Surrogaat

bron foto : http://www.pacpubserver.com
/new/enter/11-28-99/ellisisland.html

schreiend
naast lijken
en gebeente
leg ik woorden
in de kast

blaas het stof
uit zinnen
van verhalen
en gebeden

de echo raapt
een holle schaduw
in de hoeken
van de kamer

schraapt
verbleekte
maar nog nooit
begraven schedels

vingers verstijven
gegil verstomt

geschreven is
de onvoltooide
grafrede

 

wanneer de nevel nog laag
over de velden zweeft
en de schemer vaag fluistert
tegen de nachtelijke wind

dan verbeeld ik me de stilte
van het beven van jouw handen,
van de adem die je me afnam
in een uiterst zachte zucht

ik luister met gesloten ogen
naar jouw handen op mijn dijen,
naar de toekomst die jij schreef
op mijn roze, warme huid

op mijn schouder voel ik woordjes
en lippenrode roosjes,
in duizend zachte geuren
die jij liet dromen op mijn mond

je bent lief,
zei je
en
de hemel
bewoog

 

weet je nog
jij en ik in de regen,
de wind vertelde
hand in hand
wat wij speels verzwegen

we sloten de wereld af
elke voetstap verafgelegen

weet je nog
jij en ik tussen
slapen en ontwaken,
we schuilden in elkaar,
een bron van tedere liefdesdaden

we ontvouwden onze stem
duizend woorden achterlatend

weet je nog
in de hoek van de kamer
jij en ik,
buiten de regen
de wind hield plotseling op,
jouw gedachten bewust vermeden

onze voetstappen in de wereld,
onze woorden ver vooruit

nu breken
mijn tranen
in tweeën

Jouw ogen vullen
zich grijs

kleuren schaduwen
in zwart-witte lijnen,
doorwaadbaar in
het spiegellicht

je wist de warmte,
smelt de schaamte
in wangenrode armen

donker en duister
apart
omrand je mijn huid
met een oogopslag

 

tussen zilverrustige
rimpels en zachte
herinneringen
teken ik cirkels
in de tijd

ik schets
oude zomers
en handen vol zee,
blote schouders
en dagen gedeeld

ik schep
wolken en verhalen,
fluister sterren
en beloftes,
stapel woorden
op de horizon,
daar waar jij verdween

nog één keer
omcirkel ik
zacht jouw naam,
bevrijd vogels
en vluchten

en glimlach
langzaam tussen
korrels zand
wanneer de tijd
zich eindelijk beweegt

" Ik laat je vrij "

speels wil ik
woorden losknopen,
struikelend in
mijn mond,
ongedwongen en
met moed kijk ik
de kamer rond

maar stilte
breekt mijn hoop
als de vragen
gaan vervagen,
blindgeworden letters
durf ik niet of
nauwelijks te raken

ruggelingse ogen
vullen zich met
zinnen nog te gaan,
onvoldragen klanken
die ik steeds maar
weer herhaal

woorden blijven
haperen, onzeker
in mijn keel,

ik zoek mijn
ongeboren stem,
in diepe wonden
nooit geheeld

wanneer ik in jouw ogen kijk
vormen woorden zich in mijn hart
ik wandel door gekleurde wolken
knip zonnetjes uit jouw zomerlach

ik loop langs woorden met lichte pas
schrijf vellen vol met blauwe inkt
letters zuchten in zachte zinnen
als een vrij en vrolijk windekind

in jouw adem wil ik zwijgen
duizend klanken achterlaten
in denken en in voelen
jouw omhelzing stil bewaren

ik zou graag willen huilen
zachtjes
zonder haasten
in de herinnering
waar ik jou heb aangeraakt

in de liefkozing van je hand
toen ik jou droomde
tussen vroeger maar nooit later

ik zou graag willen liefhebben
eeuwig
enkel jij
in de tranen
waar ik jou heb gefluisterd

in de regendruppels
toen jij mij vlocht
tussen uren maar nooit dagen

maar ik ben niet
door de wind gedragen
mijn zomers zingen ook
geen zwaluwzang

er is nooit gesproken
toen ik jou was
tussen mij en nooit later

geen dag zonder leugens
gekleurd in de was
gestreken, gevouwen
in de plooien van je jas

woorden wisselen sokken
blauw, zwart of bruin
dan ben je wel, dan ben je niet
gestreept of geruit

handen worden gewassen
met doorschijnende zeep
met onschuld en lucht
onvergeeflijk dit keer

op je tong druppelen
tranen, tandpasta en schuim
en terwijl jij gorgelt en spuwt
schrob ik je leugens van mijn huid


kerima ellouise ©

langzaam schept de herfst
doorzichtige velden met
bruinrode schaduwen

lijken op slagvelden van
verslagen ridders, verminkt
onder verloren licht

waar stormachtige bladeren
knielen naast naakte
winterbomen, huiverend
zonder zomergewaden

bidt de priester tussen
stervenskoude en beroofde
lichamen, ontdaan van al
het bladergoud

graaien kreunende
takken naar de laatste
zonnebeelden,langs
wolkende winden

en gekromde vingers,
verstijfd door dreigende
doodsbloemen na de
eerste sneeuwval

zalft de monnik flarden
herfst en winterse nevels
met wierooklucht

parce que la neige a purifé le sang


en de rode aarde bedekt
met guldenroede en een rozenkrans


… après le déluge


kerima ellouise ©

boven op een duin
wil ik mezelf achterlaten
in levende letters op steen

mijn ogen gesloten
onder de wijde nacht,
gedachten waaierend naar zee

nederig op het zand
toon ik de wereld mijn ziel,
in vogelvlucht, jij en ik één

heel in de verte hoort
men het deinend gefluister
‘strooi mijn assen in de wind,
nooit ben ik nog meer’


kerima ellouise ©

haar donkere ogen
onverstaanbaar
wanneer ze
nauwelijks zichtbaar,
niets meer wetend,
zich neerlegt
naast het water

haar koude schouders
rillen wanneer haar adem
de nacht instroomt,
niets meer voelend
van het vuur dat
binnenin haar smeult

op een afstand lijkt ze
op een klamme vlek,
niet beseffend dat
het sterven aan
haar enkels hurkt

nooit meer zal
het zwarte water
nog stilstaan
als toen die nacht
de dood
aan haar voeten lag


kerima ellouise ©

raak niet aan mijn tranen,
loop zachtjes om me heen,
nog even naar de sterren kijken
en het boogje van de maan

het ontwaken van de pijn,
vluchtig langs mijn wang,
draagt de stilte in jouw ogen
als wij de woorden overslaan

vraag maar aan de nacht,
slapend op mijn huid


' mag ik even bij jou schuilen
voor het leven mij verlaat '


het doven van gedachten
om wat de hemel zei
druppelt in jouw handen
als jij de laatste sterren raapt
voor mij


kerima ellouise ©

de lucht verft verbeelding,
verdraait de wereld op mijn gezicht,
doet het einde vragen waar 
alle twijfels ooit begonnen

het blauw glijdt volmaakt
doorheen de wering van het sterven,
doet elke seconde vertragen waar
de tranen ooit ontsprongen

ketens drijven zwaar aan
mijn gestrande voeten,
doen lucht en licht verzanden,
een wereld nooit verzonnen

schuimend draaien rimpels
zichtbaar in mijn maag,
doen het spreken van de zee
in dit perfecte beeld verstommen


kerima ellouise ©

ik laat mijn ziel op een glimlach drijven,
zacht bewogen door de avondwind.
niemand begrijpt dit dromerig verdwalen,
breekbare herinneringen verdwijnen erin

ik laat de nacht mijn adem zingen,
licht geboren door de schemering,
zoals iemand draalt bij ’t laatste licht
en alle jonge stemmen samenbindt

ik laat de sterren mijn ogen schilderen,
teer verborgen door verwondering.
wie zal mijn streling aarzelend kleuren,
verder blazen dan de schaduw binnenin


kerima ellouise ©

aan de rand van de nacht
bots ik tegen nooit sluitende ogen,
het schreien van een kind
maakt zich los uit mijn lijf

in de diepste schemer liggen
kreten verborgen,
verdrukt door het zwijgen
van een grondloze tijd

scherp spuwt de wind
naar vreemde geuren,
ruw beukt de dood
rond een donkere zerk

stemmen klinken dof onder
dorre bladeren, vluchtende
voetjes ontwijken het
versteende gekerf

het kind zinkt krijsend
in mijn armen neer,
ik kijk naar haar ziel door
haar nooit sluitende ogen

in de ochtendnevels zoen
ik haar schuldeloze mond,
roerloos komt ze weer
in mijn lichaam wonen


kerima ellouise ©

aan het einde van het pad langs
een zijden schaduw van bronzen
bomen laat ik samen met jou
de herfst ontwaken

ik streel over ’t groenige water
en meng grijze tinten
doorheen het roestige bruin
van verdorde bladeren

in zachte bogen laat ik
je sierlijk dansen wanneer
een koele bries het kleurende
lover laat vervagen

door elke windvlaag stromen
mijn tranen naar de oeverkant,
nooit heb ik ze over het land
naar jouw graf kunnen dragen

zoekgeraakt door een stil leven
herschilder ik de jaren,
jouw naam rust al zo lang
in bestaande schaduwlagen

mijn ogen scheppen tranen
die ik moeizaam droog
na deze laatste maar
eerlijke herfstdialoog


kerima ellouise ©

bomen verdwijnen
in decemberglorie
waar liefde niet groot
of groter gedijt
in moeders schoot

de hemel onthecht zich
uit een knellende voet
wanneer wortels hol reiken
naar uitziende ogen

takken treuren,
zorgvuldig gekozen;
de wind waait immers
uit een verkeerde hoek

steeds minder
in het veld van vreugde
deelt het leven
de oude openbaring

wat daarna valt
is slechts
een ster

of wat er van een wens nog rest


kerima ellouise ©