diep en donker

bevroren rafels

 

 

 

 

 

 

hoe diep

kan het graf van mijn adem zijn

dat ik met duim en vingers

graaf

 

wanneer het zand likt en kijkt naar

mijn wimpers

 

als naderende nevel voorbij

het ijzeren hek van

doodse stilte

 

wat tussen jou en mij bestond, verdwijnt

geluidloos, steeds dieper

in de nacht

 

tot de maan valt en

niet verder

 

mijn huid

dunspijlig neergehaald



kerima ellouise ©



bron foto : http://www.imageafter.com/

Stil maar

 

 

 

 

 

 

het kind wijst

naar de bomen die traag

met winter antwoorden

 

iemand zwijgt, iedereen

sneeuwt

 

en de haren van het kind

worden wit

 

als uit de slaap

gebeden staren, stil te volgen

op haar huid

 

een vrouw wijst

naar de winter, in de ochtend

jaren later

 

en vraagt haar naam

aan vlinderbomen

 

iedereen zwijgt, iemand

sneeuwt

 

het antwoord in haar ogen



kerima ellouise ©

in één van de graven

 

 

 

 

 

 

het is koud

mijn handen sneeuwen vogels

en nachten, zonder ophouden

 

melaats over het land

van magere lichamen

 

ik leg de aarde stil

als stenen op mijn schouder

en herhaal de winter

keer op keer

 

vergeet mijn naaktheid 

sterven is liefhebben, zonder ogen



kerima ellouise ©

Dame de coeur

 

 

 

 

 

zal je mij vinden

en me naar het huis der gedichten

dragen

 

waar ik de zee kan opsnuiven

of waar de bladeren van ieder seizoen

duizelen bij het ontwaken

van de dag

 

de stilte zal volmaakt zijn

in al jouw zinnen zodat ik  nooit

hoef te sterven met sneeuw op

wind

 

en als je me vindt

wil je me dan nog zien als een bloem

verborgen en met rood

doorweven

 

zoals alleen een droom

of de slaap van een nieuwe ochtend

kan zijn


kerima ellouise ©

 








zoals vandaag

 

 

 

 

 

 

er hangt mist in het dorp

en even sluit ik

mijn woorden

 

de liefde is groot

en langzaam waar

 

ook voor verte

van blad en vogel

 

geen uur zo stil

in vreemd gepeins

als niets dan vrijheid

zo vredig mag

 

ik droom mij wit

en onderweg

 

jouw rust in

nevel en dageraad



kerima ellouise ©





bron foto : http://www.imageafter.com/

versus kind

 

 

 

 

 

ik hield van haar

ook toen haar adem

in smalle strepen op de grond viel

 

haar ogen had ik lief

hoe ze door het raam konden

kijken

 

wanneer wandelaars

het zicht naar huis

leerden

 

het was dorst

het was honger zonder schuld

 

en het was winter

 

ik heb geen ramen meer

doorzichtig in herfst


kerima ellouise ©

foto : Appelboom ©

Al draagt de oceaan zijn passen

rond zilte dromen, vloeit

de wolk tussen mijn handen

opdat ik wijzen zal,

 

geen sterrenkwast noch wimper

sluit jouw doek in losse golven.

 

Terwijl ik kijk hoe korrels

een weg waaien, wiegen

jouw ogen als rozenkwarts

met het dansen mee.

 

Laat het blauw wederkomen,

de magie aan jouw hielen

wandelt wel verder

 

Kerima Ellouise.



 Appelboom ©






dank je wel Vicky !

de nacht ervoor

 

 

 

 

 

 

een beetje vreemd

wanneer ik bladeren knip

uit de herfst, zwart

 

rondom kastanjebomen.

niemand vraagt naar lege armen

of waarom ik ver van licht

 

versteen, traag in donkere bolsters.

de hond sterft met een vloek

nu ook de zomer is verdwenen;

 

jij schoof de ogen dicht

en sloeg de mijne blind.

 

hij was onschuldig in zijn spreken.


kerima ellouise ©

tot het eind

 

 

 

 

 

zeg niets. mijn slaap blijft anoniem

naast de anderen, veel meer nabij

dan mijn geluidloos wachten

 

ik neem wel een minuut stilte in acht

om al de gevallen woorden die

niet eens uitgesproken zijn

 

mijn haar wordt grijs, ik ga naar huis

ontwaken kan ik morgen nog, al zal

het slapen onbereikbaar zijn


kerima ellouise ©

in beweging van het leven

 

 

 

 

 

 

het ademt
wanneer winter

de bomen aftast

zoals jij de dagen

op glazen kalenders

 

langzaam geboren

en verder dragend, ver

weg

 

van kaartranden

met eenzelfde oceaan

die binnen in golven
en verklaarde waterwoningen

de lucht recht hangen

het ademt, jij ademt

 

in blauwe kruinen

en zelfs op een uitgewiste dag

als deze



kerima ellouise ©


                                    * Opgedragen aan Vicky *

in Bewegung des Lebens

 

 

 

 es atmet
wenn der Winter
die Bäume abtastet

gleich wie du die Tage
auf dem gläsernen Kalender

langsam geboren
und weiter tragend, weit
entfernt

von Kartenrändern
mit einem gleichen Weltmeer

welche in den Wellen
und erklärten Wasserwohnungen
die Luft aufrecht hängen

es atmet, du atmest

auf den blauen Wipfeln
und selbst an einem ausgelöschten Tage
wie diesem

kerima ellouise ©
vertaling door : Julius Dreyfsandt zu Schlamm

wachten

 

 

 

 

 

 

je geeft

en ik luister

-verder-

 

naar zichzelf

woorden

 

of  de mogelijkheid van

binnenin beloften

 

haastig

druipend op

mijn maanwoning

 

en zoutiger dan ik me

herinner

 

je geeft

en ik hoor

-dichter-

 

bovenwind tegen sterren 

klotsen

 

onrustig door de holle vaart

en dubbelhuidige

liefde

 

transparant voor mij

door de traagheid van mijn stilte



kerima ellouise ©

bron foto : www.wijnadvies.nl/wijnadvies/149







Zes meisjes rond de tafel

 

 

 

 

 

Het spiegelt

wanneer de klok op zeven

slaat

 

terug naar docenten

en het toen gunstig lot, uitbundig

op het schoolbord.

 

Niemand is veranderd. Alles

is veranderd in het midden

van de tafel.

 

Ik luister,

witte wijn helpt de stemmen

omhoog

 

schakelt oude liedjes

aan nieuwe.

 

Navelsex, potloodshorts, chevrolets

en milf’s werpen de jaren

vooruit

 

in het kwadraat van vijf.

 

Onze lijven kraken.
Proost.

Ik droom weg in het glas.

kerima ellouise ©

om te dichten

 

 

 

 

 

ik herkende het niet, het had geen naam

het was licht en windstil

vol van zang en dagen

 

en het bleef liggen

op mijn wang

 

er viel geen regen

ook geen schaduw, het was zoiets als

eeuwigheid in een gedicht

 

ik kon het niet optillen

niet in woorden of met handen

ademwarm en zo dichtbij

 

jij gaf het me, net voor het afscheid

 

liefde, zei je

 

ogenblauw



kerima ellouise ©

als uit den hemel

 

 

 

oh gij

met uwe blommenden herte

waarom raak ik  uwe  ziele niet

aanschouw mij toch met oogen lief

en laat mij wenschen uwe zoeten mond

 

oh kindeke schoone

van alle menschen die ik bemin

zijt gij mijn roozeken  en alwaar ik spreeken mag

hoor ik slechts uwe teedersten lach

 

zoet, zoo zoet

in mijne biddenden herte woont gij reeds lange tijd

zeg mij toch, onbevreesd, dat uwe perelden blomme 

zich zal neêrvlijen in den rooden gloed, gelijk nooit eer

 

ik zal u eeren, mijne deerne

in den schoot van uwe ruischenden vruchten

zeg mij toch; wilt gij de mijne zijn in het schoonsten woord

nog voor den ochtend in’ t eeuw’gen oosten gloort


*als ode aan Guido Gezelle*



kerima ellouise ©