Vinnie begreep de bevelen, dus de hondenschool werd al een stuk plezanter. Alleen het apporteren ging nog niet zoals gewenst en dat moest hij kunnen wilde hij overgaan. Hij kon het wel! Maar als je zijn apport voor de tweede keer wegsmeet, vertikte hij het om hem terug te brengen. Demonstratief ging hij ermee aan de kant liggen en hij leek te zeggen: "Nie met mijn voeten!" En geef hem eens ongelijk.
Vinnie was ook niet snel onder de indruk van andere honden. Het leek wel alsof hij ze niet zag. Hij vertoefde helemaal alleen in zijn eigen wereldje, waarvan ik af en toe ook deel uit mocht maken. Wat ik best een grote eer vond. De vierde maand in de A - klas. Een jonge Rottweiler vervoegde onze gelederen. Hij was enorm stoer, dominant en sterk. En dat wist hij. Er was geen huis mee te houden. Ik keek gelaten toe. Ik had in die vier maanden al gezien hoe een Rotweiler voorgoed het plein werd afgestuurd wegens onhandelbaar. Een jonge Amstaff veegde ook de vloer aan met iedereen. Hoe harder men brulde op hem, hoe erger hij tegenwerkte. Op een gegeven moment zag ik hoe de instructeur van dienst met zijn hele gewicht op de hond zijn rug ging zitten om hem neer te krijgen. De Amstaff plaatste zijn vier poten stevig op de grond en gaf geen krimp. Hij brak nog liever zijn rug dan toe te geven. Met lede ogen bekeek ik het allemaal terwijl Vinnie mij trouw en verliefd aankeek. Ik fluisterde zachtjes: "Vinnie af?" en Vinnie ging zo fier als een pauw liggen.
De Rotweiler in onze groep grauwde en gromde tegen iedere klasgenoot. In de A - klas zitten voornamelijk jonge honden, recht uit de puppyklas. Die reageerden allemaal heel bang of ze vlogen tegen hem uit. Met als gevolg dat de hele klas op stelten stond. Af en toe moesten we door elkaar lopen en zo kwam onze vechtjas per ongeluk naast ons terecht. Opnieuw datzelfde tafereeltje: grommen, grauwen, blaffen en bijten naar Vinnie. Vinnie merkte het niet eens. Het was alsof daar helemaal niets stond. Hij was lucht. Ik keek hem toch een beetje bevreemdend aan, maar inderdaad, Vinnie keek dwars door die furie heen. De rotweiler kreeg niet het gewenste resultaat ... Hij kreeg helemaal geen enkel resultaat, dus hij stopte al gauw. Vanaf toen kwam die man altijd naast mij staan. Hij vroeg me zelfs om iedere les naast hem te komen staan. Hij ging aan het begin van de rij staan en Vinnie en ik ernaast. En de rotweiler gehoorzaamde.Tot hij toevallig in de buurt van een andere hond kwam, dan begon het kabaal opnieuw. Een maand heeft die man kunnen genieten van een rustige en gehoorzame hond. En toen was het overgangsexamen en Vinnie slaagde. Ik heb die man en zijn Rotweiler nooit meer terug gezien ...
Ik ben zomaar iemand, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Fiep.
Ik ben een vrouw en woon in Balen () en mijn beroep is dromen.
Ik ben geboren op 07/10/1967 en ben nu dus 56 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: schrijven, tekenen, computeren, observeren, mijn huisdieren en mijn lief.
Ik ben herstellend CVS patient. Sinds een paar maanden durf ik opnieuw toekomstplannen maken. Via het schrijven kan ik me uiten en ik hoop om via deze blog nieuwe zielsverwanten te vinden