Archief

Canetti's Massa en macht

Aflevering 8: Canetti en Poe

De kerk heeft het kwaad in het algemeen en in het bijzonder het hier aan de orde zijnde euvel dat inherent is aan de technologie uitmuntend beschreven, echter zoals ook heel wat andere instellingen dat deden en dat nog steeds doen, met het oog op het zich profileren als de ultieme remedie en zoals Coca-Cola zich opwerpt als de beste dorstlesser, zo werpt ook de kerk zich op als het beste medicament tegen het door haar beschreven kwaad. Maar zoals Coca-Cola slechts een (ondermaatse) Ersatz is voor zuiver water, zo ook houdt de kerkelijke leer zichzelf geheel onterecht voor de waarheid en zoals het succes van Coca-Cola blijkt uit de bloei van deze multinational, zo ook kan men het succes van de kerk aflezen uit de pracht en praal van de dictatuur die het Vaticaan is en waar zij haar heuse wereldse zetel heeft. De kerk was sinds haar begintijd een aan de wereldse machten verkocht christendom maar in 1929 vestigde zij haar zetel in het hart van Rome, symbool van de wereldse macht, en dit krachtens het Verdrag van Lateranen, gesloten tussen Pius XI en de fascistische dictator Benito Mussolini die aldus naar de sympathie dong van de paus, waarna het katholicisme de Italiaanse staatsgodsdienst werd met door de staat betaalde weddes in ruil voor de bisschoppelijke loyauteit aan de staat. Wel bijzonder hypocriet daarbij was de belofte van de kerk zich voortaan te zullen onthouden van politiek, ook in acht genomen het onuitgesproken pact van de paus met de zogenaamde 'zwarte adel'.

Onder het verstommende illusionisme van de kerk bezweek kennelijk ook Elias Canetti, daar hij haar in zijn Masse und Macht beschreef als een vijand van de massa, zoals blijkt uit zijn paragraaf 3.9, getiteld: “Katholizismus und Masse”, waar hij bijvoorbeeld schrijft: “Das Mißtrauen gegen die Masse hat den Katholizismus seit langem nicht mehr verlassen, das alles hat die Kirche schon früh dazu bestimmt, in der offenen Masse ihren Hauptfeind zu sehen und sich auf jede mögliche Weise gegen sie zu stellen. (…) Alle ihre Glaubensinhalte, wie auch alle praktischen Formen ihrer Organisation, sind von dieser unerschütterlichen Erkenntnis gefärbt. Es hat bis jetzt keinen Staat auf der Erde gegeben, der sich auf so mannigfaltige Weise gegen die Masse zu wehren verstand. An der Kirche gemessen, erscheinen alle Machthaber wie traurige Stümper.” Verbijsterend inderdaad, evenals The Purloined Letter van Edgar Allan Poe: om te verhinderen dat een geheim ontdekt wordt, moet het worden uitgestald in het zicht van iedereen, waar immers niemand het zal zoeken.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 27 mei 2026)

Canetti's Massa en macht

Aflevering 7: Massa en macht, Coca-Cola en de kerk

Technologie is meer dan een louter hulpmiddel, aldus de encycliek, verwijzend naar werk van de voorgaande paus: “Wanneer het de standaard wordt waarmee alles wordt beoordeeld, begint het te dicteren (...), waardoor de schepping wordt teruggebracht tot een object van uitbuiting en menselijke wezens tot louter radertjes in een systeem dat naar steeds grotere efficiëntie wordt gedreven.” En, verwijzend naar Guardini's Das Ende der Neuzeit uit 1951: “De hedendaagse mens is niet getraind om de macht goed te gebruiken.” Paulus VI schreef zelfs dat “de meest buitengewone wetenschappelijke vooruitgang (…) tenzij vergezeld van authentieke morele en sociale vooruitgang, op de lange termijn tegen de mens zal ingaan.” En de voorgaande paus had het over “(…): 'meer hebben' zonder 'meer te zijn'. In een dergelijk scenario bestaat het risico dat personen voornamelijk worden geëvalueerd op basis van de resultaten die ze produceren.” Komt daarbij dat die technologie in handen is van enkele machtige entiteiten die nieuwe afhankelijkheden scheppen, uitsluitingen, manipulaties en ongelijkheden. Men moet ervoor zorgen dat intelligentie altijd menselijk blijft, gewetensvol en vrij. “Met name bij persoonlijk gebruik verdienen drie aspecten een zorgvuldige afweging: het gemak waarmee resultaten worden verkregen, de indruk van objectiviteit en de simulatie van menselijke communicatie. (...) waardoor de illusie ontstaat van een relatie met een echt persoonlijk onderwerp.” En op die illusie mochten we eerder wijzen in “Een gesprek met Lucifer”. Maar er is meer: “(...) Hier is het gevaar niet zozeer dat een persoon kan geloven dat hij met een andere persoon communiceert, maar eerder dat ze geleidelijk de wens kunnen verliezen om echte menselijke verbindingen te vormen. (…) wanneer AI-systemen zich presenteren als neutraal en objectief, weerspiegelen en versterken ze uiteindelijk de stereotypen of ideologische vooringenomenheid van hun ontwerpers en ontwikkelaars.”

“Als echter de macht groeit terwijl het hart verdort en de menselijke banden zich rafelen, dan worden we geconfronteerd met een nieuwe vorm van Babel - een constructie die grandioos is, maar toch fundamenteel ontmenselijkt. (…) De heilige Augustinus (De civitate Dei, XIV, 28) beschreef de menselijke geschiedenis als een strijd tussen twee liefdes, die aanleiding geven tot twee manieren om de wereld te bewonen en samen te leven - of twee „steden”, als het ware: enerzijds de liefde van God en de naaste; anderzijds de exclusieve liefde van het zelf. “Twee liefdes hebben twee steden gebouwd: de aardse stad, de liefde van het zelf zelfs tot minachting van God; de hemelse stad, de liefde van God zelfs tot minachting van het zelf. (...) Zoals door de geschiedenis heen, blijven deze twee liefdes vandaag strijden om dominantie in ons hart. Het tijdperk van AI is geen uitzondering: de bouw van Babel of de herbouw van Jeruzalem begint in ieder van ons.”

En hier komt de aap uit de mouw: tegenover het onheil wordt nu de remedie gepresenteerd: geconfronteerd met het euvel van de dorst, schreeuwt Coca-Cola het wereldwijd uit dat het de kampioen in de verfrissing is en op dezelfde manier presenteert zich in de context van het onderhavige kwaad, het Joods-christelijke geloof als de enig ware remedie: tegenover de toren van Babel stelt zich als oplossing voor de spraakverwarring de stad Jeruzalem. Edoch, zoals alleen puur water ons het beste verfrist en niet het dure, gekleurde suikerwater dat de tanden doet rotten, zo ook is niet de genoemde religie zaligmakend maar wel de waarheid zonder meer en met overschot aan waarheid heeft de mensheid kunnen getuigen hoe de vijandschap tussen de waarheid en de kerk in de hele geschiedenis haar gelijke niet kent. Met haar immense macht heeft het instituut van de kerk al tweeduizend jaar aan een stuk de massa van de wijs gebracht. En hoe!

(Wordt vervolgd)

(J.B., 26 mei 2026)

Canetti's Massa en macht

Aflevering 6: Religieus opportunisme en populisme

Artificiële Intelligentie is een poel des verderfs om onder meer de hierboven opgesomde redenen en zij voert ons naar de verdinglijking van de mens onder de heerschappij van Lucifer. Edoch, de benaming 'Lucifer' voor het aanduiden van een reëel kwaad dat de mensheid bedreigt, is bijzonder misleidend.

Surf op het internet en om de haverklap duiken ze op, de beschrijvingen van het kwaad welke inpikken op de ontelbare menselijke kwalen en navenante klachten: migraine, huiduitslag, indigestie, jicht maar ook psychische aandoeningen zoals stress en burn-out, de sociale moeilijkheden, het milieu en de existentiële problematiek. En handig worden zij aangewend voor het op het voorplan brengen van zelfverklaarde oplossingen welke dan uiteraard te koop worden aangeboden, wat betekent dat zij in feite functioneren voor het vieren van de godsdienst van mammon, de religie van het geld, ook als zij zich presenteren als de ware remedie - geneeskundig, wereldbeschouwelijk of nog anderszins.

De uitschieters inzake de benutting van de realiteit van het tranendal zijn de medische instellingen en de religies welke zij dezer dagen systematisch incorporeren, met als absolute koplopers de Abrahamitische godsdiensten die als geen ander het kwaad hebben benoemd en geanalyseerd in de verpersoonlijking van de duivel die in deze tijd echter heeft opgehouden de fantasie te prikkelen en de massahysterie te voeden in functie van het verzamelen van middelen voor de gigantische machtsontplooiing van een instituut waarvan Dostojevski heeft opgemerkt dat het geleid wordt door Lucifer in hoogst eigen persoon in het instituut van de kerk waarover nu geweten is dat men er altijd bij de duivel te biechten gaat.

En nu het kwaad van meer bepaald het 'kristallen paleis' opduikt in zijn nieuwste vorm van de gedigitaliseerde wereld die vanuit zichzelf een gigantisch brein lijkt te ontwikkelen dat vooralsnog wordt benoemd als Artificiële Intelligentie, wendt de paus van Rome zich tot de massa met een publicatie d.d. gisteren, 25 mei 2026, met een encycliek, de First Encyclical Letter of His Holiness Leo XIV, getiteld: Magnifica Humanitas waarvan de ondertitel luidt: Over het beschermen van de menselijke persoon in het tijdperk van de kunstmatige intelligentie en waarvan het derde hoofdstuk, dat gewijd is aan dit nieuwe kwaad, luidt: Technologie en dominantie. De grootsheid van de mensheid in het licht van de beloften van de AI.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 26 mei 2026)

Canetti's Massa en macht

Aflevering 5: De hegemonie van Lucifer

Artificiële Intelligentie of A.I. presenteert zich als een brein dat denkt in onze plaats. We konden al opmerken dat bij A.I. van denken helemaal geen sprake kan zijn omdat daar het subject ontbreekt maar de voorstanders ervan maken zich sterk dat het brein van de A.I. niet zonder subject is doch opgebouwd uit principieel álle subjecten.

Edoch, bij het poneren van die stelling worden (onder de invloed van een zich opdringend fysicalistisch mensbeeld dat niet langer in vraag wordt gesteld) vooreerst het brein en het subject onderling verwisseld en tevens wordt over het hoofd gezien dat de verzameling van (principieel) alle subjecten zelf geen subject kan zijn omdat het een massa is die danst naar de pijpen van een leider... die op zijn beurt danst naar de pijpen van de massa - of die de massa naar de mond praat - want hij is noodzakelijkerwijze een populist - anders werd hij immers niet verkozen.

De reden waarom hij verkozen wordt, bestaat in het feit dat hij de verborgen wensen van de massa die het licht niet mogen zien omdat ze beestachtig zijn, alsnog uitspreekt en ze zelfs tot wet maakt: door dat te doen, wordt het beestachtige gedrag gelegitimeerd: men zal zich er niet langer over schamen daar de meerderheid het wil en omdat elke tegenstand ongedaan gemaakt werd en men zal het ook niet vrezen omdat de wet het niet langer verbiedt.

A.I. is een werktuig dat tot op zekere hoogte bepaalde taken van ons kan overnemen, zoals gedeelten van het feitengeheugen, rekentaken en taalkundige taken in zoverre die te maken hebben met de calculeerbare facetten van de taal terwijl altijd zal blijven gelden: “Die stillschweigende Abmachungen zum Verständnis der Umgangssprache sind enorm kompliziert.”¹ Het is zelfs zo dat door het veelvuldige gebruik van A.I. zeer ernstige taalverarming optreedt omdat de finesses van de taal in onbruik raken en dreigen te verdwijnen daar zij nooit afdoende door A.I. zullen kunnen overgenomen worden en dat is nu reeds het geval op heel wat andere terreinen: het schoonschrift verdwijnt door de afstomping van het fijne spierwerk van de handen dat vereist wordt bij het schrijven; de stem geraakt in onbruik en ook de talloze vaardigheden die gepaard gaan met de natuurlijke, fysieke communicatievormen.

Massificatie is derhalve aan de orde inzake A.I. en dat heeft uiteraard te maken met de gelijkmaking van alle individuen, wat de depersonalisering van de mens betekent. Canetti beschrijft het absoluut karakter van de onderlinge gelijkheid van alle leden van een massa die niet in vraag gesteld kan worden: in een massa worden individuele verschillen over het hoofd gezien omdat zij van geen belang zijn en het is omwille van die gelijkheid dat men tot massa wordt.²

Als niets anders draagt artificiële intelligentie ertoe bij dat wij, mensen, tot een massa gedegradeerd worden en in de hoedanigheid van massa opereren, wat betekent: louter instrumenteel of dus zonder een eigen wil. En waar de wilsvrijheid niet langer gerespecteerd wordt, kan uiteraard ook niet langer sprake zijn van menselijkheid.

Reeds de bureaucratie die de mens ondergeschikt maakte aan de tot een beheersbare fiche herleide burger, hield dat gevaar in. De grondslag van die malaise is dezelfde als deze van de gedigitaliseerde wereld: de uit de vervolging van de sans-papiers sprekende opvatting dat men eerst burger moet zijn om mens te kunnen zijn. Op haar beurt berust die opvatting uiteraard bij het standpunt dat de mens niet door god geschapen is doch een product van een natuurlijke evolutie, een voortbrengsel van het dier.

Derhalve resulteert de menselijke grootheidswaan in het tegendeel van wat zij nastreeft: niet vergoddelijking wordt ons deel doch ontmenselijking, waaronder verstaan moet worden dat die geen verdierlijking zal inhouden doch verdinglijking. De onthoofde mens als biologisch instrument in handen van een anonieme macht die sinds oudsher de naam draagt van Lucifer. Andermaal: A.I. is een poel des verderfs.³

(Wordt vervolgd)

(J.B., Pinksterenmaandag, 25 mei 2026)

Canetti's Massa en macht

Aflevering 4: massa, waanzin, religie en 'wetenschap'

Canetti onderscheidt (soms, zoals in de Franse Revolutie, in elkaar overgaande) open massa's (die plots ontstaan en aanzwellen, zoals een straatprotest) en gesloten massa's (zoals een religie) die op samenkomsten een eendracht belijden ('ontladingen', 'Entladungen') die er in feite niet is.

Staan we een ogenblik stil bij dit laatste, dat ons 1984 voor de geest brengt waarin George Orwell stelt dat men macht heeft over mensen van zodra men hen leugens kan doen belijden. De katholieke religie is een typevoorbeeld: zij wordt beleden onder doodsdreigingen en als die ontkracht worden en wijken, verliest zij in een mum van tijd haar aanhangers. Zij wordt (althans in het Westen) afgelost door de medische ('wetenschappelijke') ideologie die eveneens bang maakt voor het levenseinde en aldus de massa (quasi wereldwijd) in het gareel krijgt.¹

Een massa (die voortkomt uit een 'meute') wil aanzwellen en zet alle neuzen in eenzelfde richting. Er is de agressieve jachtmassa, zoals bij stammentwisten, de vluchtelingenmassa, de massa die zich tegen iets verzet, zoals bij stakingen, de massa die de rollen omkeert (slaven worden meesters en andersom) en de feestmassa. Massa's vormen zich rond massasymbolen (de zeevarende Engelsman, de revolutionaire Fransman, de wandelende (vluchtende) Jood en Hitler verenigde de Duitsers rond de rancune ingevolge de nederlaag in W.O.I. Macht heeft ook te maken met overleving, met voedsel en dus met doden: eten is (de kracht van) de (gedode) buit tot zich nemen.

Macht manifesteert zich in de opvolging van bevelen die in wezen doodsbedreigingen zijn die (als zij worden opgevolgd) ook worden doorgegeven in de pikorde. Paranoia en irrationele massaslogans verlammen het verstand en verklaren hoe wetenschappelijke onzin (zoals de rassentheorie) opgang kan maken.

Het fenomeen 'massa' (dat, naar het Griekse μάζα (máza), 'deeg' betekent) werd besproken door o.m. Gustave Le Bon (als irrationaliteit), Sigmund Freud (over massamanipulatie) en Ortega y Gasset (in zijn 'Opstand der horden' uit 1930).²

(Wordt vervolgd)

(J.B., 19 mei 2026)

Canetti's Massa en macht

Aflevering 3: Het concentratiekamp van de wereld

Dat mensen niet (langer) werken met het oog op de onmiddellijke vruchten van hun arbeid is begrijpelijk vanwege de aliënatie welke sinds de industriële revolutie onafwendbaar het deel van elke loonarbeider is: arbeiders weten vaak niet wat ze maken, zij zijn immers herleid geworden tot bedieners van machines, ja, zij werden zelf tot machines gereduceerd. De werknemer wordt gebruikt zoals de machine wordt gebruikt en zoals de machine is ook hij de facto eigendom van de werkgever, zodat zich de slavernij verkapt continueert. De werknemer moet zich tevreden stellen met een loon en dat dit vaak zelfs niet volstaat om zijn werk te kunnen blijven doen, kan de werkgever helemaal niet deren omdat deze vooralsnog kandidaat-slaven te over heeft dankzij het systeem van de artificiële instandhouding van het werklozensegment dat de vooralsnog werkenden onder hoge prestatiedruk zet. Maar als Canetti's stelling ernstig wordt genomen, is ook niet het loon de ultieme motivatie voor de arbeider doch het bevredigen van een moordlust die wordt verkapt door een pikorde die op haar beurt wordt verkapt door een systeem van maatschappelijke solidariteit.

De utopie van de hedendaagse hoogontwikkelde en humane samenleving is dan wezenlijk een dystopie: artsen die sinds Hippocrates beëdigd streven naar het beschermen van het leven van hun medemensen, beantwoorden niet langer een roeping maar zij kiezen dan voor het beroep omwille van de verloning en met uiteindelijk het oog op het verwerven een maatschappelijke status die 'onbewust' doch ontegensprekelijk ook feitelijk terug te voeren is op de bevrediging van de moordlust. De arts geldt als voorbeeld omdat hij een exponent is van de malaise waarbij moordlust zich voordoet als een ijver voor het leven maar uiteraard ontsnapt geen enkel beroep aan die sociale carrousel, het door Fjodor Dostojewski genoemde “kristallen paleis”, waarmee hij een rationele doch meedogenloze maatschappijvorm aanklaagt die neerkomt op een gigantische gevangenis zonder muren - wat erop wijst dat daaruit geen ontsnappen meer mogelijk is.

Waar reeds de Franse existentialistische filosoof Jean-Paul Sartre sprak over de vernietigende blik van de ander, werd ontegenzeggelijk verwezen naar de onontkoombare strijd op leven en dood die de menselijke verhoudingen ketent en men herkent die blik in het maatschappelijke reilen en zeilen waar men het bijvoorbeeld heeft over paternalisme, een houding die maar al te vaak uitbuiting betekent onder de dekmantel van bescherming, zoals men die kent van het kindermisbruik in de kerk maar bijvoorbeeld ook in de nieuwe religie van de wetenschap die het meest zichtbaar is in zijn medische takken. Dat pillen patiënten genezen is vaak een dubieuze kwestie maar dat zij de farmareuzen verrijken buiten alle proporties, staat als een paal boven water. De recente coronacrisis heeft de dubbele moraal van dat verhaal wereldwijd geëtaleerd maar uiteraard vereist de hypocrisie dat het spel wordt gespeeld van de nieuwe kleren van de keizer. Het bedrog schuilt niet alleen in de zorg voor het lichaam maar ook en nog meer in de psychiatrie vanwege het feit dat onfrisse praktijken en hoge muren altijd de allerbeste bondgenoten zijn gebleken. Van dat laatste geldt het voorbeeld van de strijd om de neurodiversiteit die nog in haar kinderschoenen staat maar waarvan de voortrekkers in hun voorbereidend werk reeds hebben aangetoond hoe niet de genezing van de patiënten daar het hoofddoel is maar wel hun onderdrukking en hun uitbuiting.¹ Tot zover deze bedenking bij Canetti.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 18 mei 2026)

Canetti's Massa en macht

Aflevering 2: Maatschappij en moordlust

De hier summier beschreven stelling van Canetti geeft aanleiding tot een wel bijzonder verontrustende bedenking. Als het inderdaad zo is dat het overleven van de ander aan de mens het geluksmoment bij uitstek bezorgt, een extase welbekend aan de als held gevierde en zich door god uitverkoren wanende frontsoldaten, en dat de polariserende kwestie “ik of de ander” aan de grondslag ligt van het onsterfelijkheidsstreven, dan lijkt het er op dat die sociopatie niet het monopolie is van machthebbers zoals de statistieken doen vermoeden. Want al wie deelnemen aan de pikorde worden dan willens nillens betrokken in dat lugubere spel waarvan de basisregel de wet van de jungle is, het recht van de sterkste, waarbij nota bene de motivatie niet slechts bestaat in de doodsangst die toch enigszins verontschuldigend kon zijn maar in de moordlust zelf. Zoals Blaise Pascal schrijft, is het moorden bij de jacht op dieren niet het noodzakelijk kwaad waarmee de jager zijn honger bestrijdt maar wel het doel zelf van de jacht, terwijl de nood aan voedsel het voorwendsel is in de bij uitstek door Rudolf Boehm beschreven zogenaamde middeldoelomkering. En die middeldoelomkering vormt dan ook het verkapte mechanisme dat de dubbele boekhouding of de dubbele moraal schraagt die onze hypocriete cultuur kentekent.

Dat impliceert ondubbelzinnig dat de maatschappelijke hulpverlening aan hulpbehoevenden in wezen slechts een dekmantel is voor de hulpverlener waarmee hij in de eerste plaats zijn eigen behoeften wil bevredigen en, Canetti indachtig, is dat niet alleen zijn behoefte aan een loon voor zijn werk maar ook en vooral de behoefte aan de extase die toeneemt in de mate dat men opklimt in de pikorde. Het verlenen van hulp is dan in wezen identiek aan het uitdelen van pikken.

Verdedigers van die hypocrisie zullen het wellicht hebben over winwin-situaties maar in wezen wordt hier over profijt gesproken terwijl er in feite een kwaad (honger) bestreden wordt met ander kwaad (moordlust, naast het loon) waarbij het eerstgenoemde, het laatst genoemde moet rechtvaardigen. De menselijke solidariteit is dan wezenlijk het voorwendsel voor het spel van de pikorde dat de gigantische extase nastreeft welke voortspruit uit de moordlust.

(Wordt vervolgd)

(J.B., 18 mei 2026)

Canetti's Massa en macht

Aflevering 1: De ultieme extase

In Masse und Macht¹ uit 1960 beschrijft de joodse Nobelprijswinnaar Elias Canetti de nefaste uitwerking van de door gekken gemanipuleerde massa op zijn tegenstander die de menselijke persoon is.

In twee woorden ontstaat de massa waar in het gedrang de vrees voor anderen eensklaps omslaat in een verlangen naar samenzijn: allen worden 'bevrijd' van hun alleen-zijn én van hun doodsangst door het in de massa opkomende gevoel als overwinnaars (overlevenden) te triomferen over de verliezers (de gedoden), maar tevens verliezen zij hun persoonlijkheid, ze worden onderling gelijk zoals “een hoop lijken” en ze vormen een nieuw en omvangrijk maar gevaarlijk wezen dat zich ongeremd wil uitbreiden zoals een vuur. Personen die de massa weerstaan, vallen er buiten en vormen de door de paranoïde leider gevreesde vijand, die hij vernietigt middels zijn onderdanen die hem blind gehoorzamen omdat hij macht heeft over hun leven.

Het doden van de vijand veroorzaakt een extreem kracht- en geluksgevoel. In de eerste paragraaf van het zesde hoofdstuk, Der Überlebende, beschrijft Canetti het machtsmoment: “Der Augenblick des Überlebens ist der Augenblick der Macht. Der Schrecken über den Anblick des Todes löst sich in Befriedigung auf, denn man ist nicht selbst der Tote. Dieser hegt, der Überlebende steht. (…) Elk onsterfelijkheidsstreven berust op die overlevingsdrang: “Man will nicht nur immer da sein, man will da sein, wenn andere nicht mehr da sind. Jeder will der Älteste werden (...). Het lijk van de vijand maakt gelukkig: “[De vijand ] soll aber nicht ganz verschwunden sein, seine leibliche Anwesenheit als Leiche ist für dieses Gefühl des Triumphes unerläßlich. Nun kann man mit ihm tun, was man will (...).” Dat geluksgevoel kent zijn gelijke niet: “Dieser Augenblick der Konfrontation mit dem Getöteten erfüllt den Überlebenden mit einer ganz eigentümlichen Art von Kraft, die keiner anderen Art von Kraft zu vergleichen ist. Es gibt keinen Augenblick, der mehr nach seiner Wiederholung ruft. (…) Sie sind gefallen. Er steht und prahlt. Dieses Gefühl der Erhabenheit über die Toten kennt jeder, der in Kriegen war. (...)” De overlevende voelt zich de door God uitverkorene: “Das Kraftgefühl, gegen diese lebend zu stehen, ist im Grunde stärker als jede Trauer, es ist ein Gefühl der Auserwähltheit unter vielen, deren Schicksal ein manifest gleiches ist. Auf irgendeine Weise fühlt man sich, bloß weil man noch da ist, als der Bessere. (…) Wem dieses Überleben oft gelingt, der ist ein Held. Er ist stärker. Er hat mehr Leben in sich. Die höheren Mächte sind ihm gewogen.”²

(Wordt vervolgd)

(J.B., 17 mei 2026)

Verderf

Artificiële intelligentie, en ik wik en weeg mijn woorden, is een poel des verderfs. De robot slaat er naar zoals een blinde naar een ei en dat moet hij ook grif toegeven, zoals bewezen in het stukje dat de titel draagt: “Een gesprek met Lucifer.”¹ Maar zelfs indien de robot er met slechts één zin naast zat, verdiende het ding de benaming “poel des verderfs” omdat leugens valkuilen zijn die doden maken doordat zij voor waarheid worden gehouden terwijl ze dat helemaal niet zijn. De uitleg van de verdedigers van de robot, met name dat het onding in de toekomst de waarheid geleidelijk dichter zal benaderen, gelijkt op de verdediging van de moordenaar die tot de rechter zegt: “Akkoord, edelachtbare, ik heb een mens vermoord en dat geef ik ook grif toe, maar wil in uw wijsheid rekening houden met het feit dat ik die miljarden anderen niet eens heb aangeraakt.” De uitvlucht waarmee de A.I. haar hachje tracht te redden, is tevens vergelijkbaar met het 'bewijs' van een stelling dat 'slechts' één foute regel telt: als de goede examinator aan zijn examinandus alsnog één punt op honderd toekent, zal dat punt alleen maar verklaard kunnen worden als de hilariteit verwekkende compensatie van de door de schijnwijze verspilde inkt en papier.

A.I. verdient die naam niet en wel in de eerste plaats omdat het hier allerminst om intelligentie gaat: het stelt helemaal niets meer voor dan een woordenmassa waarmee degenen die deze hanteren, hun publiek - zeg maar hun prooi - in de val trachten te lokken. Zij willen ons namelijk laten geloven dat de woorden door personen uitgesproken zinnen zijn, dat er achter de woorden, mensen schuilgaan, en dus mogelijk ter verantwoording te roepen sprekers, terwijl het circus van die woordenstroom alleen het hoofd op hol brengt met een kostelijke carrousel. Zijn talrijke leerlingen herinneren zich beslist de wijze woorden van een pater Jezuïet als antwoord op de vraag op welke zaken men moet letten als men om raad verlegen zit: de raadgever moet verstand hebben van de kwestie maar nog belangrijker dan dat is wel dat hij het goed moet menen met degenen die om zijn hulp verzoeken. En inzake de robot is de laatst genoemde voorwaarde allerminst vervuld, in tegendeel: de robot is een instrument - zeg maar een wapen - waarmee bedriegers hun slag slaan. Hij is zelfs vergelijkbaar met de retorica of de kunst van het liegen, een taart waarop hij in de nabije toekomst misschien wel de kers zal wezen.

De rechter die de uitvlucht van de moordenaar aanhoren moet, is in dit tragische geval van de A.I. volstrekt afwezig en wel omdat het er hier vandaag allemaal zo democratisch aan toe gaat: niet de kwaliteiten maar de kwantiteiten delen dan de lakens uit en dat houdt in dat de massa voor rechter wordt gehouden terwijl een massa evenmin een mens is als een robot. De onmens deelt de lakens uit in dezer en zijn naam is Lucifer. Daar Lucifer, zoals zijn naam getuigt, het licht zelve in zich draagt, kan hij nimmer met de rede worden bestreden want de menselijke geest, met vlees besmet, moet de duimen leggen voor die der engelen. Het enig passende antwoord op de bedrieglijke pretentie in kwestie ware, indien dit niet het uitverkoren wapen van de tegenstander was, de spot.

(J.B., 14 mei 2026)