Ik ben Pierre Vanstipelen, en gebruik soms ook wel de schuilnaam Priet.
Ik ben een man en woon in Bilzen (België) en mijn beroep is Gepensioneerd.
Ik ben geboren op 11/02/1951 en ben nu dus 73 jaar jong.
Mijn hobby's zijn: Schilderen en Tuinieren.
In tekenen en schilderen kan ik mijn passie voor al het mooie kwijt. Mijn kleinkinderen Pieter en Lena zijn mijn oogappels. Tevens ben ik voorzitter van de Kunstkring Alkanna. Mijn specialisatie inzake schilderen is portret, dierenportret & architectuur
Genieten en laten genieten van Kunst Mensen laten genieten van Kunst en iets mogen meegeven over mezelf, mijn hobby en mijn passie is het mooiste dat er bestaat.
18-02-2006
pastelschilderij: Kleed en stoel fase1/deel4
Zoals gisteren reeds gezegd ga ik vandaag een beetje uitleg geven bij het aanvatten met het echte schilderwerk. Ik probeer steeds een schilderij te analyseren eer ik met het schilderwerk begin. Dit heeft niets te maken met al hetgeen ik reeds beschreven heb over dit werk. Dit heeft te maken met het schilderen en met het toepassen van de verschillende onderdelen waaruit het schilderij bestaat. Ook is het belangrijk om te weten met welke materialen waar je mee werkt en welke problemen deze materialen met zich kunnen meebrengen. De meeste schilderijen die een landschap als onderwerp hebben bestaan uit drie delen een achter-, midden- en een voorgrond. Een stlilleven zoals dit wat ik nu aan het maken ben heeft dit ook, maar in beperktere mate. De achtergrond in dit schilderij is natuurlijk goed te onderscheiden. Dit is de hele achterwand. De voorgrond is ook goed te onderscheiden dat is de stoel, het kleed en de schoenen. Wat is hier het middengedeelte (om een goed diepte zicht te krijgen)? Wel dat noem ik het schilderijtje dat naast de deur hangt. Waarom zul je mischien wel vragen? Wel omdat het kleed voor het schilderij hangt en door de detailering van dit schilderijtje iets minder goed uit te werken ga ik dit tussen gedeelte iets duidelijker weergeven. Je kan dit schilderij ook zonder tussen- gedeelte afwerken maar dan heb je als nadeel dat het schilderij vlak gaat uitzien. En dat wil ik niet . Het grote voordeel is dat je door het schilderij op te bouwen zoals ik voorstel en ga doen je nog meer een ruimtelijk gevoel krijgt als je dit schilderij gaat bekijken. Om dit te illustreren kan je op de tekening zien dat ik begonnen ben met de achtergrond op te zetten. Je ziet duidelijk de donkere schaduw van de mouw van het kleed en een eerste aanzet van de houten muur. Om een goede eenheid in kleur te bekomen heb ik gekozen voor een lichtgrijs getint papier waardoor ik wat kan spelen met de kleuren in de aanvang van het schilderen. Er is nog een reden waarom ik met de achtergrond begin en dat is het materiaal zelf maar daar schrijven we morgen weer wat over en tegelijkertijd zie je dan ook de vooruitgang van het schilderij.
Vandaag wil ik wat meer uitwijden over de verschillende kenmerken van deze compositie. Ook wil ik de in voorgaande dagen besproken perspectiefwetten op dit ontwerp toepassen. Als eerste punt wil ik nog even herhalen dat ik gisteren door middel van de diagonalen het middenpunt van mijn schilderij heb bepaalt en ook gezorgd heb voor een goede compositie. Als tweede punt zie je vandaag op de foto verschillende rode lijnen, die redelijk belangrijk zijn in de opbouw van het schilderij.
- Je kan duidelijk zien dat de ooghoogte of de horizon iets onder het middenpunt van het schilderij valt. Waarom op die plaats en niet hoger of lager wel om de eenvoudige reden dat ik dit een zeer goede plaats vind om in dit geval de ooghoogte te leggen. Het is natuurlijk ook zo dat door de wetten van het perspectief, je de ooghoogte duidelijk op de foto van het onderwerp kan zien. De lijnen van de kleine ruitjes van de deur, van het schilderij, en de kapstok lopen op de foto schuin omlaag naar de horizon toe. En dat onder de horizon of ooghoogte de lijnen van die ruitjes, en de lijnen van de zitting van de stoel schuin omhoog lopen naar de ooghoogte. Door deze lijnen iets te verduidelijken (zie rode lijnen) zie je het verloop beter. En uit de vorige besprekingen met perspectief weetjes weet je dat de horizon steeds horizontaal is, en dat deze dus ergens moet liggen tussen de onderste schuine lijn die omlaag loopt en de bovenste schuine lijn die omhoog loopt. Door op deze manier dit schilderij te ontleden kan je denk ik nog beter de noodzaak en het begrip van een elementaire kennis over het perspectief begrijpen. Zo zie je dan ook hier weer heel duidelijk dat zelfs bij een stilleven de perspectivistiche kenmerken hun aandeel hebben bij het maken van een schilderij. Morgen beginnen we met het schilderen van de achtergrond van dit stilleven.
Eindelijk kan ik weer beginnen met schilderen. Het heeft een paar dagen minder goed gegaan maar deze namiddag voelde ik me weer beter en ben ik begonnen met de opzet. Op bijgaande foto kan je zien dat er redelijk wat tekenwerk aan te pas komt om een duidelijk beeld op te zetten dit om achteraf redelijk juist te kunnen werken. Het uittekenen van dit onderwerp is geen schets meer maar eerder een uitgewerkt ontwerp. De schetsfase is hier niet weergegeven omdat ik me beperkt heb tot enkele zeer ruwe schetsen om de afmetingen en de vorm van de verschillende onderdelen van het ontwerp in de vingers te krijgen. Als je goed kijkt zul je ook hier natuurlijk de diagonale lijn onderscheiden. Ik heb het onderwerp zodanig geplaatst dat wanneer je de hoekpunten verbind, en hierdoor je het middenpunt van het schilderij bepaald hebt, dat dit middenpunt ongeveer op de zijkant van het kleed terecht komt. Het kleed zelf dat het eigenlijke focusonderwerp is heb ik links van het middenpunt getekend. Je kan ook zien dat ik een gedeelte van de onderkant van de stoel niet getekent heb omdat ik van oordeel was dat door dit gedeelte van de stoel weg te laten, de compositie nog sterker is. Door dit te doen komt de onderkant van het kleed praktisch gelijk met de onderkant van het schilderij iets wat in dit geval zeker geen nadeel is. Morgen geef ik nog iets meer uitleg over de ooghoogte en waarom ik deze op die plaats gekozen heb.
Zoals gisteren reeds besproken zou ik vandaag beginnen met de bespreking van een nieuw te maken pastelschilderij. Ik ga dit schilderij maken van een foto uit een fotomagazine. Op bijgaande foto kan je duidelijk zien dat ik verschillende foto's heb samengevoegd. Je ziet goed dat de schoenen en de hoed niet bij het andere deel van de foto horen. Ik heb deze zaken bijgevoegd omdat zij eigenlijk totaal het tegengestelde zijn van het kleed. Het kleed en de stoel horen binnenshuis en de schoenen en de hoed horen eerder buitenshuis gedragen te worden.Want zeg nu zelf zulke schoenen en zulke hoed zal men niet snel tesamen dragen. Ook was ik van oordeel dat door de toevoeging van deze onderdelen mijn compositie iets evenwichtiger en sterker zou worden. Als je goed kijkt zul je hier een diagonale lijn ontdekken in deze compositie, waarbij je oog getrokkken wordt naar het kleed van rechts onder naar links boven. Het schilderij aan de rechterkant van de foto trekt net de nodige aandacht om je oog iets langer in het centrum van de foto te houden. En natuurlijjk dienen de schoenen en de hoed het oog verder te geleiden in het latere schilderij en de diagonale compositie te bestendigen. De kleuren die op de foto staan zijn goed wat de achtergrond en het kleed aangaat. Wat er verder dient bijgebracht te worden om tot een evenwichtige kleurencompositie te komen zal ik tijdens het schilderen wel ondervinden. Het zal in elk geval een stil en ingetogen werk worden. Een werk dat niet door zijn felle kleuren de aandacht zal trekken, maar eerder door de ingetogen schoonheid van zeer eenvoudige en dagdagelijkse dingen met een beperkt kleurenpalet. Morgen ga ik beginnen met de de opzet van dit werk weer te geven en te bespreken.
Pastelschilderij: Interieur met Kleed - deel 1Camera Obscura
Vandaag wil ik aanvangen met een pastelschilderij te maken aan de hand van een foto. Een foto welke ik gevonden heb in een fotomagazine. Het is een voorstelling welke mij zeer aansprak. Het heeft iets dat men niet zo dikwijls tegenkomt, iets geheimzinnigs en toch ook weer alledaags in zich. Hoe ver ik ga komen met de uitwerking weet ik niet zo onmiddelijk maar toch spreekt het mij enorm aan . Ik weet dat veel zogenaamde kunstenaars en kunstkenners hun neus op halen voor het schilderen naar foto's maar daar ga ik mij niets van aantrekken en mijn gevoel volgen om hier iets mooi van te maken. Ook kan ik aan deze zogenaamde kunstkenners met volle overtuiging zeggen dat het schilderen naar foto's reeds zo oud is als de ontdekking van het fotoapparaat en zelfs veel ouder als men het principe van de "Camera Obscura" die toch de voorloper van het huidige fototoestel is, in acht neemt. Een klein beetje geschiedenis is nooit weg, zeker als men daardoor verschillende misvattingen kan uit de weg ruimen. De term 'camera obscura' kwam omstreeks 1600 ter sprake voor het toestel dat wij in gedachte hebben, namelijk letterlijk vertaalt als "de zwarte kamer of doos" (niet die van een vliegmachine).. Hoe zag zo'n "Camera Obscura" eruit? Eigenlijk is het niet meer dan een doos met een klein gaatje in een wand. Op de wand tegenover dit gaatje wordt het omliggende landschap, persoon, dier of andere onderwerp geprojecteerd tot een omgekeerd beeld. Als men de camera obscura als tekenhulp gebruikte beschikte hij over een lens en was de achterkant van doorzichtig papier. De lens zorgde ervoor dat het beeld helderder werd en zette het scherp op een bepaalde afstand. De basisprincipes van de optica kwamen al te sprake in chineese teksten uit de 5de eeuw voor Christus. Tijdens de renaissence werd dit toestel voornamelijk gebruikt voor wetenschappelijke doeleinde en ook als tekenhulp bij het tekenen van perspectieven. Kunstenaars als Durer, Da Vinci, Van Eyck, Vermeer ( 14 de eeuw en later)en dit zijn toch niet van de minste maakte duidelijk gebruik van de camera obscura. Als je nog meer wilt weten over dit onderwerp kan je gemakkelijk via Google meer uitleg vinden door het woord Camera Obscura in te geven. Vanf morgen begin ik met de uitleg over mijn nieuw schilderij.
Vandaag toch weer een ietwat speciale dag. Ik heb altijd gedacht dat verjaren naarmate je ouder wordt iets van zijn aantrekkingskracht zou verliezen. Maar ik moet zeggen dat het mij toch elke keer weer goed aan het hart doet als je enkele telefoontjes krijgt die je een goede verjaardag wensen. Voor mij is dat vandaag weer enkele keren gebeurt en het doet goed te weten dat er nog mensen zijn die aan zulke zaken denken. Meestal zijn dat familieleden en vrienden maar vandaag was er iemand die al heel vroeg op mijn gsm een berichtje achter liet. Het gaf een goed gevoel dat die collega er aan dacht dat ik 55 jaren jong werd. Dat jong worden is het laatste jaar niet altijd even rooskleurig geweest maar al bij al kunnen we op gepaste tijden toch nog mee met de grote hoop. En seffens komt mijn "kleine grote vriend Pieter" naar zijne bompa en dan is het "....FEEST....".
Vandaag wil ik aan de hand van de pastel "zicht op Sintra" nog wat extra uitleg geven. Het gedeelte waarop je neerkijkt in het hoger genoemd schilderij hebben we gisteren bekeken. Het gedeelte boven de horizon wil ik vandaag nog even bekijken. In de eerste plaats moet je stellen dat alles wat ik besproken heb in perspectief weetjes theorie is en dat je deze theorie geheel of gedeeltelijk kan toepassen in je schilderijen. Op de foto zie je nu duidelijk dat de meeste horizontale lijnen weer schuin naar beneden lopen dit omdat ze boven de horizon gelegen zijn. Je kan ook duidelijk zien dat deze lijnen niet zo drastisch naar beneden lopen. Ook hier is er een verklaarbare reden voor. Het is namelijk zo, dat hoe korter een horizontale lijn bij de horizon of ooghoogte ligt hoe horizontaler of minder schuin ze getekend wordt. Ik hoop dat ik hiermee weer heb kunnen aantonen dat wanneer je een schilderij bekijkt je meestal niet stilstaat bij de regels die er zijn en waar een naar de natuur geschilderd schilderij dient aan te voldoen. Maar dat deze regels wel degelijk in acht dienen genomen te worden wil je een natuurlijk ogend schilderij maken.
Vandaag wil ik aan de hand van de pastel "zicht op Sintra" enkele zaken die we besproken hebben nog even aan de realiteit toetsen. Op bijgaande foto zie je een zicht op een gedeelte van de stad Sintra gezien en geschilderd vanaf een hoger gelegen standpunt. Het grootste gedeelte van het schilderij speelt zich af onder mijn horizon en een heel klein gedeelte boven mijn horizon. Je ziet hier dan ook duidelijk de verschillen tussen de twee standpunten. Vandaag wil ik je laten zien waar de horizon ligt en ook te kijken naar het gedeelte onder de horizon dus het gedeelte waar je op neerkijkt. Namelijk het grote dak links onder in de tekening. Je ziet duidelijk dat de horizontale lijnen van het dak schuin naar boven lopen omdat het gebouw onder de horizon ligt en alle vertikale lijnen blijven vertikaal. Om de foto niet te druk te maken kijken we morgen naar het geen boven de horizon ligt.
Ik zou iets willen schrijven maar het is mij praktisch onmogelijk door die vervelende reuma. Niet alleen de stijfheid speelt mij vandaag parten maar ik heb er bovenop ook nog enorme hoofdpijn met uitstraling in mijn nek bijgekregen. Gratis en voor niets.Maar morgen gaat het mischien weer wat beter dus afspraak morgen voor nieuwe ideetjes.
Vandaag wil ik de twee uiterste standpunten van de vorige dagen nog eens samenvoegen namelijk 1,80 m (begane grond) en en 6,30 meter (boven een normaal huis). Je kan je natuurlijk afvragen waarom deze verschillende hoogteverschillen? Deze specifieke hoogten heb ik gekozen om twee redenen: ten eerste zijn de drie laagste steeds met een verschil van een staande persoon van ongeveer 1,8 meter gekozen en het laatste standpunt is een zittende persoon van 1,8 waardoor de horizon met 0,90 meter verhoogt. Wat heb ik nu met deze vier standpunten willen aantonen? In de eerste plaats is dit omdat enige kennis van perspectief zeer interressant en mischien wel noodzakelijk is als je iet of wat natuur getrouw wilt schilderen - ten tweede dat de basiskennis van perspectief berust op enkel regels die je steeds goed moet onthouden. Deze basisregels zijn in volgorde dat: alle vertikale lijnen vertikaal blijven, bepaal steeds je horizon alvorens je begint met tekenen, alle evenwijdige lijnen boven de horizon lopen naar beneden naar een verdwijnpunt in de horizon en alle horizontale lijnen onder de horizon lopen steeds naar boven naar een verdwijnpunt in de horizon. - tenslotte is er ook nog de bedenking dat niet alle standpunten die je tekent volgens de regels van het perspectief even natuurlijk overkomen op de toeschouwer. Dit om de eenvoudige reden dat niet alle standpunten even frequent voorkomen in het dagelijks leven. Ik hoop dat ik door deze reeks van perspectiefweetjes met voorbeelden weer enkele mensen iets heb bijgebracht. Namelijk dat schilderen niet altijd maar wat aankliederen (vergeef me de uitdrukking) is maar ook belang heeft aan sommige ellementaire regels. Morgen wil ik een pastelschilderij bespreken waar ook enkele interressante perspectiefweetjes zitten.
Aan de hand van de twee tekeningen op de foto wil ik je nogmaals aantonen dat hoe hoger het standpunt van de tekenaar ten opzichte van zijn object hoe onnatuurlijker dit object gaat overkomen. Tenzij je dit object in een landschap plaatst waar je het hoge standpunt van de tekenaar als normaal gaat ervaren. Maar daar kom ik een volgende keer op terug. De twee standpunten die op de foto voorkomen zijn nog hoger dan de vorige en je ziet dat het huis bij het hoogste standpunt volledig onder de horizon ligt en dat dit natuuurlijk een zeer eigenaardige kijk op dat huis weergeeft. Het kan niet anders want vanuit dit standpunt kijk je boven op het dak en door de perspectief wetten die we reeds dikwijls besproken hebben hebben lopen alle lijnen die evenwijdig zijn maar onder de horizon liggen naar boven. Het eigenaardige gevoel dat we hebben bij dit standpunt komt natuurlijk voort uit het feit dat je practisch nooit van op zulke plaats naar een huis kijkt maar dat we meestal van op de begane grond naar de huizen kijken. Hierdoor vormen er zich in onze hersenen bepaalde symbolen voor een huis en die symbolen nemen de overhand wanneer we een huis willen tekenen of er aan denken. Het is daarom ook zeer belangrijk dat als je ooit gaat tekenen je oefent om naar iets te kijken ( bv een tas) en enkel en alleen dat weergeeft wat je ziet en niet dat wat je denkt dat het moet zijn. Want als je je laat leiden door je hersenen dan ga je gegarandeerd iets weergeven dat je hersenen zeggen en dat is niet datgenen wat voor je staat. Ik weet dat dit nogal ingewikkeld is maar daar gaan we nog eens op terug komen. Morgen wil ik het standpunt van 1,80 m en dat van 6,30 meter nog naast elkaar zetten om zo het grote verschil tussen beide standpunten aan te geven.
Zoals gisteren afgesproken zou ik vandaag iets meer vertellen over de verschillende horizonhoogten of laagten die een tekenaar of schilder kan aannemen voor het op papier zetten van een bepaald object.. Ik heb reeds in de vorige Perspectiefweetjes iets verteld over de horizon hoogte, vandaag probeer ik aan de hand van enkele schetsen iets duidelijker te zijn. Ik neem een huis als uitgangspunt omdat dit goed laat zien wat de verschillende ooghoogte teweeg brengen in perspectief. Als je op de foto kijkt dan zie je twee keer hetzelfde huis dat getekend is van op twee verschillende standpunten van de teknaar. Ik wil erbij vertellen dat ik om "technische" redenen de aanschouwer van het object (lees huis) aan de zijkant heb getekend. Als hij de voorstelling wil zien zoals ze hier is afgebeeld dan zou hij eigenlijk voor het huis met zijn rug naar ons toe moeten getekend zijn. Met andere woorden hij moet net zoals wij recht naar het huis kijken. En voor alle duidelijkheid dit maakt voor het bepalen van de ooghoogte geen enkel verschil. Je ziet nu duidelijk wat de horizon betekend wanneer de ooghoogte 1,80m is en wanneer ze 3,60 m is. Boven de horizon weten we uit de vorige perspectief weetjes dat alle evenwijdige lijnen naar beneden lopen onder de horizonn lopen alle evenwijdige lijnen naar boven, en komen samen in een verdwijnpunt op de horizon. Alle vertikale lijnen blijven vertikaal. Je ziet duidelijk een heel ander huis vanuit beide zichtpunten (ondanks dat het hetzelfde huis is). Je moet nu voor jezelf uitmaken welk van de twee het meest natuurlijk ovrkomt. Morgen nemen we nog twee standpunten ter overschouwing.
Enkele onderdelen die deze aquarel tot een redelijk goede aquarel maken zijn de steeds weer terugkomende dingen zoals : het open karakter van een aquarel, en die openheid benutten om een oor een zekere eenheid in het schilderij te bekomen. - de bomen zijn redelijk los weer gegeven zowel in kleur als in vorm - de lichtinval (schaduwkant ) is goed doorgetrokken naar alle onderdelen. Je kan dit goed zien aan de schaduw van de bomen op de grond. - de struiken en bomen die zich op de achtergrond bevinden zijn iets minder gedetaillieerd weergegeven waardoor de opbouw van het schilderij beter naar voor komt - je kan goed de voorgrond van de achtergrond onderscheiden. Het minst tot de verbeelding sprekend gedeelte is het ietwat ongewone gezichtspunt bij het maken van het schilderij waardoor sommige zaken onnatuurlijk overkomen. Morgen wil ik aan de hand van enkele schetsen tonen dat het weergeven van een onderwerp van uit een hoger gelegen standpunt niet altijd een even natuurlijke tekening opleverd.
Ik ben enorm tevreden dat een van mijn bezoekers zich de moeite getroost heeft om mij een prachtig antwoord te geven op mijn vraag van gisteren. Het is inderdaad zo dat je aan de vijver goed kan zien dat dit schilderij niet van op de begane grond geschildert is maar vanuit een hoger standpunt. Ook zie je dat aan de bomen. Deze zijn niet van beneden uit geschilderd maar dat de schilder pracktisch op de hoogtevan het onderste gebladerte schilderde. Tenslotte zie je dat de horizon hoger ligt dan deze die je van op de begane grond (dat zie je aan het weggetje links dat loopt opwaarts tot aan de horizon) zou zien. Bedankt Malouke voor de interresse en je goed omschreven antwoord. Zoals ik hierboven reeds beschreven heb zie je de onnatuurlijke overkomende vorm van de vijver. Dit komt omdat ik van bovenaf op deze vijver heb neer gekeken. Ook ik heb toen moeite gehad om deze vorm weer te geven omdat het zo onnatuurlijk oogde. Als de vijver een volledig ronde vorm had gehad dan zou het zicht op deze vijver nog meer een ellips zijn geweest maar daar dit niet het geval was krijg je deze vorm. Als ik nu deze vijver zou schilderen dan zou ik opteren om een ellips weer te geven omdat dit veel natuurlijker zou overkomen. Natuurlijk zou dan dit schilderij niet exact de werkelijkheid weergeven maar zou er wel een aanvaardbaardere (vanuit het menselijk oogpunt) vorm overkomen op de toeschouwer. De reden waarom ik dit nu anders zou weergeven is ingegeven door ervaring en de wetenschap dat een schilder zelf mag bepalen hoe hij iets weergeeft. Je moet weten dit schilderij stamt uit mijn beginperiode als schilder namelijk uit 1986 en dat toen de ondervindig om dingen weer te geven, nog zeer laag stond.. De horizon zie je hier enkel door het weggetje aan de linkerkant te volgen tot aan de einder. De rode lijn geeft deze horizon aan en dan zie je duidelijk dat de ooghoogte (horizon) loopt door de onderste bladeren van de voorste boom. Dit wil in dit geval zeggen op een hoogt van ongeveer een 4 meter (de hoogte van het eerste verdiep + de hoogte van een zittende schilder). Als je nu met deze horizon het schilderij bekijkt dan geeft dit ook een ander gevoel aan dit werk. Morgen nog iets meer uitleg over dit schilderij met zijn plus en min punten.
Vandaag wil ik een aquarel ter sprake brengen die gemaakt is in dezelfde periode als de aquarel zicht op het Apostelhuis. Deze aquarel is ook weer terplaatse gemaakt maar gezien vanuit de bibliotheek in Bilzen. Je zult je dan mischien afvragen wat heeft het te maken vanwaar je deze aquarel geschilderd hebt. Wel in dit geval heel veel. De plaats waar ik schilderde is namelijk vanop de eerste etage van de bibliotheek en dat zie je ook aan deze aquarel. Waaraan je dit kunt zien wil ik morgen uitleggen maar het zou mij enorm veel genoegen geven als iemand van de bezoekers mij zou zeggen aan welke ellementen je kan zien dat deze aquarel gemaakt is van een hoger standpunt dan vanop de begane grond. Een kleine tip is dat als je naar de aquarel kijkt een eigenaardigheid ziet die je normaal niet ziet in dit soort schilderijen en die hier ook mischien wel wat onnatuurlijk aandoet.
Voor alle duidelijkheid, het toepassen van dit perspectief is niet alles zaligmakend om een goede aquarel af te leveren. De atmosfeer die je moet overbrengen helpt wel mee om een beter dieptezicht te krijgen in je schilderij. Je kan alle kleuren gebruiken op de achtergrond als je ze maar wazig maakt en daardoor een idee oproept van het hetgeen er op die achtergrond aanwezig is. Het menselijk brein is zo ingesteld dat het een oplossing tracht te zoeken voor wat er toch maar op die achtergrond staat . En dat kan soms van de een tot de andere persoon wat verschillen. Zoals ik gisteren reeds opmerkte dien je goed het onderscheid te maken tussen voor- en achtergrond zeker als je veel diepte wilt weergeven in je werk. Zo kan je zien dat het apostelhuis maar met een penseelstreek is weergegeven maar iemand die ooit op Alden Biesen geweest is zal onmiddelijk het silhouet van dit gebouw herkennen ook op deze tekening. Een van de doorslag gevende argumenten in dit tafereel is dat je het apostelhuis steeds van op afstand zult zien liggen als een eenzame wachter die de bezoekers uitnodigd om bij hem een onderdak te komen zoeken. De kleuren die ik op de voorgrond gebruikte om de velden aan te geven verlopen ook in kleur en worden ijler naar de horizon toe. Ook heb ik door de richting van de ploegvoren het oplopend landschap willen weergeven iets wat aardig gelukt is dunkt me. Tot slot wil ik hier nog vermelden dat de aquarel nog steeds veel wit van het papier laat zien iets wat voor mij een must is om een goede aquarel te maken. Je moet de toeschouwer van je schilderij de kans geven nog zelf iets in te vullen. Als laatste punt geven de weipalen een tussen markering waarbij practisch de hele voorgrond herleidt wordt tot een lichte kleur. Waarbij je toch de groene kleur van die wei doortrekt tot aan de rand het schilderij. Ook geven deze palen aan tot waar het weiland loopt en waar het akkerland begint.
Vandaag ga ik proberen iets meer uitleg te geven over het atmosferisch perspectief. Het begrip zelf zegt al voor een gedeelte waar we rekening moeten mee houden nml de atmosfeer. Wat betekent dit nu werkelijk : wel het is weer zo ingewikkeld in al zijn eenvoudigheid als men zelf maken wil. nml dat al wat veraf is wazig is en wat korter bij is klaarder en duidelijker is. Dit wil zeggen dat : - wanneer je iets schildert dat veraf gelegen is meestal naar de tinten van grijs en grijsachtig blauw moet gaan, - en dat wanner je iets schildert dat korter bij is je meer de volle kleuren gaat gebruiken. Waarom doe je dat ? De kleur blauw is een koude kleur die zich enorm goed leent (te samen met grijs ) om iets waziger weer te geven. Zelfs als je weet dat de bomen die in de verte staan groene bladeren en een bruine stam hebben dan kun je door deze objecten in een grijsachtige en blauwachtige tint te schilderen heel goed diepte creeëren. Als je op de foto kijkt dan zul je zien dat inderdaad aan de horizon de kleuren nog een groene tint hebben maar dat deze meer naar het blauw neigen. De groene kleuren op de voorgrond zijn levendiger en feller dan de kleuren aan de horizon. Op deze manier maak je diepte in een tekening. De afstand vanaf de weipalen tot aan het gebouw (apostelhuis ) op de horizon is ongeveer 1 km. Morgen probeer ik nog iets nauwkeuriger te zijn over het atmosferisch perspectief en hoe je kleuren kunt gebruiken om afstanden te sugereren.
Alvorens te starten met het atmosferisch perspectief wil ik graag enkele woorden uitleg geven waar het woord Apostelhuis vandaan komt. In de de bloeiperiode van Alden Biesen waren de Ridders van de Teutoonse orde de heren en stichters van dit kasteel. Dat betekende dat deze ridders ook zoals wij dat nu zouden noemen zich een sociale taak tot doel stelden. Deze taak bestond erin om de mensen die het minder goed hadden te helpen. Zo hielpen zij ook de reizigers (lees pelgrims) die op doorreis waren naar de een of andere grote stad in de omgeving (bv Maastricht) of verder weg (Aken) aan een overnachtingsplaats. Maar ook de minder begoede mensen die in de omgeving rond zwierven kregen een maaltijd en overnachting in dit huis. In het Nieuwe Testament staat beschreven de reis van leerlingen van Jezus naar Emmaüs die een verschijning kregen van Christus op hun reis en samen met hem het avondmaal gebruikte. Het verhaal vervolgt dat de leerlingen pas begrepen wie hun metgezel was toen die het brood voor het avondmaal brak en zegende en even spoorslags verdween als hoe hij verschenen was. Het verhaal van het Apostelhuis gaat dan ook dat dit gebouw de herberg was in het verhaal van de Emmaüs gangers en dat de Ridders en heren van Alden Biesen hier aantoonden dat zij echt iets deden voor het Christelijk Geloof. Omdat je op de tekening het Apostelhuis niet duidelijk ziet geef ik vandaag een tekening die ik maakte van dit gebouw. Op de foto zie je duidelijk de grote poort die het gebouw in tweeën deelde een helft de rechtse was de herberg (ook nu nog is hier een cafetaria in onder gebracht) en aan de andere kant was de slaapgelegenheid voor de pelgrims en reizigers (nu is hier een natuur educatief centrum in onder gebracht). De doorgang door deze poort leidde via de Maastrichterallee (nu nog steeds de naam van deze laan) naar het domein Alden Biesen. Ook de naam Maastrichterallee geeft aan welke de richting was die deze weg aangaf. Deze uitleg heeft niet veel te maken met mijn aquarel maar ik vond het toch interessant om de naam Apostelhuis even te verklaren alvorens verder te gaan met mijn uitleg over het schilderij.
Deze aquarel is gemaakt vanuit de recreatiezaal van een sportcenter . Vanop deze plaats heb je een mooi zicht op Alden Biesen (Apostelenhuis) en op de natuur die het kasteel omringt. Het is een stukje Haspengouwse natuur dat enerzijds licht glooiend is en waar anderzijds nog heel veel landbouw aanwezig is. In deze aquarel heb ik gekozen om het wijdse landschap weer te geven door het toepassen van het atmosferisch perspectief . Wat betekend dit eigelijk atmosferisch perspectief? Om een goed beeld te krijgen over dit soort perspectief (dat veel wordt toegepast bij landschappen) is het goed dat men een inzicht heeft in de kleurenleer. Het is natuurlijk niet de bedoeling om al de eigenschappen van iedere kleur te bespreken, maar enkele kenmerken van de verschillende kleuren is hier zeker niet misplaatst. In de eerste plaats dien je als je een landschap gaat schilderen er rekening mee te houden dat je meestal een wijds gevoel wil meegeven aan je toeschouwer. Dit gevoel dien je over te brengen op de betrekkelijk kleine oppervlakte van je schilderij. Ook is het van belang dat je een bepaalde diepte weet weer te geven in je schilderij. En tot slot wil je een bepaalde sfeer oproepen met je werk. Deze verschillende elementen moeten dienen om de toeschouwer van jouw werk een al dan niet realistisch beeld te geven, over dat gene wat jij als kunstenaar de moeite vind te vereeuwigen in een schilderij of tekening. Deze gedachte is als je het zo voorstelt een heel grote opgave maar geloof mij vrij dat dit ook een enorme voldoenig geeft als je slaagt in deze opgave.