Het zat wel niet in de planning, maar we gaan er aan beginnen, de badkamer gaat vernieuwd worden. We zitten ergens met nattigheid in een zijwand. Dus heeft mijn  “handige Harry” besloten om de boel maar ineens helemaal weg te kappen. Nu maak ik me over het resultaat geen zorgen, wel over het einde van de werken, welke maand? Welk jaar? Dat het een project gaat worden van lange adem is al wel zeker. Mijn lief is namelijk loodgieter  van beroep en dat betekent dat de werken thuis vaak op zich laten wachten. Bovendien sukkelt hij met een meer dan  lastige rug. En ook dat zat niet in de planning. Zoals zoveel dingen in het leven die je niet gepland hebt, maar toch gebeuren.  Maar ik voel dat ik alweer zwaar op de hand ga worden, want ik kan nog uren doorzeuren over het acteur zijn in eigen leven, en meer van die shit. En daar heb ik vandaag nu eens geen zin in. Ik mag eens gaan bedenken welke tegeltjes ik zou willen!

Dit recept kreeg ik gisteren om van mijn verkoudheid af te raken. Ik heb het zelf nog niet geprobeerd want het lijkt mij gewoon vies!  Maar misschien zijn er onder  de bloggers die me af en toe eens bezoeken, vrijwilligers die eens willen proberen?

Hier is het recept:

Kook een liter abdijbier met wat kaneel, suiker citroensap en gember. Klop twee eieren en voeg er melk  bij, een beetje bloem en een dl rum. Dit mengsel bij het kokend hete bier gieten en opdrinken!

Santé!

Vanochtend bezoek gehad van een vriendin, gezellig samen koffie gedronken en over van alles en nog wat  zitten kletsen, veel gelachen. Afgesproken om binnenkort samen iets leuks te gaan doen.  Ik ben blij mijn vriendinnen af en toe eens te zien. Samen naar het zwembad, en samen soms de slappe lach hebben, samen soms eens te klagen over onze mannen die ons soms niet lijken te begrijpen. Iedere dag zitten er in mijn mailbox mailtjes van virtuele vrienden, vriendschap powerpointjes , er zijn er hele mooie bij. En ook ik stuur ze door, naar weer andere virtuele vrienden, mensen die ik nog nooit gezien heb. Mensen die mysterieus op de achtergrond blijven. Al dat virtuele gedoe is  voor veel mensen  helaas niet meer dan een tijdverdrijf, een snelle consumptie, zonder echt contact, diepgang of interesse  in de ander. Mensen zijn virtueel makkelijk inruilbaar. Wat ik nu eigenlijk wilde zeggen is dat ik nog altijd de contacten met “echte” mensen verkies en dat ik liever een echte lach zie dan een, wat moet ik me daar bij voorstellen smiley. Ook al blijft het natuurlijk leuk al die powerpointjes in mijn mailbox!

Zonder jou, ben ik een kudde zonder herder.

Zonder jou, kan ik helemaal niet verder.

Zonder jou. Ben ik een roos zonder geur.

Zonder jou, ben ik een regenboog zonder kleur.

Zonder jou? Ben ik een gezicht zonder ogen.

Zei ik dat ik zonder je kan? …… dan heb ik gelogen!

Auteur onbekend

Er is geen groter verdriet dan zich, in dagen van ellende, de tijden te herinneren toen men gelukkig was.

Weer terug uit Amsterdam!  Waar ik een paar “Quality time”  dagen met mijn zoon heb doorgebracht. Ik ben niet bestolen, niet aangerand, niets van dat alles. Wel, bijna van mijn voeten gereden door zo’n toerist ! Echt, je moet dat meemaken, mensen die blijkbaar  nog nooit van hun leven op een fiets hebben gezeten, huren er eentje in Amsterdam. Ze versperren de weg,  rijden over de stoep of tegen het verkeer in . Oh ja ik heb me ook nog moeten bukken voor een paar laag overvliegende duiven en op een gegeven moment als we over een markt liepen, heb ik ff bang naar de lucht gekeken en me afgevraagd wat dat koppel overvliegende reigers van plan waren. Dat zie je trouwens alleen in Amsterdam.  Reigers midden in de stad.  Maar verder gewoon een paar gezellige dagen beleefd, en vooral veel lol gehad. Alleen maar leuke mensen ontmoet. Ik  heb weer genoeg energie op gedaan  om de eerst volgende weken  door te komen. Dat dacht ik tenminste op de terug weg naar huis. Thuisgekomen zat onze “rode jeweetwelkater”  al op ons te wachten. Omdat hij al een dagje ouder wordt, hadden we besloten het arme beest in huis te laten, met zijn kattenbak!  Mijn dochter zou dan af en toe eens binnenspringen! Tot zover alles goed geregeld, dachten wij! Niet op het eigenzinnige karakter van onze Simba gerekend. Bij het thuis komen, was hij er direct, een luid protesterend miauw! En ik rook het ook meteen : Stront! Op 3 strategische plaatsen, lekker verstopt achter  de planten. Waar je moeilijk bij kunt. Dus moeders kon meteen aan het werk, want op zulke momenten laat zoonlief het afweten, oh ja hij heeft wel  ff de planten verschoven zodat ik er beter bij kon. De dader hebben we de rest van de avond trouwens niet meer gezien. En nu volgt hij me overal.  Vol verwijten! Dat ik hem alleen gelaten heb. Dus nu volgt er “quality time” enkel en alleen voor die stomme kat. Ik voel het al, binnenkort ben ik weer aan een “quality time” xtra lang weekend toe, helemaal alleen voor mij!

Belachelijk vroeg wakker geworden weer. Het zal wel eventjes duren tot ik mij weer heb aangepast aan de nieuwe wintertijd. Volgens wetenschappers zouden ochtendmensen het gemakkelijker hebben met de overgang naar de zomertijd. En avondmensen  het gemakkelijker met de  overgang naar de wintertijd. Conclusie:  ik ben een ochtendmens.  Feit is dat de omschakelingen telkens en paar dagen sukkelen met zich meebrengen. Slaapgebrek kan leiden tot concentratiestoornissen, en die zouden dan weer kunnen leiden tot een stijging van het aantal ongevallen. Andere studies zouden dan weer hebben aangetoond, dat de uurverandering kan leiden tot een overconsumptie van slaap- en kalmeringsmiddelen. Tot zover allemaal heel logisch!

Ik heb in mijn boekenkast een boek, dat ik af en toe eens lees als ik weer eens in een spirituele bui ben. “De strijders van het licht” geschreven door Paulo Coelho. "Een Strijder van het Licht” is een wezen dat  zich onophoudelijk inzet om  bewustzijn  in alles en iedereen te herkennen, in een levenslange  strijd tegen  schimmen en  alledaagse sleur  zoekt hij naar de magie in elk moment van de dag…………

“Strijders van het licht zorgen ervoor de glans in hun ogen te behouden. Ze staan midden in de wereld en nemen deel aan andermans leven. Ze zijn hun tocht aangevangen zonder rugzak en zonder sandalen. Vaak zijn ze laf, en ze handelen ook niet altijd correct.

Ze lijden onder dingen die dat niet waard zijn, ze zijn kleingeestig en soms denken ze dat ze niet in staat zijn om te groeien. Veelvuldig achten ze zich een zegening of wonder onwaardig. Regelmatig bekruipt hen twijfel over wat ze hier aan het doen zijn. Ze liggen nachten wakker en vinden dat hun leven geen zin heeft.

Daarom zijn het strijders van het licht. Omdat ze dolen. Omdat ze zichzelf vragen stellen. Omdat ze een zin zoeken – die ze ongetwijfeld zullen vinden.

Soms lijkt de Strijder een fout te hebben gemaakt. Maar de Strijder ondervindt geen leed van deze verkeerd gemaakte beweging. Hij neemt zijn leven in de hand zoals het vaak komt. Op bepaalde kruispunten moet je kiezen. Een echte strijder kiest en kijkt vervolgens niet meer achterom. Hij denkt na over de gemaakte keuze, maar beroept zich nooit op de terugtocht. Hij ondergaat zijn lot zoals het komt. Vaak denkt een Strijder ook dat zijn keuze fout is, terwijl geruime periode later en  veel vrezende, koude nachten later blijkt dat deze weg toch de enige juiste weg was. Bij foute wegen gaat de Strijder ook verder, want fouten moet je begaan. Fouten moet je ondergaan. Om vervolgens te leren en weer verder te trekken.”

Enig onderzoek leverde een resultaat waar iedereen even bij stil zou moeten staan:

* Meer dan 98% van de gedetineerden zijn broodgebruikers.

* Meer dan de helft van alle kinderen die opgroeien in een broodgebruikende huishouding presteert onder het gemiddelde op school.

* In de 18de eeuw, toen vrijwel alle brood nog in grote hoeveelheden thuis werd gebakken en het voornaamste voedingsmiddel was, lag de gemiddelde levensverwachting onder de 50 jaar; de zuigelingensterfte was onaanvaardbaar hoog; veel vrouwen stierven in het kraambed; ziekten als tyfus, gele koorts en griep velden hele naties.

* Meer dan 90% van geweldsdelicten wordt begaan binnen 24 uur na het nuttigen van brood.

* Brood wordt gemaakt van een substantie, deeg geheten. Uit onderzoek is gebleken, dat een kleine hoeveelheid, als een pond deeg een muis kan laten stikken. De gemiddelde broodeter eet meer brood dan dat in een maand.

* Primitieve stammen, die zich niet voeden met brood, hebben bijna geen last van kanker, alzheimer, parkinson of osteoporose.

* Broodgebruik is verslavend gebleken. Proefpersonen die geen brood kregen, maar alleen water, smeekten al na 2 dagen wanhopig om brood.

* Brood heeft een stepping stone-effect naar andere verslavende producten en al gauw grijpt de gebruiker naar zaken zoals: boter, kaas, jam, pindakaas, hagelslag en zelfs plakken koud vlees.

* Zuigelingen kunnen stikken in brood.

* De meeste broodverslaafden weten het onderscheid niet tussen significante wetenschappelijke feiten en onbeduidend statistisch geleuter.

In het licht van deze angstaanjagende gegevens zijn de volgende maatregelen aan te raden:

- Geen verkoop van brood aan minderjarigen.

- Een landelijke campagne "Zeg NEE tegen brood", met Tv-spots advertenties, bumperstickers, aanplakbiljetten en demonstraties op verkooppunten.

- Extra fiscale toeslagen op alle broodproducten, met het oog op te verwachten afname van de volksgezondheid en andere gevolgen van de broodverslaving.

- Het openlijk aanprijzen van broodproducten verbieden.

- Rondom scholen moeten broodvrije zones worden ingesteld.  

Na een energie slopend weekend, eindelijk weer een beetje tijd voor mijzelf. Tegenwoordig ben ik blij als het maandag is. En alles weer “normaal” is. Terug naar school, terug naar t werk. RUST! Er staat ons trouwens nog een week vakantie te wachten! Als dat maar goed gaat. Mijn partner kan momenteel  niets van mijn zoon verdragen en vice versa.  Het gaat om typisch hanengedrag! Dat ze mij er pijn me doen, wil blijkbaar niet tot ze doordringen. Geen van beiden zijn ze voor geen rede vatbaar. Soms zou ik ze echt met hun koppen tegen elkaar willen slaan! Wij zijn zo’n nieuw samengesteld gezin, met onze eigen methodes van opvoeden  en alles wat daar bij hoort. Ook leuk om er bij te vertellen, dat ik soms een soort van mini Belsjiekske thuis heb. De ene helft spreekt Frans de andere helft Vlaams. En vooral op hoogtepunten zoals t afgelopen weekend is er geen enkel compromis mogelijk.

Ik ben 54 en heb nog al mijn tanden, behalve mijn wijsheids tanden, dus van veel wijsheid bij mij moet je maar niet teveel verwachten.   Maar verleden week  ben ik waarschijnlijk een stukje vulling of kies verloren. Het deed in het begin  geen pijn en ik dacht, ik zie wel . Ik moet  pas in februari gaan voor een jaarlijkse controle... Gelijk eruit peuteren en spoelen dus, maar vanochtend wakker geworden met een wat zeurend gevoel.  Begin van dit jaar had ik ook last van die kies en omdat de vulling best diep was, is de kies gaan ontsteken. Het werd dus een zenuwbehandeling, Maar voor ik bij de tandarts terecht kon, gingen er een paar weken voorbij, het was juist voorjaarsvakantie.  Ik dus aan de pillen. Waar ik dan weer lastige bijverschijnselen van kreeg. Dus toch maar even de tandarts bellen. Hopelijk alleen weer opvullen en klaar.....Een maal in die stoel ben je aan de goden overgeleverd. Misschien zou ik toch eens moeten overwegen om iets te doen aan mijn chocotof verslaving.

 Ik was deze morgen in het dorp voor een paar boodschappen en kwam langs de kerk. Zomaar een begrafenis. De dragers met de kist, gevolgd door de familie. De klokken luiden. De mensen bogen hun hoofd. Uit respect voor een leven dat geleefd is. Het leven. Soms niet rechtvaardig, soms niet eerlijk, soms niet prettig en soms bijzonder verwarrend. Op die momenten denk ik aan mijn broertje, die  6 jaar geleden een eind aan zijn leven heeft gemaakt.  “De klootzak“ was mijn eerste reactie.  Want het was mijn broertje en hij deed wel meer stomme dingen. Maar het paste bij hem, bij zijn manier van leven. Hij was al op jonge leeftijd aan het experimenteren, met o.a. drugs, die uiteindelijk  zijn einde zijn geworden. Altijd in, om weer iets nieuws te proberen. Mijn eerste stiekeme sigaret (en ook de laatste)  nam ik op zijn aandringen. Voor onze ouders heeft hij een afscheidsbrief geschreven. Maar toch, hun verdriet is en blijft immens. Als ouder blijf je je afvragen, wat je in hemelsnaam verkeerd hebt gedaan. Met de dood van mijn broertje is er ook een stukje van mij weggegaan. We scheelden maar 1 ½ jaar in leeftijd. En trokken in onze jeugd veel samen op. Nog steeds als ik zijn foto zie op de kast bij mijn ouders denk ik “klootzak, hoe heb je zo stom kunnen zijn”!

Ik stond er op de stoep in de regen naar te kijken. Na regen komt ook altijd weer zonneschijn.Dus ik ga er wat van maken, uit respect voor het leven dat ik nog mag leven.

Het afgelopen weekend van het mooie weer geprofiteerd met een fietstochtje te maken . Hier in Wallonië is het niet zo lekker en veilig fietsen als in Vlaanderen of in Nederland. Er zijn niet veel fietspaden en het is af en toe flink klimmen. De fietspaden die er wel liggen zijn de zogenaamde RAVEL  fietsroutes, vaak zijn het jaagpaden en oude, buiten gebruik geraakte spoorwegen.   De fietspaden zijn van redelijke kwaliteit, soms een  kuil of een bobbel, maar ach dat is te overleven.  Ook liggen de Sambre en de Samme hier niet ver van af.  Meestal vertrekken we vanaf “ la Marlette”  (een watersportcentrum van de ADEPS (bloso) in Seneffe. Aan het kanaal Brussel Charleroi. Soms richting La Louvière, We doen er dan een terrasje aan “ la cantine des Italiens “ Dit zijn de vroegere logementenbarakken in 1946-47 gebouwd door de staalfabrieken van Gustaaf Boël  bedoeld om Italiaanse gastarbeiders onder te brengen. Ieder van de 4 barakken  bestond uit 8 kamers met 6 à 8 bedden. Allemaal vreselijk geromantiseerd.  Hier vanuit kun je verder rijden langs het oude Centrumkanaal  met de hydraulische liften die sinds kort tot het werelderfgoed van de Unesco behoren. En langs de fameuze nieuwe lift van  Strépy Thieu een moderne mega-contructie die een hoogteverschil van niet minder dan 73 meter overbrugt ! Richting Mons  

Vanaf “La Marlette” kun je ook richting Charleroi fietsen,.

Maar deze keer hadden we gekozen voor Ronquières. (Ronquières is gekend voor z’n scheepslift, het zogenaamde hellend vlak. In 1968 bespaarde men met dit technisch hoogstandje hopen tijd. Op zo’n 40 minuten overbrugt het hellend ding een hoogte die daarvoor 2 dagen vergde aan sluisjes binnenvaren , (dank zij het principe van de communicerende vaten)  Menig schoolreis leidt tot aan de voet van het reusachtige complex.) Via  de “port de plaisance” van Seneffe rijden we langs de Samme. De natuur langs dat riviertje is prachtig, Daar er door het afsluiten van de sluizen  geen binnenvaart mogelijk is heeft de natuur hier haar gang kunnen gaan. Als je goed in vorm bent kun je vanaf Ronquières nog verder rijden, langs het kanaal  Brussel Charleroi,richting Halle en nog verder!

Woensdag Camille dag

Camille komt elke woensdag  al om 7.00. Ze is 15 maanden jong. En tot nu toe mijn  enigste kleindochter. Haar papa en mama (mijn dochter) werken allebei, de andere dagen van de week gaat Camille naar de crèche.  Als ze aankomt gaan we eerst samen ontbijten.  Daarna  slaapt ze meestal  nog tot een uur of 10. Ondertussen doe ik mijn dingen, en af en toe, luister ik eens of ze al wakker is. Dan gaan we naar buiten, een blokje om, en naar de supermarkt voor haar middag eten.  Terwijl ik bezig ben met het eten, speelt ze of komt ze eens zien in de keuken. Dan is het ogen open en haar goed in de gaten houden. Het liefst zou ze door de glazen keuken deur naar buiten gaan,  Maar helaas, het gras is nu te nat.  Ze eet goed, en dat is altijd fijn, vooral als je regelmatig commentaar hebt van je eigen puberende zoon.

Na het eten wanneer zij haar slaapje doet  kan ik 2 uurtjes bijkomen, me met de puberzoon bezig houden , die dan ook net thuis is van school en zelf iets eten. En dan gaan we wandelen.  Ze heeft belangstelling voor alles wat ze ziet of hoort.  Ze zwaait naar iedereen die we onderweg tegenkomen. De meeste mensen  groeten haar terug J   En ze blaft en miauwt bij het zien van  een hond of kat. Elk moment met haar is fijn.

Om 17.00 komt mijn schoonzoon haar weer ophalen, en begin ik het speelgoed weer op te ruimen, s’ avonds ben ik zo moe als een hond. Maar voldaan en gelukkig kijk ik uit naar de volgende woensdag.

Iedereen maakt zich de laatste dagen zorgen over geld, maar ik doe dat al een tijdje. Ik zit namelijk zelf al enige tijd in een financiële crisis. Als werkloze, alleenstaande moeder zit ik net boven de armoedegrens.  Er moet maar iets gebeuren en ik zit eronder. Iedere maand opnieuw. Ik heb geen aandelen en obligaties, geen duizenden euro’s op spaarrekeningen, niets. Zelfs  mijn  toekomstig pensioen is (als vrouw met onderbrekingen in mijn loopbaan om voor de kinderen te zorgen) niet om over naar huis te schrijven. Iedere maand moet ik keer op keer inventief zijn om de eindjes aan elkaar te knopen. Vind je het dan nog vreemd dat ik van de huidige financiële crisis dan ook niet warm of koud word? 

De laatste tijd hoor je iedereen over geld praten. Veel mensen lijken precies kapitalistische geldwolven, die maar steeds meer willen, steeds grotere huizen willen,ze willen  steeds verder en luxer met vakantie gaan. Een grotere auto hebben dan de buren.Eigenlijk best zielig! We leven in een ongezonde samenleving .Veel mensen kunnen geen onderscheid maken tussen noodzakelijke dingen, leuke dingen en nutteloze dingen.

Ik werd deze morgen wakker met een echte herfstdip, Ik voel me moe en zou het liefst  mijn bed inkruipen en aan een lange winterslaap beginnen. Verstopt onder de dekens, verstopt voor de wind, verstopt voor de regen. En pas weer wakker worden bij de eerste lente zon.  Ik moet me zelf gewoon een schop onder mijn kont geven om tot actie over te gaan. Achter de pc blijven zitten is beslist geen optie…….