één klein veertje - kalligrafie

Dichteres

 

 

o ja, ik voel jou, dichteres
je woorden zijn als zijde
gesponnen door duizend rupsen
boven het koude, naakte meer

ik drink jouw geschreven liefde
en de wind leest mij voor
waait de heimwee uit je hart
en legt haar zachtjes aan mijn voeten

o ja, ik zoek en smacht misschien
op hopeloos lege dagen
naar de aanraking van het hoogste
mijn vlinders hebben dorst

en ik kan de bron niet vinden
maar jouw woorden vormen handen
die mijn hart dragen boven rotsen tot
voorbij het koude, naakte meer

Gerhardus ©




Dank je wel Gerhard !

zoals zwart op wit

 

 

 

 

kom en volg me

zeg niet dat je blijft waar ieder het hoofd afwendt

van eigen onvruchtbaarheid

 

het vals gefluister

kruipt immers over barre grond

om de zwakste wind te vertrappen

 

beneden, waar ramen uit het licht gezogen worden

en alle manen verdwijnen rond het najaar

 

kom en laat je ontroeren

door het stilzwijgende of door witte vlindergedichten

die zich in de tuin neerleggen als pure poëzie

 

spreek zacht mijn naam uit

en volg het witte bruidsorkest van de winter





kerima ellouise ©

voor morgen

 

 

 

 

 

 

 

ik denk aan jou

en je praten over liefde

zegeviert,

 

zoveel dieper nog

dan elk verlangen  dat ik

naar binnen buig

 

als zou het wachten cirkels trekken,

zeven keer

 

wat dan het sterven

betekent of de eenzaamheid

die onophoudelijk herinnert

 

dat de plek naast me

slechts jouw droom verdraagt

kerima ellouise ©

spiegeldans

 

 

 

 

 

 

 

 

dans nog even in mijn ogen

op deze bladzijde van

vochtig hout

 

weerspiegel mijn stilte

in een enkel beeld, blauwgestraald

boven dromen en dood

 

blijf nog even

waar ik wil wonen; van wind en zon

tussen papieren bomen

 

bewaar mij dicht 

vòòr het vergeten

 

wanneer

de nacht met lucifers

raast

 

rond het oktoberkruis in

mijn longen

 

en de eerlijkheid van mijn wenen




kerima ellouise ©

Zoals ze is






En ik zag haar

 

hield mijn lippen

als gesloten gordijnen op het genieten

 

keek stiekem tussen wimpers

hoe ze de zomer door haar ogen wreef, liefliever
zoals ze is

en ‘t liefste

haar engelentaal
een glimlach waarin ik vlinderveel rondjes draaide
het voelen van rust

waar ik mezelf mocht zijn

 

haar aanwezigheid was genoeg
genoeg om iedere letter met deze herinnering
te vereeuwigen

 

gewoon

zoals niets vergelijkbaar is, zo wonderzacht

 

zij




Hazen ©



Heel erg bedankt Vicky !
x

boezemverblijf

 

 

 

 

het is niet de schuld

van de regen

 

ook niet het geluid van

binnendeuren

 

dat ik zei, diep in versregels,

dat de stilte

brak

 

knarsend

zoals schaduwen

zonder spiegelbeeld

 

tegen muren en

op uitgebarsten straten

waar de kinderwagen krijsend

angst vergezelde

 

om de naam te horen

van de leugen, van doden

bevuild door stenen

 

van de moeder en haar buik

in de kamer van haar aangeklede

lichaam

 

ik zei, het is de buitendeur

die ik hoor





kerima ellouise ©

kronkeling

 

 

 

 

 

ik heb de tijd weggegooid

niet omdat ze wit was

of zwart

 

of kapotgewaaid tegen het

raam

 

dat steeds weer gedichten uitstootte

in de kamer, koud en eentonig

tegen het nachthout

van mijn lijf

 

wanneer ik schimmen droeg

naar beide spiegels onder

mijn schedel

 

en mezelf haastig aan de stilte

ophing; het zwijgzame van

een woord

 

dat ik dan weer anders ging

vasthouden

 

omdat het

mij koos als geliefde waardoor

ik weer ging geloven in jou en de tijd

tussen halfopen deuren

 

soms denk ik wel eens :

had dat nou maar niet

gedaan

 

misschien zou ik dan

de diepte hebben begrepen



kerima ellouise ©

 

bladerstilte

 

 

 

 

 

 

het werd laat

en jij draaide steeds sneller

het verraad, dwars door de cirkel

van papiersnippers

 

bedekte het sterven

van ontvelde bomen

 

met woorden, gewurgd door

het zwijgen, losgemaakt

van onschuld

 

toen ik nog zocht naar de zomer

tussen het gekwetter

van vogels

 

en de warme ramen

van een voorbije

dag

 

veroordeel me maar

 

ik had het dichten

te lief

 

kerima ellouise ©

glazenwasser




achter 't mensenraam
klemmen leugens de waarheid
aan kortgezichten



kerima ellouise ©

van dag noch uur

 

 

 

 

 

 

het veld

in onbeslapen lijnen

nodigt me uit tot verte

 

tot vergeten wat dichtbij lag

en zich niet beschrijven liet

 

wellicht probeerde ik geluk

als woord

 

wie hield me immers tegen

om op te gaan in lichte zinnen

 

rozelaars

en herschreven stillevens

 

de lucht is schaduwloos

en –zoals dat gaat- in bloei

 

zo anders dan de tijd

die nu mijn waan verzamelt

 

de wolken

grijs, de vlagen zwart

 

en alles wat nog donker

in mijn buik ligt opgebaard

kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©




 

 geroezemoes

 

 

ik weet

waarom jouw zwijgen

de dag onderdompelt in bleke kringen 

om je ogen

 

(stil maar)

 

hoe het geschuifel

van beminnen kan klinken in holle handen

als koude op het winterstrand

 

uit woordennood

omdat lippen sterven en de helften van jouw hart

zwart maken in geschonden duinen

en in alles wat is geweest

 

(stil maar)

 

dit is onze wereld en het zwenken

van de zee




kerima ellouise ©

met kleine gezichten

 

 

 

 

 

 

opnieuw

raakt mijn stem

de dagen van dobberende bootjes

 

op vuurduinen te traag

tussen vreemde mensen

 

ik ben getuige van mijn mond

waarin iedereen verdwijnt en de zee

hetzelfde begint te zijn

 

kinderen lopen naakt hun lijfjes voorbij

met licht en schelpjes

aan het oor

 

in en uit het water, hun adem

langs de barensweeën

 

alsof dit gedicht te beluisteren valt

in de baarmoeder  van

het zand

 

kerima ellouise ©