REGENBOOG EIND JULI - LA PALMA

Juan Adalid ligt in het uiterste noorden van het eiland. Zelfs al bevinden we ons op zeeniveau, er zijn toch

klimaatsverschillen tussen de verschillende plaatsen. De westelijke kust van La Palma waar de thuishaven is

van mijn bootje heeft tussen Fuencaliente en Puntagorda de meeste zonuren, terwijl het noord-noordwesten

vanaf Puntagorda winderig en koeler is met soms een adembenemend schouwspel van wolken. Door de wind

en de zeestromingen die daar samenkomen zijn er ook vaak witte koppen op de oceaan. En door wit schuim

op hoge toppen varen vind ik geen pretje. Dat was die dag niet het geval, het was een platte kalme oceaan.

Ideaal om te sleepvissen

***

***

***

***

***

***

***

Voorzorgsmaatregel

Wandelen op een hoogte van 2.426 meter kan hallucinaties veroorzaken.

Je zou kunnen denken dat je vliegt

***

Opstijgen zonder vleugels - Guagua ready for take off ;-)

***

De magie van deze bijzondere plek op een hoogte van 2.426 meter openbaart zich wanneer men boven de

wolken is en door niet al te veel bezoekers wordt bezocht. Dat is niet altijd het geval wanneer er op een richel

een guagua geparkeerd staat (Guagua is Zuid-Amerikaans-Spaans voor autobus). Het moet wel een hele

ervaring zijn om met een autobus, van waaruit het zicht adembenemend is, tot helemaal op het dak van het

eiland te reizen. 

 

El Teide op het buureiland Tenerife

***

***

Vliegen zonder vleugels, kan dat? In de bus kijk je door het raam naar buiten en ...

***

***

***

Land-Art

***

La Palma het groene eiland.

***

***

***

***

Vanaf het restaurant "El Time" is het uitzicht groots, maar vanaf "El Mirador Torre del Time" is het vergezicht

grandioos. Men staat hier tenslotte +/- 600 meter hoger. Met een wolkenloze hemel en scherp zicht is het

een ongelooflijke ervaring. Op de rand van de "Barranco de las Angustias" die toegang verschaft tot de

  enorme erosiekrater Caldera de Taburiente krijg ik echt goesting even af te duwen en te vliegen, maar

euh... ik heb geen vleugels, spijtig ;-) Espectacular in't Spaans

Als je hier met een verrekijker staat, ben je algauw een uurtje zoet met alle herkenbare dingen te bekijken

en uit te zoeken waar je huis staat ;-)

***

In de met plastic overdekte plantages groeit het gele goud van het eiland. Dankzij de banaan hebben wij hier

gelukkig geen massatoerisme. Nog een positief punt is dat de keuterboeren in hoger gelegen gebieden hun

velden hebben verlaten voor de meer lucratieve banaan aan de kusten en alzo hebben deze natuurgebieden

zich volledig hersteld. Negatieve punten zijn, het ontsierend landschap, de afhankelijkheid van een

monocultuur, het gebruik van steeds meer chemie om de productie op peil te houden en het gif dat met de

regens in de oceaan stroomt. Het laatste kwart eeuw is er veel gepalaverd over de bananen. Het einde van de

banaan werd elk jaar voorspeld, maar ze zijn er nog steeds. Wie weet? Misschien voor nog eens 25 jaar.

***

Een van de grote problemen momenteel is de verdeling van de winsten op bananen. De bananenboeren

krijgen 0,30 eurocent per kilo die goed is bevonden voor export. Op het vaste land vraagt men 3 euro aan

de consument voor 1 kilo Canarische bananen. Amerikaanse bananen (Dole) kosten in België en Nederland

amper 1 euro de kilo. Een concurrentiële onhoudbare situatie voor de Canarische banaan.

*** 

Telkens er een groot project van start gaat (luchthaven terminal, haven Tazacorte, autostrade doorheen de

vallei van Aridane, brug over de Barranco de Las Angustias) wordt er paniek gezaaid,: "Ja maar, de bananen

zullen niet blijven en dan hebben we alternatieven nodig zoals het toerisme en om dit te bevorderen hebben

we infrastructuur nodig". Gewoonlijk komt dit neer op meer beton en asfalt en in praktijk op minder toerisme.

  

De Bejenado

***

Kiekje in de Caldera de Taburiente met onderaan het dorpje Hacienda del Cura.

***

El Paso

***

Op de voorgrond de Barranco de Las Angustias. Beleidsmakers dromen over de aanleg van een boogbrug

over deze kloof. Het project ligt momenteel in de ijstkast.

***

Water voor de bananen

***

De Cumbre Vieja met de vulkanen.

***

De wolkenwaterval

***

Geen drone nodig, roep ik naar mijn Wanenonlie, terwijl zij me fotografeerd ;-)

***

Pano, gemaakt door "Wanenonlie" met haar compact Canon.

Het eerste wat puffende wandelaars die de berg opkomen te zien krijgen van Torre del Time is de

brandwachttoren. Nog even kuiten bijten en ze kunnen het zevende wereldwonder aanschouwen.

Naast de wachttoren is er een kleine parking, jawel je kunt er ook met de auto toekomen. De mensen die uit

de auto's stappen puffen minder ;-). De stappers hebben reeds een tijdje gewandeld over een stijgend pad

gelegen op de grens van twee totaal verschillende landschappen. Enerzijds de vallei van Aridane en aan de

andere kant de groene pijnbossen boven het dorp Tijarafe. 

Birds eye view

Deze kleine windmolen naast de wachttoren deed me denken aan, over de vallei vliegen met een "Drone eye

view". Dat gaan we morgen doen. Morgen gaan we kijken in de Caldera de Taburiente, naar de vulkanen

van de Cumbre Vieja, de beroemde wolkenwaterval over de Cumbre Nueva, onze stad Los Llanos de Aridane,

de Barranco de Las Angustias enz... Niet met een drone maar gewoon vanaf de Mirador "Torre del Time".

ZON dag

***

***

Roque de Santo Domingo en Roque de Las Tabaibas - Garafia.

***

Aan de Punta y Prois de Santo Domingo (wat zo goed als aanlegplaats betekent) bevinden zich voor de kust

van Garafia deze twee grillige rotsen. De kuststreek is daar bijzonder steil en de kracht van de oceaan heeft

deze twee eilandjes een bijzonder karakter gegeven. In de volksmond noemt men het El Puerto (de haven

van Santo Domingo) dat van grote betekenis was in vroegere tijden, vóór het asfalt er lag. In de door de

natuur gevormde baai werden, wanneer het weer het toeliet, scheepjes gelost met noodzakelijke dingen om

te overleven in deze door God verlaten uithoek van het eiland. Denk maar aan bouwmateriaal, werktuigen,

medicijnen en dergelijken. Eenmaal aan land brachten ezels de goederen naar het meer dan 350 meter hoger

gelegen dorpje Santo Domingo de Garafia.

Het was nog vroeg in de ochtend, in de verte Roque de Santo Domingo

***

Roque de Santo Domingo met daarachter Roque de las Tabaibas

***

***

Roque de las Tabaibas

***

 Links de aanlegplaats en het ezelspad naar boven.

***

Roque Santo Domingo

***

Roque de las Tabaibas

***

***

***

***

***

***

***

***

Op de terugvaart naar het zuiden

***

Eind 2009 was het vrijwel zeker dat dit unieke gehucht van de aardbodem zou verdwijnen. Er was jarenlang

gestreden tegen deze "wet van de Spaanse kusten" maar het ging toen toch werkelijk gebeuren. Iedereen

hield zijn hart vast ... We zijn nu bijna vijf jaar verder en er is nog steeds geen huisje afgebroken.

Integendeel! Er is een bezienswaardigheid bijgekomen. Het bidonville-achtige dorpje is op zich al een

attractie om een morgend in rond te kuieren. Nu is er een "Red de Oceaan" muurschildering bijgekomen.

***

***

***

***

***

***

***

***

***

De weg naar Mendo (LP-210) is een niet meer in gebruik zijnde asfaltweg omhoog op de westelijke flank van

de Cumbre Vieja. Ideaal voor huurauto's die contractueel niet op onverharde bospaden mogen rijden. De weg

leidt naar een vroegere huisvuil verbrandingsoven P.I.R.S.

zie: https://blog.seniorennet.be/schetsblog/archief.php?startdatum=1244962398&stopdatum=1245048798

 De verbrandingsoven werd gesloten omdat hij niet meer voldeed aan de Europese normen. De enorme berg

resterend huisvuil werd gewoon bedekt met een laag aarde. "Ni vu ni connu" zoals men in het Frans zegt.

Toeristen kunnen dus met een huurauto snel over het asfalt naar 1000 m+ en aldaar een wandeling maken in

het pijnbos. Als er laaghangende wolken zijn en die komen in dit gebied regelmatig voor, is de weg

interessant omdat het lijkt alsof je in een vliegtuigje zit en door de wolken heen omhoog klimt naar het

hemelsblauw  

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

Eventjes door dat gat vliegen naar het blauw ;-)

Los Canarios is het voornaamste dorp in de gemeente Fuencaliente. De eilandbewoners spreken over

Fuencaliente en vaak bedoelen ze daarmee het dorp Los Canarios. De gemeente behoorde vroeger toe aan

Mazo (waar het vliegveld ligt). In de 19de eeuw begon een onafhankelijksbeweging, ontstaan uit de slechte

verhouding die er tussen de bewoners bestond omdat de administratieve dienstverlening op grote afstand

lag. Op 19 februari 1837 werd Fuencaliente afgescheiden van Mazo en werd zelfstandig.

***

***

De vulkaan San Antonio, meer en meer landschappelijk verbonden met Los Canarios door het uitdeinen van het dorp.

***

***

***

- Wolken -

Los Canarios bevindt zich op 750 m, dit is +/- 2.450 voet. Het is dus normaal dat er af en toe op deze hoogte

van over de oceaan wolken binnendrijven. Het is dus niet steeds CAVOK (ceiling and visibility ok)

***

***

Wandel vanaf de doorgaande weg naar boven. Voorbij het pleintje links van de kerk is een nieuw aangelegd

  stenen paadje bijna recht omhoog dat uitkomt op een barbecue plaats. Vanaf daar heb je een

panoramazicht over Los Canarios en omgeving.

De parochiekerk gewijd aan San Antonio de Abad was oorspronkelijk een klein kapelletje dat in 1576

gebouwd werd. Historische kronieken vermelden dat het een elementaire constructie was zonder

vloerbedekking noch pannendak en witgekalkte muren.

***

Tijdens een schermutseling met Moorse piraten die geland waren aan de kust van Fuencaliente had de lokale

bevolking een piraat levend gevangen genomen en verkocht als slaaf. Met het geld van de verkoop deden zij

verbetering aan het kerkje. Uiteindelijk werd het herbouwd in de 18de eeuw met nog meer verfraaingen in de

19de eeuw. De kapel werd uitgeroepen als een plaats van cultureel belang in het jaar 1996.

***

Nog een beetje verder omhoog wandelen en men kijkt uit over het gemeentelijk voetbalveld met artificiële grasmat.

***

Niet ver van het kerkje staat een ezel op een vaaggrond. Een minuut voor het uur begint hij keihard te

balken. Gevolgd door het luiden van de klokken. Ik wandelde daar langer dan een uur en ik heb het tweemaal

meegemaakt. Hoe hij weet dat het uur om is, is mij een raadsel

Puerto Naos is een van de twee toeristische badplaatsen aan de westkust van La Palma. Oorspronkelijk was

het een kleine aanlegplaats voor transportboten die de bananen naar de haven van Santa Cruz de La Palma

brachten. Er stonden eenvoudige weekendhuisjes, te vergelijken met het meer noordelijk gelegen Bombilla.

 Daar is niets meer van overgebleven. De badplaats bestaat uit enkele straten met appartementsgebouwen

en is nog steeds in uitbreiding. De appartementen zijn privé eigendom en dienen meestal voor eigen gebruik

en eventueel ook voor verhuur aan toeristen.

***

***

***

Over Puerto Naos zijn zoals altijd de meningen verdeeld. Sommigen vinden het een leuk dorp en houden van

het strand en de zonsondergangen op de promenade. Anderen zouden er zelfs niet gratis willen verblijven en

verkiezen een huisje in het binnenland.

Tien maanden van het jaar is het vrij rustig in Puerto Naos. Alleen juli en augustus is er volk op het strand

maar dan toch niet te vergelijken met de andere stranden op de Canarisch Eilanden. De residenten die op La

Palma zijn komen wonen weten wel waarom ... Ver weg van het massatoerisme!

***

***

Apartementos NEPTUNUS

In enkele van deze appartementen in dit mooie gebouw "Neptunus" hangen foto's van mij, afgedrukt op

schilderslinnen. De Palmese eigenaresse die in Rijsel (noord Frankrijk) woont had mijn blog ontdekt en via

Siepko van oceaanzicht gevraagd of ik foto's verkocht. No problema, mijn foto's zijn Copyleft = gratis.

Na een tijdje kreeg ik een telefoontje van de eigenaresse; Of ze mij kon ontmoeten? Ze had namelijk een kilo

Belgische pralines van Leonidas voor mij meegebracht helemaal vanuit Rijsel! Ik was daar héél lang zoet mee.

Zie: http://www.oceaanzicht.nl/index.php/neptunus.html

***

***

Aan de zuidkant van de badplaats staat het hotel 'Sol'. Een voor Palmese begrippen groot hotel anex

appartementen complex.

***

Gisteren zondag zijn we nog eens op zeeglas gaan jagen aan het strand van Puerto Tazacorte.

Jagen en verzamelen is een oerdrift en zit in de genen van de mens.

Bij aankomst op het strand zag ik "het plaatje". Boven ons hoofd was er voor de zon een wolk, alleen de

nieuwe havendam in de verte werd beschenen.

***

Midden juli, 10 uur in de ochtend (niet zo heel vroeg meer) en we hadden het strand voor ons alleen.

Waar vindt je dit nog midden in de vakantieperiode!

***

Mijn "Wanenonlie" is keigoed in het jagen en verzamelen van zeeglas.

***

Eureka! Een ket! Neenee, niet een Brussels Ketje (bijnaam voor straatjongen uit Brussel)

Ket is Antwerps dialect voor knikker

***

Vroeger werd het huisvuil gedumpt vanaf de kliffen in de oceaan. Ook waren er plaatsen aan zee waar men

glas gewoon dumpte. Dit is gelukkig verleden tijd. Het verpakkingsglas wordt nu (vrijwillig) voor recyclage

verzameld in de welbekende glasbakken. Glas hoort in de glasbak. Goed gescheiden glas kan opnieuw worden

verwerkt tot flessen, potjes of ander glazen verpakkingsmateriaal.

***

Glas heeft zeven levens

El vidrio puede tener muchas vidas (Het glas kan vele levens hebben)

***

Door het recycleren is het zeeglas schaarser geworden. Tenzij een strandgast zijn lege bierflesjes tegen de

keien kapot slaat en de rommel achterlaat Het duurt jaren alvorens de zee de scherpe kantjes heeft

afgerond en er de gewilde zeeglas edelstenen van heeft gemaakt.

***

***

Voor sommige mensen is het zeeglas gewoon troep. "Wat doe je er mee?" Vraagt men me vaak. Ha! Van

alles, teveel om hier in klein bestek te beschrijven... Onder andere vul ik er lege flessen mee en geef ze af en

toe aan vrienden en kenissen .

***

***

ZON dag

***

***

My home is my castle

***

Het betekent gewoon dat je op La palma nog van je huis je droomplek kunt maken. De grootte van je huis

heeft er niets mee te maken. Het zijn de mensen die er in leven en zich de koning te rijk voelen. Vaak staan

de huizen op uitzonderlijke plaatsen waar velen niet zouden willen wonen omdat ze te geïsoleerd en te ver

 verwijderd zijn van de zogenaamde civilisatie, te koud in de winter, te warm in de zomer, te veel wind, te

veel vochtigheid met in de regentijd lekkende daken. Ook vaak zijn het huizen die er in feite niet zouden

mogen staan omdat ze de natuur in bezit nemen die voor ons allen zo belangrijk is. Volgens dit criterium is

elk huis in de natuur er een te veel. De natuur is iets waarop we zuinig moeten zijn. Desalniettemin worden

deze huizen liefdevol gedeeld door mensen die van hun droomplek hun kasteel maken en als ze het ooit

verkopen er veel te veel geld voor vragen. Zo blijven deze huizen decennialang te koop staan.

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

Leven op den bled

Den bled is een verloren gebied of een streek waar je je weg verliest. Allicht afkomstig uit het soldatenjargon

voor in the middle of nowhere.

***

Het is verleden tijd, hoe keuterboeren trachtten in hun behoeften te voorzien in deze contreien, maar

de stenen staan er nog... Tot in de jaren '50 van verleden eeuw waren er nauwelijks veranderingen ten

opzichte van de tradities van eeuwen terug. Maar het decennia dat volgde luidde het einde in van de

zelfredzaamheid in deze streek. De meeste keuterboeren emigreerden in de jaren '60 naar Venezuela om

aldaar fortuin te maken. Velen vertrokken met de intentie rijk terug te keren. Sommigen lukten daar in, maar

anderen keerden nooit terug want zij die hun fortuin niet konden vergroten wilden niet arm terugkeren naar

hun eiland. Heden ten dage weet men niet meer wie de eigendomsrechten bezat of bezit en zijn deze huisjes

onverkoopbaar. Vermits in de gehuchten Palmeros elkaar al generaties lang kennen is er steeds wel iemand

te vinden die "zijn" huis wil verkopen voor een neef van een neef maar dan zonder makelaar. Dus opgepast

voor dat soort verkopers zonder makelaar. Een makelaar geeft toch iets meer zekerheid en vertrouwen dan

zo maar iemand die zijn eigen huis aan je wil verkopen zonder poespas. 

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

De rat behoort tot de fauna van La Palma. In reisgidsen wordt er niet over gerept want het is geen beestje

om zonder handschoenen aan te pakken. Met tijden is er in sommige streken een plaag en dan deelt de

gemeente rattenvergif uit aan de bevolking. Het gif is ook gratis verkrijgbaar in het gemeentehuis. Wij

trachten zo weinig mogelijk al dan niet rattengif te gebruiken, want een vergiftigde rat is dodelijk voedsel

voor honden, katten en valken. Onze valk, "Witbuik" zoals wij hem noemen (Hij of zij heeft witte veertjes op

zijn buik) had een rat gevangen en ik kon hem benaderen tot op vijf a tien meter om deze foto's te maken.

***

Witbuik en mijn "Wanenonlie" zijn goede maatjes. Mijn Wanenonlie werkt veel in de tuin en bij het intensief

onkruid wieden, kijkt ze soms op en dan zit de valk amper twee meter verwijderd naar haar te kijken. Zij

praat tegen hem en hij kent haar stem. Wel heel speciaal vind ik dat!

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

Langs de weg naar het zuiden (de LP2) die door het beschermde landschap Tamanca loopt staat een

mysterieus rond gebouw met koepel. Een groot gedeelte van dit gebied is bedekt met pijnbossen en ondanks

de frequente bosbranden heeft dit zich in de laatste jaren enorm uitgebreid, ook doordat de landbouw op

deze middelhoge velden duidelijk minder is geworden, waardoor de pijnbomen snel deze verlaten velden

  kunnen koloniseren. Het belangrijkste pijnbos is bekend onder de naam Pinos Altos of El Pinar de Sotomayor

 en midden in dit bos staat deze kapel van Santa Cecilia.

De kapel van Santa Cecilia.

Over deze kapel bestaat een mooie liefdesgeschiedenis, tussen Don José Miguel de Sotomayor en Doña

Cecilia Narváez Oliván, eigenaars van dit enorme landgoed in het gebied El Charco (Fuencaliente).

In 1936 begon in Madrid de Spaanse burgeroorlog en Doña Cecilia Narváez Oliván bevond zich in het gedeelte

van de stad dat door de republikeinse troepen was bezet, zonder mogelijkheid naar haar eiland terug te keren

vanwege de politieke situatie op dat moment. Haar man maakte de belofte een kapel te laten bouwen,

opgedragen aan de Heilige Cecilia als het hem zou lukken weer met zijn vrouw herenigd te mogen worden.

Dit vond gelukkig plaats voordat de genoemde Doña Cecilia Narváez Oliván in Madrid stierf op 28 juli 1939,

kort nadat de Spaanse strijd ten einde was.

Don José Miguel de Sotomayor, afstammeling van een aristocratische familie uit Extramadura, werd in 1873

in Argual geboren. Hij was senator van het koninkrijk, provinciaal afgevaardigde en burgemeester van Los

Llanos. Om zijn belofte uit te voeren liet hij deze kapel bouwen, een werk dat hij nooit te zien zou krijgen,

daar hij stierf op 4 augustus 1948. Het religieuze gebouw werd plechtig ingewijd op 22 november 1949.

Het is een rond heiligdom, uit vulkanische steen gebouwd door een meester steenwerker uit Villa de Mazo. De

kleding voor de dienstdoende priester (het witte priesterkleed, hoofdbedekking, etc) werd gemaakt uit de

jurken van de gestorven Cecilia Narváez.

***

Uit het boek La Palma, Geschiedenis Landschappen en Tradities van Juan José Santos.

Dit boek is te koop in Souvenir en krantenwinkels en is te verkrijgen in meerdere talen, het is niet altijd

beschikbaar, dus indien je het op de kop kunt tikken ... kopen, want het bevat een schat aan informatie over

het eiland La Palma. 

***

***

***

De kapel is op slot en maar weinigen hebben ooit een blik naar binnen kunnen werpen.

***

***

Ik denk dat er hier reuze sterke mensen zijn geweest die dachten dat er binnen een schat lag.

***

Langsheen deze piepkleine opening dat ooit een venstertje was kon ik amper mijn camera steken en met

gestrekte arm (de muren zijn meer dan een halve meter dik) kon ik enkele foto's maken van de binnenkant

van de kapel.

***

***

***

***

De kapel heeft een bijgebouw, een soort sacristie? Deze cunstructie verkeert in volledige staat van verval

***

Ik heb geprobeerd de tekst te vertalen maar er is geen kop noch staart aan te vinden.

***

Vanaf de kapel zicht op de westkust met het toeristisch oord Puerto Naos, gebouwd rond een zwart strandje.

***

De ruige kuststrook van de gemeente Puntagorda ligt tussen de Barranco de Garome en de Barranco Izcagua,

met als blikvanger de rots 'Punta Gorda' (Dikke Punt).

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

***

Het W-kend dorpje waarvan de huisjes als zwaluwnesten tegen de klif plakken heet eveneens Punta Gorda

(Dikke Punt), ook wel Margaluvina, maar in de volksmond is de naam 'El Puerto de Puntagorda'. Het heeft

een zwembekken met aanlegplaats dat in de zomer door de lokale bevolking gebruikt wordt voor recreatie.

Vanaf de kleine parking boven op de klif is het "Arendsnest" te bereiken via een trap met 465 treden...

of over zee per bootje.

***

***

Boven op de klif heeft de natuur een monster getekend ;-)

***

Enkele dagen later kwam ik voorbij de sloep en zag ik dat het compartiment van de motor open lag.

Geen motor te bespeuren !? Ook geen roeispanen. Vreemd...