Jan De Wilde (Aalst, 1 januari 1944) is een Vlaams zanger en kleinkunstmuzikant. Zijn bekendste liedjes zijn "Walter, ballade van een goudvis", "Een vrolijk lentelied", "Joke", "Hé Hé", "Eerste sneeuw" en "De fanfare van honger en dorst".


Jan De Wilde werd in 1944 geboren in Aalst. Toen hij negen was overleed zijn vader aan kanker. Begin jaren 60 leerde hij instrumenten bespelen en schreef hij zijn eerste liedjes. Onder zijn invloeden bevinden zich Georges Brassens, Kor van der Goten en Jaap Fischer en later door Bob Dylan, maar evengoed vroege rock-'n-roll, rauwe spirituals en Johann Sebastian Bach.

Hij trad voor het eerst in het openbaar op in 1962 en maakte zijn tv-debuut in 1965. Tijdens deze periode volgde hij kunstonderwijs aan de St. Lukasacademie en was ook actief bezig met fotografie en vooral met poppentheater. Nadat hij afgestudeerd was organiseerde hij een aantal tentoonstellingen rond zijn schilderijen.


Begin jaren 70 groeide De Wildes bekendheid als zanger tijdens het Humorfestival van Heist. Hij werd populair dankzij zijn bizarre podium-présence en ironische en sarkastische, dan weer tedere liedjes. Vrolijke folk-nummers als "Ik kan het, ma", "Joke" en "Een vrolijk lentelied" maakten hem zowel geliefd als berucht in Vlaanderen. Regels als "De Fallus Impudicus staat al in bloei" en "Joke, Joke, trek je witte jurkje uit" zorgden voor controverse bij het meer conservatieve gedeelte van de bevolking.

Tijdens zijn succesperiode (1970-1972) werkte hij ook mee aan Kris De Bruyne's debuutplaat en produceerde drie albums voor Urbanus van Anus. De Wilde droeg in belangrijke mate mee aan de lancering van Urbanus' carrière. Zo zelfs dat Urbanus hem ten slotte in populariteit oversteeg. Dit had echter meer te maken met het feit dat Urbanus ook humoristische conferences aan zijn optredens toevoegde. De Wilde zelf heeft het nooit erg gevonden dat hij niet hetzelfde succes gekend heeft. "Ik heb dat altijd comfortabel gevonden", zei hij eens, "Bij Raymond, Willem Vermandere of Urbanus heb ik gezien dat je van succes vaak meer last dan genot hebt. Zij kunnen dat misschien aan, maar ik niet." Het bekendste nummer dat De Wilde en Urbanus samen zongen is "De Aarde".


Het zou tot eind jaren 80 duren voor Jan De Wilde nog eens in de kijker stond. In 1987 schreef hij de muziek voor de eerste Urbanus-film Hector. Op aandrang van Urbanus bracht hij twee nieuwe albums uit. "De Bende van Jan De Wilde" (1987) bevatte nrs. als "Zussen" en "Anneke Weemaes" en introduceerde de artiest Wigbert van Lierde aan het brede publiek. "Hé Hé" (1990) was nog grootser. De cd werd door Henny Vrienten geproduceerd die samen met onder meer Boudewijn de Groot ook op enkele nummers meezong. Naast nieuwe versies van oudere nummers als "Walter, ballade van een goudvis" en "Een vrolijk lentelied" stond er ook gloednieuw materiaal op. "Hé, Hé", "De fanfare van honger en dorst", "Eerste sneeuw" werden nieuwe klassiekers en zijn nieuwe tournee bewees dat hij weer helemaal terug was van weggeweest.


Na deze heropbloeing duurde het tot 2000 voor er een nieuw De Wilde-album uitkwam. "Oude Maan" (2000) bevatte nummers die onder meer geschreven waren door Luc De Vos (Gorki). Ook Raymond van het Groenewoud zong op twee tracks mee. De cd werd geproduceerd door Jo Bogaert van Technotronic. Datzelfde jaar bracht De Wilde ook het boek "Niks aan dan vel" uit, waarin al zijn liedjesteksten verzameld staan.

Wetenschappers zien in een dansende kaketoe het bewijs dat bepaalde diersoorten ook ritme kunnen houden, een eigenschap die tot nu toe alleen aanwezig leek te zijn bij mensen.

Dansende dieren
Onderzoekers van Harvard bekeken meer dan 1.000 internetfilmpjes van dansende dieren, en zagen bewijzen dat 14 vogelsoorten en één olifantensoort ritmisch kunnen bewegen op de maat van muziek. Honden en katten kunnen het blijkbaar niet, en zelfs onze collega-mensapen als de chimpansees bakten er niks van, zegt Adena Schachner.

Kaketoe
De wetenschappers deden verder onderzoek bij kaketoe Snowball, die in een opvangcentrum in de Amerikaanse staat Indiana woont en door zijn danspasjes op YouTube al te gast was in tal van talkshows. Aniruddh Patel van het Neurosciences Institute in San Diego analyseerde zijn bewegingen frame voor frame, en merkte dat de vogel zijn poten bijna perfect op het ritme van de muziek beweegt. Het dier past bovendien zijn ritme aan wanneer de onderzoekers het tempo van de muziek veranderen.

Liedjes imiteren
De onderzoekers geloven dat het ritmegevoel van de papegaaien verwant is aan hun eigenschap om liedjes te imiteren: "Wanneer je een geluid imiteert, volg je dat geluid de hele tijd in je geheugen, samen met het geluid dat je produceert. Als je dan een verschil hoort, kan je je stemgeluid aanpassen. Het lijkt dus plausibel dat vocale imitatie en het aanhouden van een ritme steunen op hetzelfde mechanisme," zegt Schachner. Het zou kunnen betekenen dat ook andere dieren die geluiden imiteren, ritme kunnen houden. De onderzoekers denken daarbij aan zeehonden, dolfijnen, olifanten en andere zangvogels. De onderzoeken staan in het tijdschrift Current Biology. (br.hln)