TR255 - 20KM100 - 1:36:49

Het weer.
Op zaterdag was het ’s morgens grijs met lage wolken, nevel en verspreide mist (soms vergezeld van wat motregen). In de loop van de voormiddag loste het ochtendgrijs op en verschenen er opklaringen.
In de namiddag was het wisselend bewolkt en bleef het droog. De maxima schommelden tussen 17 graden in de Hoge Venen en 21 of 22 graden in Vlaanderen.
De wind was zwak tot vaak matig uit westzuidwest.
Actueel.
GEZONDHEID
Jeanne Calment.
Jeanne Calment werd in 1875 geboren in Arles, Frankrijk, en lapte elke medische aanbeveling die er bestaat aan haar laars.
Ze rookte bijna een eeuw lang en stopte pas op 117-jarige leeftijd (!) met roken, niet omdat ze zich zorgen maakte over haar gezondheid, maar omdat ze niet meer goed genoeg kon zien om haar sigaretten aan te steken. Ze dronk elke dag wijn, at bijna een kilo chocolade per week en gebruikte olijfolie zowel bij het koken als op haar huid.
Toch bleef ze fietsen tot haar honderdste en behield ze haar gevoel voor humor tot ver in haar 110’er jaren.
Ze stierf in 1997 op de leeftijd van 122 jaar en 164 dagen en is tot op de dag van vandaag de oudste persoon die ooit in de geschiedenis is gedocumenteerd.
Haar geval leidde zelfs tot wetenschappelijke controverse: enkele Russische onderzoekers gingen zo ver dat ze beweerden dat het in werkelijkheid haar dochter was die haar identiteit had aangenomen, hoewel latere onderzoeken in Frankrijk en Zwitserland die theorie volledig van tafel veegden.
Terug in de tijd: maandag 12 september 2011.
Gelopen 12km300 (20 rondjes Finse piste). Chrono 1:04:25. Gestart om 19 u. Temperatuur was ok 20°. De rest was iets minder aangenaam. Heel wat wind. Ik weet niet hoeveel beaufort. Het was moeilijk om op het (rechte) pad te blijven. Gedurende de ganse run niet naar de klok gekeken. Dus volledig op gevoel. Het was dan ook de bedoeling om niet te forceren. Een ontspannen, aangenaam loopuurtje. Alleen moest er soms eens op de tandjes gebeten worden om te kunnen blijven lopen. Zo hevig was de wind bij momenten!
De run vandaag.
Les 20 km de Velaines – Velaines – 15.00 uur – 20km100.
Voorbeschouwing.
Ik loop nog steeds weinig kilometers. Of beter gezegd, weinig lange duurlopen. Reden: na een zevental kilometers beginnen de enkels steeds wat moeilijk te doen. Een zeurende pijn. Ik kan altijd verder lopen maar het voelt ambetant. Na de run verdwijnt het gevoel steeds. Daarom dacht ik eerst dat het aan de schoenen lag. Maar ik loop afwisselend met verschillende paren en het doet zich dus steeds weer voor.
Als je weinig lange duurlopen doet (wat mij betreft zijn dat 15 km plussers) heb je toch wat schrik van een 20-km wedstrijd. Maar we gingen er dus het beste van maken. En hopen dat de pijn draaglijk blijft. Want dat ze ging komen, daar was ik vrij zeker van.
Velaines.
Velaines is een dorp in Henegouwen, en een deelgemeente van de Waalse gemeente Celles.
Bezienswaardigheden:
de Sint-Martinuskerk is een bakstenen classicistisch kerkgebouw met een laatgotisch koor uit de 16e eeuw;
het Château d'Ogimont is een eclectisch kasteel (met verscheidene steilen) van 1897, gelegen in een uitgestrekt park;
het Château d'Archimont is een eclectisch kasteel uit de 2e helft van de 19e eeuw, gelegen in een park;
het Château de la Chaussée, zetel van de graven van Lannoy, later een klooster; park met follies (bouwkundige dwaasheden) en een Lourdesgrot.
De bevolking van de deelgemeente Velaines is met 36 inwoners gedaald van 1.159 inwoners in 2011 tot 1.123 inwoners in 2024 (dat is een daling van 3,11%). Het gemiddelde verschil per jaar over de hele periode van 2011 tot en met 2024 was -3 inwoners (-0,23%).
De wedstrijd.
Een zaterdagnamiddagwedstrijd. Die heb ik het liefst. Je kan je rustig klaar maken en je hebt tijd om de verplaatsing te maken. Je moet ook geen schrik hebben dat je tijdens de dag al wat te veel hebt uitgericht. Bij een avondwedstrijd ligt dat toch even anders wat mij betreft. Een zondagvoormiddag is ook wel leuk maar het nadeel is dan wel dat je al vroeg uit de veren moet. En al zeker als het een verre verplaatsing is.
Dat laatste viel nu eigenlijk nog redelijk mee. Een 65 km is niet overdreven als ik aan een wedstrijd in het kader van het acrho-criterium wil deelnemen.
Ik deed al eens eerder mee aan de wedstrijd. In 2022. Maar dan waren de omstandigheden wel gans anders. Toen werd de wedstrijd georganiseerd in het voorjaar (in mei). Nu dus later op het jaar. Toen had ik een zestal wedstrijden in de benen. Nu meer dan het dubbele. En we waren natuurlijk ook nog iets jonger. Of minder oud als je wil. Ondertussen zitten we al bij een oudere categorie. Het gaat snel.
Ook het parcours is totaal gewijzigd. Van bij de start zelfs. Destijds werd die gegeven in Celles. Nu dus in Velaines zelf. Dat maakt dat ik eigenlijk voor het eerst in Velaines kwam. Het moet maar eens de eerste keer zijn!
Goed en tijdig aangekomen. Zo’n anderhalf uurtje op voorhand. Dat vind ik niet overdreven. Parking zoeken was trouwens niet zo eenvoudig. Er waren geen aanduidingen wat dat betreft. Het zou dus ergens langs de weg worden. Tot ik een paar straten inreed en aan de kerk uitkwam waar er nog voldoende vrije plaatsen waren. En het was vrij dicht bij de inschrijving. Dus dat viel allemaal reuze mee.
Mooie ontvangst. Geen overdreven luxe maar proper en gezellig. Geen douches. Het verfrissen na de wedstrijd zou dus met kommetjes water gebeuren. Maar het weer was uitstekend dus zo erg was dat dus ook niet.
Een lange wedstrijd. Ik denk steeds in eerste instantie aan hem uitlopen. En al zeker als ik met allerlei kleine ongemakken sukkel die roet in het eten kunnen gooien. Ik hou ook voor ogen dat het om één grote ronde gaat, dus geen kleinere toertjes. Dat is fantastisch mooi en leuk (het heeft zeker mijn voorkeur) maar het zorgt er wel voor dat het vervelend kan zijn als je ergens ‘te velde’ pijnen krijgt die je verhinderen om verder te lopen. Met dit allemaal in gedachten beperkte ik het opwarmen tot het absolute minimum. Ik vermoed dat ik amper een vijfhonderdtal meter heb gelopen. Maar wel geprobeerd om de spieren zoveel als mogelijk los te gooien en wat op te warmen. Zo weinig mogelijk doen met zoveel mogelijk rendement. Daar kwam het in feite op neer. Ik denk dat dit toch wel een nieuwigheid was voor mij. Zo beperkt heb ik het waarschijnlijk nog nooit gehouden.
Maar het weer is prima dus dat scheelt toch ook. Je koelt nauwelijks af. En ik begaf mij ook maar rond vijf voor tien naar de startplaats. Daar was het al een drukte van jewelste. Maar geen probleem. Nu moest ik zeker niet op de eerste rijen gaan staan. Rustig in de wedstrijd komen was het motto.
Vrij stipt mochten we de baan op. Voor twintig kilometer. Dat is nog eens de moeite om aan te zetten. En een groot verschil met vorige week toen het over amper negen kilometer ging. Een wereld van verschil. Een totaal andere wedstrijd dus. En dat zou vrij vlug blijken.
De eerste kilometer was het nog plat en hadden we de wind in de rug. Eigenlijk was dat wel goed beginnen. Ik deed weinig moeite en klokte toch af in 4.23. Ik schrok er een beetje van. Dat had ik niet verwacht.
Maar ik zou vlug ontnuchteren en mij verder niet te veel illusies moeten maken. Tijdens de tweede kilometer begon het traject al wat te veranderen. En alhoewel ik al wat meer moeite deed om het tempo er in te houden lukte dat toch maar met mate. Kilometer twee in 4.48.
Het was nog veel te vroeg om nog trager te lopen dus begon ik de inspanning wat te vergroten. Betere kilometertijden kwamen er aan met 4.33 en 4.30.
Vier kilometer zaten er nu op. Eigenlijk was mijn vooraf geplande tactiek dat ik naar kilometer zestien zou lopen en als dat goed ging aftellen naar de laatste vier kilometer. Een beetje de taart in drie verdelen zeg maar. Een beginstuk, dan een middengedeelte en een slot. Zo lijkt alles wat minder ver.
Maar het was opnieuw klimmen geblazen nu. Niet het lange klimmen van meer dan een kilometer maar kleinere stukken bergop die toch pijn deden. De volgende kilometers gingen nu steeds zo: wat klimmen, wat dalen en vooral de wind in het aangezicht. Die laatste zorgde eigenlijk nog voor het meeste problemen. We liepen in een rustige omgeving maar wel in open velden. En daar kan je niet aan die wind ontsnappen. Gevolg van een en ander: tragere tempo’s. Achtereenvolgens werd het 4.47 4.43 5.10 4.46 5.16 5.22 4.44 4.49. Dus eigenlijk toch wel een paar heel slechte kilometertijden daartussen. Maar goed, niks aan te doen. We waren immers nog niet aan het punt gekomen waar we konden beginnen uitkijken naar het einde.
Iets over halfweg, met name in kilometers dertien en veertien, ging het terug wat vlotter met 4.36 (x2). Toch wel een beetje een opluchting.
Maar dan kwamen de slotkilometers er aan. En dat viel niet mee. Enerzijds begon de vermoeidheid zich stilaan te laten gevoelen, anderzijds waren er terug meer en meer hellende stroken. Nogmaals, niet steil, maar eerder lichtjes omhoog. Juist genoeg om uit het tempo te komen dat je zou willen lopen. Het ging nu eigenlijk trager tot het einde van de wedstrijd met tijden van 4.42 4.45 4.50 5.01 4.50 en 5.14.
Gelukkig zag ik dat ook collega’s atleten het moeilijk hadden naar het einde toe. Enkelen moesten zelfs af en toe stappen, bij anderen stokte het tempo evenzeer. Zodoende kon ik er nog enkele remonteren.
Maar na de aankomst moest ik toch even bekomen van de geleverde inspanningen. Het kon zwaarder, maar een echt gemakkelijke wedstrijd kan ik dit toch ook niet noemen.
Details run: 20km100 - wedstrijd – 1:36:49 – 4.43/km – 1252 c – 21,7° - 127/136 - 175 pasfrequentie.












































