Eekhoorns (Sciuridae) zijn een familie van de knaagdieren met 51 geslachten en 278 soorten, waarvan er elf in Europa voorkomen. Bekende geslachten zijn de boomeekhoorns (Sciurus), de marmotten (Marmota) en de prairiehonden (Cynomys).

In Europa is de eekhoorn (S. vulgaris) het bekendst. In Noord-Amerika leeft een aantal soorten, waaronder de grijze eekhoorn (S. carolinensis). Deze soort is ook ingevoerd op Groot-Brittannië en in Italië en heeft daar als invasieve soort de inheemse, veel schuwere eekhoorn goeddeels verdrongen. Eekhoorns zijn gewoonlijk overdag actief, maar vliegende eekhoorns zijn nachtdieren. Laatstgenoemde soort komt voor in het noordelijke gedeelte van Rusland en Finland.

Eekhoorns hebben over het algemeen een lang, rond lichaam en een lange pluimstaart. Ze komen voor in verscheidene habitats, van halfwoestijnen tot regenwouden, en sommige soorten zijn uitstekende boombewoners. Het gezichtvermogen is zeer goed ontwikkeld

Foto's Rik Van Beek:: Tekst  Wikipedia::

Hoe men op deze plek zoiets kon nabootsen is de vraag?

Maar dat in het hoofd van de eigenaars en de architekten de drang om heerser te zijn aanwezig was ziet men in alles.

De grootsheid van de hovingen en de kunstwerken is typerend voor hen.

Tuin

Bij Schloss Schönbrunn bevindt zich de Gloriette, een bouwwerk dat de slottuin afsluit. Ook veel gebouwen in het slotpark zijn van de hand van Hetzendorf, zoals de bijzonder Romeinse ruïne, de eerste kunstmatige ruïne van dit type. De sculpturen in het park zijn grotendeels van Wilhelm Beyer en enkele van Franz Anton Zauner en Johann Baptist Hagenauer.

Van grote betekenis voor de aanleg van de tuinen van Schönbrunn is de Leidse hovenier Adriaan Steckhoven geweest. Deze werd in 1753 - waarschijnlijk op aanraden van de eveneens uit Leiden afkomstige dr. Gerard van Zwieten (leerling van de beroemde Boerhaave), die de lijfarts was van keizerin Maria Theresia van Oostenrijk, benoemd tot directeur van de tuinen van Schönbrunn.

foto's Rik en Mik

Tekst Wikipedia.

Schloss Schönbrunn in Wenen is een van de belangrijkste culturele erfgoederen van Oostenrijk. Het is sinds de jaren 60 een van de drukstbezochte bezienswaardigheden in de hoofdstad.

Het paleis ligt in het westen van de stad in de wijk Hietzing. Tot 1642 stond hier de Katterburg, een landgoed van de Weense burgemeester. De naam Schönbrunn zou terug gaan naar Keizer Matthias, die hier tijdens de jacht een mooie bron gezien zou hebben. Tegenwoordig telt het paleis 1441 kamers in alle soorten en groottes.

In 1996 werden paleis en tuinen door de UNESCO tot Werelderfgoed verklaard.

Geschiedenis

In 1559 liet keizer Maximiliaan II een klein jachtslot bouwen dat in de tijd die volgde meerdere malen afbrandde en uiteindelijk in 1683 tijdens het Beleg van Wenen door de Turken verwoest werd. Dit was reden voor Leopold I om de beroemde architect Johann Bernhard Fischer von Erlach opdracht te geven tot de bouw van een nieuw paleis. In 1688 had Fischer von Erlach zijn plannen klaar en tussen 1692 en 1713 werd het, zij het in gereduceerde vorm, uitgevoerd. Van deze bouw zijn slechts de slotkapel en de Blaue Stiege met een dakfresco van Sebastiano Ricci behouden.

Karl VI was niet geïnteresseerd in Schönbrunn. Zijn dochter Maria Theresia maakte er echter de zomerresidentie van de Habsburgers van, wat het tot 1918 zou blijven. In haar regeerperiode zou het, onder leiding van Nikolaus von Pacassi ingrijpend worden verbouwd. Von Pacassi leidde ook de verbouwing van de Hofburg. Ook het overgrote deel van de inrichting van het paleis stamt uit deze periode en geldt als enige voorbeeld van de Oostenrijkse rococo.

In 1765 neemt Johann Ferdinand Hetzendorf von Hohenberg, een vertegenwoordiger van het vroege classicisme, de bouwleiding. Zijn meeste bijzondere werk is de Gloriette. Tussen 1817 en 1819 wordt de façade van het paleis in zijn beroemde Schönbrunn-geel geschilderd. Een kleur die in de daaropvolgende honderd jaar een kenmerk zal zijn voor Oostenrijk-Hongarije, en een voorbeeld zal blijken voor veel stations- en regeringsgebouwen. In een zijvleugel bevindt zich het beroemde Slottheater. Naast optredens van Joseph Haydn en Wolfgang Amadeus Mozart is het theater bekend als kweekvijver voor nieuw talent.

In 1945 werden het hoofdgebouw en een deel van de Gloriette door geallieerde bommen beschadigd. Tijdens de bezetting van Oostenrijk, door de vier geallieerde machten, werd het slot hoofdkwartier van de Britten. Destijds begon ook de restauratie.

In 2004 volgde een renovatie van de zuidzijde.

Foto's Rik en Mik

Info Wikipedia

Er is een konijneplaag in het park.

Daarom mag op enkele dagen van het jaar een groep valkeniers de strijd aanbinden met het verdelgen van de konijnen.

Er moeten strikte regels gevolgd worden en de dagen zijn op voorhand bepaald.

Dan moet de woestijnbuizerd nog willen jagen ook.

Hopelijk zijn jullie niet te zeer geschokt door de beelden. Maar daar waar een overdaad ontstaat is ingrijpen noodzakelijk.

Het met opensperde vleugels over het wild zitten noemt men mantelen.

De Buizerd is altijd op zijn hoede en dichtbij komen was dan ook oppassen.

Dank u wel Frieda en al diegene die hebben meegewerkt aan de voorbereiding en het mooie resultaat dat wij weer mochten beleven op de blogmeeting.

Het was weer een geslaagde dag die ons veel genoegen bracht.

Verzorg je nu maar goed Frieda want je was de ster van de avond maar gezondheid is ook een onontbeerlijk iets.

Lieve groeten Rik en Mik

Het museum was zo groot dat je niet op elkaars tenen liep.

De pracht en praal is een uniek element dat vele mensen dagelijks daar komen bewonderen.

Maar de rust en de sfeer die er hangt is zo, dat men als het ware opgeslokt wordt door de kunstwerken en je je alleen voelt als bewonderaar.

Dit museum is ongelooflijk groot.

Het herbergt schatten van Egypte, Romeinen en etc.

De schilderkunstafdeling was ook wondermooi.

Men kan daar dagen in vertoeven om alles nauwkeurig te bekijken.

Geniet van een kleine eerste selectie. 

Naast de academie voor wetenschap,

vroeger behorend aan de Jezuieten.

Lag de kerk in al haar eenvoud.

Van buitenaf gezien toch, geen foto waard.

En moeilijk om ze in haar geheel te fotograferen.

Maar de binnenzijde kan jezelf zien is prachtig.

Wij hadden het geluk dat de conservator aanwezig was die ons bereid was de sacristie te tonen.

Elke priester had er vroeger zijn kastje.

En al de gewaden werden in kasten gelegd.

Je kan moeilijk om de rijke versiering van de kerk heen.

Maar indrukwekkend was het wel.

Prachtig monumentaal paleis.

Zeer grote tuin met waterpartijen.

Er is een grote renovatie aan de gang zodat alles

zoals vroeger eruit zou zien.

Heerlijk rustig in toch een grootstad.

De Stephansdom van Wenen

Prachtig van binnen maar alles is daar te betalen.

En zo een massa volk dat wij dit beperkt hebben gehouden.

Het stadspaleis van prins Eugen

stond aangeduid dat de hovingen te bezichtigen waren.

Renovatie van dit gebouw verijdelde ons plan.

Waar men in het park ook gaat of staat

er liggen, hangen en slapen overal zwervers.

De rust is zo enorm dat zij daar

blijkbaar hun thuis hebben gevonden.

Verder staat dit

prachtig park totaal in functie van de

muziek tenoren die de stad groot hebben gemaakt.

De laatste foto is Johann Strauss

Wij zijn er een paar dagen tussenuit, 

naar waar of hoe ik weet het niet.

Maar zal wel verrassend zijn deze keer.

Bedankt voor de vele bezoeken en de lieve woorden.

het klinkt in onze oren als akkoorden.

Tot volgende week en geniet van het leven.

Liefs en knuffelsq Rik en Mik

Wegens een stroompanne in mijn appartement is mijn pc naar de vaantjes, kapot, wil niet meer werken.

Zal vermoedelijk even duren daar het velrofperiode is om hem te maken. maar geef alle hoop nog niet op. heb nog een oud, zeer oud laptopje waarmede ik na lang wachten dit bericht kon schrijven.

Bloggen zit er dus niet meer in daar hij regelmatig blokeerd.

Ik ben allen dankbaar voor hun bezoek en voor de aandacht die ze ons blog schenken, mogelijk is zaterdag de miserie voorbij anders is het voor veertiendagen daar ik volgende week vrijdag voor 5 dagen op verrassingsweekend ga aangeboden door mijn vrouw. Maar weet niet waarheen of wat dan ook.

Geniet allen van een mooie week en hopelijk ben ik snel uit de miserie.

Rik

Lekker eten en shoppen voor de verjaardag van mijn vrouw en nu ben ik terug.

Maar nog even geduld want nu moet  hetgeen gisteren niet gebeurd is vandaag afgewerkt worden.

Allen een heerlijk weekend en veel lieve groeten en knuffels

Rik.

BARELDONKPAD (nr. 16)

Startplaats : Bareldonkkapel Afstand : 10 km Parkeergelegenheid : op de Donklaan langsheen het Kapelleplein
O.-L.-Vrouw van Zeven Weeën
Sedert onheugelijke tijden stond er, waar nu de startplaats is van het Bareldonkpad, op de glooiing van de zandheuvel, een kapelletje met beeweg toegewijd aan de H.-Maagd: O.-L.-Vrouw ter Groenenstraten geheten, waarschijnlijk naar de dreef die van Berlare door Bareldonk naar Overmere leidde. Het werd in de 15e eeuw herbouwd en in 1774 gerestaureerd tot de huidige Donkkapel.
In 1935 werd de bedevaartplaats verrijkt met zeven kapelletjes (VII Weeen van O.-L.-Vrouw) en een prachtige Kalvarieberg met levensgrote beelden van de hand van beeldhouwer Alois De Beule (1861- 1936).
Voor de wandeling is het wellicht aangewezen nog even te verpozen in deze oase van vredige stilte en vrome kunst. Of we kunnen ook nog Huize Bareldonk met zijn Madonna-museum binnenlopen (open op verzoek bij conservator, Donklaan 123).
Daarna stappen we op langs de Donklaan en de Groene Dijk (even volgen we het parcours van het Boerenkrijgpad). Op het einde van de Groene Dijk kiezen we de richting Sluis.
Voor de eerste gebouwen van het Sluis (verbonden met de Schelde door de Berlaar) duikelen we het Berlaars Broek binnen en begint de heerlijke wandeling door het recent opengesteld natuurdomein. Berlare Broek is een in 1862 drooggelegd moeras waarin 53 vijvers werden aangelegd of uitgediept. Het bevat ongeveer 13.000 populieren (beplantingen die vroeger werden aangewend voor de lucifersfabricage) met in de onderetage hoofdzakelijk els en wilg en in mindere mate, boskers, berk, vogelkers, spork, vlier en olm.
In 33 vijvers kan openbaar gevist worden (de andere dienen als reservaat ). Wandelen is alleen toegelaten op de uitgestippelde wegen. De rijke fauna en t10ra maken van het domein een attractiepool voor de rustige en gemotiveerde natuurliefhebber.
Lichtjes oplopend uit het Berlaarse Broek langs de Kattestraat komen we over het Schuitje en de Ridderstraat aan een nog overblijvend gedeelte van de Gratiebossen. Die bossen vormden in de 17e en 18e eeuw een uitgebreid en dichtbegroeid domein tussen Zele, Lokeren, Berlare en Overmere. Zij waren berucht en onveilig wegens de roversbenden die er zich schuil hielden. Tenslotte dalen we weer af naar het Broek, om langs de dam en de heu-vels en gedeeltelijk langs het natuur reservaat de Turfput, de Zandstraat te bereiken. Over de Olmendreef en de Schrie-kenstraat stappen we door naar de mooie residentiele wijk Urbana, om langs het aloude Pachthof, onze startplaats, Donkkapel, opnieuw te bereiken.