zonder haast

Een echo terug




Tussen het gras en droog woestijn
gaven Wijzen haar de  naam tumble weed
achterstevoren kijkend rolde zij vluchtig
over gebroken steen

en nestelde zich gauw in zonlicht
wanneer deze haar aanraken wou

niet denkend aan de soorten en verschillen
welk werelddeel of achtergrond zij droegen
wild golvend door de straten van de wind
en verblind in één mans dracht

door de nerven van haar hart
als woeste oceanen elke groef vulden
steeds hoger gedragen over wolken tillend
en de diepere betekenis tot stil zwijgend legden

ergens zal haar verweven bol rusten en ademen
zoals 'n bloeiende bloem die het leven roept
zonder enig kabaal of illusie dichterbij



Claire Q ©


heel erg bedankt voor jouw mooie Echo !

 

diep geraakt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               Glimlachen

 

 

 

               jij gaf mij jouw glimlachen

               het zat verpakt

               in een kostbaar geschenk

               van woordenschatten...

               het deed bij mij

               wonderen

               het maakt me diep

               gelukkig en blij

               in mijn hart

 

                              

                                  

               jouw glimlachen

               werken

               als kussen voor mijn ziel

               blijft in mij hangen

               in bewondering

               van vrede en genezing

               stort balsem in mijn hart

               in een blijvend

               licht

 

 

 

               geef de glimlach

               op mijn gezicht

               als woordenschat terug

               door aan jou

               en anderen

               in een pracht van warmte

               en kostbaarheid

               in zachte dankbare

               vreugdestralen op mijn gezicht



              Quicksilver ©



             dank je wel voor dit lieve, mooie gedicht !

 

 

 

 

 

betovering

 

 

 

 

 

ik laat mijn woorden achterwege

geef ze aan onzichtbaarheid

en lees

 

boomgaarden

vol vruchten, voorzichtig geknipt

uit bruin papier

 

en uit jouw poëzie, diep in het glanzen

van sneeuwwitte schors

 

in het weten dat, nog anders

dan de dag of de nacht,

 

jouw zoekgeraakte bloei

zoveel meer mengt

met bloesems

 

dan rondgezonden

stilte

 

ik zwaai, losgeschud

aan de rand van de weg,

 

en zie zomerwimpels baden

in jouw blauwe tuin

kerima ellouise ©




opgedragen aan Claire Q.

de laagste maanstand

 

 

 

 

 

de nacht was mijn

vijand

 

wanneer hij ’s nachts

bewoog door het verboden

gesloten raam

 

onder de maan

kon ik niet komen

toch niet voor eeuwig

 

en als ze nauwelijks zichtbaar verscheen

zorgde hij wel voor de schaduwen

die, nooit verontschuldigend,

binnendrongen

 

alsof zonden nooit

gestalten kregen, zelfs niet

in zijn hoofd




kerima ellouise ©

liefde in zwart

 

 

 

 

je was hongerig

overdag

bij de haard

en in het gras

om wat je later

zo oud als de wereld

niet zei

 

voor allen die het zagen

ging de tijd telkens terug

naar het begin en het wuiven

 

ik verwachtte je hand, geloofwaardig

tot ik de koude en houterige knieën

verzweeg,  blinde ogen  en hoe

het sneeuwde tegen mijn wang

 

weet je nog, de antwoorden

 

je droeg mijn lijf, wit en bladwijzend

tot er iets brak

 

ik draag geen gezichten

op mijn borsten

kerima ellouise ©

verpakt in plastic folie

 

 

 

 

 

 

hij draait

de dag naar buiten

en herbegint  zijn daad

haastig zonder groet

 

hij denkt soms wel

aan vrouw en kind

of aan iets nieuws

iets anders

 

zomaar, op een ochtend

wanneer zijn woorden

hem leeg voorbij

gaan

 

of wanneer het bijna avond is

en de weerhanen hem

gunstig staan

 

er wordt gezwegen

in de rechterhand

naar voor

en opzij

zo naar de linker



kerima ellouise @

ongewild

 

 

 

 

 

 

niet alles

kan gedragen worden

door woorden

 

daglicht bijvoorbeeld

of het ontkomen aan de nacht

sterren traag als liefde

binnensmonds

 

die ene lente

al te vaak herdacht

van jou, van mij

een andere wereld

 

niets toont aan dat ik besta

als woord of zin, in

bloed verdund

 

waarom sterf ik dan

ongewild



kerima ellouise ©

 

die zachte kleur

 

 

 

 

 

 

het beeld

- jij bent van licht -

breekt tijd open

 

in eeuwige

seconden

 

waaraan een drenkeling

zich vasthoudt in regen

en storm

 

zoals een witte lelie

in onrustige dagen die de klaarheid

van het water zoekt in deze vreemde wereld

 

ik hoor nog steeds je stem, aarzelend

bewegend toen ik de aarde wist

dichtbij duisternis en zware

druppels

 

jij naderde en ik mocht

jouw breekbaarheid

ontvangen

 

in een glimlach

van licht



kerima ellouise ©





Opgedragen aan Vivika

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zo droomde ik

 

 

 

jij buigt je voorover

en iets in je

 

zoals

een slapende vlinder

in morgenlicht

 

bedekt mijn naakte huid

 

ik dans dromen

de dag en de nacht

wijd in woorden

 

blauw

teder rozen blauw

een bloem in zee

 

zo beiden oorsprong

waarmee ik liefheb

en jij

kerima ellouise ©

 

 

 

tot op een dag

 

 

 

 

 

stilte

was lucht, was morgen

en avondregen

 

werd zee in het openvouwen

van flarden mist

 

ik tastte naar duinen

en ouderdom

 

terwijl mijn navelstreng

onder stenen kroop

samen met het meisje van zes

 

en niemand zei nee

kerima ellouise ©

wat dichter bij dromen

 

 

 

 

 

vleugels

vlinderdrijven

op teergroene adem

van bomen

 

duizend

en zonnewijzers meer

fluisteren

 

de diepte van

je woordendans

de stilte

 

en het gedragen worden

door wind, andersom

in geluid

 

schrijf maar

het  licht op handen

 

de zon komt op;

ik wijs naar jou

kerima ellouise ©




opgedragen aan Vicky

achter de dagen 

 

 

 

 

 

de wind ruist niet meer 
alsof het raam steeds kleiner 
wordt 

 

en alle stemmen wegzinken 
zoals de zee in mijn 
woning 

 

ik had nog bomen 
geplant en duinen 

 

meeuwen en een schreeuwerige 
namiddag 

 

maar mijn kamer werd zelden 
door zon gedragen, noch door het meisje 
dat de straat uitliep

 

ze zag me niet, las geen dagboek 
op het lege plein of wolken groeiend 
uit mijn haren 

 

zilvergrijze strepen en ik rouwde 
om de lucht 

 

toen ze verdronk in mijn raam 



kerima ellouise ©

achter ramen en wind

 

 

 

 

 

 

 

het podium

werd mijn redding

 

het wachtte

zoals de zee op leven of dood

op een eiland

 

dat geen weet heeft van wind

of muren waaruit stemmen schuurden

 

steeds dieper in

mijn hoofd, in het waterglas waarin

ik meeuwen wilde zijn

 

luider dan

novemberstilte

 

zonder achtergronden

van angst en dun geklede woorden

die het sterven over tafels droegen

 

naar handen

en nevel uit zee

 

naar het podium

op gelijnde golven

van rust

kerima ellouise ©