De
brugwachter
Het
was in het jaar 1927 dat in de USA de grote crisis begon. Een jonge
man, pas getrouwd, vertrok naar de stad om daar werk te gaan zoeken.
Door de stad stroomde een rivier waarover een spoorbrug gebouwd was.
Aan de ene zijde was een brugwachtershuisje gebouwd, waarin de
brugwachter zat. Hij deed de brug open wanneer er schepen door moesten
varen. De jonge man solliciteerde naar dit baantje en werd
aangenomen.
Met
veel liefde deed hij dit werk. Na enige tijd werd in het gezin van deze
brugwachter een zoontje geboren die zij Gray noemden.
Toen Gray acht jaar was, nam zijn vader hem voor het eerst mee naar de
brug en zei tegen hem:Ik wil je laten zien hoe de brug werkt.Het was
een grote belevenis voor de jongen om te zien hoe alles werkte. Voor ze
in het wachthuisje waren, moesten ze over een smalle plank lopen,
waaronder het mechanisme van de brug was. De hele morgen had Gray
zitten kijken hoe de zeilschepen onder de brug doorvoeren en de treinen
eroverheen
reden.
De
middagpauze kwam. Vader zei tegen hem:We gaan naar beneden om ons
brood op te eten.Terwijl ze zaten te eten, het was twaalf minuten voor
twee, hoorde vader plotseling de fluit van de trein. De tijd was zo
spoedig voorbij gegaan, samen met zijn zoon, dat hij de trein even
vergeten was. Vader sprong op en zei tegen Gray:Blijf jij hier zitten,
ik ren naar boven om de knop in te drukken zodat de brug naar beneden
zakt en de trein erover heen kan gaan.Hij had net de knop ingedrukt,
waardoor de raderen in beweging kwamen en de brug naar beneden kwam, of
hij hoorde een luide schreeuw van zijn zoon Gray:Vader, help mij!Het
was de brugwachter niet opgevallen dat de kleine Gray hem was
nagelopen.
Toen de jongen over de smalle plank liep, was hij zijn evenwicht
verloren en naar beneden gevallen. Hij was op het grote stalen kamrad
gevallen, waarvan de raderen weer in een ander rad grepen. Vader zag
hoe zijn kind steeds dichter bij de in elkaar grijpende tanden van de
raderen
kwam.
In
een fractie overlegde hij wat te doen. Zijn zoon redden en de knop weer
indrukken zodat de brug open bleef staan, of
Plotseling dacht hij aan
de vierhonderd passagiers in de trein. Hij moest een beslissing nemen.
Zijn zoon redden, of die vierhonderd mensen, die anders allemaal de
dood zouden vinden in de rivier. Terwijl hij daarover dacht, hoorde hij
weer een schreeuw van zijn zoon, maar de vader zei dat hij nu niet zijn
vaderhart mocht laten spreken, omdat hij die mensen redden moest. Hoe
vreselijk het ook was, maar hij moest zijn zoon laten sterven. Hij
hoorde zijn zoon Gray schreeuwen toen hij gedood werd door de in elkaar
grijpende tanden van de
kamraderen.
Op
dat moment stond de brug in goede positie voor de aansnellende trein.
Het hart van de vader was verscheurd en hij schreeuwde het uit. Toen
kwam de trein voorbij.
Hij zag de conducteur die op zijn horloge keek. Hij zag een man in de
trein zitten die zijn pijpje rookte. Een ander las in zijn krant. In
een volgende wagon zag hij mensen bij elkaar staan, zij maakten grappen
en lachten. Sommigen aten een ijsje. En oh, hij ging bijna door de
grond
hij zag een jongen die er precies zo uitzag als zijn eigen zoon.
De vader had wel voor het raam willen gaan staan en uitroepen:Mensen,
kinderen, beseffen jullie dan niet dat dit mijn eigen zoon zijn leven
heeft gekost?Maar zij hadden geen enkel vermoeden van wat daar beneden
had plaatsgevonden. En daarom bewoog het hen helemaal niet. Daarom was
ieder bezig met zijn eigen
dingen.
De
vader zei:O, hadden deze mensen er maar een voorstelling van hoeveel
het mij gekost heeft om deze trein door te laten gaan en hun leven te
redden.
Dit
verhaal is waar gebeurd en ik hoor het u al zeggen:Dat is toch wel een
wonderlijke liefde.Nou, dat mogen we ook wel zeggen. Ieder die dit
leest moet begrijpen hoe het hart van deze brugwachter heen en weer is
geslingerd.
Met wat voor een gevoel hij al deze mensen heeft bekeken die er totaal
geen weet van hadden hoe groot het offer was geweest dat die vader en
die zoon gebracht hadden om die mensen te kunnen laten
leven.
Maar
u had het misschien al vermoed, dit verhaal staat niet op zichzelf. Het
is niet alleen waar gebeurd, het is ook een prachtige verwijzing. Het
doet ons namelijk denken aan hetgeen de apostel Johannes gezegd
heeft:Hierin is de liefde Gods jegens ons geopenbaard, dat God zijn
enig geboren Zoon gezonden heeft in de wereld, opdat wij zouden leven
door Hem (Joh. 4:9).
En de
bekende tekst uit Johannes 3:16: Want alzo lief heeft God de wereld
gehad dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft opdat een ieder die
in Hem gelooft niet
verderven, maar het eeuwige leven hebben.
Het
is net als in het verhaal van de brugwachter. Al weet en beseft een
mens helemaal niet dat er zo'n groot offer is gebracht (nl. dat God de
Vader Zijn Zoon overgegeven heeft in de dood opdat wij zouden behouden
worden), toch is dat offer wèl gebracht. Nu kun je voorbeelden
natuurlijk nooit helemaal toepassen op de waarheid, maar een klemmende
vraag wordt toch wel duidelijk voor deze geschiedenis: Wat is mijn
houding jegens die Goddelijke Vader Die Zijn Eigen Zoon liet
verbrijzelen tussen de raderen van het oordeel over de zonde opdat ik
van de zonde verlost zou kunnen worden? Hoe zit dat met mij, met jou,
met u? Bron:home.filternet.nl
|
Ik ben Skottke Erich
