Sprakeloos

in een woestijn gedreven
vernedert de hitte
mijn beroofde zinnen

onder de voeten
miljoenen tranen
uitgeperst, opgedroogd
oneindig in een witte vlakte

de wind giert cirkels
rond de stank
knaagt levenloos
de vingers van m'n geraamte

mijn dorst wankelt
ik begraaf het speeksel
van ijskoude woorden

het zand wordt zwaar
snikt in mijn karkas
uitgemergeld rollen
ogen naar een
korrelige bloedpas

de wind aast
hoort mijn ijle kreten
en strijkt neer in
het gezicht van de dood…

nog heel even beweeg ik mijn hoofd

spreek mij van
een innere taal,
een wereld waar
twijfels woekeren
net als woorden
nooit verstaan

zwijg mij in
een uiterst praten,
een werkelijkheid
waar schijn beweegt
net als het frêle,
doorzichtige verlaten

begrijp mij achter
een wonderlijke stilte
er is minder dan
een wereld, meer
dan jou en mij

onbegrepen
het verlangen voorbij

slordigheid
valt niet op te rapen,
je bent gestruikeld
op je tocht naar
gulzigheid,
niet buiten maar
in en door jezelf

je rangschikt me
als dertien
in een dozijn,
ooit uitverkoren
op je uitgelezen weg

nog even raap ik
je woorden op,
je hoeft zelfs
niet te zeggen
dat je me mist

ik lees de leugens
wel op het blanco blad

slordig onbeschreven

                                                                 blauwe regen 


                                                                 gekleurde tranen,
                                                                 gevormd in bloementrossen,
                                                                 snakken naar de zon



                                                               
                                                               
                                                                bron foto :
                                                                www.abbayedupalais.com

                                                                         


                                                                


                                      

                                      Skelet

                                         
                                       woorden snijden in
                                       menselijke waardigheid
                                       gevild tot het bot

                                      


kerima ellouise ©
                                                   

bron foto :
http://complexity.vub.ac.be/~nadia/portfolio2003-2004/foto's/bomen/100-0030_IMG.jpg




waarom zeg jij niets
laat je de stilte weerklinken
als een uitgestrekte vlakte
waar leven zichzelf verloren heeft

waar vergane en blindgeworden zichten
zwerven langs oude bomen
met de dood achter zich aan

waarom zeg jij niets
laat je mijn stappen zinken
naast de langzaam stervende morgen
blootsvoets in het achteruitgaan

oneindig ver in het vergeten landschap
waar schaduwen rafelen op mijn huid
onomkeerbaar, zonder einde of begin

waarom zeg jij niets
laat je mij tot stof vergaan

Hoe graag zou je nu even
de lente willen aanraken,
het groen dat fluistert
in het vijverwater
van dichtersdromen
over vlindervluchten,
weerspiegelt in je
zonnebloem

zo zachtjes terug, als
wederkerende bloesems,
koester je duizend beelden
in één gloed weerkaatst

je legt ze teder neer
in alle zomers, verlengt
de geur van tijm in mei

je ademt de wind,
vertraagt haar glimlach,
in dichte herinneringen,
zo beschermend teer

het najaar schemert
in voorjaarswolken,
in verre plekken,
onsterfelijk en puur

waar vlinders vluchtig
haar lach beroeren
en kleuren scheppen
in jouw verloren tuin

ze raakt de lente in jou

binnen in mijn hart
herhaal je
maar hoe kan dat

je herkent niet eens
het inpakpapier en
het lint dat je
achteloos laat vallen

elk woord dat ons
bezighield gooi jij
op een letterhoop
van roze strikken

een gokje misschien
omdat mijn glimlach
nog steeds een droom
opwekt telkens ik
in jou sterf

mezelf
in het hier van gisteren,
uren en dagen
berichtten wie ik was

verdwenen in
het schuim van
een onbekend lichaam,
de onmeetbare afstand
schokkend geschuwd

uitgespuugd door
meedogenloze wijzers
weerkaatst de tijd
dichtgeknoopte gaten
en herhalend geroep

misschien
leidt morgen me
naar wie ik gisteren was

Je stierf
oude jaren geleden
toen waren onze vingers jong

ze roken naar lavendel
en prille tederheid

we vulden onze longen
met dromen in het rood
morsten lentedagen
in ‘t licht zo eindloos lief

wat ik zag
was het begin

vogels daalden
en verzamelden
op je schouder
de zomer verbleekte
in je korte, bruine haar

plots lag je stil
in een helderwitte kist
tussen rijen bomen
nog smaller dan je blik

de wereld was
voor jou niet af

Ik begreep niet
voelde slechts
de woorden van je moeder

ze herhaalde
een rimpeling in
jouw zuiver bestaan

verkrampt
door zachtheid
en verwarring
sprak je in de lente

op vleugels
vluchtig stil

kuste je vogels
van papier
je witte zomermond

wat ik zag
was het einde

jij las de herfst en
de winter niet meer

lavendel kleurt
nog steeds
mijn tranen

in een wereld
voor ons
onaf

Jij verdween
zwart
voor mij

ik leef
verder
in de wereld

vol kleur

vouwen
mijn vingers
dromen

vogels stijgen
onbewolkt

dagen knippen
lentegaten
zomers zoenen
het licht
zo groot

ik vraag niet meer
tussen rijen bomen
je blik versmalt

bedroeft mijn longen

in lavendelvelden
leef ik
verder

een zacht herinneren
van een papieren droom

Hij heeft een mooie lach
zo eentje
die de tijd doet stoppen,
tenen laat krullen
in zwarte sokken

een lach die je van
het strand zou willen oprapen
net als de mist
je brilglazen doet vervagen

een lach zo fris
die in een appel
blijft hangen,
zacht laat herinneren
hoe de lente smaakt

ja, zo een lach
ontwaakt

Wenn Träume und Wirklichkeit
einander flüchtig begrüssen
gibt es manchmal eine Stille

mijn woorden zullen zoeken
naar vleugels van vertrouwen
naar vertalende verhalen
in de armen van hun schepping

Wenn Gedanken schwirren durch das Herz
fliehen Wörter wie zarten Stimmen
in einem Buch ohne Geschichten

jij zal langs mijn woorden lopen
en letters laten binnenglippen
in het wezenlijke van een droom

op die dag zal jij mijn stilte drinken

Wolkengeflüster
zwischen erbeben und fassen

du und ich
in allen Welten

ik ben een heel klein blaadje
tuimel langs tranen
naar de grond

blijf hangen bij de lente
in de stilte van de velden
aan de haren van een kind


ik ben een krokus vlinder
dwarrel met de wind
op broos geloof

in een zomer vol frambozen

waarin ik stop met zwerven
op de wangen van een kind


ik ben een rozenknopje
geur naar verre regen
bemin het licht

waar de ochtendschemer
me teder laat verwelken
in de handen van een kind


een vlinderbloemenblad


kerima ellouise ©


bron foto :

http://www.skoveniskolen.dk/?m=18&a=1292

beelden
ze zijn toch van steen
waarom huil ik dan
en beweeg onzichtbaar mijn lippen

ik weet dat je er nog bent
want jouw geur van gezwollen aders
beitelt mijn hand tot een vuist

in mijn schoot brokkelen ogen
tot onherkenbare resten
van eens geprevelde gebeden

mijn lichaam stil en koud
leeg en kleurloos verhard
verzwegen tot steen


waarom huil ik dan nog

bron foto :

http://www.piazzadellarte.be/archief2/scholen/Marco%20Polo/fotoresultaten/pages/beeld.htm

Roerloos sta je daar
terwijl je leugens
schetst in liefde

ik kijk toe
als een breekbaar kind,
verwilderd en ver
van mezelf verwijderd

waar kunnen we nog
heen gaan,
morgen en later

mijn ziel ligt nog
bij die nooit vergeten dag,
de jouwe kijkt nooit
meer door mijn ogen

deze dag zal vergaan
en ergens tussen
gisteren en vandaag
heb ik jouw schetsen
gestapeld

begraven
in een gedicht

 

Telkens jouw hartstocht
poëtische woorden blies
en letters mij deden duizelen
als een krachtig parfum,
schilderde mijn adem
de schuchtere vraag :
wie ben je ?

Doorheen de schoonheid
van taal en een bedeesde stilte
ving ik het antwoord op,
doch jouw naam verdwaalde
toen onze blikken elkaar
geblinddoekt raakten
en ik weer wegdook in
blozende witte wolkjes

Diep in mijn hart en
in het midden van mijn hoofd
kwam jij met geen ander overeen,
gerstenat en waaiende woorden
vulden mijn dankbare hart
toen respect en bewondering
cirkelden en gebaren groeiden
in het zwijgen van mijn innerlijke wereld

laat mijn stilte jou daarom meer zeggen
dan duizend woorden ooit zouden kunnen doen