ga terug

dwars door de grens

 

 

 

 

 

soms uren, soms dagenlang

wacht ik om de stilte

te bereiken

 

en al die tijd

schuiven wolken over

mijn vingers

 

      naar de zoutmond

      van de zee

 

      ik tracht haar woorden te begrijpen

      hoe ze kruipen en kolken

      over mijn lichaam

 

      stormen tot bedaren

      willen brengen

    

      maanstromend, innerlijk,

      lichtvreemd  zoals de handpalmen

      van het zijn

 

      waarin ik ben, adem,

      schrijf:

 

      een vogel achter

      vlakke dagen

      

      zo droomverloren



kerima ellouise ©

Gesigneerd

 

 

 

 

 

waarom ben ik zo dichtbij, zo ver af

van deuren die hij wil

sluiten

 

de geur van lijken waarlangs

hij liep en alle geluiden zoals vuisten

in een voornacht

 

van schuilkelders vol kinderen

die het angstige huilen schreven op

 jonge en oude razernij

 

op de dode mond

van moeders en vaders en rondom de radeloze bomen

zwijgend bij elkaar

 

naast wapens, wonden en  luchten vol lood

in één overschrijdend, bewoond

gebaar

 

waarom is hij zo ver af, zo nabij

mijn bedroefde ogen

 

als een vonk van bewuste

eeuwigheid

 

 

 

Opgedragen aan Dhr.Waltack

kerima ellouise ©

ook de maan gaat voorbij

 

 

 

 

 

je draagt de ochtend voor je uit

en ik de avond

 

naar de ongetelde dagen

van het dakloze landschap wanneer

ik me stiller dan stil omdraai

 

naar de dode hond van jaren

met woorden die  nergens in

zee keren

 

of zich op de achtergrond bewegen

als wandelaars in richtlode

wind

 

het licht sterft en het strand

stamelt ontij

 

leg je hand niet

op de mijne

 

ik begraaf de vlinders

in de duinen

          kerima ellouise ©

                                                                           

maanvaren 

 

 

 

ik was zestien

en vol geloof

in al het leed van poëzie

 

en ik dacht nog

als ik nu maar lang genoeg staar

naar de maan

 

dan zal er wel

een gedicht voorbijdrijven

of misschien een man, een kano

 

het gezicht dat ik gebouwd had uit

de rotsen van een rivier

 

ik keerde woorden om, strooide

letters in het wiegelend licht, ging naar zee

om te verdrinken in een dichters droom

 

de man verdween, de kano ook

kerima ellouise © 

 

 

geïnspireerd op het gedicht ‘ Melopee ‘ van Paul van Ostaijen









                                                          

foto: kerima ellouise ©













duinvogels

 

 

 

eens

schreven we samen

zee

 

ik keek in je hand

en glinsteringen van zomer

vulden de lucht met blauw, bloesems

bomen, beminnen

 

vlinders aarzelden niet , ze waren gewoon

onmeetbaar en wij zee

 

daarna zei je woorden van wolken, meestal

vogels in regen rotsen roest

rozen verscheurd

 

en het water werd donker, de poëzie haastig

in het verbranden van de bladeren

die ik droeg

 

naar de reizigers in het herfstlicht

verderop

 

en omgekeerd



kerima ellouise ©

foto Robin©











 Ziel te koop

 

 

 

 

 

ik vroeg of je m ’n dromen wilde

en je zei, ja

ik wil

 

wanneer de wind zuid is

en ik alle woorden hoor

 

wanneer niets wordt gedood

wat jij bemint

 

ik zal tot tien tellen en na honderd

tot het heelal

 

ik zal de zon over het water

laten gaan, in lange bogen

 

en over hen die wonen in jouw graf

 

heen en weer, dieper en dieper

tot ik alle nachten herschreven heb

op je kraakwitte schouders

 

wil je mijn dromen

vroeg ik opnieuw

 

ja, zei je

ik wil

 

wanneer de winter

geen woorden meer sneeuwt

kerima ellouise ©

foto: kerima ellouise ©












Blad en schemer

 

 

 

 

 

Op een dag

zal ik een hut gaan bouwen

 

met één hand. In de ander

houd ik de bomen vast en het zeilen

van de grote zon.

 

Alles bloeit in het begrijpen;

zeepbellen, de zomer,  wind

blauw, wit en roze

 

bloemen die lachen vanuit

het heden

 

naar morgen. Om het stilzwijgende

van liefhebben en het bewegen

in licht

 

en op een dag

zal ik naar huis terugkeren

 

om het afscheid te beginnen;

in de schaduw van een déjà-vu.



kerima ellouise ©

                                      

naar lijf en ziel

wat ik bemin

is wat ik achterlaat en wat een beetje

op eeuwigheid lijkt

 

dromen, vermoeide woorden,

de knuffelbeer van een kind

 

dat met waarheid

de leugen bestreed en de wereld

verzamelde onder het bed

 

dat het geen sprookjes waren

omdat de honger steeds luider schreeuwde

hoe dichterbij het lezen ook

de lakens vervuilde

 

van het gedicht dat bleef

omdat de hemel zo ver weg was



kerima ellouise ©

op een zondagmorgen

 

 

 

 

 

 

ik heb de zee gezien

zo vlak en verlaten van handen

dat ik op haar buik kon

wandelen

de wind viel stil, ook

de schaduwen om over te

springen

 

niemand groette mij of

deed deuren open  en ik vergat

de vele monden, gered uit

het bestaan

 

van millimeter ribben,

mager uit het bloed

 

van het kind dat op de horizon leek

kortademig door de vlucht

en ingebonden borsten

 

ik heb de zee gezien

en herinnerde de dood

in haar lijf



kerima ellouise ©

winterstemmen

 

 

 

 

 

ik vlucht

met het gelaat onder najaarsbladeren;

de ongenade in jaren diep

 

wanneer de jaskraag van een nog trage lente

de scheefgezakte stilte bedekt

op mijn mond

 

en onbetoverd luistert

hoe ik adem en sterf achter alle bomen;

geketend in wind

 

door de schaamte die maar nachten

blijft slaan, geschreid, in het huiverend

schaduwhout

 

ik adem en sterf,

vlucht, adem,

sterf

 

ik ben de zondaar

van de winter



kerima ellouise ©

jij en de zee

 

 

 

 

het is nog licht

aan het einde van de dag

 

en het heen en weer waaien

van je schateren drijft verder weg

in kleine bootjes

 

uitgestald

op het vernis van zomeraccenten,

de lijn van oost naar  west

 

kom je morgen terug, roep ik

 

om zo de zee te vergroten

en mijn armen in

omhelzing

 

tot waar zal je gaan, fluister ik

 

met nevelbloemen

in mijn stem

 

ik zag je ondergaan

in rode viltjes



kerima ellouise ©

morgen sluit de kroeg

 

 

 

 

poëzie

is meer dan een vlucht

hoorde ik

 

 in het verhaal

van de stadsdichter

 

die het stof deed opwaaien

tussen schimmen van eens overleden

woorden

 

hij ontkleedde zijn bruiden

en bedekte borsten met

rijpe mond

 

de handen vrij van wonderlijk gemis

 

het podium volgde zijn bed

en ik glimlachte

verder

 

naar het

verleden

 

tot ik niets meer van deze wereld

wist

kerima ellouise ©