geluiden van de ziel

ochtenden zonder ogen

 

 

 

 

 

 

als een moeder  zwijgt

en haar kind dichtvouwt, dat van nergens lijkt

te komen,

 

in een niets dan lege kamer

van onverschilligheid

 

vraagt het kind zich dan niet af

of zijn naam bestaat

 

in gedichten, vernietigd door

gebrek aan gelijkenis

 

en zal de stilte dan het einde vinden

in verwilderde dromen

 

wetend dat de werkelijkheid

die erop volgt,

 

sterft in vreemde,

ongewekte liefde


kerima ellouise ©

aan de rand van lakens

 

 

 

 

 

help me, zeg

schreeuw, vloek desnoods

hoe lenig de minnaar

de tafel dekt en lakens opgooit

over smalle heupen

 

ik wil liggen, likken, verdrinken

in woorden, veel hoger dan benen

en borsten

 

verover me

in niet minder dan liefde

 

en zeg

wanneer het daglicht vertrekt

dat ik groot genoeg ben

om  je te strelen

 

zomers en winters, diep uit de nacht

met mijn handen

- verwonderd-

op je oren


kerima ellouise ©

wat ik zag, zonder

 

 

 

 

 

 

 

niets beweegt voort

in je gezicht, niet de kleur

van mijn zakdoek  of die van

jouw  mond

 

je haar is grijs en vol

met regen, uitverteld

 

nog niet over de rand

van herhaling

 

en hoe je klein mijn woorden

wegveegt, haastig en zonder

omarming, tot as

verschroeid

 

met ogen, stil in tijd,

woon ik nergens

 

ook al hoor ik

bij dit huis

kerima ellouise ©

 

Souvenir

 

 

 

 

 

 

De zee wordt

mijn lichaam

 

wanneer ik duinen

in handpalmen verander;

 

bloeddoorlopen

door avondzand

en vastgelijmde schaamte.

 

Wind

weerspiegelt mijn wankelen;

vel over been

 

verwaaiend

tussen dikke lagen schaduw

en meeuwen die vluchten.

 

Morgen blijft

zonder tegenspraak

 

wanneer mijn mond zich

gehoorzaam sluit

 

ongewijzigd door het zout

 

alsof het nergens bijbehoren

me achterlaat

 

onder invloed van wandelaars

en het huilen.




kerima ellouise ©

lief mens

 

 

 

 

 

mag ik

mijn dank vereeuwigen met begin en einde

zoals eenheid in het sterrenlicht

 

de woorden opvangen

in het thuisgevoel  als een immer

durende dageraad

 

mag ik

dicht, in ieders lach,

bloemen schenken

 

ook al wordt dit schrijven oud

 

 

 

ik dank ieder en allemaal

voor de steeds weer lieve aanwezigheid

in woorden en zijn in het voorbije jaar


kerima ellouise ©

sneeuwbank

 

 

 

 

het was niet  

de taal van de winter

ijzig in het wonen

 

het was ook niet

het wachten van het blinde kind

dat minder weende in de stilte

 

het was de geur van afscheid

toen je me neerschreef

in de dag van

morgen




kerima ellouise ©

bron foto : Picture from Deviantart ©








de nacht braakt schaduw

 

 

 

 

 

 

 

 

mijn ziel

liet zich niet vinden

op zolder

 

en later, toen ik voor

het eerst besefte dat het huis

vele kamers had

 

herhaalden mijn ogen

de ononderbrokenheid

van het kwaad

 

uiteen gebogen door

stilzwijgende schaduwen

die mijn onbekend gezicht

 

naar de wind droegen

voorbij maanlicht en

kindervertrouwen

 

ik zweeg toen alles

nog schuldig was



kerima ellouise ©

in gouden vlechtwerk
spreidt het licht zich in je hart
het kerstlied weerklinkt





kerima ellouise ©

bron foto :
http://eu.art.com/asp/search/productsearch-asp/_/results.htm?search_string=sheri+moon









de dans der manen

 

 

 

 

 

 

 

ademloos

maar immer nabij

draagt de maan het zwarte linnen

van de nacht

 

ik word geboren

in de eerste schreeuw

en baar de dood, onvoorbereid

 

het tij

blijft leven door het onbekende

en vertelt het zichtbare

weg uit mij

 

blind gemaakt ben ik niet anders

dan wat ik ongeweten

heb geweten

kerima ellouise ©

ze lijdt
door koude omgeven
het herfst diep in haar

zelfs ijs kan niet bekoren
zonder sporen ligt het klaar

met warme mok tussen de handen
wacht ze voor gesloten deur

toch keert het licht
evenals de warmte
neemt haar op in warme stroom

nu de kou verdreven is
wordt ze wakker uit dees nare droom


Arie ©


dank je wel Arie voor dit mooie gebaar!

 

flanel

dagenlang
spreekt stilte
in het keelgat van de dood

zonder rust
voor wie het hoort
het raam naar binnen

vogels hangen te drogen, samen
met de handen van onbezeten minnaars

winterlang dichtgenaaid
rondom weke monden

ik zit hier nog
en niets ontwaakt
of misschien ben ik vergeten
waar



kerima.ellouise ©

 

 

 

 

 

hij fluistert vleugels

 

 

 

 

 

tot

liefhebben bereid

draait hij duiven

 

naar het drijvend licht

en naar het nevelgeroep uit

warme handen

 

waarmee

hij decemberwind

verovert

 

zoals de boogschutter

die zich naar de zon richt in het ochtendland

van geboorte

 

waar zeldzame vogels

naar de lucht grijpen

 

en het begin

van de winter bedekken

met donzige veertjes

 

vrij vliegend naar

zijn melkwitte

hart


kerima ellouise ©




Opgedragen aan Ad

het geluid van heimwee

 

 

 

 

 

 

nooit meer, m ’n lief

zal je nog gedichten in mijn ogen

lezen

 

woorden

en een nieuwe dag

een avond die nog eenmaal naar je toe

zou keren

 

op hol geslagen is de stilte

het ongeboren kind, midden op

de weg

 

gekromd, het schrijven

naar het licht

 

de aura die als een vlinder

door de kamer

speelde

 

wij hebben geschreven, m ’n lief

van ziel tot ziel

kerima ellouise ©

 

krankzinnig

 

 

 

 

 

ik zal nooit méér zijn

dan de kou uit bomen

van winter

 

wanneer het vonnis

zich laat herhalen

 

onbesproken

in ieder wankelend

antwoord

 

omdat men weet

dat ik mijn waanzin

bevestig

 

in het braken van schimmen

net onder mijn huid

 

waar ik hen voed

met broze gedaantes

 

en zwartgeleende tijd

 

eenmaal in mijn droom

weten zij  dat ik nooit

zal worden

 

tot lente



kerima ellouise ©

zonder haast

 

 

 

 

 

je kus

is een zon

 

een zonnebloem

in het licht ontluikend

middaguur

 

een beetje afscheid

van je blik, verrassend weer

ik zing

 

het gedicht dat je streelde

mijn borsten iets

mooier

 

lieflijk langzaam

van vinger tot duim



kerima ellouise ©