En ondertussen…...Na 4 dagen op de kraamafdeling mochten mijn dochter en kleinzoon Simon naar huis. De echte pret is begonnen. Mijn dochter zit in een soort van onzekere borstvoedende moeder modus. De eerste kraamtraantjes zijn gevallen.  Nieuwe mama’s moeten nu eenmaal dit en moeten nu eenmaal dat om aan het perfecte “hetstaatindeboekjesplaatje”  te voldoen. Hoera wat een feest! Borstvoeding?  Breek me de bek niet open!  Als alles goed gaat, zalig intiem en reuze gemakkelijk. Maar het gaat nu eenmaal niet altijd zo makkelijk als het lijkt. Even aanleggen en het kind doet de rest. In korte tijd verander je van redelijk normaal in een soort van Lolo Ferrari.  Het doet vaak gewoon pijn en de roze wolkjes en het strijkorkest zijn in een klap verdwenen. En dan het gedoe met het afkAlven! Waardoor het melkkoegevoel meteen helemaal kompleet is. Kloven en zelfs ontstekingen kunnen ook nog deel uitmaken van het lijden, maar daar bestaan dan weer zalfjes voor. Ondertussen blijft de kleine Simon door blèren. Ze hebben maar vast een doos babyvoeding gekocht, voor het geval dat…..En nu maar afwachten op het eerste teken van de een of andere allergie, want dat is “IN” tegenwoordig.

Ik schiet niet op met mijn pa, voor zover je in dit geval over “opschieten” kunt spreken. Veel te snel Victorie geroepen, toen ik aan het computeravontuur met mijn vader begonnen ben. Mijn “goed oefenen pa, en… er zit een aardige vrijwilligster  aan wie je echt alles kan vragen indien je iets niet weet” heeft geen enkele zin. Hij vergeet bewust of onbewust zijn leesbril of had “iets anders” te doen (???) Het liefst zit hij gewoon, wat te zitten en naar buiten te staren,  zuchtend en trommelend met zijn vingers op de rand van de stoel. Terwijl ik, mijn ergernis verbijtend mijzelf tegen kom. Na een lang weekend in zijn gezelschap is mijn energie tot een dieptepunt beland en heb ik het gevoel met mijn rug tegen een muur te staan. Verveling en triestheid zijn besmettelijk …… En dan is daar mijn zoon, net 19, midden in de eindexamens middelbaar onderwijs.  Slim, grappig, sportief, meestal lief, vaak heel slordig. Hij doet aan telepathie, denkt dat zijn kleren vanzelf in de wasmand komen en is verbaast wanneer hij op een gegeven moment niets meer heeft om aan te trekken. Ook is hij er van overtuigd dat gebruikte borden en kopjes vanzelf in de afwasmachine komen en dat ik mij de hele dag bezig hou met het verstoppen van dingen zoals zijn huissleutels die hij altijd en eeuwig kwijt lijkt te zijn. De afgelopen maanden heeft hij mij in al mijn verschillende gemoedstoestanden meegemaakt. Een hele brede rug gehad, geslikt en gezwegen, mij af en toe alleen eens aangetikt.  Als ik moedeloos thuis kom, heeft hij - ditmaal zonder de resultaten af te wachten van zijn telepathische experimenten - opgeruimd.  Hij slaat zijn armen om mij heen, geeft mij een zoen en zegt: “ Dag mam, ik ben blij dat je er weer bent, ga zitten en dan moet je eens proeven! Ik heb iets héél lekkers klaar gemaakt.”

En ondertussen…. Terwijl afgelopen zondag de eerste resultaten van de verkiezingen binnen komen en men elders op de wereld achter een bal aan loopt en naar hartenlust op de vuvuzela blaast. Er dagelijks duizenden liters olie in de zee stromen, wordt Simon geboren. Perfect, lief, mooi, blond, blauwe ogen, 51 cm lang,  3.790 kg schoon aan de haak, met alles erop en eraan. En zich van niks nog bewust. En zo scoorde mijn schoonzoon tevens zijn eerste en waarschijnlijk allermooiste vaderdag cadeau.

Later meer…..

Gisteravond naar mijn twee wekelijkse seance aquagym geweest.  In gedachte had ik indertijd een beeld voor de ogen van dames van middelbare leeftijd met een onflatterende badmuts die tot hun middel in het water met verbeten gezicht, bang dat ze wel eens nat zouden kunnen worden,oefeningen deden. Niets voor mij, dacht ik toen, wat zou ik daar in zo’n zwembad een beetje gaan staan springen en zwaaien. Tot dat ik mij eens liet overhalen door een vriendin, toen wij een paar jaar geleden op zoek waren naar een nieuwe sportieve activiteit, en het zelf eens ging proberen. En ik was meteen verkocht. Dit is Big Fun. De oefeningen worden onder begeleiding van opzwepende muziek in het water gedaan en niet in de lucht en zijn soms best pittig. Door de weerstand van het water wordt de inspanning van de spieren verhoogd  Een oefening in het water zou maar liefst 3x meer resultaat geven als op het droge en je verbrand naar het schijnt een flink aantal kilocalorieën per sessie. Last van blessures heb je niet indien de oefeningen correct worden uitgevoerd. We zijn met een groepje van 30 vrouwen tussen de 17 en de 60. Gewone leuke vrouwen zonder poeha, die heel wat af lachen en kwetteren. Maar vrouwen zijn en blijven nu eenmaal vrouwen, niet altijd lief, soms zelfs gemeen en vaak ook superkritisch voor elkaar. En af en toe klinkt het dan toch : “Heb je dìe gezien??? Hoe oud is die eigenlijk?  En jeetje…..... Wat heeft die een dikke kont”

Er ging een wereld voor mij open, toen ik als -niet altijd- nuchtere noorderlinge mijn lokale vriendinnen, waarvan enkele  van Italiaanse afkomst zijn, hoorde praten over kaartlegsters en witte of zelfs zwarte magie. Allemaal hebben ze wel een nonna of de een of andere zietta of een cugina die zich hier mee bezig houdt. In hun huizen hangen of liggen voorwerpen die het goed of het kwaad binnen of buiten moeten houden. Hoewel ik heel vaak in ben voor een geintje,  en het niet kan laten mijn horoscoop te lezen, als ik die toevallig ergens tegenkom, heeft niemand mij tot nu toe  kunnen verleiden, tot een spirituele seance of om voor mij de kaarten te leggen. Tot een van mijn kennisjes, uit dankbaarheid, omdat ik haar dochter geholpen had met het voorbereiden van haar examen nederlands en hiermee een goed resultaat had behaald, een afspraak voor mij had gemaakt bij een wat volgens haar een hele goeie is! “Ze wil wel eerst het een en ander van je weten!” “Ja, hé halloooo!!!  Zo kan ik het ook!” Moest ik lachen. Want vertel mij;  dat je moeder net overleden is, je pa alleen, je relatie nog niet zo lang geleden verbroken is, één nog thuiswonende zoon, 2 nieuwe kleinkinderen onderweg , en ik zal je precies vertellen wat je graag, of misschien niet graag, wilt horen. Iedereen met een beetje inzicht kan daar zonder veel moeite een mooi verhaal van maken.“Vertel haar maar helemaal niets”  Dacht  ik slim  te zijn.  En zo ben ik dus uit nieuwsgierigheid naar Madame Soleil getrokken. Zij kon mij meteen vertellen dat ik niet van hier was!!!! (Sag se amme groene oge) Over de foto van mijn overleden broer vertelde zij, dat hij in de problemen zat, maar dat hij er wel uit zou komen. (8 jaar geleden is hij er uit gestapt) Ik mocht ook nog een vraag stellen, en op de vraag of Elio Di Rupo al dan niet een goede premier zou zijn? antwoordde zij, dat de kaarten gunstig lagen maar meer kon daar niet over worden gezegd…En toen raadde zij mij, dat ik moest oppassen voor een man met een auto met vier wielen, en kijk, dat vind ik … straf ....... zeer straf …

“Ik woon in een straat waarvan de naam, Vrede of Rust betekent in het Nederlands en dat wil ik voorlopig zo houden” vertrouwde ik mijn dochters schoonmoeder toe, nadat we het in een gezellig onderonsje toch weer heel even over ons “geliefde” onderwerp hadden gehad. Waarop zij antwoordde : “En ik…… in de Overwinningstraat! En als hij vervelend blijft doen, dan mag hij vanavond de afwas, alleen, met de hand doen!” En toen brak het los, de slappe lach, we keken elkaar aan en raakten volledig de controle kwijt over onze lachspieren. Heel even dacht ik dat ik er in zou blijven, de tranen liepen mij over de wangen en iedere keer als we elkaar aankeken begon het opnieuw. Het was op het tuinfeestje dat afgelopen zaterdag ter gelegenheid van kleindochter Camille’s derde verjaardag werd gegeven. Er was ook zo’n opblaas zwembad, waarin Camille samen met haar neefje kon spelen. Maar het was warm voor iedereen, en al gauw renden de grote jongens rond met waterpistooltjes, en met water gevulde “Hello Kitty” emmertjes om voor de nodige afkoeling te zorgen, door elkaar nat te maken.  Niet nodig om te vertellen, dat dit alleen maar meer op onze lachspieren werkte. Maar de straaltjes en de emmertjes water waren niet genoeg. Als  eerste vloog mijn zoon in het zwembad. Toen werd mijn schoonzoon het water in gejonast. Waarna hij, onder een: “oei, oei, oei, denk aan de erfenis!”  Met gespreide armen op mij afkwam …..

Eindelijk heb ik dan voor het eerst een klein succesje bereikt in mijn poging om mijn vader, die sinds het overlijden van mijn moeder, helemaal nergens meer zin in heeft, weer naar buiten te krijgen. En zo heeft hij op 88 jarige leeftijd de eerste stapjes op het wereld wijde web gezet. In de hal van de seniorenflat waar hij woont is een hoekje met een aantal computers, waar iedere flat bewoner gratis gebruik van mag maken. Eerst moest het toetsenbord van alle kanten bekeken worden. En dat was héél anders zag hij meteen. Als mijn vader het vroeger (en nog) niet eens was met de beslissing van de een of andere administratie, dan werd er op “hoge poten” een brief geschreven en daarvoor werd bijna plechtig een oude UNDERWOOD schrijfmachine van stal gehaald, waar dan een paar bladen papier in werden gedraaid met een carbonnetje er tussen en hij vervolgens onder begeleiding van het bijbehorende geratel die deze machines nu eenmaal maakten aan het werk ging. Zo’n machine, waarbij je van te voren goed moet bedenken wat je gaat typen, want “gewoon” even backspacen of hele stukken deleten is er niet bij, een ander lettertype? Zit er niet op, even een zin tussen voegen kon ook al niet, knippen, copieren en plakken? No way........ En dan was er dat pijltje op het scherm en de muis! Die tegendraadse, tegenspartelende lastige muis, die niet wilde zoals mijn vader wilde en die dus af en toe door de lucht vloog, op zoek naar zijn doel “Paps, het is de bedoeling dat de muis op het tapijtje blijft liggen” probeerde ik geduldig te blijven........

Wordt (hopelijk) vervolgd

“Een goed moment om op reis te gaan; er lijkt geen sprake van oponthoud....."  Stond er dinsdag morgen in mijn horoscoop in "De Krant van Wakker  Nederland.” En dat kwam mooi uit, want ik zou die dag terug reizen naar huis, na weer een paar dagen in het gezelschap  van mijn vader in Amsterdam te hebben doorgebracht.  En net toen ik mij op perron 14a geïnstalleerd had om daar op mijn trein te wachten klonk het opgewekt uit de luidspreker: “De IC trein met bestemming Brussel Zuid  van 9.54 is  i.v.m.  “mompel, mompel , mompel .... afgeschaft!” En dat in 4 talen! Een uurtje later reed de trein inderdaad zonder verder oponthoud in 2 uur en 48 minuten naar Brussel waar bij aankomst juist afgeroepen werd dat de trein met bestemming La Louvière na een vertraging van 15 minuten (dit keer in mijn voordeel) op dàt moment het station binnen reed, en ik dus moest  rennen van het ene perron naar het andere voor mijn aansluiting en het  “genoegen” had deze trein..........! Door een aantal obstakels op de roltrap, in de gedaante van een stel kletsende trutten  uh...dames op uitstap!!!......... voor mijn neus te zien wegrijden.

Het was weer tijd voor de jaarlijkse “contrôle technique”. Dat wij hier in “la Région du Centre” in een soort van economisch rampgebied wonen, dat wist ik al, en dat het ziekenhuis waar ik mij op dat moment bevond in financiële problemen zit, ook daar was ik van op de hoogte. Maar dat het zooooo erg was!  Terwijl ik in ietwat tochtige houding naar het plafond lag te staren, ondertussen aan mijn boodschappenlijstje denkend, want aan wat anders moet je denken tijdens zo’n onderzoek? Even daarvoor had ik de foto’s van de katachtigen op de muur naast mij bewonderd, daarbij bedacht dat het overduidelijk was dat ik hier met een poesjes freak te maken had.  En toen ineens, om 15 uur en een beetje, ging het licht uit en zat “aile D” volledig in het donker. Nou, en daar lig je dan..."Can I get there by Candlelight?" 

Categorie: moet mij weer overkomen.

Pinksterzondagmorgen, de dag begonnen met een ontbijtje in de tuin op het terras. Genieten van de eerste al warme stralen van de zon. Genieten van de wolkeloze blauwe hemel. Genieten van de stilte om mij heen, van het getjilp van de vogels, de altijd ruisende populieren. Genieten van de geur van de seringen, van de geur van het pas gemaaide gras. Ik tel de “zegeningen” van mijn leven als “happy single”. Want wat zijn wij gelukkig, ik en mijzelf. Geen gezeur meer aan mijn hoofd, geen chagrijnig gezicht tegenover mij aan de ontbijttafel. Geen verplichte indringende geluiden van een radio die mij ’s morgens veel te vroeg met de realiteit van de dag confronteren. Mijn bed helemaal voor mij alleen. Er moet komende zomer niet bijna dagelijks gevoetbald te worden ( hoewel, ik heb ook nog een zoon, besmet met dat virus. En een paar wedstrijden, die van de “allerbesten” wil ik eigenlijk ook wel zien  ) Geen vent die zo nodig naar het wielrennen moet kijken en daar dan zo bekaf van wordt dat hij na 5 minuten al ligt te maffen. Ik kan als ik wil! 3 afleveringen van Dr. House achter elkaar zien zonder opmerkingen te krijgen en joepie...wat een verrijking, sinds kort kunnen wij hier in Wallonië de Vlaamse zender Vitaya krijgen zodat ik mij dagelijks kan relooken, mijn huis restylen, en hinderlijke geesten kan laten uitdrijven……Maar nu even geen plannen, gewoon genieten van heerlijk niets doen, van helemaal niets te moeten…

En dan gaat de telefoon, het is een van mijn dochters: “Màààm, we gaan barbecueën straks, kom je….?”

Hij stond af te rekenen bij de kassa van de supermarkt. Ik had geprobeerd door mij een beetje  gebukt hangend over een winkelwagentje achter de brede gestaltes van twee Italiaanse nonna’s voor mij in de rij te verstoppen.  Tevergeefs, hij had mij gezien, en wachtte mij op. “Verdorie” dacht ik bij mijzelf, “was ik maar meteen terug de winkel ingedoken toen ik hem zag, want "ni vue, ni connue".... Mijn alcoholische ex met wie ik nu al bijna 15 jaar geleden de relatie verbroken heb, omdat hij zo destructief bezig was dat ik er niet langer getuige van wilde zijn hoe hij niet alleen zichzelf maar ook mij en iedereen in zijn omgeving kapot maakte. Maar voor het zover was!  Meerdere keren heb ik mij laten verzorgen op spoed,  en iedere keer was ik degene die probeerde het weer “goed” te maken. De klappen met de mantel der liefde bedekkend.  Want in die tijd dacht ik nog dat het allemaal door mij kwam. “Als een man drinkt, komt dat door zijn vrouw” beweerde immers mijn krengige schoonmoeder die tevens mijn buurvrouw was. Wat heb ik het mens gehaat indertijd. “Bonjour Chérie” lalde mijn ex, daarbij een weeïge lucht, een melange van bier en knoflook verspreidend, die ik nooit van mijn leven zal vergeten......“Mijn ex! ” Vond hij, het nodig de vrouw aan de kassa uit te leggen. Ze keek mij aan en vroeg terwijl ze mij een knipoog gaf:  “une erreur de jeunesse?”. “Zeg wel!” zuchtte ik en knipoogde terug.

Het was een doodgewoon  Lieveheersbeestje,  dat wist ik zeker, en niet zo’n ingevoerde Aziatische kamikaze. Daar vlak bij het graf van mijn moeder en mijn broer waar ik een paar weken geleden een paar plantjes neer had gezet. Ze stonden wel aardig, vond ik zelf. Maar mijn vader vindt planten en bloemen helemaal niets, planten maken rommel, planten moet je verzorgen, hij wil liefst een kale steen met alleen hun naam, een paar data en een tekst waaruit moet blijken dat ze geliefd waren.  Ik moest ze dan ook maar weghalen, zo zei hij, en ging mopperend al vast in de auto zitten, terwijl ik alleen terug liep naar het graf van mijn broer: “Dat heb je mooi bekeken!”  zei ik boos tegen de steen van mijn broer,  samen met nog wat andere verwensingen, waarbij iedere dode zich normaal gesproken in zijn graf zou omdraaien, behalve mijn broer..... die zweeg als het graf….. Maar wat luchtte het op!

Na de plantjes in de daarvoor bestemde groencontainer gesmeten te hebben keerde ik terug naar de auto, waar mijn vader zat te wachten, Toen ik mijn hand op het portier legde zag ik dat Lieveheersbeestje en toen dacht ik even…..

Op zoek naar inspiratie, heb ik een verkeerde beweging gemaakt, en daarbij is het in mijn rug geschoten. Zodat ik voorlopig, alleen nog maar schuin kan schrijven……

Voor zijn eindwerk van de middelbare school heeft mijn zoon Amsterdam als onderwerp gekozen. Lekker makkelijk, lijkt hij te denken, met een moeder die in die stad geboren en getogen is en er nog regelmatig vertoefd. Zelf gaat hij ook wel eens mee,maar dan krijg ik hem met moeite de toeristische toer op. Al heeft hij mij een paar jaar geleden in zijn puberale fase, eens gepord om met hem een coffeeshop te bezoeken, maar ook dit is weer over gegaan. “Mam weet  jij dit? En mam? Waar is dat? Mam, kun jij even? Mam als je toch gaat?  Mam, weet jij geen goedkoop hotelletje……?”  Hij moet een simulatie maken voor een groep van 18 studenten en 2 leerkrachten, en het liefst zo goedkoop mogelijk.  Ik heb besloten hem een handje te helpen…. De tijd dat je in Amsterdam nog in een slaapzak in een van de parken kon overnachten is al jaren voorbij.  Gewoon onder een brug in Amsterdam lijkt mij wat vochtig  en het "Leger des Heils" en de “Zusters van Liefde” waar je “gratis” kan slapen zijn in dit geval ook geen optie. Ik ben niet bekend met hotels in Amsterdam, want ik sliep vroeger gewoon thuis!  De enigste hotels die ik ken is het hotel waar  “the rich and famous” zoals Madonna en laatst Keanu Reeves nog werden gespot en het hotel aan de Amstel waar Ocean Eleven , Twelfe, Thirteen of zo is opgenomen. Verder herinner ik me natuurlijk het hotel waar Loewiesa haar eerste huwelijksnacht in een superkingsize bed heeft doorgebracht en waarover verder geen pittige details te melden zijn vanwege “ Un trou de mémoire”....… Maar dan is er dat jeugdhotel in de Amsterdamse Kerkstraat. Volgens een website, het ergste hotel van de wereld! Zoiets als de hel, maar dan zonder verwarming.  “Lekker goedkoop”, dat wel, Dus waarom zou je zeuren? Waar bijna iedere kamer uitzicht  heeft op een blinde muur. En nergens zijn de  kussens harder en ligt het ontbijt zo zwaar op de maag als hier.  Maar gelukkig, er is verbetering, de kamers hebben tegenwoordig een eigen deur…....! En waaauw! Iets dat toch ook niet te versmaden is; er ligt nu nòg meer hondenstront naast de ingang.

Mijn zoon kijkt mij aan en vraagt of ik soms gestoord ben? Dan gaat hij zuchtend zelf op zoek.

Af en toe kreeg ik wel eens een uitnodiging van de een of ander om “friend” te worden op Facebook. Maar mij zouden ze daar nooit zien, zo had ik mij voorgenomen. Ik blog al, en dat was meer dan genoeg. Ik hoef niet zo nodig oude vrienden terug te vinden, Als ik er geen contact mee heb gehouden, zal er waarschijnlijk wel een reden voor geweest zijn, waarom deze vrienden vandaag geen deel meer uitmaken van mijn leven.  Maar steeds vaker hoorde ik er enthousiast over spreken, En uiteindelijk ben ik gisteren overstag gegaan en heb ik mij geregistreerd, uit louter nieuwsgierigheid. Er stonden al een paar vriendjes op mij te wachten. En nu rest mij één ding, Ik moet het nut ervan ontdekken, want ik hou niet zo van spelletjes, en van al die andere prutsjes die ik op ontdekkingreis door Facebookland ben tegen gekomen. Ik heb ook even Facebook gechat, met mijn zwembadvriendin. Het gesprek hebben wij een uurtje daarna i.r.l.op de rand van het zwembad verder gezet. Ik vroeg haar wat zij zoal deed op Facebook? "Nou, uuh, foto’s kijken van vrienden en van vrienden van vrienden". Maar hou ik er wel van om de familie foto’s te kijken van mensen die ik niet ken? Vind ik het boeiend om te lezen wat voor spelletje een "friend" aan het doen is?  Of hun virtuele plantjes niet te droog staan, of hun virtuele koetjes wel genoeg gras om te grazen hebben? Of wie bij wie, een kiss, een hartje of een bloemetje geplaatst heeft?

Maar kom.... ik geef het een weekje, misschien kan iemand mij overtuigen……..?

UPDATE: ik heb een wezentje gecreëerd. En toen ik even niet keek, heeft het zich vuil gemaakt. Er werd mij gevraagd zijn gezichtje te wassen (met een stukje virtuele zeep) En het te voeden, zodat het zich beter zou voelen, daarna moest ik zijn etensbakje weer opruimen , voor het geval hij er mee ging spelen............. OOOH Hellup ik wor nie goed!!!!