Foto

heden is overleden
onze juffrouw tok
onder druk van
medebewoners
werd zij door ieder
aangerand en
toch gemeden

zij tobde al lang
met haar tenen
aan iedere poot
wildgroei bleek haar deel
maar ondanks hoger ingrijpen
werd het haar te veel

vanochtend tegen
onze kloostermuur
rond tien uur
werd zij ontzield aangetroffen
de ogen nog geopend
de laatste uren bleken slopend

de dag ervoor legde ze
nog onverwacht
haar laatste en grootste ei

het waren de mieren
die hun laatste eer betoonden
en aan de afbraak begonnen
in groten getale, zij aan zij

naar het schijnt
ben ik niet anders
te bewegen

de schakende hand
zet de stukken toch daar
waar een ingeving landt

schaven aan taal
verschaft wel een nieuwe maat
maar wijn moet lyrisch rijpen
langs de weg die
de ziel slechts kent

en ik me op overgave verlaat
die vaak zo moeilijk went


weer blijkt maar eens
dat een dichters dood
niet alleen verhaalt van sterven

maar dat juist de leegte
weer schoonheid kan verwerven

is mijn restwaarde gelijk
aan de voorbijgaande geur
van een afgebrande lucifer

op het houtwerk
is de kop rood
en tijdelijk voornaam

tot het zwart
is hij even een ster

als ik ben opgebrand
blijkt de eeuwige roem
reeds te ver

die was al eerder
naar de maan

ik wil je niet
schreeuwt
de eeuwige luidspreker
aldoor repeterend
naar de doofgeraakte
ziel van het kind

je bent niets of
gelijk aan gesloten ogen

je zal in een leeg
zwart huis zijn
dat traag groeit
vol honger
naar links en rechts
maar zonder licht
en rozen in het haar

ademen voor jou
is luisteren naar litanieën
van vals over slecht
naar gewetenloos

op stapels van
verkoolde handen
die tussen kieren
worden aangereikt

ze zullen zijn
als dode woorden:

ongeboren

nopens mij
valt veel te zeggen
nog meer zwijgen
is wellicht een raad

wanneer ik de zucht omvadem
naar het aardse
als de buiken en knopen van
van een trillende snaar

driftige honger doet mij zweven
tussen de schimmen door
soms veredeld en gemengd
met eisen van de geest

of zal het zo zijn
dat het wezen daartoe
van nature buigt

dan wel neigt naar kunnen
waarin de pit gedijt
en tevens bloeit
met een geleide hand:
mij enkel eigen

ik omvadem het leven
als zou zij statig zijn:

rechtlijnig als de dood

morgen,
luttele uren
van heden
zal ik
nieuw licht
ontdekken

is hoop de kleur
van kwetsbare harten
in verwachting

waar eens alles gelijk liep
in evenwicht met de
seizoenen van struiken
en bladeren

en waar de koude dood
sluipend, ondergronds
op weg ging
naar een aardse
wedergeboorte

lijkt alles
omhuld met
de valse zucht
naar meer,
etmalen lang

morgen,
luttele uren
van het heden

zal ik zeker
dieper inzicht
ontwaren