Vanochtend mijn manen…uh… mijn haar laten knippen. De bezoekjes aan de kapper komen meestal in een opwelling. Er zijn van die dagen dat ik 's morgens in de spiegel kijk en dat ik denk “Jeetje, wat een kop, daar moet nodig iets aan gedaan worden”. Helaas lukt het niet altijd een afspraak te krijgen op dezelfde dag van de opwelling. Tenzij  bij één van die ketens, waar je terecht kunt zonder afspraak, die je binnen lokken met speciale condities, die dan weer niet net die dag tellen omdat het net die dag niet is en waar ze je altijd hele dure verzorgende shampoos, proberen aan te smeren die stukken beter zouden zijn dan die uit de supermarkt, die je maar beter niet gebruikt wil je niet binnen de kortste keren heel erg pluishaar krijgen of erger, kaal wordt of zo.  Ze geven ook speciale kortingen op vertoning van je studentenkaart. Nu heb ik al jaren geen studentenkaart meer, ik heb alleen een kaart voor “kroostrijke gezinnen”, maar daarmee ben ik dus niets bij de kapper. Misschien dat de een of andere politieke partij  eindelijk eens iets aan dit grote onrecht kan doen?

Categorie: komkommertijd

Ik zou juist aan een mand met strijk beginnen, toen de telefoon ging. Een welkome afleiding.  Het was “de paardenman”. “Ik ben in de streek, zin in een terrasje? Een etentje? Ik kom je rond 17.00 ophalen”. Paardenman plant nooit iets van te voren. Hij heeft het altijd heel erg druk, druk met zijn paarden, druk met paardrijlessen geven, druk met allerlei wedstrijden, druk met altijd onderweg, ergens naartoe. Een wonder dat hij mij een tijdje geleden heeft opgemerkt en nog herinnert. Paardenman kan 5 kwartier binnen een uur vol fluisteren …..uh…... praten over… ..paarden. Ik zou bijna willen dat ik een paard was.  

Vanmorgen weer verder gegaan met de dingen van de dag, en eindelijk eens aan die mand met strijk begonnen.

Veel te vroeg opgestaan, ik had een afspraak en moest vroeg op pad, nog niet echt helemaal goed wakker, greep ik die morgen naar de doos ontbijtgranen boven op de keukenkast,  granen die mij keer op keer beloven mijn slanke lijn terug te vinden indien ik, twee weken lang, iedere dag twee maaltijden van dit soort granen eet, weer in mijn favoriete jeans pas. In afwachting daarvan heb ik mij ondertussen natuurlijk al lang een nieuwe favoriete jeans aangeschaft.  En zo greep ik, nog wat slaperig en nog niet helemaal goed op gang… met een verkeerde beweging mis, waardoor een andere (geopende) doos met Honey Pops van de kast afkukelde en pats …  met de bodem gewoon beneden, recht op de grond neer kwam zonder iets van zijn inhoud te verliezen.Verbazend. Ongetwijfeld  bestaat hier voor de een of andere wiskundige uitleg, een principe, of zelfs de een of andere wet,  of misschien… had ik die morgen gewoon een heel klein beetje mazzel. En dat is maar goed ook! Ik hou me gewoon aan de wet van Fett*. Je moet er toch niet aan denken om ’s morgens voor 6.00 al op je knieën te moeten om overal van die balletjes onderuit te gaan rapen ? !

*De laboratoriumwet van Fett:
  Herhaal nooit een succesvol experiment.

Voor mijn zoon is de vakantie goed begonnen. Eerst werd het einde van de examens gevierd. Geslaagd? Niet geslaagd? Dat was voor later. Eerst feesten! Toen volgde de deliberatie: geslaagd! En dat moet gevierd!” het kan wel eens een latertje worden”  sms’te de zoon. En het werd dus een vroegertje. Ondertussen was het voetballen begonnen. Oranje speelde slecht, maar won zijn eerste match. Feest! Er werd “gefeest” toen “Les Bleus” werden uitgeschakeld. En er werd nog eens gefeest…..uh… gerouwd  samen met de Italiaanse vrienden, toen “La Squadra Azzurri” terug naar la mama ging. Daarbij werd ook niet vergeten om even langs de altijd versierde paal te gaan bij de ingang van het dorp, waar een paar jaar geleden, een van de vrienden, net zijn rijbewijs behaald, in een veel te snelle auto de brug “nam”. Tegen deze paal belandde en daarbij het leven verloor… En dan staat Oranje in de finale. Feest! “We zijn aan zee” stuurt de zoon een berichtje. En weer wordt er gefeest. Dit keer met de Spaanse vrienden en zo wordt Spanje dus de laatste tegenstander van Oranje. En misschien wordt het aanstaande zondag dan wel echt tijd voor een ander jurkje of…. eet Oranje paella in de finale. Olé….! Wat de uitslag ook moge zijn. In ieder geval wordt er gefeest door de zoon en de zijnen.

Ondertussen lig ik wakker, schrik als ik het geluid van een ambulance hoor en val pas in slaap als ik de voordeur hoor dichtslaan. “En ja, je moet ze loslaten, ze hebben plezier! Dat moet je ze gunnen en ze zijn jong en…. ben jij nooit jong geweest???”  Herhaal ik iedere keer tegen mijzelf. Maar toch!  Als ik naar de kleine Simon kijk, dan verzucht ik: “was hij nog maar zo klein”.

“Moeder worden is een wonder. Moeder zijn een heel gedonder”.

 “Een zondagse steek houdt geen week”.  Zei mijn moeder vroeger vaak – en zij had die wijsheid weer van haar moeder- Een gezegde uit Reformatorische kringen,  dat betekende dat zondagsarbeid niets waard was,  en dat er op de dingen die je deed op “de dag des Heren” geen zegen rustte….  Op alles had zij wel een spreuk die  soms heel irritant konden zijn. Als ik als jong meisje aan het dralen was, en ergens onderuit probeerde te komen, dan was het “Kanniet is dood en Wilniet ligt op het kerkhof” of ze zei “Ga  iets doen!  Ga de ramen maar lappen, daar knap je van op! Of anders: “Geef jezelf een schop”. Mijn moeder was zo’n “Waar een wil is, is een weg", Kan alles vrouw. En zo moest ik glimlachend denken aan die “zondagse steek”. Terwijl ik mijn salontafel deze zondagmorgen in de verf zette. En “hellup” ik begin steeds meer op mijn moeder te lijken! De salontafel,  waar ik al een tijdje op uitgekeken was omdat die naar mijn mening niet meer bij mijn verleden zomer totaal veranderde interieur paste. En ik dus wel eens wat anders wilde. Maar de perfecte tafel heb ik nooit gevonden. Ofwel kon “mijn Bruin”  het vanwege mijn persoonlijke financiële crisis niet trekken, of te groot, te klein, te hoog, te laag, te rond, te vierkant of te ovaal. Maar ik heb wel heel veel ideeën opgedaan. Van mijn oude tafel vol blutsen en krassen, door hem slordig te schilderen, uh pardon....te lazuren, met een rest witte verf,  een nieuwe gemaakt met een heuse antiek look , en wow….

Het was warm. We hadden buiten, waar een zacht briesje voor een heel klein beetje afkoeling had gezorgd, nog laat zitten natafelen. Camille die twee dagen bij mij had gelogeerd lag al een tijdje te slapen op een ligstoel onder een grote handdoek en leek vertrokken te zijn voor de hele nacht. Mijn dochter die in september hun 2^e kindje verwacht was moe en we besloten er voor die avond een eind aan te maken. Om 2.00 ’s nachts was ik nog wakker vanwege diezelfde warmte. Een paar keer gedraaid  van de ene kant van het bed naar de andere,  schuin gaan liggen, achterste voren en ook “binnenste buiten” eens geprobeerd, zonder kussen, met kussen.  Het raam wijd open gedaan i.p.v. op een kiertje. Maar geen greintje lucht te bekennen. Ik begon hoofdpijn te krijgen en ik ben uiteindelijk maar opgestaan. Om buiten in de tuin gaan zitten waar de temperatuur nu zalig was. In de verte rommelde het in de lucht. Als ik ergens bang van ben dan is het wel onweer, maar deze leek nog heel ver weg, gelukkig!  En wat een geluiden, zo ’s nachts buiten. Iedere zomeravond, tegen 22.00 als het donker wordt begint het, dan vliegen er een paar vleermuizen boven ons hoofd. Ik hoorde geritsel in de struiken en even later kreeg ik bezoek van een egel die helemaal niet bang, op zijn gemak aan het rondsnuffelen was, ineens was hij weg, verdwenen  in “het bos” zoals Camille het groepje sparren en andere struiken in een hoek van de tuin noemt. Vervolgens kwam de kat van de buren langs voor een praatje en een aaitje, gevolgd door een vriendje, die zich er ook nog even mee begon te bemoeien.…...En zo werd het toch nog gezellig. De hoofdpijn was ondertussen verdwenen.  En toen een flits, een slag, en het brak los.  Joepie………Regen! Heel eventjes maar.

Mijn vader vertikt het “duur geld” uit te geven aan kappers voor het volgens hem  beetje haar dat hem nog rest. Vroeger zorgde mijn moeder ervoor dat hij netjes bleef. Ondertussen is het 6 maanden dat mijn moeder geen haren meer knipt, tenzij daarboven……….?   En zo werd mij afgelopen zondagmorgen die knipbeurt  toevertrouwd. Na eerst wat tegengesparteld te hebben, zo van: “Zou je niet liever toch even naar de kapper gaan? (Ben je er meteen weer even uit) Straks mislukt het, zie je er raar uit of knip ik je oren er af! En.... toch zonde pa! Je kunt al een staartje maken!” Nu ken ik maar twee coupjes. En hij had de keuze.  Helemaal kaal of………..hij koos voor de tweede, een frisse monnikencoupe.

Natuurlijk had Hare Heiligheid  Moeder Loewiesa, “Sainte Nitouche” de keuze om zedig haar ogen neer te slaan en vervolgens haar weg te vervolgen. Om zich later te gaan afvragen, wat ze eventueel was misgelopen, of…… waaraan ze was ontsnapt….

Maar de zon scheen. En het leven kan leuk zijn bij momenten,  en wat kon mij gebeuren in zo’n drukke winkelgalerij? En ik had nog wel even, voor dat ik terug moest naar mijn pannen……Bovendien, had een oude vriend kortgeleden, bij wie ik mijn hart had uitgestort toen ik in een dip zat, mij niet aangeraden van het leven te profiteren en vooral te genieten? Omdat wij er volgens hem maar eentje hebben. Mijn gekwetst ego te laten rijpen, en...... Toch ook niet te versmaden:  Een jonge minnaar te nemen!

“U bent groot” zei de man met een, ja echt!  bewonderende blik, “Grande femme, grand esprit” vervolgde hij, zijn trukendoos opentrekkend. “Grappig”, flitste het door mijn hoofd. Want nog niet zo lang geleden had een tuinkabouter van anderhalve meter mij een opmerking gemaakt over mijn volgens hem “belachelijke lengte”. Een opmerking die ik al jaren niet meer had gehoord en waardoor ik heel even werd terug gekatapulteerd in de tijd, naar dat schoolfeest, waar een pukkelig joch mij ten dans vroeg en verschrikt een paar stappen achteruit deed, toen ik opstond en vervolgens  zonder nog iets te zeggen het hazenpad koos, de loser! En daar sta je dan, als 15 jarige,  toch ietwat vertwijfeld, en zo werd na mijn kinderzieltje ook mijn puberzieltje ernstig geschonden…........ Vervolgens is de man van de kikkererwten een uur bezig geweest met mij te “animeren” en te complimenteren... “Laat maar komen!!! Wij willen meer!!!” genoot ik in stilte, terwijl ik mijn ego terug naar een acceptabele hoogte voelde stijgen. Ik heb in tijden niet meer zo gelachen. Het maakte voor hem ook niets uit dat ik een heel stuk ouder was. Nog beter! Hij viel juist op oudere vrouwen. Hoe meer hij echter benadrukte dat ons leeftijdsverschil er echt niet toe deed, hoe wijzer ik werd en hoe bejaarder ik me begon te voelen.  Uw gedachtespinnende jonge vijftigster is overigens niet op zijn uitnodiging ingegaan om elkander die avond nog terug te zien, vanwege uh……….. die kikkererwten. 

In de rij van een supermarkt -alweer- Bezig met de tijd wat te doden met het analyseren van de winkelkarretjes van de andere klanten. Ooit heb ik eens ergens gelezen dat je aan de inhoud van winkelwagentjes kunt zien hoe een gezin is samengesteld en wie alleenstaand is en wie niet. Zo zouden wanhopige singles op zoek naar een partner, hun “jachtgebied” kunnen vergroten.  Nu varieert mijn wanhopigheid, van niet erg wanhopig, tot een beetje wanhopig, een aan wanhopigheid grenzende wanhoop tot aan helemaal niet wanhopig  en ben ik ook niet op jacht, daar ik de vorige man van mijn dromen nog niet geheel heb  verteerd. Maar toch, ik kan het niet laten...... En in zo’n rij in de supermarkt dwalen mijn gedachten nog al eens af. Wat bijvoorbeeld te denken van een man met een fles Champagne,  twee diepvriesovenschotels, èn een flacon WC Eend in zijn karretje? Die krijgt bezoek…….. en hij kan hoogstwaarschijnlijk niet koken,  dat is zeker!  Als ik zie wat de man voor mij in de rij  uit zijn winkelmandje haalt, kan ik het niet laten even te moeten lachen, nu ja diskreet dan, want je weet maar nooit tegenwoordig, één verkeerde blik schijnt soms al genoeg te zijn….! Er liggen 6 blikken met kikkererwten  op de rolband! En 2 dozen met van die witte korrels, voor als je last hebt van je maag! Deze is duidelijk. Een boodschappenlijstje met zo'n combinatie kan mijn inziens alleen door een man bedacht worden. De man ziet dat ik lach en geeft mij een knipoog: “Voor op het werk!” zegt hij, bijna verontschuldigend. “Geeft U een feestje?” grijns ik terug. “Ik werk bij de spoorwegen” antwoord hij, waardoor alles in eens veel duidelijker wordt………..?!? Bij het afrekenen van mijn boodschappen, merk ik dat de man achter mij blijft staan dralen.  “ik vind U sympathiek” zegt de man, maar dan in het frans, waarna hij mij uitnodigt iets met hem te gaan drinken…….

Wordt misschien, maar waarschijnlijk niet vervolgd…….

Lief dagboek

Gisteren, maandag 21 juni 2010. De eerste dag van de zomer. De temperatuur was aangenaam nadat ik de verwarming had aangezet. De zoon, moest die morgen zijn stagerapport afgeven, Mijn zoon is “cool” en doet graag dingen op het laatste moment, en zo had ik het rapport afgelopen zondag min of meer toevallig in handen  gekregen om vervolgens vrolijk te concluderen dat de conclusie op het laatste blad ontbrak terwijl het wel bij de inhoud vermeld stond. Er brak even iets uit dat op  een lichte paniek leek in het kamp van mijn zoon. Maandagmorgen mocht hij dus voor de examens begonnen, terug naar het copycenter om het ontbrekende blad alsnog te laten inbinden. En zo is alles toch nog in orde gekomen….

 Ik was die dag in een gekke bui. Ik heb gestofzuigd*, het stof van de meubels weggehaald. En als klap op de vuurpijl de ramen gekuist! Boven en beneden! Na deze aanval van gekte nog even gecomputerd en een paar boodschappen gedaan. Vervolgens een poging gedaan om de beltoon van mijn gsm te veranderen. Ik heb een framboos rode mobiele telefoon van finse makelarij, een toestelletje dat in hoofdzaak ontworpen werd om mee te telefoneren.  Ik kan er geen foto’s mee maken en het heeft geen enkel effect op de teletekst, maar is verder volledig Loewiesa proof, en doet het dus, ondanks een paar keer gevallen te zijn, èn een zwemles, in het ondiepe water van de wasmachine, nog steeds hartstikke goed. Omdat ik mij iedere keer aangesproken voel wanneer ik om mij heen het voor dit merk gsm typische op den duur irritante beltoontje hoor, besloot ik iets nieuws in te stellen. De beltonen op mijn gsm zijn echter geen van allen om over naar huis te schrijven. Van de slechtste de beste gekozen.

‘s Middags mijn oudste dochter gebeld om te vragen hoe het met Simon en de kersverse ouders gaat. Alles gaat goed. Simon drinkt goed, slaapt wanneer zij wakker zijn en is wakker wanneer zij (willen) slapen. Heeft zijn mama al onder geplast tijdens het verschonen en ze hebben reeds kennis gemaakt met het effect van een niet goed gesloten Pamper.  

’s Avonds naar het zwembad geweest, voor de tweewekelijkse seance aquagym. En er een “nieuwe Hollandse” ( geen haring) ontmoet, die net als ik al jaren in Wallonië woont in een dorp hier vlakbij. Wij hebben ervaringen uitgewisseld, zo van:” Heb jij dat ook? En ja, dat had ik ook. En vervolgens, vind jij dat ook? En ja, dat vond zij dus ook.” Zodat wij tevreden concludeerden dat wij het over een aantal dingen "ook" eens waren.

Weer thuisgekomen moest er nog gegeten worden. Paprika’s gevuld met een rest spagettisaus, Parmezaanse kaas erover, rijst eronder, water en olijfolie bijvoegen, alles in een ovenschaal,  12 minuten in de magnetron op 1000 watt, en even laten garen. Gemak dient de mens, toch?  



UPDATE; naar aanleiding van de reactie van Z uh SAAGJE!

Vraag: Stofzuigen: gestofzogen stofgezogen / gestofzuigd

Antwoord

Gestofzuigd.

Toelichting

Stofzuigen is een onscheidbaar samengesteld werkwoord. In de vervoeging blijven stof- en -zuig samen. Dat geldt voor de tegenwoordige tijd maar ook voor de verleden tijd. In de verleden tijd wordt stofzuigen zwak vervoegd, in tegenstelling tot het grondwoord zuigen. Voorbeelden:

 Zij stofzuigt de gang. (onvoltooid tegenwoordige tijd)

 Zij stofzuigde de gang. (onvoltooid verleden tijd)

 Zij heeft de gang al gestofzuigd (voltooid tegenwoordige tijd).

En ondertussen…...Na 4 dagen op de kraamafdeling mochten mijn dochter en kleinzoon Simon naar huis. De echte pret is begonnen. Mijn dochter zit in een soort van onzekere borstvoedende moeder modus. De eerste kraamtraantjes zijn gevallen.  Nieuwe mama’s moeten nu eenmaal dit en moeten nu eenmaal dat om aan het perfecte “hetstaatindeboekjesplaatje”  te voldoen. Hoera wat een feest! Borstvoeding?  Breek me de bek niet open!  Als alles goed gaat, zalig intiem en reuze gemakkelijk. Maar het gaat nu eenmaal niet altijd zo makkelijk als het lijkt. Even aanleggen en het kind doet de rest. In korte tijd verander je van redelijk normaal in een soort van Lolo Ferrari.  Het doet vaak gewoon pijn en de roze wolkjes en het strijkorkest zijn in een klap verdwenen. En dan het gedoe met het afkAlven! Waardoor het melkkoegevoel meteen helemaal kompleet is. Kloven en zelfs ontstekingen kunnen ook nog deel uitmaken van het lijden, maar daar bestaan dan weer zalfjes voor. Ondertussen blijft de kleine Simon door blèren. Ze hebben maar vast een doos babyvoeding gekocht, voor het geval dat…..En nu maar afwachten op het eerste teken van de een of andere allergie, want dat is “IN” tegenwoordig.

Ik schiet niet op met mijn pa, voor zover je in dit geval over “opschieten” kunt spreken. Veel te snel Victorie geroepen, toen ik aan het computeravontuur met mijn vader begonnen ben. Mijn “goed oefenen pa, en… er zit een aardige vrijwilligster  aan wie je echt alles kan vragen indien je iets niet weet” heeft geen enkele zin. Hij vergeet bewust of onbewust zijn leesbril of had “iets anders” te doen (???) Het liefst zit hij gewoon, wat te zitten en naar buiten te staren,  zuchtend en trommelend met zijn vingers op de rand van de stoel. Terwijl ik, mijn ergernis verbijtend mijzelf tegen kom. Na een lang weekend in zijn gezelschap is mijn energie tot een dieptepunt beland en heb ik het gevoel met mijn rug tegen een muur te staan. Verveling en triestheid zijn besmettelijk …… En dan is daar mijn zoon, net 19, midden in de eindexamens middelbaar onderwijs.  Slim, grappig, sportief, meestal lief, vaak heel slordig. Hij doet aan telepathie, denkt dat zijn kleren vanzelf in de wasmand komen en is verbaast wanneer hij op een gegeven moment niets meer heeft om aan te trekken. Ook is hij er van overtuigd dat gebruikte borden en kopjes vanzelf in de afwasmachine komen en dat ik mij de hele dag bezig hou met het verstoppen van dingen zoals zijn huissleutels die hij altijd en eeuwig kwijt lijkt te zijn. De afgelopen maanden heeft hij mij in al mijn verschillende gemoedstoestanden meegemaakt. Een hele brede rug gehad, geslikt en gezwegen, mij af en toe alleen eens aangetikt.  Als ik moedeloos thuis kom, heeft hij - ditmaal zonder de resultaten af te wachten van zijn telepathische experimenten - opgeruimd.  Hij slaat zijn armen om mij heen, geeft mij een zoen en zegt: “ Dag mam, ik ben blij dat je er weer bent, ga zitten en dan moet je eens proeven! Ik heb iets héél lekkers klaar gemaakt.”