Lieve bezoekers van mijn blog. Ik wil jullie vragen om geen grote prenten als button te gebruiken omdat het mijn blog onnoemelijk langzaam maakt en slecht te openen, wat anderen dan weer afschrikt. Ik hoop op jullie begrip! Bedankt.

Maandag 16 mei 2011

Terug van weggeweest.

Ja hoor, hier zijn we weer en echt terug van weggeweest, letterlijk en figuurlijk.
Heb net een verblijf aan zee achter de rug, helemaal in mijn eentje. Dat verblijf heeft deugd gedaan om meer dan één reden en heeft me een boost gegeven. Vrienden ontmoet, kilometers gewandeld in de zon en de wind met steeds die deinende watermassa, die mij elke keer weer meer fascineert. Ik kom er niet op uitgekeken en verlies me totaal in die wijdsheid, die voor mij synoniem is van alle verlangen in mijn hart en wezen. Als ik zoveel kilometers wandel, ga ik natuurlijk regelmatig op een bankje zitten in de zon of ergens op de pier. Die eeuwig golvenden beweging brengt me als het ware in trance en mijn ogen kunnen zich er niet van losmaken. Hetzelfde effect wat vuur in de open haard op me heeft. Mijn ogen verliezen zich in een droomstand en willen dan niet meer loslaten.
Ben me dan nauwelijks bewust van al het volk dat voorbijwandelt. Kinderen roepen en zeuren om een ijsje, honden keffen naar elkaar en de meeuwen, die laag over onze hoofden scheren, krijsen en maken af en toe een geluid als van blaffende honden. Het heeft niets vogelachtig meer. Regelmatig komen mensen naast me zitten en sommigen van hen beginnen een praatje. In de branding staan enkele mensen, die vliegers oplaten en die kleurige vogels zweven heel hoog boven het water en worden door de wind meegedragen in grillige buitelingen en glijvluchten. OP deze afstand kan ik niet zien of het kinderen of volwassenen zijn, maar ze amuseren zich reeds uren met dit spel van wind en zon, water en zand. IK zit een beetje uit de wind en de zon omarmt mij met een koesterende warmte die tot in mijn botten dringt.
Plots komt er een jonge gast van een jaar of 25 naast me zitten. Eerst deponeert hij een zakje met frieten op de bank en draait zich dan om om een en ander van de grond te nemen en korterbij te plaatsen achter de bank. Een grote meeuw drentelt zonder ophouden voor ons uit en houdt het eten nauwlettend in de gaten. Ik verwacht eigenlijk dat het dier een duikvlucht gaat nemen om er met een hoop frieten vandoor te gaan. Zover betrouwt ze het blijkbaar niet, of is het omdat ik op de bank zit??? Heb dan duidelijk gefungeerd als vogelschrik of meeuwenschrik.;-)
De jonge man zegt vriendelijk goedendag in het frans en heeft zich eindelijk naast mij op de bank gezet en begint aan zijn frieten te peuzelen. De meeuw maakt voortdurend bewegingingen in de richting van de etende jonge man en trekt zich dan weer terug. Zonder ophouden die op en neergaande beweging van komen en terugtrekken, komen en terugtrekken, net als de golven van de zee. Ondertussen heeft ze gezelschap gekregen van grote zwarte kraaien en één enkele duif. De jonge man heeft het intussen ook in de gaten en gooit af en toe een stukje friet naar de vogel toe. Bliksemsnel heeft ze het stukje naar binnen geschrokt en wil steeds meer. Nu en dan gooit hij ook kleine plukjes friet naar de kraaien en de duif, die steeds opzij wijken voor de meeuw. Als er een andere meeuw opduikt zet de eerste meeuw de achtervolging in, tot dat de tweede ver genoeg verjaagd is en het op den duur voor bekeken houdt. Ze duldt dus wel de andere vogels maar geen van haar eigen soort. Gek eigenlijk om dat vast te stellen.
Ik sta op en vervolg mijn wandeling. Straks vind ik wel weer een bankje, waarop ik kan wegdromen over het water.

Foto: Pascal Vyncke SeniorenNet.be

Geschreven door Michelly om 00:00 Reageer op dit bericht

5 reacties op dit bericht

natoken30 mei 2011 om 16:41

Ik vermoed hetzelfde als Ludovikus...

Jij ligt zeker weer ergens te dromen en te genieten. Moet kunnen hé! Liefs en groetjes

ludovikus28 mei 2011 om 15:37

Ik zou denken dat je weer aan zee bent want het is weer stil op je blog. De zee heeft dezelfde uitwerking op mijn gemoed. Zelf kan ik ook uren naar dat "perpetuum mobile" zitten turen. Het gaat me nooit vervelen. Ik ga steeds met tegenzin, heeft meer te maken met het feit dat ik niet graag ons huisje achter laat. Ik herinner me nog steeds onze thuiskomst van een reis naar Afrika een tiental jaar geleden, en de ravage zag na een inbraak, en wat er allemaal geroofd was. Maar ja, zand er over, eens we daar zijn maken we er toch het beste van. Hoewel een ganse maand in Middelkerke wel lang is. Voor onze kleinkinderen mocht er gerust nog een maand bij, en dat maakt dan weer veel goed.

Van Ludovikus.

Wim18 mei 2011 om 18:05

***

Ook genoten van de mooie zonsondergangen aan zee?

natoken18 mei 2011 om 00:19

Zalig dat uitwaaien aan zee

Zou ik nu ook eens willen doen en dan maar wensen dat alle zorgen meteen mee weggewaaid zijn maar zo simpel is het hier niet! Nog een rustige avond en groetjes

johan194417 mei 2011 om 16:57

hallo Michelly

bij de meeuwen is het dus eigen volk laatst ! de zee is ook ons favoriete plek al jaren een keer of twee,drie per jaar ! lieve groeten

Reageer op dit bericht

Dinsdag 19 april 2011

Bloemblaadjes....

Op de kalender lees ik dat het april is, maar de temperaturen vertellen dat het zomers is. En waar kan een mens meer naar verlangen, dan naar zon, na een lange winter, die veel te vroeg begonnen was en meer dan lang genoeg geduurd heeft..
Als je dan ook nog een plekje hebt, waar je mooi beschermd zit tegen de wind, die nog een beetje venijnig uit de verkeerde hoek kan komen, dan ben ik wensloos gelukkig. Het middagmaal is verorberd en de afwas netjes gedaan en ik trek met mijn attributen naar het plekje achter de hoge houtstapel, waar geen mens me ziet zitten. Mijn zetel en voetbankje staan er al klaar en ik plaats de meegenomen kussens netjes op hun plaats. Mijn boek en leesbril heb ik ook gelijk meegebracht
en die leg ik op een bank totdat ik besluit om te gaan lezen. Maar eerst gewoon achteroverleunen, mijn ogen sluiten en genieten van die heerlijke warmte die door merg en been gaat en me eindelijk opwarmt en de koude uit mijn lichaam verdrijft.
Overal staan winterharde struiken en hun groen schermt me af van de wereld rondom. In een stukje weide achter het gazon staan verschillende bomen. Een tamme kastanjeboom, een notenboom, een lindeboom,waarvan de kruin de vorm heeft van een omgekeerd hart. Maar de mooiste op dit ogenblik een kersenboom in volle bloei. Ik leun achterover en sluit mijn ogen en mijn gedachten dwalen af naar mensen en dingen, die mijn geest bezig houden. In de kruin van een boom zitten een paar eksters vreselijk van hun neus te maken, of moet je zeggen van hun bek te maken? Wat maken ze toch een hels kabaal en hun geluid heeft niets liefelijks, zoals dat van vogels verwacht wordt. In de verte hoor ik een jong hondje non-stop blaffen en het doet krampachtig zijn best om als een volwassen hond te klinken, waarin het jammerlijk tekort schiet. Een dekbedovertrek hangt op de draad en maakt af en toe een flapperend geluid. De zon brengt de geur van het hout terug tot leven. Opeens waait er een bries uit het oosten en ik voel hoe vlinderlichte dingen over mijn gezicht, benen, armen, lichaam dwarrelen. Ik open mijn ogen en zie mezelf totaal bebloesemd door honderde bloemenblaadjes van de kersenboom. Zelfs het gras ligt er vol van en ziet er uit alsof er overal bloempjes groeien.
En dan komt de herinnering terug aan mijn vakantie in de Domenikaanse Republiek, jaren geleden. Ik had daar een suite en die bevond zich in een grote tuin in een apart huisje. Het volledige complex lag midden in een golfterrein.
Steeds hetzelfde meisje onderhield elke dag mijn onderkomen. Het zag er prachtig uit en elke namiddag kwam ze het opgemaakte bed openleggen. Daar bleef het echter niet bij. Elke avond als ik in de kamer kwam en naar het grote bed keek, was dat helemaal versierd met bloemblaadjes, gelegd in prachtige figuren. Natuurlijk moest ik die pracht elke avond vernielen. Kon er echt niet op gaan liggen om te slapen, want dat zou vlekken veroorzaken. Maar het zag zo mooi uit. Na een gesprek met haar over de reden van die bloemenpracht, begreep ik dat ze het deed omdat ze heel erg op me gesteld was en dat was haar manier om dat te tonen.
Nooit heeft er nog iemand bloemen in mijn bed gelegd, maar ooit heeft iemand dat wel voor mij gedaan.

Geschreven door Michelly om 00:00 7 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 7 april 2011

Koffieklets en wat meer!

Deze morgen diende zich de dag eerder koud en betrokken aan. Ik had tegen mijn gewoonte in al vroeg mijn neus buiten gestoken om op de thermometer te kijken hoe warm of koud het wel wezen zou. Een graad of 13 is nu niet echt een temperatuur, die mij naar buiten lokt. Maar hoop doet leven en af en toe is die dan ook nog gegrond. Langzaam maar zeker toonde Laura haar lachende gezicht en begon het wat op te warmen. De wind voelde te fris aan en koukleum, die ik de laatste jaren geworden ben, vond ik het nog echt geen weer om ergens buiten te vertoeven. Ik was al eens naar achter gewandeld en daar staat of ligt een grote hoop gezaagd hout onder een dak. Een aanhangwagen heeft daar ook een plaatsje gevonden en aan een haak in het hout, hangt mijn emmertje met wasknijpers.
Het gestapelde hout vormt een mooie wand, waartegen een bank staat. Toen ik even ging zitten, afgeschermd door een windscherm, voelde ik hoe de weldadige warmte mij koesterde en ik had er wat voor over gehad om hier te kunnen blijven zitten, zonder me nog van iets wat dan ook aan te trekken.
Maar de plicht riep en dus maar terug naar binnen om de voorbereidingen te treffen voor het middagmaal. In de namiddag stond namelijk een ontmoeting met schoolvriendinnen uit de lagere school op het programma. Dat doen we éénmaal per maand en dan wordt er gewoon wat gekletst en wat gedronken. Eén van de vriendinnen was verjaard en wilde liefst thuis trakteren. En dan blijft het niet bij een drankje, maar worden er koeken en vlaaien tevoorschijn getoverd, allemaal zelf gebakken natuurlijk. Ditmaal was het echter geen zoetigheid maar wel boekweitkoek, gans dun en krap gebakken en in het midden twee stukjes goed doorbakken spek. Die koeken worden dan geëten besmeerd met siroop. Ik vind het een heerlijkheid en het roept de herinnering op aan mijn kindertijd, omdat mijn pa deze pannenkoeken uitstekend kon bakken en er ook een heel goed recept voor had.
Het is een echt streekgerecht en er zijn, zoals voor alles, voor- en tegenstanders.
Toen we verzadigd waren, trokken we naar buiten, waar in de zon de tuinstoelen klaar stonden rond een ronde tafel. Eerst werd er nog wat koffie gedronken maar dat is niet genoeg om een verjaardag te vieren, dus dra verschenen de flessen op tafel. Enkelen dronken kriek en enkelen, waaronder ik, limoncello. Het gesprek kabbelde rustig voort midden in het groen, tussen de bomen en planten . Naast ons een vijver met vissen, waar blijkbaar ook een kikvors een onderkomen gevonden had. Iemand wilde hem vangen, maar alle pogingen waren tevergeefs. Onze gastvrouw hoopte namelijk dat hij in een prins zou veranderen, als ze hem een kus zou geven.

Maar daarvoor moest hij eerst gevangen worden hé. In de hoek van de gazon stond een prachtige grote struik met de mooiste rhododendron, die ik ooit gezien heb. Grote, bijna doorschijnend rode bloemen zette in het zonlicht de struik in vlammen en ik kreeg niet genoeg van die aanblik.
Onder een fruitboom stonden vijf witte schapen gans rustig en zonder geluid. Kon ook niet anders want ze zijn uit steen, maar zien er zo echt uit dat je elk ogenblik verwacht hun geblaat te horen. Mijn vriendinnen babbelden over dorpsnieuwtjes en ik luisterde alleen maar, omdat ik geen zinnige bijdrage aan het gesprek kon leveren. Ken de meeste van die mensen niet, omdat ik geen dorpsgenote ben. Ik liet mijn blik ronddwalen en keek naar ieder van hen. Wij waren met zes en vier van hen hadden hun echtgenoot al verloren en allemaal op de leeftijd van eind veertig tot eind vijftig.
En hier zaten we dan. Zij hadden hun leven terug opgenomen en maakten er het beste van. En elke maand komen wij samen en kletsen over koetjes en kalfjes, over luchtige dingen en trieste belevenissen, over feesten en begrafenissen, over alles wat het leven voor een mens in petto heeft. En dan voel ik die geamuseerde verwondering , hoe wij allemaal, zo ongelooflijk verschillend, al die jaren voeling gehouden hebben en voor elkaar daar waren, in goede en kwade dagen.

Geschreven door Michelly om 00:00 8 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 28 maart 2011

Zeepbel!

Je huppelt

Je straalt,

Je flonkert,

Je praalt,

Met duizend patronen

Van blauw, geel en groen

Gevangen in zonlicht

Een vlinder

Een zoen.

Ik mag je niet vangen

Want dan ben je dood.

Ik kijk vol verlangen

Naar wit, geel en rood.

Je bent glanzend hel

ZEEPBEL!

Geschreven door Michelly om 23:58 5 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 21 maart 2011

Lentegeluk.

Een vlinder fladdert
van struik
naar
struik

mijn hart danst mee
op het ritme
van
geluid
van lachende kinderen
een hond
die blaft

ik voel vol vreugde
dat jij
op me
wacht.

Geschreven door Michelly om 22:58 5 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 7 maart 2011

De uitslag.

Ergens op een zomerdag verleden jaar trokken de ma van mij schoondochter en ik samen naar Den Bosch. We namen de trein en maakten er een gezellige dag uit van. Wij zijn beiden net even oud en kunnen goed met elkaar opschieten. Het gebeurt zelfs dat ze ons voor zussen houden. We zijn even groot, hebben dezelfde haarkleur en haarsnit en dit al jaren.
Ik kende Den Bosch helemaal niet maar zij verzekerde mij dat het een mooie stad was. En inderdaad, wij hebben de hele dag samen rondgestruind en alle mogelijke winkels aangedaan. Het weer was prachtig en overal zaten de terrasjes vol. We waren aangekomen in de buurt van de kerk en net op dat ogenblik was een huwelijksmis afgelopen. De genodigden en het bruidspaar kwamen naar buiten en er werden een massa ballons het luchtruim ingestuurd, nagekeken door alle bruiloftsgasten en alle toevallige passanten op straat en op de nabije terrasjes. Wij hadden allebei een plaatsje kunnen bemachtigen en sloegen het schouwspel, onder het genot van een drankje geammuseerd gade. Het was echt zo'n dag die tintelde van vrolijkheid en blijdschap. Het hing gewoon in de lucht en het was alsof de mensen het aan elkaar doorgaven, zonder woorden, alleen door hun blikken en houding. Er kwamen straatmuzikanten voorbij, die bleven staan en voor ons speelden en het bruidspaar met zijn gasten, pasten perfect in dit schitterende plaatje van die zonnige zomerdag. Wij hadden iets besteld om te eten en terwijl we rustig wachtten en wat keuvelden, nam een echtpaar plaats aan het tafeltje naast het onze. Ze knikten vriendelijk en er werden wat opmerkingen gewisseld over de bruidsstoet.
Zo kwamen we in gesprek en zij vertelden ons dat het de verjaardag was van hun trouwdag. Daarom waren zij er met hun tweetjes opuit getrokken, om een ietwat feestelijk tintje te geven aan die dag. De vrouw vertelde ons dat haar man een onderzoek in het ziekenhuis voor de boeg had en ze waren er allebei niet zo gerust in. Verder werd hier niets over verteld en wij stelden van onze kant voor om een foto van hen te maken als aandenken aan deze huwelijksverjaardag. Oh wat jammer, ze hadden geen toestel bij. Dat was geen probleem. Wij maakten de foto's met ons toestel en ik zou die dan via PC opsturen naar hen. Ze schreven hun e-mailadres op een papiertje en dat was dat. Er werd nog wat gepraat over koetjes en kalfjes en nadat wij onze maaltijd ophadden, namen we vriendelijk afscheid van elkaar en ik beloofde hen die foto's te bezorgen.
Toen we dus terug thuis waren en ik enkele dagen later de foto's gedownload had op de PC, stuurde ik die aan hun emailadres door met een kort briefje en de vraag of alles goed verlopen was in het ziekenhuis met het onderzoek van P.
Ik kreeg een antwoord terug van M. dat men bij haar man non-hodgkin had vastgesteld en dat er nog heel veel onderzoeken moesten plaats vinden. Er zou zeker een behandeling volgen maar verder wisten ze nog niet veel. Ik was behoorlijk geschrokken van het antwoord. Ik moest regelmatig aan P. en M. denken maar wilde me niet opdringen. Op een bepaald ogenblik nam ik mijn moed onder de armen en stuurde hen een lange email om te vragen hoe de situatie geëvolueerd was. Ik kreeg antwoord, dat P. chemo en bestralingen moest krijgen. Hij had een gezwel achter de neus en moetst bij de bestralingen een masker dragen dat de rest van zijn gezicht beschermde. Hij werd dan in een soort tunnel geschoven en zo bestraald. Dat was voor hem een regelrechte verschrikking, want hij lijdt aan claustrofobie. Er werd voor begeleiding gezorgd in het ziekenhuis en hij kreeg dan medicatie om de grootste onrust de kop in te drukken. Ondanks alles waren ze beiden heel erg positief en ze zouden die ziekte overwinnen. En wij leefden met hen mee en duimden van op afstand.
En gisteren kreeg ik plots een email met als hoofding: Genezen!!!!
M. had het zo fijn gevonden dat wij zo bezorgd geweest waren en regelmatig geïnformeerd hadden naar de gezondheidstoestand van P. dat ze het maar niet meer dan normaal vond, dat wij op de hoogte gesteld werden van het resultaat
na die maanden van ellende en vechten. Er is niets meer over van de tumor en verder werden in zijn lichaam geen uitzaaiïngen gevonden.
Ik vond het geweldig en de hele dag werd er zonniger en mooier door. En opnieuw had ik dat heerlijke gevoel van die zomerdag daarginds in Den Bosch, toen geluk door de lucht zinderde. Het moet zeker het geluk van die twee mensen P. en M. geweest zijn, die het begin van de rest van hun leven kunnen aanvatten.

Geschreven door Michelly om 00:00 9 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 21 februari 2011

EMOTIE

Muziek overspoelt mij

Met golven ontroering,

Trekt mij naar onder

En dan weer omhoog.

Ik zie alle kleuren

In gouden beroering

Heb het gevoel, dat ik

Hemelhoog vloog.

Wil niet dat het stopt,

Wil steeds verder en verder,

Gewiegd op de klanken

En hoog, “hemelhoog”,

Verdwijnen in wolken

En regenboog.

Geschreven door Michelly om 22:38 6 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 8 februari 2011

Heb ik????

Heb ik je ooit verteld
hoezeer ik je bemin
heb ik je ooit gezegd
jij bent ieder begin
van elke avond
elke dag,
elke traan
elke lach.

Heb ik je ooit verteld
wat jij voor mij betekent
heb ik je al gezegd
heb jij erop gerekend
dat ik je
nodig heb
elke avond
elke dag

Ik ben aan je verslingerd
net als een wilde wingerd
die om je lenden klimt
en zijn houvast daar vindt
en elke avond
elke dag
vol liefde
op je wacht.

Geschreven door Michelly om 00:41 9 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 28 januari 2011

Emoties.

Ik loop een beetje met mijn ziel onder de arm. En nu ik dat schrijf, kom ik tot de vaststelling, dat het een gekke uitdrukking is. Zie me al lopen! En een ziel, is ze rond of vierkant? Stel ze me altijd vierkant voor!;-))) Vraag me niet waarom, want ik zou het zelf ook niet weten.
En waarom heeft een mens altijd de behoefte om zich dingen reëel voor te stellen?
Iedereen weet natuurlijk dat een ziel niet zichtbaar of tastbaar is, en toch...
Heb de behoefte om te schrijven en doe voortdurend indrukken op, die me ontroeren, overdonderen, boos maken of onverschillig laten en toch krijg ik ze niet verwoord in een stukje, waaraan anderen dan ook nog iets hebben bij het lezen.
Is het de winter, de koude, het gebrek aan zon en het voortdurend binnen zitten, dat hier debet aan heeft. Ik weet het niet, maar blijkbaar ben ik niet de enige die hiermee worstelt.
Dan zijn er die heftige emoties, die te intiem zijn om ze aan het papier (scherm in dit geval) toe te vertrouwen. Vroeger dacht ik altijd dat, met de ouderdom, die heftige zieleroerselen zouden afzwakken, of volledig verdwijnen. Ik ben er ondertussen achter, dat dit absoluut niet het geval is, integendeel zelfs! En dan vraag ik me af, wat moet ik hiermee aan? Ik kan daardoor erg gelukkig zijn, maar ook doodongelukkig en in dat laatste geval word ik nog boos op mezelf ook, om wat ik mezelf aandoe! Boos op dat kleine kind, dat blijkbaar nog steeds in me huist en op gezette tijden het roer overneemt en mijn emoties overhoop haalt.
Op andere dingen reageert mijn wezen dan weer zo heftig, dat ik terugschrik om die reactie hier zomaar neer te schrijven omdat ik absoluut niet de bedoeling of intentie heb om anderen tegen het hoofd te stoten of tegen schenen te stampen van mensen, die er recht op hebben, om er anders over te denken.
Dat kan een artikel zijn in de krant, een bericht op de radio of TV of gewoon een of andere uitspraak, die ik hoor, als ik bijvoorbeeld in de stoel zit bij de kapper terwijl een van de meisjes mijn haren wast.
Soms denk ik dat er binnen in mij een zee huist die zijn getijden van ebbe en vloed voortdurend voelt en ondergaat, van hoogtepunt naar dieptepunt en terug.
Misschien houd ik daarom wel zoveel van de zee.
En ik denk niet dat er nog iets aan me te veranderen valt, dus zal ik me maar erbij neerleggen, dat ik een tumultueus innerlijk heb. Zolang de meeste mensen, dat niet zien aan mijn buitenkant, en ik me gedeisd houd, kan ik met een glimlach de woorden in ontvangst nemen, die ik reeds meerdere malen gehoord heb: Jij bent toch een rustig iemand hé, maar wel nogal gereserveerd.;-))

Geschreven door Michelly om 17:26 6 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 13 januari 2011

Afscheid.......

Ik had me het begin van het nieuwe jaar wel een beetje anders voorgesteld.
Van 31/12/2010 tot op vandaag 13/01/2011, precies twee weken, ben ik al driemaal naar de begrafenis moeten gaan. Eénmaal van een tante, dan de zus van een goede vriend en vandaag de zoon van 44 jaar van vrienden.
We zaten in de aula van het crematorium. Een aula volgestouwd met mensen, die een laatste groet kwamen brengen en afscheid wilden nemen van dit jonge leven.
Ik zag mijn vrienden, zijn ouders, dicht tegen elkaar op de voorste rij zitten, steun zoekend bij elkaar. Naast hen de jonge weduwe met haar twee zoontjes van 10 en 5 jaar. En dan de broer en twee zussen van de jonge overledene. Wat gaat er in godsnaam in je om als je daar zit en niet waar wilt hebben, wat de wrede waarheid is. Ik zag en hoorde het onuitsprekelijke verdriet van mensen, die de tijd wilden terugdraaien tot voor dat moment, waarop dat leven zomaar ontsnapte aan de aardse beslommeringen en voorgoed voorbij was. En ik probeer me een beetje voor te stellen, wat ze voelen, willen en denken. Ik schreef drie jaar geleden volgend gedicht en kan me voorstellen, dat het dit is, wat ze voelen.

Ik laat je hier niet achter,
nog in geen honderd jaren,
ik neem je mee naar huis
om daar met jou te praten.

Je lacht dan door mijn mond
en spreekt dan met mijn stem,
je tast dan met mijn hand
je voelt met heel mijn huid,
en kijkt dan door mijn ogen
en wordt als ik bewogen
tot heel diep in je ziel.

Zo ben je dicht bij mij
deel van mijn lijf en leden,
en ik voel me weer blij
en jij bent nooit verleden...
jij blijft voor altijd leven....

©

Geschreven door Michelly om 22:55 6 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 januari 2011

Een nieuw begin....

De jaarwisseling is nu al even voorbij en het nieuwe jaar gaat onstuitbaar zijn gangetje. En hoe graag we de dagen en weken en maanden ook een beetje zouden vertragen, het is ons niet gegeven om daar invloed op uit te oefenen, en misschien is dat maar goed ook. Waar zou het dan eindigen, en eindigen moeten we allemaal een keer, vroeger of later.
Klinkt dat een beetje sinister? Is niet de bedoeling hoor, want het is gewoon een gegeven, waar ik nogal veel over nadenk. Heb ik trouwens altijd gedaan, zonder mezelf daarom als een zwartkijker te beschouwen.
Ik merk hoe elk jaar de dagen sneller voorbij vliegen en de tijd als water tussen mijn vingers glipt. Dat zal dit jaar niet anders zijn natuurlijk. Ik zie hoe mijn kleinkinderen elke keer weer gegroeid zijn als ik ze terugzie. Mijn kleindochter van 13 is nog maar een centimeter of vijf kleiner dan ikzelf. En ik ben echt geen kleintje met mijn 1m69. En kleinzoon gaat haar al even snel achterna, want hij hoort echt bij de groten van zijn klas. Kan ook niet anders met een mama die 1m83 is en een papa van 1m89. Ik ga dus weer eindigen als het kleintje van de familie, wat ik vroeger thuis ook al was. Al mijn broers waren natuurlijk groter en de éne zus, die ik heb, is ook enkel centimeters langer dan ik.
Ik hoop met hart en ziel dat het hen goed gaat natuurlijk, en dat ze het goed doen in hun studies. Als ik zie hoe zelfverzekerd mijn kleindochter is in het maken van haar keuzes, dan besef ik eerst echt het grote verschil tussen kinderen van nu en kinderen van toen, en daarmee bedoel ik onze generatie. Of het nu kleding betreft, dingen waarvoor ze wil sparen, of haar studies en vooruitzichten: ze heeft een heel vast omlijnd plan en houdt zich daar erg strikt aan. Ze laat zich gewoon niet ompraten door anderen, of die anderen nu haar ouders, grootouders, of vrienden zijn. En als ik dan overdenk, hoe getalenteerd ze is op allerlei gebied, van muziek over tekenen naar taal, zou ik me kunnen voorstellen, dat een keuze maken uit deze talenten, niet zo vanzelfsprekend is. Als je goed bent in één discipline, is de keuze gauw gemaakt. Ben je echter goed in verschillende dingen, die dan ook nogal uit elkaar liggen, moet die keuze toch eerder problematisch zijn, stel ik me voor. Voor haar blijkbaar niet. En eerlijk gezegd, dat vervult me met bewondering voor dat parmantige ding, dat er voluit voor gaat.
En ik kijk dus, ook dit jaar weer, met interesse en fascinatie naar dat jonge mensenkind in volle ontplooiïng, dat, als het goed is, haar hele leven nog voor zich heeft.

Geschreven door Michelly om 00:00 6 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 23 december 2010

Mijn wensen

Ik wens iedereen, bekend of onbekend,
vaste bezoeker of toevallige voorbijganger,
heerlijke feestdagen.
En voor het nieuwe jaar wens ik ieder van jullie
licht en vreugde
tederheid en de liefde van je leven
een warm nest en mensen die van je houden
gezellige uren en avonden met vrienden
een schouder om op te leunen en een hand om te grijpen
indien je dat nodig hebt.
En dan nog: duizend redenen om te lachen
en gelukkig te zijn.

Geschreven door Michelly om 00:18 6 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 21 december 2010

Geluk zonder meer.

Heimwee naar zee en zon zal ik dan maar op deze manier vertalen.

Mijn voeten in het zand
aan de rand van het water
de deinende golven
die zingen en tateren
hun kragen getooid
met ziltwitte kant.

Ik kijk naar mijn voeten
in het zandige water
de zon op mijn huid
en licht in mijn hart
hoor meeuwen, die krijsen.
Ver weg waait een vlag.

Ik kijk naar de einder
en loop door het water
de vloedlijn die spoelt
langs mijn benen omhoog
en voel hoe mijn hart
springt en dan buitelt
een vreugde gewoon
hemelhoog!

Geschreven door Michelly om 14:51 3 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 18 december 2010

Zongebruind geluk.

Je loopt langs het strand
je ranke lijfje bruingebrand
je haren, een blonde sluier
van zongevangen licht.

Je bent zo ver weg
en wat ik ook zeg
het dringt niet eens door
je geest speelt met water.

Dat ruist en dat fluistert
terwijl jij er naar luistert
naar onvertelde sprookjes
in een wereldvreemde taal.

Een meeuw krijst en zwenkt
over het water en wenkt
naar een boot aan de einder
en de wereld valt stil.

Alleen jij langs het water
je huid bruin gebrand
met ogen als sterren
vol zinderend geluk.

Geschreven door Michelly om 19:32 7 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 14 december 2010

Uitgedroogde bron.

Ja zo moet ik het wel bekijken, want mijn inspiratie is weer weg. Allerlei dingen ,die me interesseren en waar ik een mening over heb, maar die ik dan ook niet zomaar spui, laat ik terzijde. Ik ga er nogal dikwijls van uit dat anderen daaraan niet geinteresseerd zullen zijn, en dan laat ik het ook allemaal maar achterwege.
Is de verkeerde instelling natuurlijk. Zit me dan ook nogal te ergeren over een en ander. Heb dus een adres op facebook, waar ik heel wat vrienden tref en regelmatig elke dag een kleine boodschap of groet plaats.
Tot daar alles pico bello in orde, ware het niet dat ik sinds verleden donderdag geen enkel berichtje meer kan plaatsen op mijn eigen site, want er is gewoon geen venster of ruimte meer voorzien waarin ik die boodschap kan typen. Kan alleen nog reageren op een reactie van iemand anders en dat staat er dan klein en petiterig bij en wordt over het hoofd gezien. Weet absoluut niet tot wie ik me wenden moet of hoe ik het euvel kan laten verdwijnen. Ga dat nog een paar dagen aanzien en als het niet verandert, hef ik dat facebookadres gewoon op en houd ik het voor bekeken. Is niet fijn maar beter dat, dan me elke dag opnieuw weer ergeren over iets wat ik toch niet kan veranderen. Andere ergernis betreft mijn emailadres bij gmail. Gaat al een eeuwigheid prima en snel en helemaal niets op aan te merken. Dan valt me opeens op, dat er bij sommige berichtjes, die ik ontvang, de afbeeldingen niet meer zichtbaar zijn. Het zijn dan wel de afbeeldingen, die in het emailbericht staan en niet diegene die als bijlage meegestuurd worden. Alleen de tekst is leesbaar en waar de afbeelding of foto dient te staan, staat een kader en daarin een rood kruisje. Ook met de rechtse muisklik : afbeelding weergeven, wordt het probleem niet opgelost. Als dat éénmaal gebeurt, denk je nog dat het toeval is. Maar nu zijn er regelmatig mailtjes, die ik gelijk kan deleten, want toch onzichtbaar qua foto's of afbeeldingen.
Dan komen daar de vervelende toestanden bij als je commentaar op een blogbericht wil schrijven. Aan de reacties te zien en het commentaar op de blogs, ben ik niet de enige die hier problemen mee heeft. Er staat dan een ontiegelijk klein lijntje waar je dan je tekst in kwijt kan. Alle mogelijkheden om je tekst aan te passen, die boven dat venster staan, zijn totaal door elkaar gehusseld en die toestand duurt ook al maanden! Heb dat al doorgegeven aan sennet maar er wordt dus duidelijk niets aan gedaan. Een computer is in mijn ogen een prachtig ding (kwestie van opvatting natuurlijk

) maar als de aangeboden programma's niet meer deugen of voortdurend mankementen vertonen, wordt het meer ergeren dan genieten. M. is daar kort en bondig in. Hij zegt : ik heb die problemen niet! Hij zet het ding dan ook NOOIT aan en gebruikt het zeker niet.
Dus daaruit kun je dan besluiten, dat ik het mezelf allemaal aandoe en ik dus maar niet moet zeuren en me in stilte moet ergeren. Dat zal ik dan nu maar verder doen!

Nog even een hint om meer dan één lijntje te hebben om te typen: Brontekst aanvinken en het lijntje wordt een vak, waarin je je tekst kunt typen.

Geschreven door Michelly om 00:45 5 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 1 december 2010

Kerstlied voor jou...........

Kerstlicht flonkert in je ogen

Die groot zijn en karbonkelzwart.

Je lippen getuit en wangen die blozen,

En buiten wordt het stilaan nacht.

Je kijkt je grote ogen uit

En hebt dan honderd, duizend vragen,

De herder speelt nu op zijn fluit

En jij wilt helpen blazen!

Je klapt je handjes bijna stuk

Je huppelt, zingt en lacht

Ik kan haast wenen van geluk

Om dit gevoel, dat jij mij bracht!

En als je dan gans moe en slap

Hier op mijn schoot, die oogjes sluit

Zing ik voor jou bijzonder zacht

Een lied zonder geluid!

Geschreven door Michelly om 15:07 7 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 29 november 2010

Een hart vol regen...........

De regen roffelt op de ruiten
en zwijgend sta ik aan het raam,
ik wil nu nooit terug naar buiten,
ik wil alleen hier blijven staan.

De druppels trommelen in mijn hart,
het is verdronken in verdriet.
Wat had ik anders dan verwacht?
GELUK dat krijg je ZO maar niet!

Geen ster, geen maan, laat zich nu blikken.
Het is al duister wat je ziet.
Je hebt je in je lot te schikken,
je levensweg ontloop je niet!

En toch zal ook de zon weer schijnen,
dan is verdwenen nacht en zwart,
dat nu als inkt komt bovendrijven.
Geluk dat ERGENS op me wacht.

Geschreven door Michelly om 13:09 4 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 24 november 2010

Verdriet.

Je snoetje is nat van je tranen,
je hebt zo'n immens groot verdriet,
mijn hart splijt in twee
ik voel met je mee,
echt troosten, kan ik je niet.

Je ogen, die poelen van blauw,
ze kijken nu donker van pijn,
je kan niet bevatten,
weet niet in te schatten,
waarom moet het leven ZO zijn!

Die pijn zal nu langzaam verstillen,
daar mag je op tellen, mijn lief,
dan zal je weer zingen,
van duizende dingen,
het heeft nooit bestaan, dit verdriet!

Geschreven door Michelly om 22:12 8 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 19 november 2010

Meisje

Jij bent het meisje,
dat ik ooit wilde zijn:
stralend helder als
zonneschijn,
lachend, fonkelend als
duizend sterren,

stil en verdroomd,
soms nabij, soms
heel verre!

Kind van mijn kind,
jij bent als de wind,
die speelt in de bomen
met duizende dromen,
die ritselt en streelt
en zich nimmer verveelt.

Jij bent als de zee,
oneindig en ver.

Jij bent onze mooie,
stralende ster.

Geschreven door Michelly om 23:16 9 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 19 november 2010

Betovering

Jouw lach
klatert door mijn hoofd,
kruipt in mijn bloed,
blijft in mijn hart dan
hangen.

En ik,
mijn kind,
betoverd door jou,
lief,
wil je dan steeds
met duizend armen
vangen.

Geschreven door Michelly om 23:11 2 reacties Reageer op dit bericht

5 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van Mijn eigen wondere wereld.