hagelschors

het laatste gedicht

 

 

 

 

waarom zou ik nog

naar woorden zoeken in

deze kapotte woning

 

mijn letters dragen

anonieme gezichten, liefst

ver weg

 

analfabete minnaars

die uit mijn mond vluchten

en het glazen trapportaal

vermijden

 

bewegingsloze

decoratie, mijn spiegelbeeld

waarnaar honden blaffen

 

waarom zou ik nog

wind is wind en bomen

praten niet

 

de zee is slechts een illusie

van schelpen, door het

ruisen verwend

 

en de dood

openbaart zich nooit

in schoonheid

 

in mijn zwijgen, alleen



kerima ellouise ©

nummervlinder

 

 

 

je vraagt

 

waarom

mijn dromen

niet voor zomer kiezen

 

wanneer

rupsen uit mijn kleren kruipen

en in de nacht vallen, onherkenbaar

 

voor de dichter die naaktheid aankleedt

met het zeehemd nog in zijn handen

 

gevouwen onder een heldere hemel

en fonkelende vrouwenborsten

 

in overmoed

van liefde en het bevelend

vuur

 

dat vreet aan de opperhuid van wind

boven het blad van

de vlinder

 

samengesponnen voor

één dag

 

en ik antwoord : jij bent dichter



kerima ellouise ©

de wereld en jij

 

 

 

en waar is het raam

dat de wereld naar buiten

schrijft

 

tussen zwarte en witte

muren

 

de bloem die ademen wil

in haar zijn, boven en onder

bomen

 

het stille zwijgen

van silhouetten, die veel verder dan ogen

kunnen kijken

 

naar die ene droomseconde

van leven en het hartverscheurend geluid

dat zielenwervels brak

 

ongevraagd

in het heelal van gemis;

 

een bron, langs water

en wolken

 

zichtbaar in de lucht

 

 

 

 

 

 opgedragen aan B.



kerima ellouise ©

zandspiegel

 

 

 

 

misschien was het een

wolkenloze dag

 

in elk oog, helder als antwoord

 

diep in het vieren

van verrassing, je naam die hun wereld

dichtte vol betovering

 

en klank, duikend naar

geboorte op beide wangen

 

een open plek in het licht

als vrucht van liefde

gedragen

 

door bloemen die nog steeds drijven

over het spiegelzand

 

en waarin ik nu

mijn kleine woorden leg



kerima ellouise ©

poëzieverduistering

 

 

 

 

 

je geeft me dagen

van slaap, bladerloze bomen

 

en wind

die stilte naar

het noorden draait

 

lege oren

en het vocht van de maan

dat het gedicht klieft

 

als zou mijn schaduw

de nacht toebehoren, nooit los van

zwarte knopen

 

ik laat achter, je vraagt de dood




kerima ellouise ©

woordwijzers

 

 

 

 

 

de lente is heen

in dit stilleven van

woorden

 

onmachtig weggegleden

zoals een glinstering op het water

veroverd door de nacht

 

waar stemloze vogels, zwartgepluimd

in leegte graven en uren tellen

 

opnieuw en opnieuw

 

tot elk geruis verdwenen is, zelfs

in mijn diepste slaap

 

of misschien wacht ik onbewogen

op de wind, veel verder dan

het onuitspreekbare



kerima ellouise ©

zandstilte

 

 

 

hoe kan ik spreken

over het zelfbedrog van

de dageraad

 

als wind woestijnen blaast

uit hoge torens naar het blinde denken

van zwarte honden, die in de nacht

zich van gehuil onthouden

 

omdat stilte een wereld achterlaat;

een neerstrekken van verbijstering

 

waar vrijheid en poëzie

breken in de dood

 

om woorden die eenmaal waren

en zich nu van zand voorzien

kerima ellouise ©

lichtglans

 

 

 

 

 

wanneer een spiegel glijdt

uit de nacht

 

het doolhof vult

tussen duin en dromen,

de maan zich losschudt, minutenlang

 

meer dan vol

 

verandert de zee niets

aan zomergrassen, te midden van

de dag

 

bloemen zullen opgroeien

als sterren in een vijver, hun dorst lessen

met golfjes dons

 

geplukt uit het sierspoor van de eend

die in het sneeuwwitte binnenhof

van stilte

 

staart naar de eenvoud

en de belofte van de wind


kerima ellouise ©

vreemde uren

 

 

 

mijn ogen zijn blind

zoals de steen waarop het afscheid staat

van een blij gedicht

 

mijn oren zijn doof

zoals de duinen van een zongezeilde

zee, het troostend gezang

te donker

 

en waar ik ook heenga, mijn handen

schuiven nooit de zwaluwen dichterbij,

gestapeld langs ruiten

 

lieg maar niet, dat is de reden

waarom ik deze bladzijde voor jou
verzwijg


kerima  ellouise ©

drievoudig

 

 

 

 

ze besteedde haar dagen

aan het dekken van de tafel waarna

ze zich zorgvuldig veegde

 

we werden allemaal

van hout en telden het aantal

voorwerpen

 

waarvan we het woord

wisten, zelfs met één oog

dichtgeknepen

 

wat hij niet deed

na het stukje per stukje breken

van nagels

 

en ellebogen, die tot aan onze

buiken kreunden omdat wij, ledige

kinderen, de vork niet herkenden

 

- de ontbrekende -

 

en onszelf in hem


kerima ellouise ©

omdat ik weet

 

 

 

 

om vijf uur in de ochtend

schrapen mijn vingers de nacht

rechtop

 

en ik bedenk in vol

bewustzijn

 

dat ik de vluchtigheid van woorden

niet wil overleven

 

los

of in een gedicht

onder sneeuwwitte sterren

 

het klinkt onzinnig en meer dan

zwijgend

 

maar waarom zou ik liegen

in of buiten mij

 

de maanverte van uren

 

er is hier

geen waarheid of lichaam

dat mijn verbeelding kan voelen

 

of elders

waar ik ook in flarden sta



kerima ellouise ©

uitgewoond

 

 

 

 

wanneer ik wegval

zomaar

uit de tijd

 

zou ik je vragen

mijn leven te vergeven

 

nee, ik zou je smeken

met  een oogbeweging

uit het heelal geplukt

 

op een moment dat

twijfels hun roes uitslapen

 

en zich weer gereed maken

om naar de wereld te staren

leeg en onveranderd

 

zoals dronken minnaars

die hun wellust uitstrekken in mijn trage
doodstrijd

 

omdat zij weten wie ik ben




kerima ellouise ©