Archief

Lesbos

onverbiddelijke tepels
gericht als ogen
van een godsoordeel
slenterende lippen
in conflict met de prikkel-
draad van pubishaar
dooreengevlochten
zachte conversatie van
gespannen billen in
wilde honger
opgezwollen
-zondvloed-
van vulvas
die nu
na eeuwen droogte
in dodelijke pijn van lippen-
dienst aan het kille oog
van een man
rood van slaapgebrek
vochtig vrijgevochten
sober samensmelten



-

Mademoiselle est servie à Champignies

Kalm kasteel krijgt klamme wintervoeten
van danig staan in ‘t wallen nat
Pachter hoeft baron niet meer te groeten
die zit toch knus in Brussel-stad
In koele kelders kruipt een wijze rat
uitgehongerd naar het stijve buiten
en denkt nog liever dit dan dat
ik mij een winter hier op laat sluiten
Maar in de lente keert de kille kudde
van Brussel weer naar Champignies
om de winter van zich af te schudden
streelt een geile jonge jonker
de krille keukenmeid boven de knie
Vernedert haar in zolderdonker
zweert haar dood als ze het navertelt
op wapenschild met spreuk en kreet
waarna de hofmeester gebeld
die Jean Louis Oui-Monsieur heet
De grofste leugen wordt hem als wapen
keurig op ‘t livrei gespeld
Ze heeft met de tuinier geslapen
zo wordt toch in het dorp verteld
De vader heeft zich aangemeld
"Och ja,mijnheer, zoals U weet"
fleemt de livrei uitgeslapen
"dat ze het met de knechten deed
zoiets besmet de eer en het familiewapen"
J"a , t’ gaat Mijnheer om d' eer niet om geld"
‘t verdiende loon wordt dus ruim half uitgeteld
Ze is voor deze wereld al te goed geschapen
om haar te beschermen tegen die felle knapen
werd ze aan moeder-overste voorgesteld
‘t Kalme kasteel wast zich de voeten
danig krachtig in wallen nat
‘t Kalme klooster krijgt zomersproeten
alleen moeder-overste weet van wat.



-

zonlicht valt schuin
op snaren
van harpen
in je haren
door mijn ogen
bespeeld
dit is niet
zien
maar
vertederd kijken
waarbij
gevoelens verder reiken
dan een ogenblik



-

brief van een kleuter

liefste jufvrouw
jeweet dattik van je hou
ik hep je van mijn snoep gegeven
ben zeer veel dikwijls braaf gebleven
ik zal nooit meer pipi doen
toch niet in mijn broek
morgen geef ik je mijn liefste hondje
en papa’s mooiste boek

wanneer ze nu na veertig jaar
opkijkt uit dat boek van haar
met volle blik het lege klasje schouwt
dan denkt ze –ongetrouwd

nu spijtig van het hondje
maar pipi doe je maar
je had toch zo’n bevallig kontje


-

een kamervol muziek

muziek waait
licht boven het dons
van het antiek tapijt
om in de schoorsteen te verkwijnen
onbekende letters schreeuwen
uit een doorlezen boek
in de spiegel weerkaatst
zich een jong portret
de blinde tijger van porselein
lonkt verliefd
naar een chinese pop
die terugstaart
door een weke nevel
van goed georganiseerde onverschilligheid
het slecht vermomd geluid
van een nog niet opgewekte traan
kleeft aan de lauwe tonen
van een droef opgeleide klarinet
graaft zich dood
tegen de wand
terwijl ik
langzaam -langzaamaan verzand
langzaam -langzaamaan verland
langzaam -langzaamaan
sluit de melodie zich op
in het meesterwerk
dit misverstand weerspiegelt
zich op mijn aangezicht
ik verlies de grip
op de waakvlam van het verlangen
naar een "worstcase" scenario
en ween voluit
alsof dit messiaans arpeggio
het keerpunt is
de leegloop van het orderboek
van rationele visie
waarop iemand hardnekkig zit te wachten

Muziek: Adagio uit het clarinetconcert van Mozart. -