Vanmorgen was het geneveld.
De raven vlogen er spookachtig door,
terwijl snot en slijm uit mijn neus en keel dropen,
zag ik hun vliegende gedaante
vanuit mijn eigen beweging in de nevel.

Schrijven met lege gedachten,
misschien gebeurt er iets nu meteen,
valt iemand uit het onbekende naar beneden,
zomaar onverwacht.

Een droommens die uitrust in mijn hand.
Dan ga ik het belang van onbelang proberen te begrijpen.
Zwijg!, schalmt een stem luidkeels in mijn oren.
Het is een vrouwelijk geluid dat door alles klieft.

Nog een paar tijdsuren en de dag gaat schemeren.
Zullen we dan nog zijn wie we dachten te zijn?
Een nachtvuur zal me verblijden,
ons verenigen.

In een neus tussen duim en ringvinger geklemd
ruikt het stof van de dag
het ongeluid van pis en kak
polsruikend in gecontroleerde dwaasheid
laat ik aan de overkant in de struiken een oorverdovende scheet
die het bewustzijn van aanwezigen verdooft
en lach niet nu
lach pas als ge deze onzin begrepen hebt.

Toen ik vanmorgen langs een  veldweg reed, kon ik het me niet laten even stil te staan en te kijken naar het allermooiste dat hoogbejaarde kunstenaars al duizend jaar proberen te vereeuwigen: pril ochtendlicht dat vertederend over sidderende grashalmen kruipt.
De opkomende zon had een tijdelijk knoopsgat in het wolkendek gevonden.
Zolang deze schoonheid mij blijft verwonderen, stroomt een vreemd geluksgevoel door mijn aders.
Een oude man stookt gedroogd loof van gerooid plantgoed op zijn land. Bedwelmd in de rook groet hij mij van ver.
De belangrijkste gebeurtenissen van deze dag heb ik gehad. Mijn tochten zijn anders geworden. Ik begrijp nu dat er een einde aan komt.
Nog steeds heb ik de redenering van ongenoegen niet aangeleerd. Het malcontentement in deze wereld is nochtans een noodzakelijk kwaad dat aandacht verdient.
Laat dit maar aan de raad der wijzen over. Die worden er vet voor betaald.
Als het onverstand dan al niet met het zwaard aan de ronde tafel gegeseld wordt, laat het dan in het vagevuur verblijven.
Ik kus de dag op zen einde en kraak de mij geschonken noten.
Op de terugweg kijk ik naar het uitstervend licht. Laat dit schrijven alleen maar een getuigenis zijn. Alleen iets onafgesproken kan ons aan een tafel verenigen.

War en Tek zijn asielzoekers in het heelal (assielzoekers in het heelal is een gepikte uitdrukking van Dewulf). Zo vormen ze Tekwar in de fantasie van Warket. Tekwar is fictief. Warket bestaat en probeert de schizofrene limiet van de werkelijkheid te overschrijden.
Vanop de met bladeren bedekte trappen licht de bestaande het fictieve in over de bomen die verder ruiven. Dat hij dat met bevende vingers uit de voorbije nacht doet hoeven Tek en War niet te weten.
De bomen ruiven verder, de trappen zijn bedekt met geelbruine bladeren. Tout court.
Ik heb de slechte gewoonte om mijn verjaardag onafgebroken twee dagen lang te vieren. Zalig om hier op die trappen alleen te zitten in opflakkerend zonlicht.
Er zit een vlieg op dit blad. Een valt een blad op dit blad. Een heavy weight paper for pencil. Het leven suist in de oren. Wat doe ik hier, vraag ik me af.
Tek, hij heeft vannacht Oer en Eva ontmoet. Straks heeft hij een afspraak met iemand die een onduidelijkheid gaat verduidelijken. Hij vertelde me zonet dat hij op een schaduw van een gebouw gepist heeft. Ook heeft hij een gedicht in een leeggedronken fles gestoken en in een rivier gegooid in de hoop dat iemand het zou lezen.
Een embryonaal mysterie is dat, War.
Is het nog niet genoeg geweest sinds gisteren?
Neen, in feite niet.
Onderweg sla ik af naar een plek waar ik een jaar eerder een verwaarloosde kinderpop gevonden heb. Ik bewaar ze in een oude kelder vol spinnenwebben. Mijn bakstenen kelder met een aarden vloer. Koel in de zomer, killig in de winter. Een oase voor alleen zijn waar peinzen ophoud.
De pop zit met een verwilderde blik op een stapel bakstenen. Als ik naar haar vuil kleedje kijk denk ik aan de bezitter die nu volwassen moet zijn.
Als kind had ik een aapje. Het had van die zachte roze oren waarin ik bij het slapen gaan mijn geheimen influisterde. Ik verklapte het  de geheime paden die naar mijn kampen in het bos leidden, waar ik mijn houten zwaarden verborg.
In mijn puberteit heeft mijn moeder het aapje weggegooid. Het had zijn oogjes en een oor verloren. Dat was het eerste grote verlies in mijn leven.
Nu heb ik sinds vorig jaar opnieuw een pop. Ik ga ze bewaren net zoals mijn verhalen voor de rest van mijn leven, want nu ben ik mijn eigen baas.

Ze knaagt aan een koebeen. Ik schreeuw om het vuur dat een zoon meegenomen heeft. Bedaar mij.
Het bot is afgeknaagd. Wat overblijft zijn splinters.
De hoevekip is klaar. We gaan aan tafel. Ze is blij. Ik weet niet eens waarom.
Daarna zondagmorgen met in rechterhand een tas koffie en in linkerhand een sigaret. Alles lijkt op een huiveringwekkend begin van een mooie dag.
Een dag die het onsterfelijk verlangen oproept het leven in schoonheid te beleven, doelloos te dwalen in een wispelturige zonnestraal die bij momenten zo verblindend wordt dat mijn ogen tranen. Een fatale schoonheid van licht dat warmte geeft, zo vanzelfsprekend als liefde van een moeder voor haar kind.
Is het God of de Duivel die door deze morgen spookt?
Mijn geest is zo listig om mezelf ervan te overtuigen dat geen van beiden bestaat.
Achterin het straatje naast mijn tuin hebben ze een vlag geplant. Een blauwe vlag met witte sterren en een motief dat ik nooit eerder gezien heb. Later blijkt dat het vandaag monumentendag is.
De pastorie hier schuin tegenover is een doelwit. Mensen komen en gaan. De hond blaft voortdurend. Sommigen plukken appels van een overhangende tak uit mijn tuin. Ach, laat ze maar doen.
Monumentendag, heersersdag, kunstenaarsdag, moederdag...elke zondag is er wel iets te doen om de afschuw voor verveling te verdrijven.
Toch had ik gehoopt dat het slechts tot het schijnsel van de middag zou duren.
Veel later dan...
nu de zon onder gaat is het beganksel eindelijk geluwd. Een enkeling maakt nog een laatste wandeling met een hond.
De klokken luiden acht maal. De dag is voorbij. Ik heb de ganse dag buiten gezeten. Nu ik binnen ga voel ik de warmte van het vuur dat ze aangestoken heeft. Een vuur om konijn op te stoven.

Ik doe niets liever dan steenkappen, zegt ze.
Voordien had ze met met een bijna vanzelfsprekendheid de elastiek uit haar paardenstaart getrokken en in één beweging haar haren los geschud.
Eerst bleven we zitten tot de lucht rozig werd, daarna tot zonsondergang en uiteindelijk is het donker geworden met een beetje kilte in het straatlicht.
Niet toevallig zitten we vlakbij een begraafplaats aan een plastieken ronde tafel trappist in gesprek te comsumeren. Een heel klein beetje overspelig in loslippigheid denk ik achteraf. Goh, wat maakt het uit? We zijn allemaal aan elkander gelijk.
Nu, in het weinig licht, herken ik haar nauwelijks uit haar dagelijksheid. Haar anders zo typerende zwijgzaamheid wordt overdonderd door een stortvloed van woorden die als bruisende golven tegen kliffen dwepen.
Nog enkele maanden en alweer is een zielsgenoot uit mijn leven verdwenen.
Dat is het toch nietwaar? Mensen komen en gaan, tot we zelf voor altijd gaan. Zelfs de herinnering blijft niet bestaan.
Voor we weg gaan vraag ik haar beleefd of ik aan haar haar mag ruiken.
Doe maar, zegt ze.
Haar haar ruikt anders dan dat van zij bij mij.

.

Alles wat zich afspeelt daarboven en aan de horizon fascineert mij. Het is een adembenemend schouwspel dat zich elke dag herhaalt.
Ik ben verleden jaar, begin mei, naar Amsterdam gefietst. Vier dagen onderweg, heen en terug. Ik had een klein tentje mee, een slaapzak, een hoed, een fototoestel, wc-papier en schrijfgerief. Ik weet nog dat ik de eerste nacht de moeite niet kon  om mijn tent op te slaan. Ik lag mij in mijn slaapzak  in een berm waar het kruid doorweekt was met dauw.
Vroeg opstaan en vroeg slapen gaan. De tent net voor zonsondergang opzetten en bij dageraad opbergen.
Het duurt niet lang of je kleren worden vuil. Je begint te stinken. Je ruikt het aan de anderen, die ruiken precies naar zeep. Ook je haren zijn niet gewassen of gekamd, tanden alleen met water gepoetst en je blijft ongeschoren.
Ik heb gevoeld hoe het is om een zwerver te zijn. Het was niet zozeer het  slordig voorkomen van mijn persoon dat me intrigeerde,  maar wel dat thuisloze gevoel.
Binnenkort komt de herfst eraan en wordt het winter. De zon zal dan ‘s morgens door de kou breken, onze ijskoude neuzen verwarmen, ze zal opkomen en ondergaan, de hele winter door. En dan zien we weeral de lente  komen en groeien naar de zomer. Ondertussen hebben we onze familie en vrienden een gelukkig nieuw jaar gewenst.
We kijken naar elkaar, we hunkeren naar genegenheid, soms in blinde liefde. Dat is allemaal fijn. Volgens mij heeft het iets te maken met overlevensdrang.

Ik ben als eerste wakker. Het is negen uur. Buiten loop ik een geblokte man van een jaar of veertig bijna letterlijk tegen het lijf. De man blijkt de eigenaar van het pachthof te zijn. Hij heeft twee speenvarkens meegebracht. In de feesttent staat een spit dat we buiten klaarzetten samen met drie barbecuestellen. Er worden honderdvijftig personen verwacht.
B heeft een ontbijt klaargemaakt. We bespreken hoe we te werk zullen gaan. We hebben zeven grote tuintafels van drie bij een meter vijftig nodig voor de koffietafel. Die staan nog achteraan. Ik had gezien hoe de eigenaar op eigen houtje zo’n zware tafel verzet. Ik heb er ook een onder mij alleen op mijn rug getild en twintig meter verder gesleurd. De andere tafels hebben we met tweeën verplaatst terwijl B aanwijzingen gaf. We moeten nog kaas, hesp en houtskool kopen en bij de bakker stokbrood en pistolés halen. In het dorp is een circus op doorreis. Op het grasplein grazen lama’s. Terwijl B de rekening betaalt stapel ik de broden op de achterbank. Bij de kruidenier vragen we de weg naar een winkel waar we houtskool kunnen kopen. Niet ver hier vandaan is een tuincentrum. We kopen zestig kilo houtskool al vind B dat te veel. Later zal blijken dat ik niet overdreven heb.
We zijn net op tijd terug om broodjes te smeren en de tafels te dekken. De schikking van het beleg met kaas en hesp op de borden bepaalt B. Het moet nu snel gaan want de eerste gasten komen er aan. De vier vrouwen die het avondeten zullen bereiden zijn ook gearriveerd. Ze palmen de keuken in. Het duurt niet lang of B komt haar beklag doen. Ze lust die vrouwen wel rauw. Het enige wat ik kan doen is trachten haar tot bedaren te brengen.
Laten we een terrasje doen in Durbuy. De barbecue begint pas vanavond.
Voor mij een coupe met aardbeien, voor haar een coupe breziljen.
Ik vertel over L en de kinderen, wat ze doen in het leven, dat ik L al drie en dertig jaar ken en dat ze morgen op bezoek komt.
B vertelt over een man die ze hier heeft leren kennen. Hij is rond de vijftig en afkomstig uit Antwerpen. Twee kinderen uit een vorig huwelijk en hertrouwd met een Waalse. Die is een jaar geleden overleden.
Ze blijft vertellen over die man, over zijn vrouw, hoe mooi en bijzonder ze was. Ze vertelt over vrienden die ze heeft leren kennen op momenten dat ze hier kwam om alleen te zijn.
Het is al een eind in de namiddag als we vertrekken. Rond acht uur worden de andere  feestgangers verwacht.
17h: ik heb drie grote barbecues aangestoken en een braadspit. Het varkentje is aan de spies. Geur van pas aangestoken houtskool en het parfum van vier vrouwen. Een van de vier brengt me een groot glas blond bier om af te koelen want het wordt hier heet. Alles staat klaar in de keuken. Het wordt spannend.

20h: Iedereen is zowat tegelijkertijd aangekomen. Champagne als maagdenzucht uitgeschonken. Er is op dit ogenblik personeelstekort. Op de gril boven de gloeiende houtskool staat een grote paellapan waarin verse gamba’s gebakken worden. De sardienen, opgevuld met een zelfbereide pesta mogen ook geroosterd worden. Mensen komen met belangstelling kijken naar het ronddraaiende varkentje aan de spies. Na drie uur is het bijna gaar. De timing is perfect. Ze vragen me telkens hoe ik het klaargemaakt heb en elke keer  moet ik vertellen dat ik slechts de vuurman ben die al vijfentwintig kilo houtskool verstookt heeft. Een enkele keer zeg ik dat een speenvarken eigenlijk nog een baby is die ze uit het nest halen en dat deze al een naam had. Men kon er niet om lachen. De mensen willen zien maar niet weten wat ze eten.
Nu nog de koteletten op de grill. Deze plaats wordt bedwelmd door de geur van geroosterd vlees en tijm. Het koud buffet staat al in de feesttent. Er ontstaat discussie achter de barbecue over de gaarheid van het vlees. Volgens de professionals moet gegrild lamsvlees vanbinnen rood blijven terwijl B meent dat het meer doorbakken moet zijn. Veel tijd is er niet om te ruziën. Om kat en hond gescheiden te houden vraag ik aan B om me te helpen met het speenvarken te versnijden. Het ging gemakkelijk van de spies en ik heb een slagersmes gewet. Ik snijd het voorzichtig in plakken en voor het op de schotel ligt heeft B zich vingerlikkend een portie tegoed gedaan. De kop etaleren we in het midden. De achterpoten liggen nog even apart op de rooster en zijn voorbehouden voor iemand die het eerder op de avond kwam opeisen.
Het feest is nu volop aan de gang. We hebben tijd om bier en champagne te drinken. Het begint donker te worden. Aan verlichting boven de barbecue hadden we niet gedacht. Iemand brengt van die stenen potten met geel kaarsvet. Hierdoor kunnen we ons gerief onderscheiden maar ze geven niet genoeg licht om na te gaan of het vlees al dan niet voldoende gaar is. Proeven dan maar, ieder om beurt. En zo ontstaan dan Breugeliaanse toestanden bij werkend personeel in de laatavond onder een sterrenhemel. Er is niets zo overweldigend dan met vier champagne zuipende vrouwen achter een hete barbecue te vertoeven. De tongen komen los en ik wordt op mijn wenken bediend. B loopt er een beetje verloren bij. Veel later in de nacht zal ze me vertellen dat het zo fijn was onder ons twee tot die vier teven de sfeer kwamen verpesten. Ik had het zo niet gezien.
Feestgangers komen op en aan om een geroosterd stuk lamskotelet, sommigen goed aangeschoten door de wijn. J is al vier keer komen vertellen hoeveel plezier het hem doet dat we gekomen zijn. Hij is champagne blijven drinken en het is hem aan te zien. Zijn vlinderdas hangt onderste boven en de elastiek is uit zijn paardenstaart geschoten. Net een Kelt vanuit het hoogland die zijn zwaard vergeten is, gehuld in trouwkostuum.
Een van de professionals slaat haar armen hartelijk rond mijn buik. Nog voor ik iets kan zeggen is ze verdwenen. Het moet een vergissing in het schemerlicht geweest zijn want ‘s anderendaags hoorde ik van J dat die vier lesbiennes zijn.