Blad en schemer

                                      

naar lijf en ziel

wat ik bemin

is wat ik achterlaat en wat een beetje

op eeuwigheid lijkt

 

dromen, vermoeide woorden,

de knuffelbeer van een kind

 

dat met waarheid

de leugen bestreed en de wereld

verzamelde onder het bed

 

dat het geen sprookjes waren

omdat de honger steeds luider schreeuwde

hoe dichterbij het lezen ook

de lakens vervuilde

 

van het gedicht dat bleef

omdat de hemel zo ver weg was



kerima ellouise ©

op een zondagmorgen

 

 

 

 

 

 

ik heb de zee gezien

zo vlak en verlaten van handen

dat ik op haar buik kon

wandelen

de wind viel stil, ook

de schaduwen om over te

springen

 

niemand groette mij of

deed deuren open  en ik vergat

de vele monden, gered uit

het bestaan

 

van millimeter ribben,

mager uit het bloed

 

van het kind dat op de horizon leek

kortademig door de vlucht

en ingebonden borsten

 

ik heb de zee gezien

en herinnerde de dood

in haar lijf



kerima ellouise ©

winterstemmen

 

 

 

 

 

ik vlucht

met het gelaat onder najaarsbladeren;

de ongenade in jaren diep

 

wanneer de jaskraag van een nog trage lente

de scheefgezakte stilte bedekt

op mijn mond

 

en onbetoverd luistert

hoe ik adem en sterf achter alle bomen;

geketend in wind

 

door de schaamte die maar nachten

blijft slaan, geschreid, in het huiverend

schaduwhout

 

ik adem en sterf,

vlucht, adem,

sterf

 

ik ben de zondaar

van de winter



kerima ellouise ©

jij en de zee

 

 

 

 

het is nog licht

aan het einde van de dag

 

en het heen en weer waaien

van je schateren drijft verder weg

in kleine bootjes

 

uitgestald

op het vernis van zomeraccenten,

de lijn van oost naar  west

 

kom je morgen terug, roep ik

 

om zo de zee te vergroten

en mijn armen in

omhelzing

 

tot waar zal je gaan, fluister ik

 

met nevelbloemen

in mijn stem

 

ik zag je ondergaan

in rode viltjes



kerima ellouise ©

morgen sluit de kroeg

 

 

 

 

poëzie

is meer dan een vlucht

hoorde ik

 

 in het verhaal

van de stadsdichter

 

die het stof deed opwaaien

tussen schimmen van eens overleden

woorden

 

hij ontkleedde zijn bruiden

en bedekte borsten met

rijpe mond

 

de handen vrij van wonderlijk gemis

 

het podium volgde zijn bed

en ik glimlachte

verder

 

naar het

verleden

 

tot ik niets meer van deze wereld

wist

kerima ellouise ©

Inktvraag

 

 

Zoals jij de woorden

met zilver aan je vingers

penseelt, het dichten dichter

op één knie brengt, baart de herfst

nieuwe zomers.

 

Letters dragen een weergalm

uit jouw zielszachte stem, de klank

en het raken.

 

Rondom kunst stroomt passie;

vier ringen, het aanzoek

van poëzie.

 

En het antwoord vleit zich neder,

teder, grasgroen tussen jou.



Vicky Hazen ©

bloesemblad

 

 

 

zie mij dansen, zie mij vangen

ja daar waar vlinders

liefde wegen en immer

naar de zomer

streven

 

zie mij wiegen, zie mij vliegen

ja hier waar vogels

luchten dragen en immer

naar de hoogte

staren

 

zie de dromen, begrijp het dan

dat ik huil en honger

in de bomen

 

omdat ik nooit zo licht

in jou kan

wonen

kerima ellouise ©

reisgenoot

 

 

 

heel even

zou ik jou willen zijn

 

bewegen in de weinige woorden

om tijd te voelen, namen die je geeft

aan het gelaat

 

van gebarsten kamers, de koude

op een stille dijk of bij het begraven

van je linkervleugel

 

zwart en kleinbehuisd

 

een paar ogenblikken maar

nog voor ik inslaap

 

wil ik, gevallen

alle stenen betasten en weten

hoe de wind vlaagt

 

uitgehongerd, onvatbaar

 

in de schorre stem

van je verzen

 

rakelings, zoals nu



kerima ellouise ©

een gedachte

 

 

 

 

sterven doe je alleen

zei je

en je trok een laatste streep

 

 

je riep nog na

dat alles toch voorbij

zou gaan

 

ook dit moment

waarvan ik wist dat ik

mezelf erin zou begraven

 

vreemd genoeg

had je gelijk

 

de dag sliep in

samen met

mij

 

jij bleef

brak uit

 

en alles was compleet



kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©

















fluister de morgen

 

 

 

 

 

 

lente
waait stilte alsof er

geen dagen meer

komen

 

vertel me over liefde

voor je weggaat

 

of voor vogels bewegen

in het gebladerte van

de nacht

 

vertel me over duinen

en open huizen

 

zweefmolens

die rond de klok draaien

en bogen borduren op blauwe vlinders

 

vertel me over dromen

die gedichten naar

zee wiegen

 

alsof het  zwijgen nooit

heeft bestaan

 

het is kalm vandaag

je huid is zacht




kerima ellouise ©

bron foto: http://www.imageafter.com/











ochtendritueel

 

 

 

ik kijk in de herinnering;

je wijst en stilte blijft gezichten

slaan

 

die ik het eerst aanraak

wanneer het donker wordt

overdag

 

en ik het zwijgen niet meer kan bedaren

achter ramen en handen

op ingehouden buiken

 

zij die het gemis kennen

vertellen over gedichten

 

sluiten de nacht, zwart van kleur

 

te groot op wangen, in ogen

kleingebarend

 

ik huil

en spreek hun schaduw toe;

teken rotsen af, mijn huid

 

in het dagboek van

de ochtend



kerima ellouise ©

over de tijd heen

 

 

 

 

achter het mijne

ligt jouw stilzwijgen

dat in niets verdwijnt

 

ik zou gebleven zijn

van binnenuit

misschien vreemd lachen

naar het requiem

op je lippen

 

en naar de korte slaap

van de late grafdelver

in ebben zwart

 

maar het wenken van de wind 

laat mij dodelijk bewegen;

het lichaam vol

 

in hongerdagen van

bestreden besef

 

kerima ellouise ©

dag Dag

 

 

 

 

 

er zijn dagen zonder

naam

 

en ik zie noch hoor

het woord dat past in mijn

mond

 

nachten worden nachten en

blijven hangen in mijn armen, soms

hard of eenzaam, ik noem ze ook wel

zwart

 

dan ben ik blij dat de ochtend komt

het gras vertrapt door vrije

letters, honderden

 

wanneer ik  mijn vingers leg

op wit; sneeuwrozen of wolkenzon

 

de maan sterft

bleek

 

ik noem vandaag gewoon Dag
voor mij alleen


kerima  ellouise ©

verleiding



mon cherie, geef me
zacht je kersje binnenin
samen mond aan mond      


kerima ellouise ©