Positieve energie.
Ik wil wel aan wat anders denken, maar kan het niet. Vandaag wordt bij de zus van mijn man de tweede borst geamputeerd. Het gebeurt dagelijks bij héél veel vrouwen. Je leest het zo dikwijls in artikels en verslagen, je hoort het op TV en in de radio en geen mens kan zeggen, dat hij niet weet, dat dit dagelijkse kost geworden is. En gewoonlijk gaan wij daar vrij onachtzaam aan voorbij. Tot het ogenblik, dat het iemand van je geliefden treft en dat monster wel héél erg dichtbij komt! Je wilt helpen, troosten, iets doen!!! En je kunt helemaal niets. Lieve deugd wat is dat frustrerend! Je wilt telefoneren, er naar toe, om bij haar te zijn, maar ik realiseer mij héél erg, dat dit wel eens het laatste zou kunnen zijn, waar zij nu behoefte aan heeft.Als dan je man en je kinderen dicht bij je zijn, zal dat wel het belangrijkste zijn, en die privacy moet je respecteren. En dan is daar nog het feit, dat je er zelf mee klaar moeten komen. Daar heb je tijd voor jezelf voor nodig! Ik heb dus niet aan de telefoon gehangen, en ben er niet heen gerend, maar heb haar een lange, lieve mail gestuurd en hoop dan maar, dat zij begrijpt, waarom ik dat op deze manier doe.
En hier brandt een kaarsje en mijn gedachten zijn bij haar, en als die haar kunnen helpen, komt ze "gezond" en wel terug naar huis.











1 reactie op dit bericht
hartedroppels
samen lachen ...samen wenen...
je stukje wat je hier beschrijft over het familielid...borst afgezet...
nu,enkele weken geleden hoorde ik dat de vrouw van mijn jongste broer
een kwaadaardige tumor had aan de long,met uitzaaiengen in de lever.Ook ik,net als jij wou haar opbellen....naar haar toegaan...want ja,
het doet wat binnen in je he!..ze was pas vijftig jaar.Ook ik sliep er een nachtje over...vroeg raad aan mijn "Gids" toen ik twee dagen verder
daar had mee geworsteld.Heb ik haar een porselaine engel opgestuurd
met enkele woordjes...dat ze daar enkele keren per dag eens moest naar kijken...(want meer durft ne mens niet zeggen,om geen valse hoop op te wekken)...en dat die engel op haar zou waken.Veertien dagen later ben ik naar haar begrafenis geweest.Mijn broer nam mij effe appart.Knuffelde mij.En zegde ...Danke voor de engel...kmoest hem vòòr
haar zetten op de kast toen ze in bed lag...en hij staat er nog...nu spreek ik hem aan want ik weet ....ze hebben nu een band
En meer moest dat niet zijn....En meer kunnen wij niet doen Michelly
Wanneer je tijd is gekomen...het zij zo!
vergeef mij men lang bericht....dit heb ik aan geen familielid vertelt
mijn broer ook niet
ik wens je nog veel plezier met je blogje...en in je tuintje...net als ik
het is mijn oase
met veel liefs en tot nog eens
nobodyke