Archief

Een oude dag

zo laat nog in de avond
zeker
deze dag nadert zijn einde

prevelt mijn stem onderwijl
het gebed
van wat was
over vandaag
dus haast het oude zijnde

ik ben nu en hier
in gedachten verzonken
doch ook zowaar
reeds zwevend
op weg naar boven

en verguld
een balsem van rust
stilte rond de ziel

al raak ik door de jaren
immer meer verstrikt
in verder kijken
soms gelijk aan staren

mijn wens blijft toch doorgaans
dat ik in morgen wil geloven
om andermaal licht te ontwaren

ik woon in het park
der geestelijke onnozelheid
mij ontgaat niets en alles
maar ik word gestuurd
of wellicht om de tuin geleid

het stroomt over
voor mijn ogen
en lijk kunstig door de
werkelijkheid bedrogen

ik vul dus geen
zakken met zand
en schuif gewoon op
met de ademende vloed;
ik laat me de eb ontnemen

daar sluit ik de ogen
loom geworden
daar dus, bij het
zonovergoten juttersstrand

ik denk maar zo
dromen is fijner
dan ramen zemen
en word even door
gelukzaligheid overmand

onze Vier
die in de Vijf zijt

uw Vier worde geheiligd
uw Vijf kome

uw Vier geschiede
op Vier als in de Vijf

geef ons heden
onze dagelijkse Vier en Vijf

en vergeef ons onze Zes
zoals ook wij anderen
hun Zeven vergeven

en leid ons niet naar de Acht
maar verlos ons van de Negen

want van u is de Tien
de Negen
de Acht
de Zeven
en de Zes
tot in alle eeuwigheid

Amen

zo zoek ik vaker
en nog dieper

zie dan ogen
zoek lippen

verwacht handen
met tedere vingers

verlang naar een zachte blik
van troostend raken

ik ontwaar echter
holle stengels

die tonen van
stilte zwijgen

als oprechtheid
halfstok wordt gehesen
lijkt vertrouwen dood

ieder woord
ieder gebaar
iedere stilte
heeft aan oorspronkelijkheid ingeboet,
het delen is vermoord

of zal het zijn
als rouwen,
opstandige eenzaamheid,
woede bouwen

tranen die slijten aan hoop,
eindeloos,
in nog ongewenste dagen

blijven zij schaduwrijk
doch ongewijd
en hebben geen weet meer
van genegenheid

om enkel een verloren
verwachting te dragen

*




wie denkt dat liefde
enkel lente kent
drijft op het gevoel
dat een droom verwent

het bestaan verhaalt
van geboorte en afscheid
maar uiteindelijk wordt
leven door liefde verleid




*

nog eenmaal kijk ik om
en zie mezelf daar staan

onopvallend gelijk ieder ander
zichtbaar in gedachten opgegaan

denk ik daar wel
gaat nu door me heen

sluit daar wel de ogen
hoor enkel geluiden
van een vroege vogel
maar mijn rug is gebogen
alsof een boom mij verzwaart

denk ik daar wel
of wordt mijn lijf
in het verleden bewaard

ik sta op
zoek mijn weg,
nog verder terug,

en groet de indruk
die ik op de toekomst leg

Een waarlijk gedicht

vandaag doe ik mijn best
oprechte poëzie te schrijven

het ligt niet echt in mijn handen
slechts goden bepalen of mijn verzen
ten einde in lyrische zin

aan uw superbe ziel zullen beklijven
die zo met waarden en normen
van de letterorde is begaan

en zij, strofisch als gezegd,
in uw edele gemoed wensen te landen

ik spreek thans over
het ongerepte gruis
gedragen door het oude pad
dat slingert langs de beukenhaag

en zwijg derhalve:

het steenslag kent
bij het betreden
nog zijn eigen ruis