Milde troost

oranje feestte fel
in blauw
toen de schaduw
zich mateloos
aan levens klampte

langzaam verkleurde
mijn gevoel in ongeloof
en werd ik ziende blind

toen een werkelijkheid
met lijven smeet
en traag
de waarheid in
mijn geheugen stampte

de menigte bleek
een machteloos kind

hoe mooi is mooi
als ik lagen schraap
van ogen

en je huid schuur
met mijn vergeelde nagels
die vergankelijke schoonheid
aanschouwelijk maken

hoe vol is je leegte
als ik jouw adem
opvang in stoffen zakken

voel jij dan nog
waar licht voor staat
als de avond rust in
verkalkte kransslagaders

als ik je naakt zie
neen, met het kleed nog aan,
dan hoor ik gisteren roepen
en luister naar de blik
in je gestalte

voel eens hoe de wind waait
als lange tijd geleden
hoe zacht hij spreekt
en aait langs je haar
hij draagt de geuren
voorbij mijn inademende neus

ik heb het gemist,
zoveel jaren;
de lach van de lucht
het zicht op licht
zomaar, zonder
op enige bedoeling te varen

neen, ik heb mij niet vergist
het raakt even
aan geluk en zo intens

op het verleden
hoef ik mij niet dood te staren
ik zie weer uit naar morgen

het hart gevuld
met een liefdevolle wens

hier ben ik weer
terug
van weggeweest

was spelend op zoek
naar een andere sfeer

bad mijn muze
opnieuw
kleur te bekennen

of op zijn minst
rijmloze ingevingen
zo te schikken
dat ik mijn inborst
mocht herkennen

de bloesem
was niet inferieur;
van mindere kwaliteit

maar het zaad
bleef ik zelf

het heeft niet
tot een hoogwaardige
veredeling geleid

als de morgen ontwaakt
nadat mijn ogen rust vonden
in de eeuwige nacht

die, indien ongestoord,
een flits is van twee tellen
of een fractie tussen een trage
inslaapouverture en
een vermoeiende finale

welke laatste op weerstand lijkt
om resterende hoop bij elkaar te rapen
die door dromen is platgewalst
en pas na het ochtendgebed
van regelmatig keren van zij naar rug
op andere zij
de onrust allengs bevordert

zodat ten einde het hemelse
verandert in plichtmatige dwang
die dekens van zich afgooit
als in een wederkerende aardbeving

om weldra de lach
weer een spiegelende glans
te geven zoals vermeld
op de tube met een
bigsmilende dame
waarin ik mijn eerste
frustraties wegknijp

en als de deur zich achter mij sluit
schakelt de vooruitgang over op
de automatisch piloot


zo maak ik mijn
jeugddromen waar;
nacht na nacht

heden is overleden
onze juffrouw tok
onder druk van
medebewoners
werd zij door ieder
aangerand en
toch gemeden

zij tobde al lang
met haar tenen
aan iedere poot
wildgroei bleek haar deel
maar ondanks hoger ingrijpen
werd het haar te veel

vanochtend tegen
onze kloostermuur
rond tien uur
werd zij ontzield aangetroffen
de ogen nog geopend
de laatste uren bleken slopend

de dag ervoor legde ze
nog onverwacht
haar laatste en grootste ei

het waren de mieren
die hun laatste eer betoonden
en aan de afbraak begonnen
in groten getale, zij aan zij

naar het schijnt
ben ik niet anders
te bewegen

de schakende hand
zet de stukken toch daar
waar een ingeving landt

schaven aan taal
verschaft wel een nieuwe maat
maar wijn moet lyrisch rijpen
langs de weg die
de ziel slechts kent

en ik me op overgave verlaat
die vaak zo moeilijk went


weer blijkt maar eens
dat een dichters dood
niet alleen verhaalt van sterven

maar dat juist de leegte
weer schoonheid kan verwerven

is mijn restwaarde gelijk
aan de voorbijgaande geur
van een afgebrande lucifer

op het houtwerk
is de kop rood
en tijdelijk voornaam

tot het zwart
is hij even een ster

als ik ben opgebrand
blijkt de eeuwige roem
reeds te ver

die was al eerder
naar de maan

ik wil je niet
schreeuwt
de eeuwige luidspreker
aldoor repeterend
naar de doofgeraakte
ziel van het kind

je bent niets of
gelijk aan gesloten ogen

je zal in een leeg
zwart huis zijn
dat traag groeit
vol honger
naar links en rechts
maar zonder licht
en rozen in het haar

ademen voor jou
is luisteren naar litanieën
van vals over slecht
naar gewetenloos

op stapels van
verkoolde handen
die tussen kieren
worden aangereikt

ze zullen zijn
als dode woorden:

ongeboren

nopens mij
valt veel te zeggen
nog meer zwijgen
is wellicht een raad

wanneer ik de zucht omvadem
naar het aardse
als de buiken en knopen van
van een trillende snaar

driftige honger doet mij zweven
tussen de schimmen door
soms veredeld en gemengd
met eisen van de geest

of zal het zo zijn
dat het wezen daartoe
van nature buigt

dan wel neigt naar kunnen
waarin de pit gedijt
en tevens bloeit
met een geleide hand:
mij enkel eigen

ik omvadem het leven
als zou zij statig zijn:

rechtlijnig als de dood

morgen,
luttele uren
van heden
zal ik
nieuw licht
ontdekken

is hoop de kleur
van kwetsbare harten
in verwachting

waar eens alles gelijk liep
in evenwicht met de
seizoenen van struiken
en bladeren

en waar de koude dood
sluipend, ondergronds
op weg ging
naar een aardse
wedergeboorte

lijkt alles
omhuld met
de valse zucht
naar meer,
etmalen lang

morgen,
luttele uren
van het heden

zal ik zeker
dieper inzicht
ontwaren