Er zijn wel degelijk buitenaardsen op de Zuidpool...

Getuigenissen van voormalig Amerikaans luchtmachtpersoneel kan heel waardevol zijn, zeker als ze jarenlang actief geweest zijn in Antartica.
“Na deze trip kregen we een briefing van enkele “spooks” (geheimagenten) uit Washington en die vertelden ons dat we tegen niemand mochten zeggen wat we hadden gezien toen we over dat gebied vlogen”.
Wanneer voormalig luchtmachtpersoneel hun mond open doet, is dat meestal nadat ze zijn gepensioneerd. Zo is dat ook het geval met Brian, een boordwerktuigkundige die 20 jaar lang over alle gebieden van Antarctica heeft gevlogen.
Hij vloog in de jaren 1983 tot 1997 op vrachtvliegtuigen en voerde ook reddingsvluchten uit in Antarctica. Tijdens zijn werkzaamheden zag hij diverse malen zilverkleurige schijven in de lucht rondvliegen.
Hij en de rest van de bemanning zagen ook een groot gat in het ijs, slechts enkele kilometers verwijderd van de geografische zuidpool. Dit was formeel een no fly zone, maar vanwege een medische situatie vlogen ze er toch binnen en zagen wat ze eigenlijk niet zouden mogen zien:
Een ingang naar een gecombineerde menselijk/buitenaardse basis die zich onder het ijs bevond. Bij een kamp in de buurt van Marie Byrd Land verdwenen een dozijn wetenschappers om twee weken later weer op te duiken en Brian’s vliegtuig opdracht kreeg hen op te halen. Volgens Brian wilden ze niet praten en zagen hun gezichten er heel erg angstig uit.
Er werd de bemanning van het vliegtuig diverse keren op het hart gedrukt om niet te praten over hun ervaringen. Om een of andere reden werd Brian nooit gevraagd om een geheimhoudingsverklaring te tekenen. Dat is de reden dat nu hij met pensioen is, hij zijn kennis over dat er hier buitenaardsen op deze planeet actief zijn, wil delen.

Getuigenverklaring:
Ik ben een gepensioneerde boordwerktuigkundige en heb 20 jaar gevlogen bij de Amerikaanse marine op de LC130. In 1997 ben ik met pensioen gegaan en heb al langere tijd mijn verhaal willen doen over mijn ervaringen op Antarctica. Ervaringen met vliegende objecten waarvan men mij vertelde dat ik er niet over mocht praten.
Gedurende een deel van mijn 20 jaar dienst bij de Marine was ik onderdeel van een squadron met de naam Antarctic Development Squadron Six of VXE-6 zoals het ook wel werd genoemd. Ik deed hier dienst van ongeveer 1983 totdat ik in 1997 met pensioen ging.
In mijn capaciteit als boordwerktuigkundige heb ik meer dan 4.000 uur gevlogen. Ik heb dingen gezien op Antarctica die de meeste mensen zich niet voor kunnen stellen. Het land daar lijkt meer buitenaards dan aards. We begonnen onze missies daar ieder jaar eind september en deze duurden tot eind februari.
Dit was het zomerseizoen waar het meeste wetenschappelijke werk werd gedaan vanwege de hogere temperaturen en omdat er 24 uur daglicht is.
Tijdens mijn tijd bij het squadron heb ik over bijna ieder deel van het continent gevlogen, inclusief meer dan 300 keer over de zuidpool.
Wij vlogen meestal vanaf McMurdo Station wat ongeveer 3,5 uur vliegen is verwijderd van het station op de Zuidpool. Tussen deze beide bases is een bergketen die wordt genoemd de Trans Antarctics.
Wij vlogen gemiddeld op een hoogte tussen de 25.000 en 35.000 voet (rond de 10km) en hadden goed uitzicht op de bergketen. Diverse keren zag onze bemanning objecten in de lucht heen en weer schieten over de bergtoppen. Bijna iedere keer vlogen ze in ongeveer hetzelfde gebied. Het is natuurlijk heel ongebruikelijk dat daar iets vliegt, want de enige vliegtuigen die in dat gebied vlogen waren die van ons squadron. En bovendien wist ieder vliegtuig de positie van de ander.
Ook uniek van de zuidpoolbasis was dat ons vliegtuig niet over een bepaald gebied mocht vliegen, zo’n 8 kilometer er vandaan. De reden die ons werd gegeven was dat zich daar een kamp bevond waar men luchtmonsters nam.
Wij geloofden dit niet zo erg want twee verschillende keren moesten we over dit gebied vliegen. Eén keer was vanwege een medische evacuatie van het Australische Davis Camp. Dit bevond zich aan de andere kant van het continent en we moesten tanken op de zuidpoolbasis en de directe koers naar Davis Camp voerde ons precies over het kamp waar zogenaamd de luchtmonsters werden genomen.
Toen we over dit kamp vlogen zagen we een heel erg groot gat dat onder het ijs verdween. Het was zo groot dat we gemakkelijk onze LC130 erin hadden kunnen vliegen.
Na deze trip kregen we een briefing van enkele “spooks” (geheimagenten) uit Washington en die vertelden ons dat we tegen niemand mochten zeggen wat we hadden gezien toen we over dat gebied vlogen.
De tweede keer dat we dicht in de buurt van het kamp kwamen waar “luchtmonsters” werden genomen, was toen we problemen hadden met wat navigatie-instrumenten waardoor we eigenlijk per ongeluk boven dat gebied terechtkwamen. We kregen opdracht daar onmiddellijk weg te gaan en ons te melden bij de commandant van de basis.
Daar kregen we uiteraard de wind van voren en voor straf moesten we een maand lang een andere route vliegen.
Er waren talloze andere keren dat we dingen zagen die niet normaal waren. Op een keer dropten we wetenschappers bij een buitenkamp in de buurt van Marie Byrd Land. Vervolgens was er twee weken lang geen enkele communicatie met de groep. Onze bemanning vloog terug naar het kamp om te kijken of alles in orde was.
We troffen daar niemand aan, maar ook geen sporen van een misdaad of iets dergelijks. De radio werkte prima toen we die uitprobeerden. We verlieten het kamp en vlogen terug naar McMurdo volgens de opdracht van onze commandant.
Een week later waren de wetenschappers teruggekeerd in het kamp en hadden via de radio gevraagd of ze opgepikt kon worden. Wij kregen deze opdracht omdat wij ze ook gedropt hadden en bekend waren met de omgeving.
Tijdens de vlucht terug weigerden de wetenschappers om met de bemanning te praten en naar mijn mening zagen ze er heel angstig uit. Zodra we in McMurdo waren geland, werden de wetenschappers overgeheveld in een ander toestel en overgebracht naar Christchurch in Nieuw Zeeland.
De uitrusting die we hadden meegenomen uit het kamp werd in quarantaine geplaatst en daarna getransporteerd naar Amerika, vergezeld van dezelfde spooks die ons hadden ondervraagd.
Ik kan nog heel lang doorgaan over dingen en situaties die ik heb geobserveerd gedurende mijn tijd bij het VXE-6 squadron. In gesprekken van bemanningen onderling was iedereen het er over eens dat er zich een UFO-basis op de zuidpool bevindt. Sommigen hadden gesprekken opgevangen van wetenschappers die op de zuidpool samenwerkten met buitenaardsen in dat grote gat wat ons verkocht werd als een faciliteit voor het nemen van luchtmonsters.
Bron:
World Ufo Photo’s and News
{ www.NIBURU.nl }