Nog een wens, maar nu van ons beiden: vakantie in Wales en/ of Schotland! Hier picknicken we op één van de Summer Isles ten westen van Ullapool.
Weet je wat mij nou zo mooi lijkt, zei Wim heel heel lang geleden. Een gasfornuis met een oven waarin zon kijkraampje zit. Toen we trouwden ging zijn wens in vervulling. Hij had als kind nog een wens. Hij hoopte ooit nog eens in een auto te mogen rijden. In Hattem reden er nog maar drie. Alleen dokter van Haeringen, de burgemeester èn de notaris hadden er in die tijd één! Die wens kwam al eerder uit, want af en toe huurden we een auto om een dagje uit te gaan. Dat vonden we allebei geweldig. Toen we dan eindelijk met een beetje hulp van pa zelf ons eerste kevertje kregen kon zijn geluk niet op! Maar zijn wensen hielden niet op . Hij wilde uiteindelijk ook zo graag zelf rijlessen geven. Nu hadden we in Hengelo een buurman die een rijschool had: De Centrale. Wim keek er wel eens verlekkerd naar wanneer buurman weer met een leerling op pad ging. Ik kan me niet herinneren hoe het kwam, maar op een gegeven moment maakten ze een praatje èn ..Wim mocht laten zien wat hij kon. Zo heeft hij meer dan een jaar lang een avond in de week en zaterdags rijles gegeven. Tussendoor kwam hij snel even thuis koffie drinken. Hij zorgde er altijd voor dat hij gedoucht en gepoetst op pad ging. Zijn eerste klant zaterdags was een dame. Als die bij Wim in de lesauto stapte, zuchtte ze soms en zei:Meneer van der Kolk wat ruikt u weer lekker! Irish Moss was het...vond ik ook lekker. Ja .Wim houdt van lekkere luchtjes. Voor zn laatste verjaardag kreeg hij van beide schoondochters een lekkere eau de toilette. Hij vindt ze allebei even lekker hij kan niet kiezen! Met zn rijlessen spaarde hij lekker. Daarmee vervulde hij weer een nieuwe wens: een autoslipcursus. In Reutum werd die gegeven. Hij kwam opnieuw enthousiast thuis met zn certificaat: hij kon veilig slippen. Na die tijd draaide hij vaak enthousiast rondjes op een gladde weg tot groot plezier van de jongens, maar voor mij had het niet gehoeven! Een jaar of tien geleden heeft hij dat nog eens dunnetjes over gedaan, maar dit keer met alle drie de jongens. Vlak bij ons is nl ook een slipbaan. Ze hadden de dag van hun leven! En zo blijft er altijd wat te wensen!....
Onze aller- aller-eerste vakantie als gezin ging naar Markelo. Het was mei 1969. Piet en Marry woonden nog in Schiedam. Piet was daar politieagent. Hij kon daar heel beeldend over vertellen. Wij hadden Gerhard en Rick al en zij Peter en Bertje, zoals hij toen nog genoemd werd. We besloten spontaan om samen in Markelo een huisje te huren. We bereidden ons daarop voor tijdens een weekend in Schiedam. Ze woonden daar boven in een flat. De hele zaterdagavond hebben we gekaart...tot in de kleine uurtjes. De kinderen sliepen als rozen. Maar de volgende morgen waren de boys wel op tijd wakker. Er klonken vreemde geluiden vanuit de keuken. Tegelijk namen we poolshoogte. Daar zaten Gerhard en Peter op het aanrecht, de benen in de gootsteen, zich onder de kraan schoon te spoelen. Ze zaten onder de eierstruif. Ze hadden de koelkast open en dicht gedaan en op één of andere manier was er wat mis gegaan. "Dat heeft Peter nog nooit gedaan", sprak Marry. Gerhard natuurlijk net zo min, maar ja....met z'n tweeën bedenken ze meer. Eigenlijk was er niet eens zoveel voor te bereiden en met de box voor Rick ingeklapt op het dakje van onze Volkswagen en verder helemaal afgeladen reden we begin mei naar het zomerhuisje in Markelo. We hebben daar met z'n allen een geweldige week gehad met schitterend weer. De kinderen kropen bijna naakt in het rond. We zagen de unieke samenwerking tussen Piet en Marry wanneer er weer een kind de boel ondergespuugd had. Na een week was het jammer genoeg voorbij. We vertrokken weer richting Hengelo en Piet en Marry naar Schiedam. We konden onze spullen niet meer in het kleine kevertje krijgen. Daarom klapte Wim de box maar uit op het dak en wat niet meer in de auto kon werd daar gewoon ingekiept. Piet en Marry schijnen dit beeld van die opengeklapte box vol spullen op het dak van dat kleine Volkswagentje nog steeds niet kwijt te zijn.
Samen met broer Piet in de Morvan. Aan een oude boerderij is altijd wel wat op te knappen.
Wim is geen echte klusser. Hij heeft wel bijna overal verstand van op technisch gebied dan. En wanneer er een oplossing gezocht moet worden ergens voor is hij net als zijn broer Ben. Hij slaapt niet rustig voordat hij die gevonden heeft. Maar timmeren of metselen /tegelen daar houdt hij niet van. Nee hij is niet voor bouwvakker in de wieg gelegd! In de Marnixstraat heeft hij zich, meer uit noodzaak, goed gehad. Daar heeft hij de keuken vernieuwd. Alle apparaten konden er onder en in de hoek een compleet afgetimmerde plek voor een grote gasboiler! Er werd een klein muurtje weggebroken, maar daar had hij een mannetje voor, ook om het weer netjes af te werken. Maar de troep die afgevoerd moest worden èn de stof die het allemaal met zich meebracht zit me nog vers in het geheugen! Nee wij houden niet van verbouwen. Wim kan daarentegen met verve vertellen hoe en hoe snel Geert en Henk de oude badkamer er uitgebroken hebben, terwijl hij met zn voet int gips zat, ik op schoolkamp was en er een nest met jonge honden van moeder Kim en inderdaad een nog jonge vader Scott naast de open haard te vinden was! De vloer, de tegels, een muurtje met deurkozijn en het bad, alles ging eruit. En het lag allemaal op de kar voor het Wereldkampioenschap voetbal op de tv om half negen begon. Nu moet er een nieuwe opslagplek voor het hout van de houtkachel getimmerd worden, maar Wim zucht. Daar wacht ik al twee jaar op. We kunnen nog geen nieuw hout inslaan. Het oude geïmproviseerde afdak, dat Mark ooit in een vakantie voor ons gemaakt had, is nu in elkaar gezakt. Nu heeft Wim toch weer een mannetje gevonden. Eerst voor advies , maar warempel die wil ook helpen timmeren. Hoi!
Wim houdt niet van plagen ook niet van even stoeien. Ooit heeft hij in een onverwacht dolle bui met Henry gestoeid. Die heeft 14 dagen met een dikke neus en een blauw oog gelopen. Hij heeft dan zo de schrik te pakken dat hij nooit weer gestoeid heeft. Hij kende zijn eigen kracht niet! Nee . en plagen kan hij ook niet. Daar houdt hij gewoon niet van. Hij komt niet op het idee. En geplaagd worden is al helemaal niks voor hem. Ik wel. Ik kan het niet laten. Maar aan Wim is weinig eer te behalen. Wanneer je hem onverwacht aan een kietelbeurt onderwerpt kijkt hij alleen verbaasd. Niks an. Ooit aan de Jan Voermanstraat ligt hij boven te slapen gewoon overdag. Anda komt langs . Gezellig! Ik vraag Gerhard ( ik denk dat hij een jaar of vijf was) of hij papa even wakker wil maken. Anda komt op het lumineuze idee om te zeggen:Neem de gieter maar mee..... Waarom, vraagt hij nog. Nou gewoon een beetje bij zn nek gieten. Dan wordt hij vanzelf wakker", zeg ik dan. Ha ha...! Gerhard doet dat en giet Wim een beetje..of misschien een beetje veel water in de nek. Die haalt van pure schrik zo uit dat het bij Gerhard brullen geblazen is. Anda kiest gelijk het hazenpad! Wim is zeer ontstemd. Nee na die tijd ben ik met Wim wat voorzichtiger geworden. Bij de jongens heb ik meer sukses. Die heb ik al wat achterna gezeten met de sproeier of lekker doorgekieteld. Gillen jongens! Dat is toch veel leuker. Wanneer met mooi zomerweer Klaas en Sanny met Ipe en Renny van de partij zijn is het helemaal feest. De gieter wordt aan de droogmolen gehangen met de tuinslang er in. Het waterballet kan beginnen. Zelfs Wim ontdooit dan, al houdt hij zich wat afzijdig. Gerhard kan jammer genoeg ook aardig tegen kietelen, net als Rick. Met Mark is het een ander verhaal. Daar moet ik mee uitkijken! Als die wat groter is pakt hij me gelijk terug. En wanneer ik de sproeier bij het auto wassen of de tuin sproeien per ongeluk laat uitschieten richting Mark, is hij er ogenblikkelijk bij om me die sproeier afhandig te maken. Een dondersteen! Ja en dan weet je het wel. Dan ben ik aan de beurt om te gillen!
Tante Gerritje zei eens terwijl ze Mark zn schoolfoto zag toen hij een jaar of 9 was: Wat liekt den toch op oe! Ik heb dat vroeger nooit zo duidelijk gezien. Maar nu ik die schoolfoto van mij weer zie, snap ik haar! Mama zei wel eens: Kiek toch es .Mark zet de bene net zo neer as Wim. Dat zag ik toen ook. Ach ieder kind is een mengelmoes van voorouders van beide kanten. Van Gerhard werd gezegd dat hij een echte van der Kolk is. In Aalten ging ik bij mensen op bezoek met hem en die zeiden:"Je kunt wel zien dat het er één van jou is...hij heeft dezelfde ogen"! Toen Rick net geboren was zag ik eerst zn vrij uitgesproken neus: een echte Egginks-neus dacht ik nog. Nu is het een keurige neus geworden. En .. hij heeft zn eigen droge humor net als Wim. Ooit zei Wim eens in een vakantie in Badenhard toen Rick niet door wilde eten met zn Brinta: Rick .die is zo lui den moj de pap nog in de bek spieën! Zonet belde Rick even: "Het is hier operatie zwembroek"! Hij doelt op de verwarming die even hoog is gezet nadat Wim de boel bij hem ontlucht en bijgevuld heeft. Moet je wel snappen! Toen Mark opgroeide ontdekte ik dat hij zich net zo gedroeg als ik vroeger, maar dat ik dat later niet meer durfde. Hij zegt gelijk wanneer hij iets niet wil of dat hij er anders over denkt. Gerhard lijkt qua karakter veel op Wim doortastend als het nodig is en trouw, maar zegt niet alles wat hij denkt. Toen Johan vroeger als peutertje van de keldertrap viel..liep mama huilend de andere kant op om pa te roepen en opoe raapte hem toen op. Ik zie hem nog zitten met tranen in zn oogjes en een groot verband om zn hoofd bij opoe op schoot. Ik loop ook het liefst weg bij dat soort ellende. Wim niet. Die pakt gelijk aan .doet wat gedaan moet worden. Gerhard ook. Toen we in Hengelo aan de Marnixstraat woonden was ik in de ban van wol spinnen en verven met natuurlijke materialen. Ik leerde hele klassen spinnen met de spintollen die Wim voor me gemaakt had. Van Johan en Joke kreeg ik een hele zak met bladeren van de walnotenboom. Daarmee kreeg de wol een hele mooie bruine kleur. Die bladeren moesten eigenlijk eerst gedroogd worden, want ze waren nat en dan zou de boel gaan schimmelen. Dat deed ik dus in de oven van het gasfornuis op een heel lage stand. Even later keek ik even. Daar vloog toen gelijk de boel in brand. Ik gilde: O..o . brand de bladeren. Gerhard was toen denk ik 11 jaar. Hij liep naar het fornuis deed de ovendeur dicht en draaide het gas uit! Wat was ik blij met hem!
Wat is dit? Het dekseltje van de suikerpot ligt onderin de theepot. Wim gaat siaasappels persen en thee zetten. O dat is gisteren al gebeurd. Ik wilde de deksel op de theepot doen en toen had ik de verkeerde deksel in mn hand te laat. Ik wil nog zeggen:Lach niet! Maar Wim lacht me niet zo gauw uit. Die is alleen verbaasd over de stommiteiten die ik zelfs op 64-jarige leeftijd nog al eens uithaal. Nee .aan uitlachen heb ik een hekel. Daar kan ik slecht tegen. Wanneer ze me vroeger wel eens uitlachten om mn naam Heintje, vond ik dat verschrikkelijk. Ha ha Heintje Davids ha ha! Deze Heintje was een klein gezet vrouwtje met knalrood aangezette lippen en een spraakwaterval van hier tot gunder. Pa en mama zijn eens op Koninginnedag naar een avondje met Heintje Davids geweest. Was ze eigenlijk een zus van de grote Louis Davids?.... Het enige wat mama ervan zei de volgende morgen was: Foi foi, wat een mense, maor greun o wat greun! Daarmee bedoelde ze dat Heintje erg pikant uit de hoek kon komen. Nee ik kon er slecht tegen om met haar vergeleken te worden. Toen ik een jaar of 17 was wilde ik wat gaan afvallen wat met weinig moeite ook lukte. Ik fietste toen iedere dag naar Doetinchem wat een uur heen en een uur terug betekende. Maar toen ik eens voor pa uit liep op het land om te helpen zei hij iets van: D'r is nog zat an blieven zitt'n. Wat later had hij het over betonstampertjes waarmee hij mijn benen bedoelde. O o wat leuk! Daar word ik zo giftig van. Jij bent ook zo gauw op je teentjes getrapt, zegt Wim wel eens. Ik ben vaak in gedachten als ik onderweg ben. Lang geleden ben ik al eens toen ik uit school kwam gewoon achter op een stilstaande vrachtauto gefietst. En zeer dat het deed. Ik was helemaal verdoofd, maar denk maar niet dat ik het thuis vertelde. Toen ik dinsdag naar het zwembad ging, reed ik gewoon door richting Scheperziekenhuis en had het toen pas in de gaten. Ik vertelde het toen ik thuis kwam maar zei er gelijk bij: Lach niet. Maar Wim lachte niet. Die schudde alleen zn hoofd.
Weten jullie eigenlijk dat wij vroeger best wel sportief waren? We zijn bijna altijd op volleybal of gym geweest. Op een bepaald moment toen we nog aan de Jan Voermanstraat woonden moest toch nog meer aan de conditie gewerkt worden, vond Wim. Vlakbij ons in het Weusthagbos was een trimbaan. Die zouden we dus gaan benutten. Iedere dag wanneer Wim thuis kwam stond ik in trainingspak klaar en gingen we in looppas naar de trimbaan. Ik kon Wim natuurlijk nooit bijbenen, bleef achter die hoge palen haken waar we al trimmend overheen moesten springen en lag dan al gauw in de modder. "Laten we ieder ons eigen tempo maar aanhouden", stelde Wim toen voor. Aan het eind zat ik onder de blauwe plekken...met een smerig trainingspak en was afgepeigerd. En dan moesten we ook nog eten. Nee..dat trimmen heeft Wim daarna nog een poosje alleen volgehouden, maar toen was het ook voor hem finito! Toen we aan de Marnixstraat gingen wonen hadden we leuk contact met een bevriend collega-gezin met drie meisjes, de familie Wind. De mannen vonden het een leuk idee om in de Luchthal een baan te huren om met ons vieren te gaan tennissen. Eerlijk gezegd leek dat tennis me wel wat, maar de jongens mee..... dat was even wat anders. "Geen probleem wij nemen onze meiden ook mee. Die vermaken zich echt wel". Dus wij gingen met z'n allen naar de Luchthal. De drie meisjes begonnen ogenblikkelijk te tekenen en te kleuren, niet te geloven! Die boys van ons wilden niet tekenen of stripboekjes lezen. In een tennishal waar de ballen over en weer vlogen, wilden zij ook met de bal. Ze liepen ons constant voor de voeten en voor mij was het plezier om te leren tennissen er al gauw af. Wim was echt pissig...die had er geen last van, maar ik kon me niet concentreren en deed alles verkeerd. Klaar....afgelopen...tennis...nee! Nee laat mij maar gewoon volleyballen op een vaste avond met ons eigen ploegje, met Betsy en Marijke. Wat hebben we een plezier gehad! Wim was bij een fanatieke Volleybalvereniging en kon zich hier helemaal uitleven. Je weet wel ...iedere week trainen en zaterdags een wedstrijd. Soms ging de hele ploeg na de wedstrijd mee om er een avondje sauna aan vast te knopen. Nu.... is Wim actief bij twee koren, de Eemslander Shanty's en het Mannenkoor Valerius, een ander soort ontspanning. En ik....ga aquajoggen...lekker bewegen in het water. Ook leuk...toch?
Zoals Ben en Niesje de laatste 10 jaar in hun vakantie op ons huis en menagerie passen, gebeurde dat 30 jaar geleden ook al een paar keer, maar dan met de kinderen. Ze ontdekten dat de omgeving van de Marnixstraat in Hengelo vele leuke kanten heeft. Volgens mij speelde het Kristalbad daarbij een hoofdrol. Paul Sietse deed hier z'n eerste zwemslagen. Gerard was en is de moppentapper van de familie. Hij houdt gewoon niet op. Hij heeft ook een bepaalde opmerkingsgave. Toen hij op de kleuterleeftijd was kwam hij met Niesje langs het Groene Kruisgebouw in Hattem, waarop aan de buitenkant inderdaad een groot groen kruis zit. Vroeger ben ik daar met Gerhard nog naar het Zuigelingenbureau geweest. Het was in de Paastijd en Gerard had vast goed opgelet bij de bijbelverhalen over Pasen. Plotseling zegt hij tegen Niesje: "Ik weet waar ze de Here Jezus naar toe gebracht hebben....". Niesje is benieuwd: "Nou"? "Hier....kijk...naar het Groene Kruis"! Een tijdje later zien ze dat een stel jongens wat wild bezig zijn om een groot hekwerk te vernielen door er met brommers hard tegen aan te rijden. Hij heeft het bekende bordje er op zien zitten, kijkt naar de grote vernielers en vraagt aan Ben: "Mag dat wel van meneer Heras"? Ook met Catharina was het vroeger wel eens zweten . Niesje zat eens met haar in de trein met tegenover zich een man met een hele grote rode neus met een pukkel. Niesje dacht nog even van...laat ik maar niks zeggen....misschien ziet ze het niet. Maar Catharina had het opgemerkt en deelt de meneer gewoon mee: "Meneer...u hebt een hele grote pukkel op uw neus"! Daar sta je toch mee uit! Toen ik eens met de jongens naar Velp ging toen Diny en Ben daar woonden, kocht ik kaartjes voor de trein en meldde voor de kinderkaartjes hoe oud de kinderen waren. "Mark is 3, Rick is 5 en Gerhard is 7 jaar", waarop Gerhard het afmaakte..."en mijn moeder is 29".
__Ben en Niesje met een paar van de kleindochters. ---Oud Hattem is mooi gebleven
Gera met Ian, Suze en natuurlijk Snowball in 2005. Toen waren we voor de 2e keer hun gast. Dit kalf brak iedere keer uit, maar was zo mak als een lammetje.
Het is al bijna 40 jaar geleden dat Henry en Tonny trouwden. Het was een volle boel bij tante Gassie en Oom Arend in hun ruime bungalow op 't Veld in Hattem. Tonny en ook Arian hebben daar een goed thuis gehad in de tijd dat hun ouders nog in Perzië woonden. Met z'n allen zouden we daar vandaan vertrekken naar het stadhuis en later naar de kerk. Tonny's moeder had de regie en haar vader zat in een hoekje wat achteraf te lezen. Maar het was een mooie trouwerij met een prachtige bruid en bruidegom. Een paar jaar later toen Gera al een jaar of twee was kwamen ze een weekend bij ons. Ze hadden inmiddels ook een hond...zo'n rijst met krentenhond, een Dalmatiër. Dit was nog voor de tijd dat ze door de film zo beroemd werden. Er waren de wereldkampioenschappen schaatsen op de tv. Het was toen 1972, de tijd van Ard en Keessie. Spanning ten top! Toen Gera voor het eerst bij ons naar bed werd gebracht, zag Henry blijkbaar de bui al hangen, want Gera was niet helemaal topfit. "Je moet er nou niet meer naar toe gaan", zei hij. "Dan blijft ze aan de gang". Even later huilde Gera natuurlijk al. Toen Tonny na een poosje toch naar haar toe ging , waarschuwde Henry van voor de t v : "Je kunt wel naar haar toe gaan, maar dan blijf jìj maar lopen. Ìk ga niet"! Maar Tonny deed wat haar moederhart haar ingaf. Klaar! We hebben toch een heel gezellig schaatsweekend gehad. We hadden muskaatwijn en hebben daar behoorlijk van genoten. Van ons konden ze misschien wel zeggen: ze hebben teveel zoete wijn gehad. Van mij dan, wat ik ga al zingen na één glas. Toen we 10 jaar geleden met Henry en Tonny bij Fred en Gera in Canada logeerden en daar met een caravan rond trokken door de Rocky Mountains werd er ook regelmatig bij een Liquorstore gestopt. Wim en Henry sloegen in. Het was voor een behoorlijk bedrag. Ik zei toen: Wat ?....voor zoveel ?...mens nog an toe"! Tonny zei alleen maar: "Dan zit er ook vast een lekker cognacje bij"! Tegenwoordig kan ik een lekker glaasje rode wijn wel waarderen en zeg nog wel eens, in navolging van Jannie, de moeder van Fred: "Doe mij nog maar een slupje"!
Toen Rick 2,5 was gingen we ook met hem naar een orthopeed. De stand van z'n linkervoet was niet goed, helemaal verkrampt. Hij liep op z'n teen en dan naar binnengedraaid. Ik vroeg hem het één en ander over deze handicap en legde uit hoe en hoe vaak er fysiotherapie is en informeerde ook hoeveel jaren het kost voor hij weer enigzins in orde zal zijn. De man keek me aan of ik niet goed wijs ben en zegt:"Mevrouw...dat komt nooit meer goed"! Niemand van de artsen had dat tot dan toe durven zeggen. Internet had je nog niet. Alleen werd er gevraagd:"Hoe gaat het"? en gezegd: "Oefen maar goed"! Ik weet niet meer hoe ik thuisgekomen ben! Rick zal ongeveer zes jaar geweest zijn toen de stand van z'n linkerbeen zodanig was dat hij een achillespeesoperatie moest ondergaan. De naam van die orthopeed ben ik kwijt...helemaal weggeblokt...een man zonder gevoel leek het wel...een bok van een vent. Het was dat hij tegen Rick zelf niet vervelend was, maar mij zag of hoorde hij niet. Hij legde wel uit dat hij de Achillespees ging splijten en dan verlengd weer aan elkaar ging zetten. Toen we hem wegbrachten vroeg ik of ik er bij mocht zijn wanneer Rick weer bij zou komen uit de narcose. Nee dat kon niet. Daar was geen denken aan. Eigenlijk had ik Rick gelijk weer mee naar huis moeten nemen. We konden alleen na die tijd op het bezoekuur terecht en vonden een kind dat helemaal overstuur was. Z'n been zat in 't gips en hij dacht minstens dat het er af was. De bezoekuren waren een crime voor ons. Nee... Rick had heimwee. Binnen de tijd die er voor stond konden we hem weer meenemen. Dat zou je nu niet meer zeggen wanneer hij vier weken naar Canada vertrekt.
Eén van onze eerste vakanties in Badenhard. Hier zitten we op een bankje aan de Rijn.
We zijn daarna toch een behoorlijk tijdje zonder huisdieren geweest. Ach met de kinderen was er ook geen tijd om daar steeds bij stil te staan. Anda en ik gingen vaak met de kinderen naar het Hertenkamp vlakbij. Karin en Alfred waren tot onze grote spijt verhuisd, want Alfred ging ook aan de wal werken en wel in Delfzijl bij de zoutfabriek. In hun huis kwam een vriendelijke Indonesische familie. Op een gegeven moment net een week voor we af zouden reizen naar Badenhard laat die buurvrouw ons zo even op het balkon een schattig hamstertje zien. "Willen jullie deze wel hebben. Onze kinderen zijn allergisch". Het was een grappig diertje. Je raadt het alweer. We waren al verkocht dwz de jongens en ik. Wim kwam behoorlijk in opstand moet ik zeggen, maar koos uiteindelijk toch eieren voor z'n geld. Buurvrouw wilde er in de vakantie wel voor zorgen. Er moest die laatste week dus nog een hok getimmerd. De hele buurt kwam ons Knabbeltje bewonderen. En wij gingen op vakantie. Na de vakantie viel het plezier dat je van een hamster kunt hebben wat tegen, want het bleek een nachtdier te zijn. En 's nachts slapen wij. Het eerste wat de jongens 's morgens deden was....één streep naar ons Knabbeltje. Het duurde niet lang of we waren hem op een morgen kwijt...ja gewoon kwijt. We hebben de hele kamer op de kop gezet en vonden hem uiteindelijk weer terug in een laars van Gerhard die op één of andere manier achter de kast verzeild was geraakt. Een hamster is natuurlijk ook een knaagdier en Knabbeltje had zich een gat naar buiten gevreten. Wim repareerde het hok. Een dag later was t-ie weer onvindbaar. Wim was er onderdehand goed flauw van, greep het hok en zette het op het balkon. Knabbel bleef weg, nergens te vinden.....! En Wim.... die haalde weer opgelucht adem.
Ook geïnteresseerd in een mooi schilderij van uw lievelingsdier of een leuk dierenprentenboekje voor de ( klein) kinderen? Kijk maar eens op www.hettysite.nl!
Onze eerste hond Sacha in Aalten...je weet wel die grote zwarte waterjachthond...was geen sukses. Een tweede hond wist Wim daarna ook heel lang tegen te houden. Maar nadat Mark geboren was kregen we een jong poesje aangeboden. Ik vond nog steeds een huis zonder dieren helemaal niks. En...Wim ging overstag! Echt waar! Miesje deed haar intree. Miesje was leuk! We waren dol op Miesje. Tot er een moment kwam dat ze Mark die in z'n kruipperiode aanbeland was de wang openkrabde. Wie Mark goed bekijkt ziet het lidteken na 38 jaar nog steeds. Ja...dan ga je wel even nadenken. Op een zondag...net toen we op het punt stonden om naar Vorden af te reizen... floepte Miesje naar buiten. Ze verstopte zich onder onze witte Volkswagen. Na vijf minuten bidden en smeken en maar miauwen was Wim het helemaal zat. Hij liet zich in z'n goeie kleren op z'n buik vallen, deed een graai onder de auto..... en had Miesje. "Noe geet e met ok", zei hij. Miesje ging mee naar "De Boomgaard". En natuurlijk mocht ze blijven. Ze mengde zich daar onder de boerderij-kattenfamilie. Het was een zeer aanhalig poesje en heeft verscheidene keren een nestje gekregen. Ik weet niet of ze allemaal uit handen van pa zijn gebleven. Wanneer ze net geboren waren en hij ze kon vinden deed hij aan een soort geboortebeperking achteraf. Bah! Hoe? Dat heb ik nooit geweten. Bij ons in de buurt bracht buurman ze steeds naar meneer Onderwater. Ook vreselijk. Maar wisten de kinderen veel...wie die meneer Onderwater was. Toch hebben de nakomelingen van Miesje die het gered hebben gezorgd voor een heel aanhalig soort katten op "De Boomgaard". Ze hadden daar vroeger eens wel vijftien katten. Die waren niet op tijd ontdekt. Daar had pa het volgende op gevonden. Wanneer ze weer naar een verjaardag gingen en dat was meestal op een boerderij... dan greep hij voor ze weggingen eerst een jonge kat, nam die mee en liet hem bij het feestvarken op de deel los. Als hij dan binnen feliciteerde zei hij: "Oew kadootjen zit al in t heui op de hilde".
Toen ik indertijd voor de derde keer zwanger was vond mama dat eigenlijk niet zo'n goed idee. We hadden er al twee en met Rick hadden we al genoeg te doen enz. Het was natuurlijk louter bezorgdheid, maar het zat me toch dwars. Toen ik echter aan opa uit Barchem ook vertelde dat we een derde baby zouden krijgen en dat mama daar eigenlijk meer bezorgd dan blij om was zei hij: "Och Hetty, wi'j hebt 'r tiene ekregen. Maor ik kan oew vertellen...mien kinder ...ze bunt de grootste riekdom in mien lèven". Maar de beide oma's wilden wel op de kinderen passen wanneer ik het ziekenhuis in ging. We hadden een vroedvrouw gekozen die alleen ziekenhuisbevallingen deed. Je kon kiezen voor drie dagen ziekenhuis en daarna nog een week kraamhulp òf zeven dagen ziekenhuis. Wim vond het een rustig idee dat ik een week in het ziekenhuis zou blijven. Maar toen het puntje bij het paaltje kwam hadden beide oma's er op gerekend dat Gerhard bij hun zou komen logeren. Dat zagen ze helemaal zitten. Op mijn 26e verjaardag in augustus zei één van de oma's: "Als Gerhard straks een weekje bij ons is...". Waarop de andere zei: "Gerhard....nee..die zou toch bij ons komen...."? Rick was toen net 2 jaar en was veel bewerkelijker. Het liep nogal hoog op tussen die beide oma's, die elkaar nooit erg gelegen hebben. Mama liep in elk geval al aardig rood aan. We hadden het er ook nog niet zo over gehad wie naar wie zou gaan. Dit was bij mij helemaal tegen het zere been, wat..... zere been... twee zere benen. Heel heftig! In elk geval raakte ik nogal van de kaart. En daar kan Wim weer niet tegen! Hij sprak de volgende wijze woorden: "Jullie krijgen ze geen van beiden. Ik neem gewoon vrij. Klaar"! Wat later kwam de tussenoplossing: drie dagen ziekenhuis en daarna kraamhulp. "Breng de jonges die paar dage allebèi maor bie'j ons op "De Boomgaard", zei pa toen. "Daor redde wi'j ons wel met. En dan kö'w ze gelieke weerumme brengen as Hetty met den kleinen d'r weer is uut 't ziekenhuus". En zo gebeurde het!
Het was een hele overgang... om te verhuizen van Aalten naar Hengelo. Ze liggen allebei in het oosten van ons land, maar Hengelo is natuurlijk wel een stad. Het duurde even voordat ik doorhad waarom de mensen die ik onderweg steeds bleef groeten zo verbaasd keken. Dat waren ze hier niet gewend. Daar was geen beginnen aan. Ook de sociale controle was hier niet of nauwelijks. En dat was een verademing. In Aalten had ik me zo goed en kwaad als het ging aangepast aan de poetsgewoonten van de buurt...'s maandags de was en vrijdags de ramen. Ik wilde ook niet als een slons over de tong gaan. Hier in deze grandioze benedenmaisonette in de net gebouwde Hengelose Es was er wel gezellig contact onderling wanneer je dat wilde, maar er werd bij mijn weten niet zo op je gelet. Ook de mensen om ons heen waren totaal verschillend. Wel allemaal mensen van onze eigen leeftijd, meest jonge gezinnen. Aan de ene kant van ons woonden Karin en Alfred, beiden uit Twente. Alfred was eerst nog machinist op de grote vaart en bracht altijd een voorraad drank mee. Voordat hij weer thuis kwam moesten we Karin er van af helpen. Wat hebben we samen gelachen! Aan de andere kant woonden Han en Riet. Hun dochtertje Petra was net zo oud als Gerhard. We hebben wel eens een zaterdagavond tot diep in de nacht met hen monopoly zitten spelen. Het spel kregen we niet uit en zondags gingen we gewoon weer verder. Marinus en Jenny aan de overkant hoorden ook bij onze kerk en kwamen uit Hardenberg, lekker Sallands. Met hen klikte het ook meteen. Verder woonde er een gezin wat verderop waar drs voor de naam stond. De vrouw bleek een jeugdliefde van Jan Kremer en had daar ook haar oudste dochter van en warempel...die leek sprekend op haar vader. Voor Gerhard was Marcel natuurlijk de enige die hij in het eerste begin belangrijk vond. "Kom Piet", zei Marcel steeds en dan gingen ze samen spelen. Dat kon ook gewoon buiten. Voor de flat was een heel groot grasveld met een enorme zandbak. Er was één buurvrouwtje dat probeerde netjes Hollands te spreken, wat niet altijd lukte. Op een gegeven moment hadden we het over de auto's die soms wat hard reden en ze beaamde dat met de kreet:"O...ze komen hier mangs langs...."! Maar het meest bijzondere van ons verblijf aan de Jan Voermanstraat was dat we er nog geen drie maanden woonden toen de bel ging en wie stond daar op de stoep?? Juist... Anda! Dick en Anda waren er vlakbij komen wonen helemaal boven in een hoge flat. Ik had Anda geloof ik pas één keer gezien toen ze me knipte in de kapsalon in Aalten. Dick zat toen nog in militaire dienst. Het werd een vriendschap voor het leven! [/b
Onze jongens gingen altijd graag logeren bij opa en oma op "De Boomgaard". Ook Oma in Hattem was een geliefde plek om eens een paar dagen onder moeders vleugels vandaan te zijn. Er was wel een speciale tactiek nodig om het afscheid voor Rick te verzachten, want dat stond hem echt niet aan. Logeren vond hij geweldig, maar wanneer het vertrek van de rest van de familie aanbrak ging hij gewoon krijsend voor de auto liggen. Daar had mama het volgende op gevonden. "Rick ga jij maar fijn met opa de kalfjes voeren"? Of "Ga je even mee met opa naar buurman Lettink. Daar is net weer een kalfje geboren". En intussen gingen wij weer naar Hengelo. Waren we één keer weg...was er niets meer aan de hand. Mark had oma een keer tuk. We komen hem op een gegeven moment ophalen en mama vraagt: "Is er iets met Mark. Mankeert hem iets? Hij zegt dat hij van de dokter geen spinazie mag hebben"! Maar de pannenkoeken van oma kan niemand evenaren...zeggen ze. De laatste zondag bij pa en mama op "De Boomgaard", voor ze naar Vorden verhuisden, zal ons heugen. Iedereen was er. Ook Ben en Diny met Berend Jan en Wouter. Mark en Rick ontdekten samen met Berend de giertank en liepen er wat aan te sjorren. Mark probeerde een hendel uit: "Wat is dit voor ding"? Op hetzelfde moment zaten Rick en Berend die er achter stonden van top tot teen onder de gier! Ben en Diny waren snel weg in de auto met hun stinkend pakketje achterin. Rick werd onder de douche gezet en namen we fris in een veel te groot trainingspak van Johan weer mee naar Hengelo. Een raar afscheid was het. Gelukkig niet echt, want nog steeds zijn we op diezelfde Boomgaard altijd welkom bij Johan en Joke.
In de jaren 50 kreeg mama op haar verjaardag een wonder der techniek van opa uit Barchem: een electrisch mes. Nu zie je ze geloof ik niet meer. Ik zie nog voor me hoe ze hem gelijk uitprobeerde ...met brood...met vlees...zelfs de hammen uit de "wimme", de naegelholt, werden ermee "klein menneken" gemaakt. "Het soest d'r deur", zei mama trots. Opa uit Barchem kreeg nl AOW. Hij vond dat een reden om al zijn kinderen op hun verjaardag zo'n vernuftig ding te geven. Opa was eigenlijk een soort uitvinder. Hij had in de schuur een speciale werkplaats, zijn heiligdom, waar hij op electra gebied het één en ander ontwikkelde. Hij had als eerste een radio in de Achterhoek, maar dan wel één die hij zelf gebouwd had. Ook legde hij zelf electra aan. Bij ons op "De Boomgaard" weet ik dat hij daar in de wc op de deel ook het licht heeft aangelegd. Eigenlijk was opa geen boer, maar wat deed je in die tijd. Hij trouwde met Dina Jansen, een boerendochter. Hij trouwde er bij in. Ja...en kreeg met haar 10 kinderen. Toen Herman naar Amerika ging moet oom Bram nog een peuter zijn geweest. Door de AOW is er voor de ouderen in die tijd veel veranderd. Ouders waren niet meer afhankelijk van hun kinderen. Opa had niet veel nodig, want hij woonde bij ome Jan en tante Jantje en werkte op zijn manier nog mee. Hij droeg wanneer hij uit ging altijd het pak van Hendrik Jan, donkergrijs met een heel vaag streepje. Hij werd ouder en toen hij geen werk meer kon doen ging hij manden vlechten, want boeren waren vroeger en nu nog...van vele markten thuis! Toch is techniek altijd het belangrijkste voor hem geweest. Toen dan het electrische mes in de handel kwam was dit hèt uitgelezen cadeau van opa voor zijn kinderen.
foto: opa Eggink, hier bijna 95 jaar, heeft lang van zijn AOW kunnen genieten.
Dàt is al een oudje", zei de oude dokter Lulofs terwijl hij naar de schrijfmachine van vader Hendrik Jan wees. Hij kwam assisteren toen Diny geboren werd op "De Haar". Het was 12 april 1945. Vorden was op 1 april net bevrijd door de Canadezen. Op de oude schrijfmachine, een echte Oliver Typewriter, staat het jaartal 1906. Vader Hendrik Jan had hem indertijd, omdat hij de administratie voor zijn zagerij bij moest houden, tweedehands gekocht. Nu staat hij bij ons te pronken. Het is één van de weinige dingen waar ik aan gehecht ben. Toen vader Hendrik Jan overleden was werd de typemachine aan opa Eggink uitgeleend, want opa schreef veel brieven. Vaak schreef hij politici, dominees of pastoors en verder aan iedereen waarmee hij van gedachten wilde wisselen. Door veel te lezen had opa zich erg goed ontwikkeld. Je moest wel behoorlijk op de toetsen hameren om de letters goed op papier te krijgen. Later ging opa weer met de hand schrijven en kwam de schrijfmachine weer bij ons terug. Toen opa uiteindelijk in 1974 door ouderdom aan z'n einde was, kwamen alle kinderen nog bij hem in het huis op de heuvel,het huis waar hij de laatste jaren woonde met ome Jan en tante Jantje: Boschheuvel. Ze namen afscheid. Opa zat nog even op met een sigaartje dat hij graag rookte. Toen legde hij het laatste eindje op de kachel en ging naar bed. Die nacht is hij overleden, 93 jaar oud, een bijzonder mens. Ze vonden een sigarendoosje met wat foto's, een boekje en een briefje dat hij al jaren daarvoor geschreven had. Hij stelde voor om hem, indien mogelijk, te begraven in een zo eenvoudig mogelijke vurenhouten kist. Verder moest iedereen met de begrafenis maar een bloem in 't knoopsgat doen. Er was een ontroerende afscheidsdienst geleid door een vriendin, ds Barnard die in Barchem stond. Ook oom Herman was ervoor overgekomen uit de USA. Nee...dat met die bloem is niks geworden....ach die opa........! Toen pas hoorde ik over het dagboekje van opa dat hij bijgehouden had tijdens zijn reis en verblijf bij Herman in de USA in 1932. Ik heb het later mogen lenen en nu heb ik het dan weer van ome Jan gekregen en is me net zo dierbaar als de Oliver. Dat zo'n oud beestje nog wat waard zou zijn viel tegen, toen ik hem op een taxatiedag hier in Emmen liet taxeren: 50 tot 100. Maar de emotionele waarde is niet weer te geven.[/
De Achterhoekse dichter Staring schreef eens het gedicht: De Hoofdige (koppige) Boer, dat zo begint: "Elk weet,waar 't Almensch kerkje staat en kent de laan die derwaart gaat...." Voor wie dat niets zegt: Vroeger moesten sommige mensen van het dorp Almen om naar de kerk te gaan door de beek waden. Op een bepaald moment werd er een brug gebouwd, maar de boer die altijd met z'n laarzen door de voorde in de beek had gewaad, vond dat helemaal niks. Hij bleef de voorde gebruiken. Onze ome Gert Voortman noemden we stiekem ook wel: de hoofdige boer. Ome Gert was getrouwd met Hanna, één van de zussen van vader Hendrik Jan. Hij had in mijn ogen een prachtige boerderij op een nog mooiere plek! En hij had veel koeien. Nu bestaat er ook zoiets als een Landbouwschap die vanwege de gezondheid van mens en dier regels heeft ingesteld. Daarom moesten alle koeien ingeënt worden. En dat...... liet ome Gert Voortman zich niet opleggen. Na verschillende waarschuwingen werd zijn melkvee weggehaald en gewoon uitbetaald. Hij wilde het "bloedgeld" niet hebben. Nee, het ging hem om het PRINCIPE. Ze kochten nieuw vee. Toen werd na verloop van tijd de tweede kudde koeien ook opgehaald. Hij heeft de tv gehaald. In een actualiteitenprogramma mocht hij zijn woordje doen. Ook tante Hanna en Gerts zus Bertha waren in de studio. Telkens wanneer Gert zijn stelling onder woorden bracht knikten de twee tegelijk ter instemming. Zolang hij leefde is ome Gert aan het procederen geweest om zijn recht te krijgen en wilde ook zijn zoon opleggen om hiermee door te gaan. Die wilde dat niet. Dat zorgde vervolgens voor veel onenigheid. Nee ome Gert gaf niet toe, nee nooit!! Hij moet wel een nazaat zijn van die hoofdige boer van dichter Staring. In Almen is nu een hotel/restaurant "De Hoofdige Boer" (zie foto) en.... je kunt er ook lekker thee drinken in hun sfeervolle theetuin! [b]Wanneer we er eens zijn of langs rijden, kan het niet anders of ik moet éééven aan onze eigen hoofdige boer ome Gerrit Voortman denken!
Geïnteresseerd in dierenportretten, kinderprentenboekjes of puur natuur? Welkom op www.hettysite.nl
In Barchem was het altijd volle bak wanneer we er kwamen, want meestal was er iets te vieren. Of opoe en opa waren zoveel jaar getrouwd òf ze waren jarig. En behalve de Amerikaanse tak was iedereen er. We hebben wat een verstoppertje gespeeld en zijn heel wat keren vanuit de hilde op de deel naar beneden in een stapel hooi gesprongen. Eefje van tante Dika, Wim van "Top", Herman uit de Steeg en ik waren even oud. Maar er waren nog veel meer liefhebbers, want bij Tante Heintje in De Steeg waren ze al met 10 kinderen. Eerst kregen ze daar 3 meisjes, daarna 6 jongens en uiteindelijk nog Nelly, het nakomertje. En wanneer iemand zei: "Tien kinder Hentje...wat zu'j 'et druk hebb'n". Dan zei ze steeds: "Oo...., maor ik heb ze niet alle 10 geliek gekrege"! Het accent van de Steeg had ze ook overgenomen. De oudsten, Josien, Coby en Diny, hielpen steeds met de jongeren. Voor ik later naar Hattem vertrok om voor de klas te staan ben ik een dag bij hun geweest en dat was hééél gezellig. Herman heeft later de boerderij in De Steeg voortgezet. Nadat oom Koos overleden is bleef tante Heintje een poos alleen...ze had haar Koos op z'n sterfbed beloofd niet weer te trouwen. Maar ze kon slecht tegen alleen zijn en in ome Gert vond ze een fijne nieuwe levenspartner. Hij had zelf geen kinderen, maar sloot alle 10 van Heintje in z'n hart. Ze zijn nog wel 20 jaar samen geweest tot hij ook overleed. Tante Heintje bleef altijd opgewekt. Toen in 1996 Oom Herman met Harold naar Nederland kwam, maakten ze van de verjaardag van tante Jo op 19 april een soort familie reünie in de Wildenborchse Kapel. Het was de eerste keer dat ik neef Harold zag... en het was net of het een oudere broer van me is. Hiermee werd ook het contact met de neven en nichten daar weer hernieuwd. En wie zie ik daar hand in hand met haar nieuwe vriend lopen: tante Heintje. Ze woonde al in het Zorgcentrum in Gorssel net als tante Hanna. En daar woonde ook een neef...ook een Hendrik Jan. Ze hebben een hele goede tijd gehad daar met kamers naast elkaar. Tot ook deze vriend overleed. Toen we haar een poos terug opzochten was ze 96. Ze doet nog overal aan mee en staat heel positief in het leven. Ze heeft zelfs nieuwe meubeltjes gekocht, want zei ze: "Ik wil nog graag 100 worden"!
Het tiental, helaas zonder tante Heintje, die toen ziek was. Rechts de aangetrouwden. Dit is 1965. Oom Herman en tante Netty uit de USA waren op bezoek en zitten naast opa Eggink.
Mama zei vroeger wel eens: "Ie'j liekt ok op oew tante Mies". Op m'n vader Hendrik Jan dat wist ik wel, maar tante Mies.... Zelf heb ik me afgevraagd hoe ze daar nou toch bij kwam. Ze zei het meestal op een moment dat ik wat nonchalant overkwam, steeds kapotte knieën had, bomen beklom of op een koe ging zitten, waar ik natuurlijk binnen de kortste keren weer af viel. Ook mijn huishoudelijke kant is niet erg sterk ontwikkeld. Op een gegeven moment hoorde ik de Amsterdamse vrienden Cor en Jos in Barchem over hun bezoekje aan oom Gijs en tante Mies praten. Die woonden in de bossen bij De Steeg, waar oom Gijs jachtopziener was. Jos vertelde dat Mies een lek afwasteiltje had en toen ze een half jaar later weer terug kwamen dat ze nog hetzelfde lekke afwasteiltje gebruikte. Kon Mies niet veel schelen! Dat de kinderen hen gewoon Gijs en Mies noemden in plaats van pappa en mamma was ook iets wat de familie wel apart vond, maar ja ...Mies hè! Tante Mies ging ook met haar jongens Harry en Peder in Barchem kamperen. Oom Gijs kon op zijn manier nooit weg bij zijn wild. Juist wanneer hij weg was gebeurde er altijd wat. Net of de stropers hem zagen weggaan. Die naam Peder had nogal wat voeten in aarde, want die naam wilden ze bij de Burgerlijke Stand niet accepteren. Die naam kenden ze niet. Maar oom Gijs was die naam tegengekomen in een Zweeds of Noors boek en hij vond hem mooi voor hun zoon. Ik weet niet of hij met dat boek naar het gemeentehuis is geweest, maar de naam Peder bleef. Alleen hebben ze hem niet lang zo genoemd. Ik weet niet beter dan dat ze hem altijd Peeuw hebben genoemd. Ze kregen ook nog een 3e zoontje, maar Siefertje is maar een paar jaar geworden. Hij is vrij onverwacht overleden. Ik dacht aan hersenvliesontsteking. Ik weet nog dat pa en mama naar de begrafenis gingen. Mies was een vrolijk typje, eigenlijk net als al die ooms en tantes, altijd opgeruimd. Ze is toch vrij jong, midden 50 nog, overleden aan kanker. Ook nu gingen pa en mama naar de crematie. Dat was voor hen de eerste keer dat ze dat meemaakten. Ze vonden het helemaal niks...zo kil. Toen ze weer op de terugweg wilden gaan en ze bij het hek van het crematorium waren, kwam er ineens flink rook uit de schoorsteen, waarop één van de tantes opmerkte: "Daor geet Mies"! Nee cremeren was er bij pa en mama niet bij. Toen Wim eens opperde dat hij dat afscheid op het kerkhof altijd zo erg vond en dat wat hem betrof als hij dood ging het afscheid net zo goed beperkt kon blijven tot de rouwdienst, schoot mama even uit haar slof: "Ik hoppe toch dat jullie mien wel helemaole weg zult brengen". En dat heeft Wim haar beloofd![/b]