DE DRIE BOTEN IN MIJN LEVEN

Benahoare werd in het jaar 1492 gekerstend (lees ingelijfd bij de kroon van Castilië) door de
Spanjaarden. La Palma is daardoor een rooms katholiek eiland, alhoewel de meeste Palmero's
met gemengde gevoelens kijken naar kerk en geloof. De meeste verhalen en legendes hebben
te maken met dit katholieke geloof, maar tegenwoordig behoren zij tot de traditie en folklore. 

 






Er staat wel degelijk El Bine in de plaats van El Time. Niemand heeft mij tot hiertoe een zinnige
uitleg kunnen geven over deze "drukhout".



Er is een legende verbonden met dit kruis, welke vertelt hoe in een donkere nacht een moeder
een arm van het kruis gebruikte als fakkel om de klif van El Time af te dalen met haar zieke kind
op de arm. Toen het kind weer gezond was, ging de moeder terug naar de plek met een zwaar
kruis op haar schouders en richte het op in de plaats van de resterende paal. Bij de afdaling
verblinde een licht haar op het pad en zij werd vergeven voor het gebruiken van de arm als
toorts. De jaren gingen voorbij, maar de lokale bevolking bleef een zwevend licht zien op de
berghelling van de klif. 

PR paden
(Promenade et Randonnée) zijn wandelpaden bedoeld voor korte wandelingen, variërend van
1 tot maximaal 6 uur. De routes zijn voor iedere wandelaar geschikt. De wandelroutes zijn
gemarkeerd met geel. De routes bestaan naast de Grande Randonées GR-pad.


***

De PR-LP 15 is een hiking pad van 18 km dat loopt vanaf Tigalate aan de oostkant over de
Cumbre naar het dorpje Jedey aan de westkant van het eiland. Het is ook bereikbaar met 4x4
via Mendo voor wandelaars die kortere en dalende wandelingen willen maken. De foto's zijn
genomen vanaf het trail dat evenwijdig loopt met het wandelpad en ook gebruikt wordt om te
mountainbiken.   
 

 


























Reizen in de natuur hoeft persé niet te worden gezien als iets waar de mens centraal staat. Eerder
zou je als mens vereerd moeten zijn om van al die schoonheid rondom je heen te mogen genieten.
Wij als mens zijn verantwoordelijk voor de paar overgebleven mooie plekken op deze planeet.
De vallei van Aridane met de bananeteelt onder plastic behoort spijtig genoeg niet meer tot een
van deze plekken. Maar er is nog genoeg natuur op La Palma, zegt men ...



Take nothing but pictures, leave nothing but footprints, kill nothing but time.






Hieronder: Het zwarte gedeelte is de lavastroom afkomstig uit de vulkaan San Juan, Duraznero,
Hoyo Negro (1949).

Telkens ik van Santa Cruz de La Palma terug naar huis rij kom ik voorbij een bocht met een
indrukwekkend zicht op de hoofdstad van het eiland. In de bocht is geen mogelijkheid tot
stationeren om een foto te maken. Gewoonlijk ben ik aan het stuur op deze naar Palmese
begrippen drukste verkeersweg van het eiland. Ditmaal was ik niet de chauffeur en kon als
pasagier makkelijk enkele plaatjes schieten.

De voordeur van dit huis stond open en ik heb even naar binnen gegluurd om foto's te maken.









Tijdens de minishoot werd ik niet betrapt en kon ik gemakkelijk mijn gang gaan.



Af en toe ga ik wel eens kijken bij vrienden van vrienden op Facebook en dan bekruipt mij
hetzelfde gevoel van even naar binnen gluren, ook al staat de deur wagenwijd open.
Met skypen en de webcam aan kun je ook die typische gluurders lol beleven ;-)

La Palma heeft een grote verscheidenheid aan korstmossen.





Korstmossen (of lichenen) zijn symbiosevormen tussen een schimmel en een fotosynthetisch
organisme dat een bacterie of een alg is. Korstmossen zijn dus geen landplanten. Ze zijn het
resultaat van de innige mutualistische symbiose van twee verschillende typen van organismen:
een schimmel en een groenwier en/of een blauwalg. Vaak zijn deze zo sterk met elkaar verbonden
dat ze buiten het samenwerkingsverband geen overlevingsmogelijkheid bezitten.

Meer lezen: http://nl.wikipedia.org/wiki/Korstmos

Zonsondergang met schemerzone.

De "Real Nuevo Club Naútico de La Palma"  Gelegen aan de Avenida Los Indianos in Santa
Cruz de La Palma, is een private non-profit vereniging, opgericht in 1904.
  


Foto : http://emendezalvarez.blogspot.com.es/
De constructie van het zwembad van de "Club Naútico" werd aangevangen in 1961.




Foto : http://emendezalvarez.blogspot.com.es/




Foto : http://emendezalvarez.blogspot.com.es/




Foto : Facebook Historia de La Palma - zie bijlage.
Eind jaren '60 van verleden eeuw. Merk op dat het zwembad gebouwd is in zee en  dat er nog
een strand ligt voor de minder begoede bevolking van toen.




Foto : http://emendezalvarez.blogspot.com.es/
Privaat zwembad van de Club Naútico
Jaren '70 van verleden eeuw.





Foto's van heden.







De haven uitbreidingen over de jaren heen hebben het zwembad niet opgeslokt. Het is er nog
steeds en is privé gebleven.




Temidden van de bedrijvigheid in de haven van Santa Cruz de La Palma is het private zwembad
van de "Koninklijke Nautische Club" een oase van rust. Het is volledig ommuurd en gans
afgeschermd voor blikken van buitenaf.

Om te weten wat de activiteiten zijn en wat er op het programma staat, lees hier:
http://rncnlapalma.blogspot.com.es/

In 1513 verwerft de Vlaming Jácome Groenenberg (Grunenberg of Grünenberg zeggen de Duitse
residenten hier , zij willen oh zo graag dat het een Duitser was maar in feite was het een Vlaming.
Vlaanderen was toen de Bourgondische Nederlanden en omvatte grote delen van wat nu Duitsland
is) de Barranco de Las Angustias met alle land en water voor 8ooo gouden Florijnen. Water dat
hij nodig had voor zijn suikerriet plantages op de berghellingen van Argual.



In de ravijn is duidelijk te merken dat de eilandbewoners intensief gebruik hebben gemaakt van
de mogelijkheid tot bananenteelt. Elk stukje platte grond is in cultuur gebracht. 



Bij de ingang van de kloof ligt het kerkje van "Nuestra Señora de Las Angustias" (Onze Lieve
Vrouw van de Smarten).De kerk werd door Jácome Monteverde (Verspaansing van Groenenberg)
gebouwd ter nagedachtenis van 39 door zeerovers onthoofde Spaanse edellieden.








De oranje pijplijn op deze foto vervoert het broodnodige water dat rechtstreeks vanuit een galerij
in de berg de bananenvelden bevloeid.























De Heer en Mevrouw Jácome Groenenberg die behoorden tot Palmese aristocratie uit die tijd
kwamen hier elke week een eredienst bijwonen. Enkele decennia terug werd de kapel volledig
gerestaureerd met de toen nog gulle steun van de Europese Unie.Twee nonnen waren luid aan het
bidden. Ik kon mij voorstellen dat de geest van señor Monteverde hier 's nachts herinneringen
komt ophalen aan de 'gouden' tijden van zijn suikerriet plantages.








De suiker, geproduceerd door de suikerfabrieken van Jácome Monteverde in Argual en Tazacorte
was een van de belangrijkste producten die de schepen uit die tijd naar de haven van Antwerpen
vervoerden en op de terugweg brachten zij uit de ateliers van Brussel, Antwerpen , Brugge en
Gent uit hout gesneden altaren en andere kunstvoorwerpen mee. Deze commerciële uitwisseling
was nauw verbonden aan de bevolking van het eiland die bestond uit vele Vlaamse migranten,
zoals  Lodewijk (Luis) van de Walle en Van Praet, Pablo Van Dale en andere karakteristieke
namen zoals Van Gemert (Wangüemert), Van Patris, Guisla of Ghiselin, Brier enz...  



Door de nauwe zakelijke banden met Vlaanderen, heeft het eiland een uniek erfgoed van
Vlaamse kunst verworven, waar de huidige Palmeros met recht erg trots op zijn.



De vergulde Maria, een werkstuk uit een Brabants of Antwerps atelier, draagt een stervende
Christus in haar armen. Een piëta in typisch piramide vorm. De madonna kijkt gelaten. Ze heeft
het ergste gehad, bij de dood van haar zoon valt alle leed in het niets. Al in 1522 werd het door
de bisschop van La Palma geïnventariseerd en is daarmee het oudste beeld van op het eiland. 

Lechuga del Mar (Zeesla) - Astydamia Latifolia.
Oorsprong: Endemisch Afrikaans Macaronesisch.
Bloeitijd maart tot april.
Gefotografeerd aan de faro van Fuencaliente.
 
Macaronesië is de benaming voor de Azoren, Madeira, Canarische Eilanden
en de Kaapverdische Eilanden.













Deze foto's zijn gemaakt eind mei. De bloei was reeds voorbij, ook hebben de bosjes zeesla
normaal een groene kleur, maar door gebrek aan water kleuren ze geel. Heel fotogeniek met
de zwarte lava als ondergrond.



Op de achtergond de zoutpannen van Fuencaliente. Men kan goed de verschillende kleuren
waarnemen. Het roze ontstaat door bacteriën bij een bepaald zoutgehalte van de pannen.











































Dit kapelletje is daar neergezet als dank omdat de lavastroom daar tot stilstand kwam.

Las cosas de la vida no siempre ocurren como las planeas.
(De dingen in het leven heb je niet steeds in de hand.)

 De statistieken wijzen uit dat de meeste interventies van de Salvamento Marítimo
(zeereddingsdiensten) voor boten met motorpech op zee zijn. Wij hebben er een speciale
verzekering voor afgesloten. Het probleem is dat er maar twee zeereddingsdiensten zijn op de
Canarische Eilanden, eentje in Las Palmas de Gran Canaria en een in Santa Cruz de Tenerife.
Het duurt dan wel een tijdje alvorens je wordt gered.

Zie: https://www.facebook.com/salvamentomaritimo.es

en zie:  http://www.salvamentomaritimo.es/
en zie bijlage.



We hebben al een paar keer gevaren. Tijdens het vissen op volle zee met stationair draaiende
motor slaat hij af en dat is geen pretje offshore. Wij hebben toen het flexibel buisje van de
benzine toevoer vervangen, dit darmpje was verduurd en zoog lucht. Na een rondje varen viel de
motor nog steeds stil. Pedro de dealer was met vacantie maar eergisteren had hij tijd en hebben
we zowat alle filters vervangen. Na weer een rondje varen leek alles in orde en liep de motor
veel zachter.








Pedro van : http://nauticaelchopo.com/









http://nauticaelchopo.com/  (Spaans)

In bijlage: Nautica El Chopo in het Nederlands door Google













Drie foto's van het rondje varen



Pipé, mijn compagnon, deelgenoot, bootsmaat en zeer goede vriend (zonder hem had ik het
avontuur om voor de derde maal in mijn leven een boot te kopen niet gewaagd) en Pedro van:
http://nauticaelchopo.com/
 


Volgende week ga ik oefenen met aanleggen want ik wil de boot van mijn buurman die naast mij
ligt in de haven niet beschadigen ;-). Met z'n tweeën aanleggen is niet moeilijk. Eentje stuurt de
boot en de ander springt op de pantalan en houdt de boot vast. Maar ik wil ook alleen de zee op;
Zonder hulp aanleggen heb ik nog niet volledig onder de knie.
 


Terug in de haven.

Een ca. 35 km lange weg (LP-2) door twee tunnels, eentje voor heen en eentje voor weer, vebindt
de hoofdstad van het eiland, gelegen in het oosten met onze stad Los Llanos, opportuun gesitueerd
aan de 'zonnige' westkant. Als je vanuit het westen komt rijdt je door de nieuwe lager gelegen
tunnel doorheen de Cumbre Nueva naar de luchthaven. Gewoonlijk is het "aan de andere kant"
bewolkt en rijdt je een tijdje door een mistige wolk naar beneden. Maar er zijn ook dagen met
verassingen zoals tijdens deze rit naar Mazo. Ik heb een paar keer gestopt en uitgestapt om 
enkele foto's te schieten van het prachtige groene landschap van de oostzijde van de Cumbre. 








Het eiland La Palma wordt terecht de "eminencia verde" onder de Canarische eilanden genoemd
maar voor hoelang nog, de bebouwing rukt onvermijdelijk op.



Als je op La Palma komt wonen is het een gouden regel om je leven te vertragen. In zo'n mooie
omgeving is het 'natuurlijk' het beste om te kiezen voor een lagere versnelling en te ontdekken
wat je tegenhoudt om te onthaasten. Als je ervan uitgaat dat morgen (mañana) weer een dag is
benader je de levenswijze van een Palmero en kun je genieten van de weg naar de luchthaven
in de plaats van te rennen naar her en der. Laat het verkeer maar razen ;-)
 







De typische taartvorm van het eiland  'La Gomera'.



Aan de windmolens ligt de luchthaven van La Palma, gelegen in de gemeente Mazo.
Los Cancajos wil door zijn urbanisatie steeds meer toeristen laten genieten van de oostkant van het eiland.



Zicht vanaf de 'Mirador de La Concepción' op Breña Alta en Breña Baja, in de volksmond "Las Breñas".



Op weg naar het zustereiland Tenerife.

In de maanden juli en augustus dalen de Palmero's af (La Palma is een berg die uit zee oprijst)
naar de kusten om daar in gehuchten met eenvoudige barakken en met zoveel mogelijk volk de
hoogzomerdagen door te brengen. De twee stranden aan de westkust (El Puerto de Tazacorte en
Puerto Naos) zijn dan ook zeer geliefd en lopen vol met Palmero's die genieten van een uitbundig
familiaal strandleven. De maand augustus komen de Spaanse toeristen van het vaste land erbij en
wordt het nog drukker. De Peninsulares (Zo worden de vastelanders genoemd) zijn meestal
familia, familie van familie of vrienden van vrienden. Spanjaarden vliegen met goedkopere
tickets op hun binnenlandse vluchten. Tijdens de hoogzomer zijn er in verhouding weinig
buitenlandse toeristen omdat de vliegreis naar La Palma duur uitvalt en men vanuit Europa voor
veel minder geld de zon opzoekt in goedkopere oorden. De buitenlandse toeristen met blauwe
ogen die tijdens de hoogzomer hun vacantie op La Palma wel doorbrengen zijn veelal
familieleden van emigranten die hier wonen en speciaal voor dit doel logeerkamers, gasten-
huisjes of appartementen hebben bijgebouwd aan hun woonst en ze al dan niet verhuren.
Vanaf 1 september, dag op dag zijn de stranden en de parkings terug leeg

September is rustig, maar in october begint het toerisme weer op gang te komen. Tijdens de
Westeuropese kwakkelwinter trekken de wandelliefhebbers naar het enige stukje Europa waar
de winter geen toegang heeft; De Canarische Archipel en waar het badseizoen  nooit wordt
gesloten. Dat is het vliegticket meer dan waard








Zwart vulkanisch zand is schraal en plakt niet. Ik verdenk de maker van deze zeepaarden
stijfsel of behangerslijm te hebben gebruikt ;-). Je kan ook suiker toevoegen onder de vorm
van vloeibare honing maar dan komen de vliegen er op af en dat is niet de bedoeling.
Experimenteren maar ;-) 
 

Zonsondergang met schemerzone.

De Indische laurierbomen op de Plaza de España zijn dit jaar 150 jaar.








(De laurierbomen, die opgestuurd werden door migranten in Cuba, zijn geplant in 1863,
voor het verfraaien van het wandelgebied dat in aanbouw was in hun geboortestad.)

In 1868 kreeg de gemeente Los Llanos de titel van Villa. Dus binnen vijf jaar groot feest!



Juli en augustus zijn de maanden van de blauwe lucht, maar dit jaar (en we zij al einde juli) is er
een hardnekkig wolkendek dat over de vallei van Aridane, de ganse morgen en een stuk in de
namiddag blijft hangen. Aan de kust is er zon en boven de 6 á 700 meter is 'sky the limit'.
Voor ons residenten is de bewolking minder erg. De temperatuur is aangenaam, maar voor de
toeristen die speciaal voor de zon zijn gekomen is het teleurstellend, alhoewel; zij die gaan
wandelen komen dan weer aan hun trekken.



Comisionisten
Van de oudere mannen die gezeten zijn tegenover de kiosk op de Plaza de España naast de Real
Sociedad (een soort Lions Club), wordt gezegd dat het comisionisten zijn. Comisionisten leven
van de commisie die zij ontvangen. Comisionisten hebben een groot aandeel in het water en
verdienen geld door het te verkopen. Het verkopen van water doen ze niet zelf maar gebeurt door
een hacienda. Een hacienda zou je kunnen vergelijken met een winkel waar je een bepaalde
hoeveelheid water kunt kopen gemeten in pipas (één pipa is 490 liter water). Het water wordt
vervolgens door een ingenieus stelsel van waterkanalen en buizen op het afgesproken moment
naar het betreffende stuk land geleid. Bovendien beschikken een groot aantal comisionisten over
stukken land (bijna altijd geërfd) waarop ze arbeiders laten werken tegen een bepaald percentage.
Dit percentage (commissie) is afhankelijk van wat de grondbezitter en de arbeider overeen zijn
gekomen en kan liggen tussen de 30 en de 50% van de opbrengst van het stuk land. De
comisionist laat voor zich werken en heeft daardoor alle tijd om op de Plaza de España met zijn
kameraden te filosoferen.
Uit de reisgids van Siepko, zie:  http://www.oceaanzicht.nl/








Plaza de España
De dorpsbewoners ontmoeten elkaar op het plein bij de kerk. Op het ernaast gelegen terras onder
de Indische laurierbomen wordt gezellig gekeuveld. Onberispelijk geklede bankbedienden
genieten van de koffiepauze. De oudere heren kijken ondeugend om zich heen. Jonge moeders
pronken trots met hun kleine.

Met de komst van de kinderen in de namiddag komt het plein pas echt tot leven. Tussen de
voetballende jochies krijgt een jong meisje haar eerste fietsles. Alleen wanneer de deuren van de
kerk open gaan en er een kist naar buiten wordt gedragen komt het kinderspel tot stilstand. Nadat
de met bloemen behangen zwarte auto de hoek is omgedraaid wordt het spel weer aangevangen
waar het eerder werd afgebroken. Bij de bron wordt door een vijfjarige met grote slokken de dorst
gelest om daarna weer snel verder te rennen. De oude heren die alleen voor de middagmaaltijd
en de siësta hun stoel hebben verlaten bekijken het allemaal belangstellend.
Uit de reisgids van Siepko, zie:  http://www.oceaanzicht.nl/




























Blauwe lucht met felle zon en scherpe schaduwen, zo zou het moeten zijn in Juli en augustus.


Zoals ik reeds op fb zei: "Als je van de duivel spreekt trap je op zijn staart"
 Deze morgen reeds bij het krieken van de dag; Blue skies nothing but
blue skies, all day long ..., en euh, het zal warm worden vandaag.

La Palma, Island for introverts.

***

La Palma is een eiland voor introverte mensen. Bij een introverte instelling is de energie naar
binnen gericht, op eigen gedachten en gevoelens. Het zijn rustige types die weloverwogen een
beschouwelijke hut bouwen op het strand. En zo'n echte Robinson Crusoe hut kom je af en toe
tegen op onze strandjes. Het is een spannende aangelegenheid om een hut te bouwen met hetgeen
ge vindt op het strand. Planning en probleemoplossing zijn zaken die je ontwikkelt bij het bouwen
van een strandkasteel. Ik ga er steeds vanuit dat het kinderen zijn die er een dagje mee zoet waren.
Maar misschien was het wel een dakloze die een onderkomen bouwde uit noodzaak? 

Begin negentiger jaren van verleden eeuw was hier in de haven van Tazacorte een  Nederlandse
visser. Co of Có (komt van Jacob of Nicolaas) was een vreemde eend in de bijt, hij was namelijk
de enige buitenlandse beroepsvisser. Hij had zijn jachtige leven in Nederland de brui gegeven om
hier op dit toen nog maagdelijke eiland zijn brood te verdienen met vissen. Het is hem uiteindelijk
niet gelukt, al heeft hij het toch een kleine tiental jaren uitgezongen.

Terug in Nederland kwam Co enkele malen per jaar op vacantie naar zijn geliefde eiland. Ik had
toen een boot en wij waren de perfecte combinatie. Hij was een geboren jager en ik was graag op
zee. Gedurende veertien dagen waren wij vanaf het krieken van de dag tot zonsondergang op de
oceaan. Mijn "Wanenonlie" had intussen een diepvriezer gekocht en 2 á 3 maal per jaar werd hij
volgestopt met allerlei soorten vis. Zij werd expert in het goochelen met scherpe messen en
hakbijlen om de vissen in moten te snijden.

Aan alle goede dingen komt een eind. Tijdens een zware storm zonk mijn boot en Co en ik, wij
zijn mekaar uit het oog verloren. Ik heb nu terug een boot, misschien word ik daardoor melig en
denk ik terug aan de tijd van toen. In die tijd was ik nog helemaal niet toe aan fotografie. Er werd
wel nu en dan een analoog fotootje geschoten, waarvan hier het gedigitaliseerde resultaat



Co met zwarte krullen en ik.




Blue fish



Een prachtexemplaar bluefin. Even Japan bellen, daar is de prijs van zijn gewicht goud waard.
In 2013 is er een recordbedrag voor de tonijn betaald. Een blauwvintonijn van 222 kilo bracht
tijdens een veiling in Japan 1,3 miljoen euro op.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Blauwvintonijn



Sama

De Palmeros zijn altijd grote visliefhebbers geweest. Zoals het ook niet anders kon op een eiland
omgeven door de oceaan, was de opbrengst van de visserij een fundamenteel deel van het
dagelijkse voedsel. Ondanks de primitieve methodes die hier vroeger werden toegepast was de
visvangst altijd ruimschoots en gevarieerd. In de eenvoudige barak-restaurantjes kon men kiezen
tussen de veel voorkomende vissoorten zoals goudbrasem, papegaaivis, geitenbaars, witbrasem,
sardines, makreel, klipvis, chicharro, bicuda, alfonsiño, enz ... Onder de tonijnsoorten had men
(nu nog maar in veel mindere mate) de meest gevangen gestreepte tonijn, de witte tonijn en de
peto of wahoo. In de laatste jaren met het verschijnen van nieuwe en verwoestende manieren van
vissen, die tot een grote exploitatie van de visgronden hebben geleid, is de rijke en gevarieerde
maritieme fauna lanzaam kapot gemaakt. Onder het mom van een lokaal gevangen cherne
serveert men nu in dezelfde barak-restaurantjes (El Remo) ingevoerde Vietnamese diepvries
panga. En smullen maar

Een zwaardvis van zoveel meter en tig kilo ;-) De vis werd in de haven op de trappen van
de kade geslacht en grote stukken werden uitgedeeld aan de bewoners van El Puerto, die daar
oh zo blij mee waren. Dit gebaar kwam in ieder geval ten goede aan de tolerantie tegenover
vreemdelingen. Als zondagvisser mag men geen vis verkopen, maar uitdelen mag altijd

http://nl.wikipedia.org/wiki/Zwaardvis



Met een zaag de kop eraf.



Kop en ingewanden werden terug in de boot geladen om gedumpt te worden in volle zee.

Telkens ik naar Santa Cruz de La Palma moet, de hoofdstad van het eiland, rij ik voorbij het
natuurmonument "Risco de La Concepción". En daar staat zij bovenop de rand van de
uitgedoofde vulkaankrater. De antenne van de publieke radio- en televisie die in handen is van
Radiotelevisión Española (RTVE). Verder zijn er nog verschillende commerciële en regionale
zenders.



Voor meer info over:
La Palma Televisión -
Canal 11 La Palma -
Canal Ocho -
Zie bijlage.























De antenne is zo strategisch gelegen en de lucht is soms zó blauw dat de constructie met een
beetje fantasie doet denken aan een hedendaagse sculptuur. Een dankbaar onderwerp voor
enkele fotokes.








Hier versta ik geen snars van ;-)



Een liefdesverklaring van een Duitse resident of te wel van een Palmero die verliefd is geworden
op een Duitse toeriste. Wie zal het zeggen, er zijn natuurlijk nog andere mogelijkheden ;-)

Petrogliefen - La Zarza La Zarzita

Van al de eilanden van de Canarische archipel is La Palma zeer duidelijk het eiland waar de
meeste rotsinscripties zijn gevonden. Onder de overhangende rotsen van La Zarza en La Zarzita
zijn de meeste geometrische tekens gevonden, vooral spiralen, cirkels en meandervormen. Wat
de betekenis ervan aangaat tast men nog steeds in het duister en bestaan er veel theorieën en
vermoedens. In Ierland, Bretagne alsook verscheidene vindplaatsen in  Noord-Afrika, namelijk
het zuid-oosten van Marokko zijn er vele soortgelijke motieven gevonden die veel lijken op die
van La Palma.       



De petrogliefen van La Zarza en La Zarzita zijn herontdekt zo'n 60 jaar geleden. De foto's zijn
ook meer dan 20 jaar oud en heb ik gemaakt toendertijd met een analoge camera. In de gemeente
Garafia met in die tijd 2000 inwoners (In 2001 nog amper 1795) lag er weinig asfalt en de
rotsincripties lagen verscholen in de bossen. Geen GPS, geen wegwijzers, gewoon een landkaart
en zoeken en vinden. Tegenwoordig ligt "Het Parque Cultural La Zarza" aan een brede asfaltweg,
de LP-1 km53 (niet te missen). Een parking, een museum, entreegeld in euro's ;-) openingstijden
en soms veel volk. Desalniettemin is La Zarza voor gevoelige mensen nog steeds een speciale
mystieke ervaring. Het is de moeite waard je tijd te nemen gedurende de wandeling en de energie
te voelen die deze historische plaats nog steeds uitstraalt.

Couperen van vechthanen,
dit houdt in dat men de vlezige gedeelten van de kam, kin en oorlellen afsnijdt. Zo is de kans dat
de tegenstander op die plaatsen kan toehappen aanzienlijk kleiner en wordt een al te heftig
bloeden tijdens het gevecht voorkomen. Vroeger kregen de strijdende hanen vlijmscherpe stalen
sporen of mesjes aan hun poten (dit is nu verboden) zodat de verliezende partij het gevecht
meestal met de dood moest bekopen.



De jongens hadden zojuist hun lievelingsbeesten laten couperen bij een hanenkweker.
En fier dat ze waren ...
Meer lezen over vechthanen kweken in België, lees het artikel in bijlage.



Hanengevechten zijn verboden in België en Nederland zoals in veel westerse landen. Helaas
bestaan hanengevechten nog wel op de Canarische Eilanden, wat in de rest van Spanje verboden
is. Hanengevechten worden hier aanzien als regionaal cultureel erfgoed.



Op de Canarische Archipel zijn ongeveer 24 verenigingen waar hanen worden klaargestoomd
voor +/- 9000 bloederige gevechten. Elk jaar worden er diverse competities gehouden en zijn er
regionale kampioenschappen die op diverse webpagina's te volgen zijn.