Mocht je me vergeten
wil ik dat
je één ding weet:

Als ik kijk naar de kristalmaan,
de rode tak van trage herfst
bij mijn raam,
als ik, bij het vuur gezeten,
de ongrijpbare as neem
of rimpelig lijf van brandhout,
weet je,
dat alles mij tot jou voert,
alsof alles wat bestaat,
geuren, licht, metalen,
scheepjes zijn die varen
naar jouw eilanden
die me verwachten.

Welnu dan,
als beetje bij beetje
jouw liefde voor mij minder wordt,
zal beetje bij beetje
mijn liefde voor jou minder worden.

Als je me plotseling vergeet,
zoek me niet,
want ik zal je reeds vergeten zijn.

Als je de wind van vlaggen
die door mijn leven waait
waanzinnig en lang vindt,
en je besluit
me aan de oever te laten
van het hart waarin ik wortel
bedenk
dat op die dag, op dat uur,
ik mijn armen op zal heffen,
dat mijn wortels naar buiten komen
om andere grond te zoeken.

Maar als je dag na dag,
uur na uur, voelt
- onverzoenlijk lief -
dat je voor mij bestemd bent,
als, dag na dag, een bloem
aan je lippen ontstijgt
om mij te zoeken,
ach dan, allerliefste,
komt dat vuur weer in mij op,
in mij blust niets
of wordt vergeten,
mijn liefde voedt zich
aan jouw liefde:

zolang je leeft
zal mijn liefde
in jouw armen zijn
zonder mijn armen
te verlaten.

Pablo Neruda

Gezeten aan de ontbijttafel  in het ochtendzonnetje, dat inmiddels alweer verdwenen is, naast een vaas met ietwat hangende tulpen en narcissen (overblijfsels  van een Moederdag boeket)  die overigens nog heerlijk ruiken, heb ik voor het eerst het resultaat van mijn "plafonnage" werkzaamheden kunnen aanschouwen. Nu weet ik het weer, waarom professionelen altijd spotten gebruiken bij dit soort werkjes. Het gebruiken van zo’n spot geeft immers hetzelfde resultaat als de spiegel in het pashokje bij C & A wanneer je ’s winters zomerkleren gaat passen: "Dodelijk". De scheurtjes zijn allemaal weg maar natuurlijk is er nu een kleurverschil, en hier en daar moet er geschuurd worden.  Mijn buurvrouw van een eindje verder is aan komen lopen met een foldertje, “heb je dat al gezien?" vraagt ze “Pour vous libérer des corvées contactez nous: “ staat er op en dan een paar telefoonnummers van de een of andere klusjesdienst in de streek. Ze vragen maar 4.96 € per uur plus btw wat echt niet te duur is. “Ja wie weet wat je binnenhaalt” zeg ik, ietwat wantrouwend geworden, na een  slechte en dure ervaring met een loodgieter een paar jaar geleden.” En het is trouwens echt het wegwerken van die paar dingetjes dat het lastigste is. Het schilderwerk zelf is een fluitje van een cent! En nog leuk om te doen ook. En stel dat zo’n "mannetje" het nu eens niet goed doet? Dan moet ik daar nog voor betalen ook? Dan doe ik het liever zelf niet goed”  redeneer ik, eigenwijs als ik ben. “tu as peut être raison” zegt mijn buurvrouw. Natuurlijk heb ik gelijk!

Vanochtend, voor het vertrek naar de taalclub, waar ik meewerk als “questspeaker”, om met Franstaligen die hun best doen om Nederlands te leren. (Ze bestaan echt wel) te converseren, ben ik eerst afgedaald in mijn kelder, om het materiaal dat nodig is voor mijn schilderwerken te inspecteren: bakjes, kwasten, rollers, verfkrabbers, een  plamuurmes,  een truweel, white spirit, tubes met vulmiddel, een rest gips, schuurpapier. En….. !!! Een dikke zwarte spin die tussen de potten met restjes verf uit kwam kruipen  toen hij mij zag afkomen. “Groot gelijk, smeer jij hem ook maar” dacht ik, toen ik het vieze beest  bang zag weglopen. Toch maar even langs de plaatselijke doe–het-zelf-winkel om mij te laten informeren over het te gebruiken product voor het plafond, aangezien het maar om  kleine scheurtjes  gaat.  En tevens nog eens rondkijken voor een geschikt kleurtje voor mijn muren. Nu heb ik al verschillende brochures en websites bekeken, om ideetjes op te doen en ondertussen zie ik door de bomen het bos niet meer. Zo ben ik op een website terecht gekomen, waar ik kon kiezen tussen “Edelweis, Ambrosa en Papaver, Jasione, Boterbloem, en Oleander” en  wat te denken van “gipskruid, cyclaam of sneeuwklokjes”?  Ik twijfel tussen “Châtaigne Printanière”  op twee muren en op de  muur met de nissen “Toile à Voile” of wordt het  misschien gewoon  “ Nieuw Geel?”…… ………activerend, inventief, vitaal, wispelturig, morgen, stralend, vrolijk, dartel…….. het Nieuwe Geel, dat uiteindelijk gewoon groen blijkt te zijn……mist, hemels, ruimdenkend, diepzinnig,verstild, droom, oneindig………

Een tijdje geleden, tijdens een van de “reisjes door mijn kamer” (archief mrt.) had ik het al opgemerkt. Mijn plafond is aan een opknapbeurt toe, en ook de muren kunnen wel weer eens een verfje gebruiken. Bovendien heb ik  behoefte aan verandering, alles eventjes anders. Een frisse wind door het huis, en  vooral door mijn hoofd! Het plan om mijn muren die momenteel geel geschilderd zijn eens een ander kleurtje te geven speelt trouwens al maanden door mijn hoofd, Maar er was altijd wel iets. Ieder weekend hadden we wel iets te doen waardoor het schilderen steeds werd het uitgesteld. En soms ook gewoon geen zin. Nu de volgende weekenden waarschijnlijk erg leeg, lang en eenzaam zullen zijn. Heb ik besloten dat ik er aan ga beginnen. Mijn zoon staat trouwens ook op mijn planning  ingedeeld.  Al weet hij op dit moment nog niet wat hem boven zijn hoofd hangt. Ik heb trouwens grote moeite om hem geen verwijten naar zijn hoofd te slingeren, omdat niet alles zijn schuld is maar mijn ex lief ook verantwoordelijk is voor het resultaat van hun hanengedrag, en ik had waarschijnlijk ook al jaren geleden zelf moeten ingrijpen. Maar het zij zo! Hoewel een man in huis altijd handig is (zodat je niet altijd zelf je vuilzak moet buiten zetten of zo. En nu dus bij het verslepen van de meubels) sta ik zelf mijn “vrouwtje” wat betreft allerlei klusjes.  Maar ik zit al met een lastige knie en heb geen zin dat het ook nog eens in mijn rug schiet. Bovendien, bij het repareren van mijn plafonnetje en het schilderen er van, voorzie ik zeker enkele dagen pijn in mijn nek, maar aangezien ik momenteel toch al ontstekingremmers neem voor mijn knie dacht ik zo, dat is dan een beetje zoals, twee halen, één betalen!  Misschien een rare manier van denken? Maar ik ben nu eenmaal niet helemaal normaal. Gelukkig ben ik erg goed in het verdelen van werk dus het zal wel lukken allemaal.

Chondropathie schijnt het dus te zijn. Kraakbeen. En daar is dus iets mee mis.  Maar er is niks aan te doen. Kraakbeen zou zich zeer traag herstellen en ik mag gewoon doorgaan met bewegen, misschien wat extra  stretch oefeningetjes en bij pijn eventueel een pijnstiller e/o een anti ontstekingsmiddel. Met die woorden werd ik de spreekkamer weer uitgewuifd. Gisteravond mijn lichaam weer flink afgebeuld  tijdens de aerobicles. Mijn gemartelde spieren laten nog steeds duidelijk weten dat ze geen prijs stellen op zulke extreme belasting. Maar tijdens dat  ander half uur in de sportzaal krijg ik tenminste de gelegenheid om mijn teveel aan energie te verwerken en mijn verstand op nul te zetten. “Waarom deden wij dit ook weer?” Vroeg ik mijn vriendin Chantal hijgend tijdens "het pompen". Zij zou het toch beter moeten weten, want ze is al een paar jaartjes ouder en dus verstandiger!!! “Om in beweging te blijven, om fit te blijven!”  Hijgt zij nog harder dan ik. Vanochtend als ik opstond leek ik op een redelijk fitte 100 jarige.

Wakker geworden door een harde wind die door de tuin raast, lig ik al uren te draaien en te woelen. Mijn gedachten worden overheerst door mijn lief die mijn lief niet meer is. Verdriet en boosheid volgen elkaar op. De wanhopige  “Drama Queen” in mij vraagt zich af “Wat nu met de rest  van mijn leven? Moet ik de rest van mijn leven voor het raam achter de plantjes  blijven zitten weg kwijnen, als een soort "Eleanor Rigby" treurend over vroegere tijden? Of moet ik vanaf nu elk weekend met een fles wijn op de bank gaan zitten of mij vol proppen met calorie bommen, al mijmerend over mijn verloren liefde? Mijn, meer rationele ik, houdt zich momenteel verdomd ver op de achter grond.....  “maar nee”, zo zegt zij, heel cliché, ergens in de verte: “het gaat allemaal weer over. Het leven gaat verder, je hebt het allemaal zelf in de hand”, "Geen tranen, geen gejammer en over en weer verwijten!"..... Ondertussen “tikt de regen op het zolder raam” en heb ik “het voeteneinde van het bed bij de verwarming neergezet “. Het lijkt wel of alle dramatische liefdesliedjes alleen voor ons geschreven zijn. “All good things come to an end.” “Sad songs (they say so much)”….

Mijn lief is mijn lief niet meer. Het is uit. Fini, basta. We hadden “maar” een lat relatie, en niets "makkelijker" dan een lat relatie, er valt niets te verdelen, ieder heeft zijn eigen huis, zijn eigen spullen, zijn eigen computer…….... onze foto’s, wat gemakkelijk toch tegenwoordig met die moderne digitale camera’s.  Alleen de sleutels afgegeven. En nu maar gewoon die knop omdraaien over en uit. Niet meer denken aan gelukkige tijden, niet zo heel lang geleden, toen we nog vol plannen voor de toekomst zaten. De reden van deze beslissing is mijn zoon, waar mijn lief het niet mee kon vinden. en mijn zoon niet met hem. Na maanden geprobeerd te hebben de kerk in het midden te houden, afspraken te maken, waar niemand zich dan aan hield hebben ze hun zin gekregen. Vandaag is het Moederdag, ik heb een dubbelzinnig gevoel. Ik heb "gekozen" voor mijn zoon, want ik ben nu eenmaal een moeder, maar toch…….. behalve dat ik er verdriet van heb, ben ik ook nog eens ontzettend kwaad op de twee belangrijkste mannen in mijn leven.

Laatst ben ik weer eens bij de dokter geweest omdat ik al een tijdje last heb van een dwarse knie, dat wil zeggen, mijn knie doet niet eens echt pijn, maar af en toe blokkeert de boel gewoon, wat een beetje een raar gevoel geeft. Mijn knie hindert me ook niet echt bij het sporten, als ik eenmaal op gang ben, voel ik hem eigenlijk niet zo erg. Het is het op gang komen, dat problemen geeft. 

De laatste tijd begint het op te vallen dat ik een beetje mank als ik loop, want dan hindert mijn dwarse knie het ergst. De dokter had me een anti ontstekingmiddel voorgeschreven en verder mocht ik doorgaan met bewegen! 

Ook heb ik een afspraak gemaakt voor een MRI. Afgelopen dinsdag was het zover. Als je zo’n apparaat ziet en je zou niet weten wat het was, zou je denken dat het een of ander ruimteschip is. Het apparaat stond dan ook nog eens in een wat donkere ruimte met spotjes in het plafond, wat alles nog een tikje mysterieuzer maakt.

Ik was al eens eerder in zo’n ding geweest, want een paar jaar geleden kreeg ik ineens last van mijn rug en moest er onderzocht worden of ik soms een hernia had. Ik mocht gaan liggen en mijn te onderzoeken knie werd ingepakt, ik kreeg een koptelefoon op en mocht naar muziek van de lokale radiozender luisteren. Voor een knie hoef je gelukkig niet helemaal die tunnel in. Want ik kon me nog het gevoel herinneren dat ik had van toen die keer dat ik daar voor het hernia onderzoek was.

Ineens had ik begrip voor mensen die claustrofobisch zijn. Ook ik, kreeg toen dat gevoel van levend begraven te worden. Ondanks de koptelefoon hoorde ik toch nog het kabaal en de knallen die het apparaat maakte, ook kreeg ik ineens jeuk aan het puntje van mijn neus. Jeetje, wat doe je dan, voor dat het onderzoek begon had de verpleger mij immers gezegd,  niet meer te bewegen, ik dorst amper adem te halen en even kwam er iets paniekerigs over mij. Straks ging ik nog hyperventileren begon ik te denken. Toen werd het ineens stil. Het was klaar. Vrijdag hoor ik de uitslag……. Wordt vervolgd.

Bestond er maar zoiets  -als je partner het plotseling laat afweten-  gewoon, even de bijgeleverde software insteken of ergens een knopje en dan even een systeemherstel, terug naar een bepaald punt of misschien zelfs een format! Het ene moment is er niets aan de hand. Zit je nog allebei op dezelfde golflengte. Doe je leuke dingen samen en het volgende moment begint je partner te flippen, omdat die dag, je zoon in de weg loopt, niet naar je partner wil luisteren omdat: “Hij toevallig mijn vader niet is………………!” Was alles maar zo simpel, als eventjes, alles opnieuw installeren met je eigen persoonlijke voorkeuren.    

Soms kom je mensen tegen, ineens zijn ze er. Mensen met wie je aan de praat raakt, en  die iets in je wakker maken. Iets dat er altijd gezeten heeft.  Soms gewoon over iets waar je in lang niet aan hebt gedacht. Aan ideeën en fantasieën die je had toe je jonger was. Maar die op de een of andere manier bij het  volwassen worden op de achtergrond zijn geraakt. Ineens kun je weer lachen over de herinnering en wordt je voor even  terug dat gelukkige kind dat je vroeger was. En dan zijn ze ineens weer weg, die mensen. Ze verdwijnen zo weer uit je leven, zoals ze gekomen waren. Soms gaan ze gewoon weg Soms sterven ze…….Maar ze laten altijd iets na…..