkomen) te behouden en niet in het minst, het beschermen en herstellen van de slinkende
visbestanden, heeft men in 2001 de noodzaak ingezien voor de vorming van een zeereservaat. 
 


Het hele zeereservaat beslaat zo'n 3.719 hectaren. Binnen in dit gebied is het "Reserva Integral"
opgenomen in 'Natura 2000'. Een Europees netwerk van beschermende gebieden die habitats
vormen voor planten en dieren die zeldzaam zijn. In de kleinere 'reserve integral' mag
dan ook niet gedoken en van de kant gevist worden. 



Deze twee palen staan op de breedtegraad 28º 32, 9' N die aangeeft daar waar het zeereservaat
begint en waar absoluut niet gevist mag worden. Op zee kan men de grens van het resevaat
bepalen als de twee witte palen op een lijn staan en men er maar één waarneemt. 

Zon op zondag
 

Men staat er niet bij stil maar op ons eilandje (730 km2) komt (bijna) alles aan per boot.
Wekelijks komen  er zeevracht-containers aan en is het druk in de haven van Santa Cruz de la
Palma die tevens de hoofdstad is van het eiland. Het is handig om daar van te voren rekening
mee te houden als men hier komt wonen. Alles is niet altijd verkrijgbaar in de super, soms moet
men wachten op de volgende boot  
 

Omdat de aangespoelde brokken polyurethaan me deden denken aan broodjes heb ik de
strandsculptuur 'broodboom' genoemd. Alhoewel een broodboom er gans anders uitziet.
(zie bijlage)


















De broodboom is een tot 30 m hoge, eenhuizige, in droge tijden bladverliezende boom, die
verwant is aan de nangka en de tjampedak. De plant komt voor in Zuidoost-Azië en Polynesië.
Wereldwijd wordt de plant in de tropen tussen beide 17e breedtegraden gekweekt.



















Soms denk ik: "Met wat ben ik hier feitelijk bezig? Als je ziet hoe intensief kinderen bezig zijn
om te ontdekken door het spel, vind ik het helemaal niet erg. En dat is heus ook zo. Vroeger
tijdens mijn "productief" leven vond ik het niet prettig dat er een verband werd gelegd tussen
wat ik deed en het spel van kinderen. Nu, op mijn gezegende leeftijd kan mij dat geen barst
meer schelen. Dit tijdelijke werk vind ik zelfs krachtig omdat het niet gescheiden kan worden
van de plek waar het gemaakt werd . Enerzijds de rommel op dit maagdelijk en moeilijk
bereikbaar strandje en anderzijds de havenwerken, de vooruitgang die terzeldertijd de vervuiling
meebrengt, en de honger in de wereld. 







De eerste serieuze poging van Europeanen om de broodvrucht in exploitatie te nemen was de
expeditie van kapitein William Bligh op de Bounty naar Tahiti in 1787, die als doel had om daar
broodbomen op te kweken, ze te verzamelen en mee te brengen, voor verspreiding in de Engelse
koloniën als goedkope voedingsbron voor slaven. Na vijf maanden op Tahiti werd de terugweg
aanvaard met meer dan duizend broodboomplanten aan boord, die echter door de beruchte
muiterij hun bestemming nooit bereikt hebben.

Vanaf 'Playa Nueva' heb je een mooi zicht op de haven, daarom ging ik nog eens terug om een
paar foto's te maken van de nieuwe havendijk, gezien uit een ander perspectief dan in vogel-
vlucht. Tijdens de afdaling zag ik hopen drijfhout liggen en hetgeen opviel waren de gele
broodjes verspreid over het strand. 'Hier kan ik iets mee' dacht ik. Enkele dagen later samen
met Wanenonlie maakte we er een dagje strand van. Tijd genoeg voor het maken van een
strandsculptuur. Morgen het vervolg ...

De toegang tot het strandje is in feite niet verboden. Ik denk dat de gemeente zich wil indekken
en de verantwoordelijkheid voor eventuele accidenten met vallende stenen bij de bezoeker legt.






































Om op dit strandje zon te hebben moet de zon bijna in het zenith staan, dit komt door de hoge
klif en het smalle strandje. Rond deze tijd van het jaar is dat ongeveer om halftwaalf. Best een
broodje kaas mee brengen, want om de klim terug naar boven heb je wel wat energie nodig ;-)













Polyurethaanschuim.
Deze broodjes zijn van polyurethaan. Op het strand liggen er zachte en harde, en de broodjes
(groot en klein) zijn afkomstig van de havenwerken. Aan de nieuwe havendijk wordt het
polyurethaanschuim gebruikt om de naden tussen het gegoten beton op te vullen. Door een
vertraagde uithardingstijd vloeit het materiaal lang in de op te vullen ruimten en bezit daardoor
een waterverdringende werking. Het overtollige schuim komt terecht in zee en door de lokale
stromingen spoelt het aan op dit strandje. De kleur is oorspronkelijk licht geel maar door zon en
zee worden de 'broden' donkerder van kleur.  

Eergisteren had ik het er al over dat er twee 'Playa Nueva' waren en er eentje om verwarring te
voorkomen moest verdwijnen. Het verdwijnen van het vroegere Playa Nueva  hebben ze dan ook
grondig aangepakt. De huisjes (zeg maar W-kend hutjes) die er stonden zijn door carterpillars met
de grond gelijk gemaakt . Van toen af aan heet de plaats "Los Guirres. 



Playa Nueva vroeger.



Playa Los Guirres nu.



Vroeger.



Nu.



Vroeger.



Nu.



Vroeger.



Vroeger.



Vroeger. Het witte moskeeachtig kasteeltje was gebouwd door en behoorde toe aan een Duitse
kunstenaar. Wat is er van hem geworden... ? Mensen komen en gaan op dit eiland.



Vroeger. Af en toe was er wel 'lawine gevaar' en kwamen er grote brokken steen naar beneden.
Slapen in die huisjes was een avontuur met risico's en op eigen verantwoordelijkheid.



De palmbomen stonden in tuintjes van de huisjes en kregen regelmatig een beetje water.
 Nu krijgen ze alleen maar hemelwater en dat is op deze plaats schaars.








Zoals Los Guirres er nu uitziet.

In een grot in de deelstaat Guerrero in Mexico hebben archeologen onlangs een soort Mezcala
beeldje gevonden. In de grot werden ook Olmeken en pre-Olmeken keramische vuurpotten
gevonden daterend uit de periode 1.000 en 1.200 voor Christus. Het beeldje was compleet, heeft
ronde ogen in de plaats van spleetogen en is zeldzaam. Er zijn tot hiertoe twaalf van deze
Mezcala figuutjes gevonden. De beeldjes zijn schematisch, klein en van steen. Het ontwerp is
dus niet van mij maar komt uit de Mezcala cultuur die op zijn beurt onder invloed stond van de
Olmeken. Bijgevolg is er geen copyright meer ;-). Mijn figuurtjes zijn trouwens geen exacte
copieën. Voor mij was het interessant en plezierig een reeks facsimiles te maken met strandkeien
die ik 's morgens tijdens de wandeling op het strand vind.

Meer weten over de Mezcala cultuur, zie:  http://en.wikipedia.org/wiki/Mezcala_culture


















De figuurtjes worden geschuurd in water geslist en met olijfolie (goed voor de handen) in gesmeerd.




Vind ik leuk figuurtje

In de gemeente Tazacorte waren er twee playa's Nueva. Om verwarring te voorkomen heeft die
andere playa een nieuwe naam gekregen, namelijk "Playa Los Guirres".


Op weg doorheen de bananenplantages naar 'Playa Nueva' een strandje dat door maar weinig
bezoekers van het eiland gekend is en bezocht wordt. Het is zeker geen toeristisch pleisterplaats.



Aan het idyllisch W-kend huisje van zaterdag, zie:
https://blog.seniorennet.be/wim_del_arte/archief.php?startdatum=1371887230&stopdatum=1371973630
is een steil pad naar beneden, naar een zo goed als privé strandje.













Vrij vertaald: Deze plaats is onderhevig aan natuurlijke gevaren van vastgestelde
aardverschuivingen. Hij die (het in zijn bolleke krijgt) om deze plaats te betreden
neemt dit risico uitsluitend op eigen verantwoordelijkheid.


















Overblijfselen van het lozen van rioolwater in zee,








Robinson Crusoe was hier



Lokale jonge gezinnen komen hier een dagje met de kinderen doorbrengen. Barbecuen en
'La dolce far niente' (het zoete nietsdoen) met 's avonds een vreugdevuur.



Een prachtig stuk drijfhout, maar omdat mee naar boven te sleuren heb je een ezel nodig ;-)



De weg terug naar boven.



Met mooi uitzicht op de nieuwe havendijk.

Het vallen van de avond bij de ingang van de haven van Tazacorte.