Vrijdagmiddag. Wanneer ik het Amsterdamse Centraalstation uitkom. Ligt “Mijn stad” uitnodigend voor mij.  Zigzaggend vanwege de werkzaamheden op het Stationsplein baan ik mij een weg met de stroom mee tegen de stroom in via het Damrak richting Dam waar ik de tram wil nemen. Ik geniet van een groep toeristen op gehuurde fietsen die vast zitten in een overstekende horde voetgangers, want: “Je weet toch?” Voetgangersstoplichten dienen in Amsterdam enkel en alleen als decoratie! En geglimlacht heb ik samen met tig anderen om die oudere man  in zijn roze balletpakje en zijn blote witte armpjes en beentjes. Lichtblauw of pastelgroen hadden hem waarschijnlijk een stuk beter gestaan….....

In het essay "Een kamer voor jezelf" beschrijft Virginia Woolf de beperkingen waarmee schrijvende vrouwen in die tijd (1923) te kampen hadden en waardoor veel vrouwelijk talent niet tot ontplooiing kwam: “Een vrouw moet geld en ruimte hebben en vooral een kamer met een slot op de deur, waarin zij zichzelf kan zijn om te kunnen schrijven''.

Ze had niet alleen alle ruimte, maar blijkbaar ook alle tijd van de wereld. Geen gehaast, geen afspraken, ze kon wandelen, vissen, lezen, observeren, nadenken en schrijven.” Virginia pleegde zelfmoord door zich te verdrinken in een rivier omdat ze stemmen hoorde en dacht gek te worden en haar jaloerse echtgenoot verder niet tot last wilde zijn…. (Gelukkig...ik kan zwemmen.) Nu heb ik geen ambities om in de voetsporen van Virginia Woolf of wie dan ook te treden,  door gebrek aan talent en vooral  door gebrek aan de nodige zelfdiscipline. Maar bloggen moet kunnen. Helaas weet ik ook wat het is om een  jaloerse weliswaar ondertussen ex partner te hebben die moeite had met sommige van mijn schrijfsels omdat hij mij er niet in zou herkennen. En waardoor ik mij nu afvraag of je echt alles met een partner moet delen?  Ook heb ik bepaalde verplichtingen, een treurige oude vader, kinderen, en sinds kort kleinkinderen, die mijn aandacht vragen. Kinderen die er voor zorgden dat ik vaak voor mijn eigen ruimte heb moeten vechten en nog steeds vecht.  Een stroom van gedachten heb ik echter ook, soms wat onsamenhangend, stemmingen, gevoelens en verlangens……. (Ik hoor alleen nog net geen stemmen!)   

Gelukkig heb ik een eigen computer waar ik mijn gedachtespinsels in kwijt kan.  Zodat ik ze een plaats kan geven en ze kan opruimen.

Weer met mijn kleinzoon Simon op pad geweest en zo dacht ik eventjes slim,  het een en ander te combineren door even het winkelcentrum binnen te stappen dat op de weg van onze wandeling ligt. Want het zijn per slot van rekening nog steeds solden, en je weet maar nooit. Maar zoals het een echte vent in spe betaamt, dacht mijn kleinzoon er duidelijk anders over en hij begon te blèren  zodra we het winkelcentrum binnenkwamen. Ietsje te snel naar mijn zin vlogen wij dus weer naar buiten, hij stopte even met tegen te spartelen, toen wij op een terrasje neerstreken voor een fris  pi..uh …  melk!  Voor de rest van zijn leven waarschijnlijk gefrustreerd en niet meer van plan een winkelcentrum te betreden indien niet echt noodzakelijk, voorzie ik nu reeds grote problemen met mijn dochters toekomstige schoondochter, die zal beweren dat het allemaal hààr fout is!

 De rest van de middag heb ik met hem op de arm rondgelopen,  hem alle hoeken van het huis laten zien om hem af te leiden en te trachten hem te kalmeren:

“Simon zegt dag     Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem  Ploem  ploem   dag stoel naast de tafel     Dag brood op de tafel     Dag visserke vis met de pijp    En    Dag visserke vis met de pet  pet en pijp    Van het visserke vis    Goeiedag   D aa  ag vis   Dag lieve vis      Dag klein visselijn mijn”   *  

 Toen dat niet veel meer opleverde dan alleen even een soort van verbaasde blik, een kleine pauze …. een diepe zucht….om vervolgens weer verder te gaan,  heb ik hem, met mijn allerliefste glimlach eens verteld wat ik vind van bijzonder lieve, schattige, aanbiddelijke, allerliefste, koddige, aardige, snoeperige, vertederende, om op te vreten..…. vervelende en lastige, monster jongetjes en wat ik daar zo al mee deed! Het maakte geen indruk. Nog meer verbazing, nog meer gekrijs,  dat ik voor het nageslacht nog even heb vastgelegd en op mijn gsm ingesteld als beltoon! Zo dat ik hem nog eens kan horen!!! Ten einde raad ben ik op de trap gaan zitten, want gewoon in een zetel, wilde het ventje ook al niet, en wel op de 3^e trede van onder. Een trede die een bijzonder kalmerende invloed op hem bleek te hebben. Want Simon viel in slaap…. Natuurlijk was alles onder controle en toppie toen mijn dochter en schoonzoon thuiskwamen. Vanmorgen belde mijn dochter: “Simon was zooooo rustig vannacht!!! Hij heeft eindelijk voor het eerst de hele nacht door geslapen!!!”

 En.......Yoepie!!!!!!! Vanmiddag mag ik weer ! 

 *  Marc groet ’s morgens de dingen

   Paul van Ostaijen

    (1896-1928)

Vanochtend mijn manen…uh… mijn haar laten knippen. De bezoekjes aan de kapper komen meestal in een opwelling. Er zijn van die dagen dat ik 's morgens in de spiegel kijk en dat ik denk “Jeetje, wat een kop, daar moet nodig iets aan gedaan worden”. Helaas lukt het niet altijd een afspraak te krijgen op dezelfde dag van de opwelling. Tenzij  bij één van die ketens, waar je terecht kunt zonder afspraak, die je binnen lokken met speciale condities, die dan weer niet net die dag tellen omdat het net die dag niet is en waar ze je altijd hele dure verzorgende shampoos, proberen aan te smeren die stukken beter zouden zijn dan die uit de supermarkt, die je maar beter niet gebruikt wil je niet binnen de kortste keren heel erg pluishaar krijgen of erger, kaal wordt of zo.  Ze geven ook speciale kortingen op vertoning van je studentenkaart. Nu heb ik al jaren geen studentenkaart meer, ik heb alleen een kaart voor “kroostrijke gezinnen”, maar daarmee ben ik dus niets bij de kapper. Misschien dat de een of andere politieke partij  eindelijk eens iets aan dit grote onrecht kan doen?

Categorie: komkommertijd

Ik zou juist aan een mand met strijk beginnen, toen de telefoon ging. Een welkome afleiding.  Het was “de paardenman”. “Ik ben in de streek, zin in een terrasje? Een etentje? Ik kom je rond 17.00 ophalen”. Paardenman plant nooit iets van te voren. Hij heeft het altijd heel erg druk, druk met zijn paarden, druk met paardrijlessen geven, druk met allerlei wedstrijden, druk met altijd onderweg, ergens naartoe. Een wonder dat hij mij een tijdje geleden heeft opgemerkt en nog herinnert. Paardenman kan 5 kwartier binnen een uur vol fluisteren …..uh…... praten over… ..paarden. Ik zou bijna willen dat ik een paard was.  

Vanmorgen weer verder gegaan met de dingen van de dag, en eindelijk eens aan die mand met strijk begonnen.

Veel te vroeg opgestaan, ik had een afspraak en moest vroeg op pad, nog niet echt helemaal goed wakker, greep ik die morgen naar de doos ontbijtgranen boven op de keukenkast,  granen die mij keer op keer beloven mijn slanke lijn terug te vinden indien ik, twee weken lang, iedere dag twee maaltijden van dit soort granen eet, weer in mijn favoriete jeans pas. In afwachting daarvan heb ik mij ondertussen natuurlijk al lang een nieuwe favoriete jeans aangeschaft.  En zo greep ik, nog wat slaperig en nog niet helemaal goed op gang… met een verkeerde beweging mis, waardoor een andere (geopende) doos met Honey Pops van de kast afkukelde en pats …  met de bodem gewoon beneden, recht op de grond neer kwam zonder iets van zijn inhoud te verliezen.Verbazend. Ongetwijfeld  bestaat hier voor de een of andere wiskundige uitleg, een principe, of zelfs de een of andere wet,  of misschien… had ik die morgen gewoon een heel klein beetje mazzel. En dat is maar goed ook! Ik hou me gewoon aan de wet van Fett*. Je moet er toch niet aan denken om ’s morgens voor 6.00 al op je knieën te moeten om overal van die balletjes onderuit te gaan rapen ? !

*De laboratoriumwet van Fett:
  Herhaal nooit een succesvol experiment.

Voor mijn zoon is de vakantie goed begonnen. Eerst werd het einde van de examens gevierd. Geslaagd? Niet geslaagd? Dat was voor later. Eerst feesten! Toen volgde de deliberatie: geslaagd! En dat moet gevierd!” het kan wel eens een latertje worden”  sms’te de zoon. En het werd dus een vroegertje. Ondertussen was het voetballen begonnen. Oranje speelde slecht, maar won zijn eerste match. Feest! Er werd “gefeest” toen “Les Bleus” werden uitgeschakeld. En er werd nog eens gefeest…..uh… gerouwd  samen met de Italiaanse vrienden, toen “La Squadra Azzurri” terug naar la mama ging. Daarbij werd ook niet vergeten om even langs de altijd versierde paal te gaan bij de ingang van het dorp, waar een paar jaar geleden, een van de vrienden, net zijn rijbewijs behaald, in een veel te snelle auto de brug “nam”. Tegen deze paal belandde en daarbij het leven verloor… En dan staat Oranje in de finale. Feest! “We zijn aan zee” stuurt de zoon een berichtje. En weer wordt er gefeest. Dit keer met de Spaanse vrienden en zo wordt Spanje dus de laatste tegenstander van Oranje. En misschien wordt het aanstaande zondag dan wel echt tijd voor een ander jurkje of…. eet Oranje paella in de finale. Olé….! Wat de uitslag ook moge zijn. In ieder geval wordt er gefeest door de zoon en de zijnen.

Ondertussen lig ik wakker, schrik als ik het geluid van een ambulance hoor en val pas in slaap als ik de voordeur hoor dichtslaan. “En ja, je moet ze loslaten, ze hebben plezier! Dat moet je ze gunnen en ze zijn jong en…. ben jij nooit jong geweest???”  Herhaal ik iedere keer tegen mijzelf. Maar toch!  Als ik naar de kleine Simon kijk, dan verzucht ik: “was hij nog maar zo klein”.

“Moeder worden is een wonder. Moeder zijn een heel gedonder”.