bruine suiker

 

 

 

onder dagen en voetstappen

 

 

 

 

lijnen weerkaatsen oude gebeden

wanneer  geluid, wit als wierook,

zich neerlegt op gevouwen handen

 

mijn hoofd vult zich met landschappen

en wat verder met overwoekerde dagen

wanneer ramen sluiten, licht hellend

als vergeten beloften

 

zwarte gronden in gedragen huivering

drijven  me naar het boetekleed;

de grens van weifelende leegte

 

nooit heb ik de muren geweten

alleen stilte, dacht ik

eeuwen later

en ze leefden

 

 

 

 

 

 

ik kan de vroegte

wel begrijpen, de bruid in trouw

en korte verhalen

 

met onbedekt en zelfde gezicht

de mond zo rijk, geheel luchtledig

 

de houdbaarheid of ochtendhanden

het tijdelijke in prachtig licht

 

maar ik weet van stilte, het lijdzaam staren

het gedoofde vuur in gesloten nachten

onvolmaakt en ooit geleden

 

dus ik liet hem gaan

de bruidegom

 

haastig weg in verlaten dagen

toen hij schreeuwde over grenzen

en zijn vage koninkrijk

 

ik was een kind

omringd door sprookjes

maar begreep de sterflijkheid steeds meer




kerima ellouise ©

Zomaar




Zomaar een straatje
met een zomaar huisje
waarin een zomaar
gezinnetje woont
er gaat een praatje

ze wonen elkaar uit
hij heeft een boksbal
waar echt bloed uit spuit
men belt 112 pas
bij gebrek aan geluid

Broertje en zusje
zijn nog in de speeltuin
zoals gewoonlijk
weer eens op de wip
onbezorgd zullen zij

lang buiten blijven
er staat nog geen
ambulance voor de deur
ze zijn zomaar blij
om het veilige kijven



Klavier ©


Dank je wel Maja !

stiltewoorden

 

 

 

 

 

 

wanneer ik me vastbind

aan de wind, zing ik

je naam en alles wat ik voel

 

ik schrijf je neer in ‘t gras,

de lucht en de bomen

op het eerste lenteblad en

zonnevuren rozen

 

en de liefde zo oud als de aarde

drink ik bij bloemen en blauwe vlinders

wanneer dauw de ochtend ontvangt

als een minnaar, door zomer bewogen

 

ach, mag ik het leven hier dromen

of daar of elders bestaan

 

mag ik, buiten de ochtend

de stilte zingen
geheel en al voldaan



kerima ellouise ©

 

Voor kerima ellouise,

naar aanleiding van haar stiltewoorden...

*

 

Hand in hand

 

hand in hand met de wind

legt stilte dromen in jouw ogen

 

laat je gaan

langs letters in het gras

de blauwe vlinders luisteren

waar bloemen nectar schenken

tussen lippen

die

slechts liefde fluisteren

als jij ze daar wilt zien

 

ik hoor je voetstappen

langs wegen

ouder dan het leven zelf

en zie het kind weerkaatsen

in jouw ogen, helderder dan dauw

 

want juist daar-  kom ik je tegen

 

 

 

switi lobi ©

Dank je wel Switi Lobi !


*



dag lief mens...



een ontmoeten in ogen
soms
is dat genoeg

deze wereld van stilte
met de stem van
het hart

geen naam of woorden
over velden
van taal

een wiegen van ziel
om omhoog te dragen
zacht

de handen, gedachten
binnenin


kerima ellouise ©

Van Gogh :
Wheatfield under a Cloudy Sky, 1890






gele vlekken

 

 

 

 

 

 

de stilte

waaruit een zwaluw vliegt

draagt bolle buiken

 

zilvervissen knipperen, velden

bewegen en met een verziend oog

wuift het zeewier over mijn schouder

 

het huis, leeg van zomer

verzamelt de vlinders van de dag

 

ik waan me Van Gogh

en schilder zonnebloemen met blinde handen

uit het licht




kerima ellouise ©.

foto van gogh huis, drenthe

Vincent

 

 

En als

een zwaluw dan

de lente tekent

 

een huis

over

je schouder

 

dan klopt de zomer

met een hart

van vlinders

 

en schildert hij

de leegte

vol van zonnebloemen

 

Pp ©


Dank je wel Pp !

veelzeggend

 

 

 

 

als kind leerde ik het zwijgen

dat ontstond in het niet bewegen

van woorden

 

niemand sprak

tenzij er werd bedrogen

of gespuwd

 

zovele malen

herhaalde ik ook

het zitten

 

of neergesmeten, vol gezag,

verlangde ik naar die eenzame stoel

wat verderop, buiten het licht

 

als kind kwam ik vaak in de buurt

van de dood, veelbelovend het opgaan

in het oorspronkelijke

 

dat vleugels gaf aan stilte

en mij liet bidden om

herkenning

 

waar mijn lijf schaduwen bouwde

kerima ellouise ©

 

Dichter zonder taal

 

 

 

 

ik stap in stoute schoenen

om woorden te vinden

als cirkels

 

om van het begin

de warmte te dragen

tot het eind en

weer verder

 

ze zouden

het verborgene

moeten vangen

stil rollend

 

draaiend, traag

als kringen licht

op huid

 

mijn glimlach zijn

in kleine letters

 

als stille adem

ongeschoeid

 

 

mijn dankwoord

voor ieder en allemaal

 

onder het licht

dat zich ontvouwde

in volheid van het hart

 

ik dank jij en jij en jij

om de warmte en om iedere

lieve lach




kerima ellouise ©

Memo

 

 

 

 

 

 

al herhaalt

de stilte steeds méér 

van alle doden blijf ik het langst bij jou

 

en bij mijn eigen dood

kopieer ik wel jouw zwijgen; mijn lichaam

scheefbuikig, bloedt toch immers leeg

 

het schreeuwt : stil toch

je weet dat de aarde kraakt

in kelen van dronkaards

 

en dat zelfs de glazen broeikas

buiten blijft staan

 

ik sterf gewoon maar

nergens heen



kerima ellouise ©

open graf

 

 

 

 

ze zijn machtig

zij die de lucht versnellen

omdat ze de dood beheersen

 

en meester zijn

over het leven wanneer ze woorden

aan tongen hangen, vorstelijk getooid

 

ze zijn ongenaakbaar

zij die in onbegrensde stappen

langs reusachtige huizen gaan

 

alsof mijn sterven geen enkele mond zal vullen

ook niet op het tafelblad dat, tot zwijgen gedwongen, beeft

en wordt schoongeveegd met schaduwen

op klaarlichte dag

 

ze zijn feilloos

zoals voorheen, zij, die zichzelf bezingen om vleugelloze armen

waarin mijn tijd wordt geworpen, zwart zoals verloren zeeën

 

ze zijn de doders van mijn ziel, zo achter elkaar

en opnieuw



kerima ellouise ©

Stille zee

Kunst wat geef je
beelden voor ogen te kleuren
elke lijn te mogen interpreteren als men wenst
doch waar is de ware verf
die onderlaag

hoe zichtbaar laat jij monden spreken
wanneer vanbinnen uit de spreeuwen
schreeuwen en zeestranden vol
schetsen

alsof water vloeit van het doek
en als eerste het zand laat slikken
achter dijken van de metselaar



Claire Q ©



dank je wel Claire !

al was het maar eenmalig

 

 

 

 

 

 

ik ween

om het onbereikbare

zoals vogels in herfst,

gevleugeld, de steekwonden

in schaduw van eenzaamheid

 

ik zie

een schaal van volle manen

hoe ze de tijd verzwijgen

het zachte kussen, de ontrouw

wit of zwart , dat door de nacht

liefde weegt, de schepping

overeind houdt

 

en waar het bloed vloeit,

keert en draait in donkere
stromen van woorden

daar sterven de sterren

op mijn mond, twaalf maal

 

voorbij zijn dagen van

gefluister, luister in het

breken van nagels

waardoor alles verandert

en jij toch hetzelfde blijft

 

ik ween om jou

kerima ellouise ©

de weg is kort tot aan de nacht






de nacht valt
uit het landschap
van donkere stemmen

dof waaiend en vergrijsd
wanneer ongevederde vuurvogels
zich op mijn keel storten

en het laatste uur in mijn lichaam
wekken, meedogenloos over
huid verloren

ik zal eeuwig leven, van
alles afgesloten, de dragers
en de dag

er is niemand meer
die de regen en mijn spreken
in de wind zal horen



kerima ellouise ©