ook de maan gaat voorbij

                                                                           

maanvaren 

 

 

 

ik was zestien

en vol geloof

in al het leed van poëzie

 

en ik dacht nog

als ik nu maar lang genoeg staar

naar de maan

 

dan zal er wel

een gedicht voorbijdrijven

of misschien een man, een kano

 

het gezicht dat ik gebouwd had uit

de rotsen van een rivier

 

ik keerde woorden om, strooide

letters in het wiegelend licht, ging naar zee

om te verdrinken in een dichters droom

 

de man verdween, de kano ook

kerima ellouise © 

 

 

geïnspireerd op het gedicht ‘ Melopee ‘ van Paul van Ostaijen









                                                          

foto: kerima ellouise ©













duinvogels

 

 

 

eens

schreven we samen

zee

 

ik keek in je hand

en glinsteringen van zomer

vulden de lucht met blauw, bloesems

bomen, beminnen

 

vlinders aarzelden niet , ze waren gewoon

onmeetbaar en wij zee

 

daarna zei je woorden van wolken, meestal

vogels in regen rotsen roest

rozen verscheurd

 

en het water werd donker, de poëzie haastig

in het verbranden van de bladeren

die ik droeg

 

naar de reizigers in het herfstlicht

verderop

 

en omgekeerd



kerima ellouise ©

foto Robin©











 Ziel te koop

 

 

 

 

 

ik vroeg of je m ’n dromen wilde

en je zei, ja

ik wil

 

wanneer de wind zuid is

en ik alle woorden hoor

 

wanneer niets wordt gedood

wat jij bemint

 

ik zal tot tien tellen en na honderd

tot het heelal

 

ik zal de zon over het water

laten gaan, in lange bogen

 

en over hen die wonen in jouw graf

 

heen en weer, dieper en dieper

tot ik alle nachten herschreven heb

op je kraakwitte schouders

 

wil je mijn dromen

vroeg ik opnieuw

 

ja, zei je

ik wil

 

wanneer de winter

geen woorden meer sneeuwt

kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©












Blad en schemer

 

 

 

 

 

Op een dag

zal ik een hut gaan bouwen

 

met één hand. In de ander

houd ik de bomen vast en het zeilen

van de grote zon.

 

Alles bloeit in het begrijpen;

zeepbellen, de zomer,  wind

blauw, wit en roze

 

bloemen die lachen vanuit

het heden

 

naar morgen. Om het stilzwijgende

van liefhebben en het bewegen

in licht

 

en op een dag

zal ik naar huis terugkeren

 

om het afscheid te beginnen;

in de schaduw van een déjà-vu.



kerima ellouise ©

                                      

naar lijf en ziel

wat ik bemin

is wat ik achterlaat en wat een beetje

op eeuwigheid lijkt

 

dromen, vermoeide woorden,

de knuffelbeer van een kind

 

dat met waarheid

de leugen bestreed en de wereld

verzamelde onder het bed

 

dat het geen sprookjes waren

omdat de honger steeds luider schreeuwde

hoe dichterbij het lezen ook

de lakens vervuilde

 

van het gedicht dat bleef

omdat de hemel zo ver weg was



kerima ellouise ©

op een zondagmorgen

 

 

 

 

 

 

ik heb de zee gezien

zo vlak en verlaten van handen

dat ik op haar buik kon

wandelen

de wind viel stil, ook

de schaduwen om over te

springen

 

niemand groette mij of

deed deuren open  en ik vergat

de vele monden, gered uit

het bestaan

 

van millimeter ribben,

mager uit het bloed

 

van het kind dat op de horizon leek

kortademig door de vlucht

en ingebonden borsten

 

ik heb de zee gezien

en herinnerde de dood

in haar lijf



kerima ellouise ©

winterstemmen

 

 

 

 

 

ik vlucht

met het gelaat onder najaarsbladeren;

de ongenade in jaren diep

 

wanneer de jaskraag van een nog trage lente

de scheefgezakte stilte bedekt

op mijn mond

 

en onbetoverd luistert

hoe ik adem en sterf achter alle bomen;

geketend in wind

 

door de schaamte die maar nachten

blijft slaan, geschreid, in het huiverend

schaduwhout

 

ik adem en sterf,

vlucht, adem,

sterf

 

ik ben de zondaar

van de winter



kerima ellouise ©

jij en de zee

 

 

 

 

het is nog licht

aan het einde van de dag

 

en het heen en weer waaien

van je schateren drijft verder weg

in kleine bootjes

 

uitgestald

op het vernis van zomeraccenten,

de lijn van oost naar  west

 

kom je morgen terug, roep ik

 

om zo de zee te vergroten

en mijn armen in

omhelzing

 

tot waar zal je gaan, fluister ik

 

met nevelbloemen

in mijn stem

 

ik zag je ondergaan

in rode viltjes



kerima ellouise ©

morgen sluit de kroeg

 

 

 

 

poëzie

is meer dan een vlucht

hoorde ik

 

 in het verhaal

van de stadsdichter

 

die het stof deed opwaaien

tussen schimmen van eens overleden

woorden

 

hij ontkleedde zijn bruiden

en bedekte borsten met

rijpe mond

 

de handen vrij van wonderlijk gemis

 

het podium volgde zijn bed

en ik glimlachte

verder

 

naar het

verleden

 

tot ik niets meer van deze wereld

wist

kerima ellouise ©

Inktvraag

 

 

Zoals jij de woorden

met zilver aan je vingers

penseelt, het dichten dichter

op één knie brengt, baart de herfst

nieuwe zomers.

 

Letters dragen een weergalm

uit jouw zielszachte stem, de klank

en het raken.

 

Rondom kunst stroomt passie;

vier ringen, het aanzoek

van poëzie.

 

En het antwoord vleit zich neder,

teder, grasgroen tussen jou.



Vicky Hazen ©

bloesemblad

 

 

 

zie mij dansen, zie mij vangen

ja daar waar vlinders

liefde wegen en immer

naar de zomer

streven

 

zie mij wiegen, zie mij vliegen

ja hier waar vogels

luchten dragen en immer

naar de hoogte

staren

 

zie de dromen, begrijp het dan

dat ik huil en honger

in de bomen

 

omdat ik nooit zo licht

in jou kan

wonen

kerima ellouise ©

reisgenoot

 

 

 

heel even

zou ik jou willen zijn

 

bewegen in de weinige woorden

om tijd te voelen, namen die je geeft

aan het gelaat

 

van gebarsten kamers, de koude

op een stille dijk of bij het begraven

van je linkervleugel

 

zwart en kleinbehuisd

 

een paar ogenblikken maar

nog voor ik inslaap

 

wil ik, gevallen

alle stenen betasten en weten

hoe de wind vlaagt

 

uitgehongerd, onvatbaar

 

in de schorre stem

van je verzen

 

rakelings, zoals nu



kerima ellouise ©