Het was dinsdag tijdens een hoorzitting in het Mexicaanse parlement in Mexico City dat journalist en ufo-enthousiasteling José Jaime Maussan met groot ceremonieel vertoon twee mysterieuze lichamen presenteerde. Mummies afkomstig uit Peru. Hij en nog een aantal andere personen beweerden trots dat het hier ging om “niet-menselijke wezens die geen deel uitmaken van onze aardse evolutie.”

De verschrompelde lichamen met hun grote hoofden, gebrek aan tanden, intrekbare nekken en 3 vingers zorgde voor heel wat verbazing in het parlement en op social media. In het parlement riepen sommigen zelfs “we are not alone”, we zijn niet alleen.

Maussan vertelde tijdens de hoorzitting dat de lichamen onderzocht zouden zijn door wetenschappers van de Universidad Nacional Autónoma de México en verschillende andere toonaangevende instituten van over de hele wereld. Ze vonden zelfs ‘eieren’ en implantaten in de lichamen.

De lichamen werden diep onder de grond gevonden in mijnen in de zanderige Peruaanse kustwoestijn van Nazca. Dit gebied staat bekend om zijn tot de verbeelding sprekende gigantische figuren die in de aarde zijn geschraapt en alleen vanuit vogelperspectief te zien zijn.

Naast de 2 voorgestelde lichamen zouden er nog 18 andere kleine mummies gevonden zijn van 60 centimeter groot en een grotere mummie van 1 meter en 70 centimeter. De lichamen zouden tussen de 700 en 1800 jaar oud zijn.

Dit is niet de eerste keer dat Maussan uitpakt met zogenaamde buitenaardse wezens. In 2015 toonde hij op een evenement genaamd ‘Be Witness' het gemummificeerde lichaam van een buitenaards wezen afkomstig uit Peru. Later werd deze bevinding echter ontkracht. Het bleek te gaan om het lichaam van een kind met een schedelafwijking. Dat berichtte factcheckingwebsite snopes.com. Geen goed begin.

Ook wetenschapper José de Jesús Zalce Benítez was toen al van de partij als een van de leidinggevende onderzoekers. Hij presenteerde tijdens de hoorzitting deze week de scans van de lichamen vol overtuiging aan het parlement.

In 2017 beweerde Maussan opnieuw dat hij buitenaardse wezens zou gevonden hebben in Peru. Ook in dit verhaal duikt Benítez op. Er wordt zelfs een reeks over gemaakt: ‘Unearthing Nazca’. Je kan die nog altijd bekijken op betalend mediaplatform Gaia, dat bekend staat voor video’s gevuld met pseudowetenschap, complottheorieën en paranormale beweringen. De lichamen die het Mexicaanse parlement deze week te zien kregen, komen ook in die afleveringen aan bod. Nieuw zijn ze dus niet.

Een team van wetenschappers nam in 2021 al deze zogenaamde buitenaardse wezens van Nazca onder de loep. De drie video’s met hun duiding kan je bekijken op het YouTube-kanaal Scientists Against Myths (aflevering 1, aflevering 2, en aflevering 3). Hun conclusie destijds was duidelijk. De gevonden lichamen van de kleine buitenaardse wezens waren een mix van dierlijke en menselijke beenderen gemaakt door mensen.

Zo zat er een dijbeen in een bovenarm en waren de handen met drie vingers een allegaartje van hand- en zelfs voetbotjes. Het aantal beenderen in de handen verschilde ook per mummie, wat bizar is als het om dezelfde soort gaat, en ze zaten vaak in de verkeerde richting. De schedels zouden dan weer gemaakt zijn van de achterkant van de schedel van een lama of alpaca. In het geval van de grote mummie zou het kunnen gaan om een echte mummie die aangepast is om overeen te komen met de andere ‘knutselwerken’.

Tot diezelfde conclusie kwamen ook belangrijke organisaties zoals de World Committee on Mummy Studies, die de ontdekking als fraude heeft bestempeld, en wetenschappers van over de hele wereld. De grote mummie is een gemodificeerd pre-Spaans menselijk lichaam, terwijl de kleinere, die deze week in het Mexicaanse parlement zijn gepresenteerd, lichamen zijn die zijn samengesteld uit dierlijke en menselijke botten.

Ook een team van experten van het Peruaanse Instituut voor juridische geneeskunde en forensische wetenschappen nam een van de kleine mummies onder handen. Het bleek om een samenraapsel van dierlijke en menselijke beenderen te gaan. De huid was dan weer een mix van papier, synthetische lijm, rubber en plantaardige vezels.

Een van de wetenschappers die nu naar voren stapt in deze heisa is Julieta Fierro, onderzoeker aan het Instituut voor Astronomie van de Nationale Autonome Universiteit van Mexico (UNAM). Volgens haar houden heel wat wetenschappelijke details geen steek. Zo merkte ze bijvoorbeeld op dat wetenschappers meer geavanceerde technologie nodig zouden hebben dan de röntgenfoto’s om te bepalen of de zogenaamd verkalkte lichamen “niet-menselijk” waren.

Fierro voegde eraan toe dat het vreemd leek dat ze deze ‘nationale schat’ uit Peru hebben meegekregen en vervolgens niet eens de Peruaanse ambassadeur hebben uitgenodigd op de zitting. “Maussan vertelde me bovendien dat buitenaardse wezens niet tegen mij praten zoals ze tegen hem praten, omdat ik niet in hen geloof.”

Ook andere wetenschappers hebben hun wantrouwen geuit. Zo merken ze meermaals op dat het bizar is dat een ontdekking van deze grootteorde niet gepubliceerd is in een toonaangevend wetenschappelijk tijdschrift.

“Wat gisteren in het Mexicaanse Congres gebeurde was een spektakel, met informatie die niet noodzakelijkerwijs verifieerbaar is. Het is het product van fanatisme dat meer draait rond mediaspektakel en politiek gewin dan rond het verklaren van het fenomeen van mogelijk leven buiten onze planeet”, zegt Raúl Trejo Delarbre, onderzoeker bij het Instituut voor Sociaal Onderzoek van UNAM.

“Niemand ontkent dat er leven op andere planeten zou kunnen zijn. Maar ik maak me vooral zorgen over deze verspilling van aandacht in de publieke discussie en ook over de mogelijke verspilling van middelen.”

Maussan liet ook Ryan Graves getuigen, een voormalige gevechtspiloot en ex-directeur bij de Amerikaanse marine. Ryan nam eerder al deel aan hoorzittingen van het Amerikaanse Congres over wat hij persoonlijk had ervaren met uap’s (unidentified aerial phenomenon) en sprak ook over het stigma rond het melden van dergelijke waarnemingen.

Nadat hij voor het Mexicaanse parlement had getuigd, zei hij op X (voorheen Twitter) dat deze hoorzitting “een enorme stap achteruit was” en dat hij “diep teleurgesteld was door deze ongefundeerde stunt van Maussan”.

LEES OOK:

• “Op aarde kunnen enkel levende organismen dit gas maken”: heeft James Webb ruimtetelescoop eerste teken van leven gevonden op exoplaneet?

• De zoektocht naar buitenaards leven is weer helemaal in. Maar hoe beginnen wetenschappers aan zoiets? “Misschien is onze blik veel te beperkt” (+)

• “Dit is ongelooflijk”: zoektocht naar buitenaards leven krijgt nieuwe wending met ‘essentiële’ ontdekking op maan van Saturnus

In 2016 lanceerde NASA de ruimtemissie OSIRIS-REx. Hun doelwit? De asteroïde Bennu, een ruimterots met een diameter van 500 meter die ontdekt werd in 1999. Dat het ruimtevaartagentschap voor dit exemplaar ging is niet zonder reden.

Zo zijn asteroïden zoals Bennu tijdcapsules waarmee men kan terugkijken in het verleden. Het zijn overblijfselen uit de tijd toen de planeten zich vormden in ons zonnestelsel. Door het materiaal binnenin de asteroïde te verzamelen en vervolgens te bestuderen kan je iets te weten komen over het ontstaan van zulke asteroïden maar ook dat van onze planeet. Het voordeel is dat je de oorsprong kent van het stukje Bennu dat je meevoert en dat het ‘ongerept’ is. Bij meteorieten die hier op aarde neervallen is dat niet zo. Die zijn bijvoorbeeld aangetast door hun reis door onze atmosfeer en vaak lange verblijf op aarde. Daarom is het staal van de OSIRIS-REx missie wetenschappelijk gezien veel interessanter.

Daarnaast is Bennu ook gekozen omdat het een zogenaamde koolstofrijke ruimterots is. Wetenschappers vermoeden dat er complexe koolstofverbindingen in kunnen schuilen, dat zijn bouwmaterialen die nodig zijn voor het ontwikkelen van leven op een planeet. Hoe zulke organische stoffen hier bij ons zijn beland is namelijk nog steeds een onbeantwoorde vraag. Zijn ze hier ontstaan? Of zijn ze misschien wel meegelift op een asteroïde die hier insloeg toen onze planeet nog jong was?

Tot slot was er nog een ander doel waarom NASA richting Bennu trok. Er bestaat namelijk een zeer kleine kans dat de asteroïde in een verre toekomst op onze planeet terechtkomt. Die kans is het grootst tussen 2135 en 2300, al blijft hij zelfs dan nog steeds heel klein. In september 2182 bedraagt hij bijvoorbeeld 0,04 %. Als Bennu toch zou neerstorten op aarde, is zijn 500 meter voldoende om de Benelux van de kaart te vegen. Door Bennu te bestuderen kunnen we in de toekomst onszelf beter beschermen tegen nieuwe bedreigingen vanuit de ruimte.

Het is een primeur voor de Amerikanen, maar zeker niet voor de wereld. In 2010 deden de Japanners het hen al voor met de eerste Hayabusa missie. Die bracht minder dan een milligram van de asteroïde 25143 Itokawa terug naar de aarde. In 2020 volgde de tweede missie met 5,4 gram materiaal afkomstig van asteroïde Ryugu. De 250 gram meegenomen door OSIRIS-REx is dus niet het eerste materiaal ooit, maar wel het meeste.

De ruimtesonde OSIRIS-REx vertrok in september 2016 richting Bennu. Het toestel heeft met zijn zonnepanelen een lengte van 6,2 m en een breedte en hoogte van 2,4 bij 3,2 meter. Het duurde 2 jaar voor de ruimtesonde in de buurt kwam van de asteroïde en nog eens 2 jaar om een geschikte landingsplaats te vinden.

Op 20 oktober 2020 was het zover. Tijdens een zogenaamd ‘touch and go”-manoeuvre verzamelde OSIRIS-REx met een 3 meter lange kosmische stofzuiger wat materiaal van de asteroïde. Een technologisch huzarenstuk aangezien de ruimtesonde op dat moment zo’n 320 miljoen kilometer van de aarde verwijderd was. Eventjes een aanpassing doorvoeren was dus geen optie voor de missieleiding. Ondanks dat er een aantal zaken niet helemaal gingen zoals verwacht wist de ruimtesonde toch terug huiswaarts te keren met 250 gram aan materiaal. Ruim over de doelstelling van 60 gram.

Nu, na 7 jaar en 7 miljard kilometer, komt de ruimtesonde terug aan op zijn vertrekpunt.

Op 100.000 kilometer van de aarde, ongeveer een derde van de afstand tot de maand, lanceert de ruimtesonde een capsule met daarin het staal richting de onze planeet. Vier uur later vliegt die aan 44.500 kilometer per uur de atmosfeer binnen waarbij de temperatuur oploopt tot 2700 °C. Gelukkig is er een hitteschild aanwezig ter bescherming. Voor nog verder af te remmen maakt de capsule gebruik van parachutes alvorens te landen met 18 kilometer per uur in een beveiligd stukje woestijn in de Amerikaanse staat Utah.

Een bergingsteam 4 helikopters probeert de capsule dan zo snel mogelijk te vinden om besmetting met aards materiaal te voorkomen. Een deel van Bennu gaat dan naar labo’s over de hele wereld. De rest verdwijnt in een kluis voor toekomstige generaties.

Na het afleveren van zijn pakketje vliegt de ruimtesonde verder en krijgt een nieuwe naam OSIRIS-APEX. Zijn nieuwe doel is dan de 370 meter grote asteroïde Apophis. Die nadert de aarde in 2029 tot op zo’n 32.000 kilometer. Al hoeven we niet te vrezen voor een inslag. Berekeningen door wetenschappers geven aan dat de kans daarop zo goed als onbestaand is.

Maar die dichte passage is wel het ideale moment voor OSIRIS-APEX om zich in een baan rond Apophis te brengen. Wat dan volgt zijn 18 maanden aan onderzoek waarbij de ruimtesonde de samenstelling van de Apophis in kaart zal brengen.

LEES OOK:

• James Webb ruimtetelescoop vindt koolstof op ijsmaan van Jupiter: “Hiermee zou leven zich kunnen ontwikkelen op Europa”

• De zoektocht naar buitenaards leven is weer helemaal in. Maar hoe beginnen wetenschappers aan zoiets? “Misschien is onze blik veel te beperkt” (+)

• “Op aarde kunnen enkel levende organismen dit gas maken”: heeft James Webb ruimtetelescoop eerste teken van leven gevonden op exoplaneet?